type of Borderline Personality Disorder

პიოტრ უსპენსკის წიგნიდან - "მეოთხე გზა"

მთარგმნელი: მამუკა გურული

კითხვა: რატომაა ასეთი რთული ყურადღების მართვა?

პასუხი: ჩვევის უკმარისობა. ჩვენ მეტისმეტად მივეჩვიეთ, რომ საშუალება მივცეთ მოვლენებს - შეგვემთხვეს. როცა ყურადღების ან რაიმე სხვას მართვა გვსურს, გვიჭირს ეს, ისევე როგორც ფიზიკური მუშაობა, თუკი მიჩვეულები არ ვართ.

კითხვა: რატომაა გაცნობიერებულობის მომენტები ასეთი იშვიათი? ეს ენერგიის საკითხია?

პასუხი: არა, საწვავის. თუ ელექტროენერგია არ გაქვთ, თქვენს ჯიბის ფანარში კი სუსტი ბატარეაა, თქვენ მცირე გამონათებას მიიღებთ და მორჩა. ცნობიერება - ეს სინათლეა, ხოლო სინათლე გარკვეული ენერგიის შედეგია; თუ ენერგია არაა, სინათლეც ვერ იქნება.

კითხვა: ცნობიერების განვითარების მთელი საიდუმლო ენერგიის შენახვასა და კონტროლში მდგომარეობს?

პასუხი: არა, მთელი არა, თუმცა ენერგიის შენახვა და გაზრდა ძალიან მნიშვნელოვანია. მაგრამ ენერგია თავისთავად საკმარისი არაა, უნდა იცოდეთ, როგორ მართოთ იგი. ენერგია - ეს ცნობიერების მექანიკური ნაწილია. ჩვენ ვერ დავიწყებთ კონტროლის იდეით. იმისთვის, რომ ერთი პატარა რაღაც ვაკონტროლოთ, მთელი მანქანა უნდა ვიცოდეთ. პირველ რიგში, უნდა შევაჩეროთ ენერგიის კარგვა; მეორე, უნდა მოვიკრიბოთ იგი თვითგახსენების გზით; შემდეგ კი ყველაფერი უნდა დავარეგულიროთ. სხვაგვარად ვერანაირად ვერ დავიწყებთ.

კითხვა: შეგვიძლია თუ არა ენერგიის მარაგში შენახვა?

პასუხი: დიახ, შეგიძლიათ, თუ მისი შენახვის უნარი გაქვთ. მაგრამ თავიდან საკითხი დგას არა იმაში, რომ მოიმარაგოთ, არამედ იმაშ, რომ არ დაკარგოთ. ჩვენ საკმარისი ენერგია გვექნებოდა ყველაფრისთვის, რისი კეთებაც გვინდა, არასაჭირო რაღაცეებზე რომ არ ვკარგავდეთ მას. მაგალითად, იმის მიზეზი, რომ ჩვენ ასე ხშირად ვაფორმირებთ, მდგომარეობს იმაში, რომ ჩვენ მეტისმეტად ჩლუნგები ვართ, არასაკმარისად ვგრძნობთ. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ვგრძნობთ, მაგრამ ეს ილუზიაა. და მიზეზი იმისა, თუ რატომ ვგრძნობთ ასე ცოტას, იმაში მდგომარეობს, რომ ჩვენს ემოციურ ცენტრს არასაკმარისი ენერგია აქვს.

ენერგიის გადინებებზე უკვე ითქვა, მაგრამ ყველაზე უარესი უარყოფითი ემოციების გამოხატვაა. თუ შეძლებთ, რომ უარყოფითი ემოციების გამოხატვა შეაჩეროთ, მაშინ შეინარჩუნებთ ენერგიას და არასოდეს იგრძნობთ მის უკმარისობას.

ჩვენ მხოლოდ მაშინ შეგვიძლია გავხდეთ ცნობიერი არსებები, თუ სწორად გამოვიყენებთ იმ ენერგიას, რომელსაც ამჟამად არასწორად იყენებთ. მანქანას შეუძლია საკმარისი ენერგია აწარმოოს, მაგრამ თქვენ შეგიძლიათ ბრაზის, გაღიზიანების ან რამე ამდაგვარ მდგომარეობაში გახარჯოთ იგი, და მაშინ იგი ძალიან ცოტა რჩება.

