medit1

ავტორი: მამუკა გურული

ამ სტატიაში ვეცდები სისტემურად განვიხილო რამდენიმე ეზოთერული მიმართულება. განსაკუთრებით ეს ეხება აღმოსავლურ მიმართულებებს, რომლებიც ძირითად სულიერ პრაქტიკად შინაგანი დიალოგის გაჩერებას და ნირვანაში (ან მის მსგავს) მდგომარეობაში შესვლას მიიჩნევენ. ვეცდები ავღწერო ამ პრაქტიკების დადებითი და უარყოფითი ზემოქმედება სხვადასხვა კონკრეტულ ფსიქოტიპებზე.

იმისთვის, რომ ეს საკითხი კარგად იყოს გასაგები, საჭიროა საკმარისი საბაზისო ცოდნა სისტემურ-ვექტორულ ფსიქოლოგიაში, და რადგან ეს ბაზა ცოტას გაქვთ, ვეცდები პირველ რიგში ავხსნა ის საკვანძო მომენტები, რაც ამ საკითხის გასაგებად დაგჭირდებათ.

პირველ რიგში გეტყვით, რომ კაცობრიობა გადის განვითარების სხვადასხვა ფაზებს: კუნთურიდან სმენურამდე (ამჟამად კაცობრიობა განვითარების კან-ყნოსვურ ფაზაზეა და ახლოსაა შემდეგ - ურეთრალ-ყნოსვურ ფაზასთან). უფრო გასაგებად რომ ვთქვა, ესაა გზა - კაცობრიობის არაცნობიერი (კუნთური) ერთობიდან ცნობიერ (სმენურ) ერთიანობამდე. გაითვალისწინეთ, რომ როცა ვსაუბრობთ განვითარების ფაზებზე, ეს შეეხება ჩვენს კონკრეტულ ცივილიზაციას. წინა ცივილიზაციებმა განვითარების თავისი ციკლი გაიარეს და თავისი არსებობა დაასრულეს. გარკვეული ცოდნა (მათ შორის შამანიზმი) გარკვეულწილად წინა ცივილიზაციებიდან გადმოსულ მემკვიდრეობას წარმოადგენს, მაგრამ ჩვენს ცივილიზაციაში იგი ფაზების შესაბამისად თავის ფორმებს იღებდა.

ყოველ ახალ ფაზაზე გადასვლა კაცობრიობისთვის კრიზისული და მტკივნეული იყო, და იწვევდა სიღრმისეულ ცვლილებებს იდეოლოგიებში, მსოფლმხედველობებსა და სოციალური ქცევის მოდელებში. მაგრამ ბუნებრივია, ახალ ფაზაზე გადასვლა არ ნიშნავს, რომ მთელი კაცობრიობა ერთბაშად იცვლება. არსებობენ ქვეყნები, რომლებიც განვითარების ისევ ძველ ფაზებზე არიან დარჩენილები (მათ შორის საქართველო, რომელიც ჯერ-ჯერობით განვითარების ანალ-ვიზუალურ ფაზაზეა). ასევე ბუნებრივია, რომ არცერთი დიდი და მასშტაბური სწავლება არ კვდება მაშინაც კი, თუ მას უფრო მაღალი დონის და შემდეგი საფეხურის სწავლება ანაცვლებს. ყოველთვის მოიძებნებიან ადამიანები, რომლებიც ნებისმიერი სწავლების მიმდევრები იქნებიან, და მითუმეტეს იმ ქვეყნებში, რომლებიც ევოლუციური განვითარების შესაბამის დონეზე არიან.

იმისთვის, რომ სწორი წარმოდგენა შევიქმნათ რომელიმე სწავლებაზე, პირველ რიგში უნდა ვიცოდეთ, თუ რომელ ფაზაში შეიქმნა იგი. მაგალითად, ბუდიზმი, როგორც მოძღვრება, შეიქმნა კუნთ-ორალური და ანალ-ორალური ფაზების საზღვარზე. შესაბამისად ყველა ის მოძღვრება, რომლის მთავარი ლაიტმოტივიც ბუდისტური სწავლებაა, სინამდვილეში ამ ეპოქისთვის დამახასიათებელ მოცემულობებს მიესადაგება და არა თანამედროვეობას. „არის რაღაც ღირებულებები და იდეები, რომლებიც დროის მიღმა დგას და ყველა დროში აქტუალურია“ - იტყვით თქვენ, და მართალიც იქნებით, მაგრამ გააჩნია ვისთვის, და გააჩნია რა შემთხვევაში.

თუ ანალოგიას გამოვიყენებთ, კუნთური ფაზა კაცობრიობისთვის ახალშობილი ბავშვის ფაზას შეესაბამება, ანალური ფაზა - ეგოს პირველი გამოვლინების ფაზას, კანური ფაზა მტაცებლური ეგოს გამოვლინების ფაზას და ა.შ. დღეისათვის კაცობრიობა კან-ყნოსვურ ფაზაშია. ესაა კანურ და ყნოსვურ ღირებულებებზე (სარგებელზე, პრაგმატიზმზე, ტექნოლოგიურ განვითარებაზე, ფინანსურ ძალაუფლებაზე, კანონის უზენაესობაზე, მასების არაცნობიერ მართვაზე) აქცენტირებული ფაზა.

შემდეგი საკითხი, რაც ამ თემის გასაგებად დაგვჭირდება, ესაა სმენური და ყნოსვური ზომების როლი და განვითარება კაცობრიობის ისტორიაში. ესაა ის ორი ვექტორი, რომელიც ყველაზე დიდ როლს თამაშობს კოლექტიური და ინდივიდუალური ცნობიერისა და არაცნობიერის მდგომარეობაში. ყნოსვა - ესაა არაცნობიერის „მბრძანებელი“, სმენის ვექტორის ფუნქცია კი ყნოსვის საპირისპიროა - გამოგლიჯოს კოლექტიურ არაცნობიერს და ამოიტანოს ცნობიერ დონეზე.

აზროვნება, ფიქრი, ცნობიერება - სმენური ზომის მონაპოვარია. კუნთურ ფაზაში ადამიანის აზროვნება ბევრად არ განსხვავდებოდა პრიმატების აზროვნებისგან. იგი დამყარებული იყო ინსტინქტებზე და იმართებოდა არაცნობიერი იმპულსებით. იმ დროს, როცა მთელი ჯოგი თვითგადარჩენით, გამრავლებით და ნადავლის მოპოვებით იყო დაკავებული. სმენის ვექტორიანი „ღამის გუშაგი“ იჯდა, ვარსკვლავიან ცას უმზერდა და სიჩუმეს აყურადებდა. სწორედ მასში გაჩნდა პირველად ფიქრის ელემენტები: „ვინ ვარ?“ „საიდან მოვდივარ?“ „რა აზრი აქვს ამ ყველაფერს?“... და თავდაპირველად ეს ყველაფერი აზროვნებაში სიტყვებით ვერბალიზაციის მარტივი ფორმით ხდებოდა, და არა იმ ფილოსოფიური აზროვნების სახით, რასაც დღეს ვაკვირდებით. სიტყვა - ის ვერბალური ინსტრუმენტი, რომელსაც მთელი ჯოგი მხოლოდ მარტივი ჯოგური ამოცანების გადასაწყვეტად იყენებდა და თავიდან დიდად ასევე არ განსხვავდებოდა პრიმატების „მეტყველებისგან“, სმენის