ნორმალური ორგანიზმი სრულიად საკმარის ენერგიას გამოიმუშავებს არა მხოლოდ ყველა ცენტრისთვის, არამედ მარაგადაც. წარმოაბა რიგზეა, მაგრამ ხარჯვა არასწორია. ეს დანაკარგები უნდა შევისწავლოთ, რადგან დანაკარგების ზოგიერთ სახესთან ერთად აზრი არ აქვს მუშაობის გაგრძელებას, სანამ ისინი არ შეჩერდებიან. რადგანაც, რაც უფრო მეტ ენერგიას დავაგროვებთ, მით უფრო მეტად გაედინება იგი. ეს საცერში წყლის ჩასხმას ჰგავს. ცალკეული უარყოფითი ემოციები სწორედ ასეთ გადინებებს იწვევენ. გარკვეულ სიტუაციებში ზოგიერთი ადამიანი უარყოფითი ემოციების მთელ კასკადს გადის, რომლებიც იმდენად ჩვეულია მისთვის, რომ ვერც კი ამჩნევს. ამან შეიძლება მხოლოდ ხუთი წუთი ან ხუთი წამი დაიკავოს, მაგრამ ეს შეიძლება საკმარისი იყოს მთელი იმ ენერგიის დასახარჯად, რომელიც ორგანიზმმა ოცდაოთხი საათის განმავლობაში გამოიმუშავა.

მე მინდა განსაკუთრებული ყურადღება მივაპყრო უარყოფითი ემოციების ამ იდეას. ეს სინამდვილეში მეორე პუნქტია მნიშვნელობით; პირველი დაკავშირებულია ცნობიერებასთან - რომ ჩვენ არ ვართ ცნობიერნი, მაგრამ შეგვიძლია ასეთები გავხდეთ. აუცილებელია გავიგოთ, რომ არ არსებობს არცერთი სასარგებლო უარყოფითი ემოცია, სასარგებლო - თუნდაც რაღაც თვალსაზრისით. ყველა უარყოფითი ემოცია - სისუსტის ნიშანია. შემდეგ, ჩვენ უნდა გავიგოთ, რომ შეგვიძლია ვებრძოლოთ მათ; შესაძლებელია მათზე გამარჯვება და მათი დაშლა, რადგან მათ რეალური ცენტრი არ გააჩნიათ. მათ რომ რეალური ცენტრი ჰქონოდათ, როგორც მაგალითად ინსტინქტურ ემოციებს აქვთ, მაშინ არ იქნებოდა არანაირი შანსი - ჩვენ სამუდამოდ დავრჩებოდით უარყოფითი ემოციების ძალაუფლების ქვეშ. ამიტომ ეს ჩვენი წარმატებაა, რომ მათ რეალური ცენტრი არ გააჩნიათ; ამ დროს ხელოვნური ცენტრი მუშაობს, და მისი მოშორება შესაძლებელია. როცა ეს მოხდება, ჩვენ გაცილებით უფრო უკეთ ვიგრძნობთ თავს. იმის გაცნობიერებაც კი, რომ ეს შესაძლებელია, - უკვე ძალიან ბევრია, მაგრამ ჩვენ ბევრი წინასწარგანწყობა, რწმენა და „პრინციპებიც“ კი გაგვაჩნია უარყოფით ემოციებთან დაკავშირებით, ამიტომ ძალიან ძნელია იმ იდეისგან განთავისუფლება, რომ ისინი აუცილებელნი არიან. ეცადეთ იფიქროთ ამაზე, და თუ რაიმე კითხვები გაქვთ, ვუპახუსებ მათზე.

კითხვა: თქვენ თქვით, რომ ჩვენ არანაირი დადებითი ემოცია არ გაგვაჩნია?

პასუხი: ჩვენ არ გვაქვს დადებითი ემოციები. დადებითს მხოლოდ იმ ემოციას ვუწოდებთ, რომელიც უარყოფითი ვერ გახდება. ჩვენი ემოციები კი, ყველაზე საუკეთესოებიც კი მათ შორის, რომელთა განცდაც ამჟამინდელ მდგომარეობაში შეგვიძლია, ნებისმიერ მომენტში შეიძება გახდნენ უარყოფითი. გარდა ამისა, თავისი მასშტაბით არსებული ემოციები ძალიან მცირეა იმისთვის, რომ დადებითი იყოს. დადებითი ემოციები ძალიან ბევრს მოიცავენ თავის თავში მაშინ, როცა ჩვენი ემოციები ძალზე ვიწროა. ამიტომ მოცემულ მომენტში არანაირი დადებითი ემოციები არ გვაქვს, არამედ მხოლოდ უარყოფითი გვაქვს.

წიგნის ლინკი.

თუ მოგეწონათ, გააზიარეთ...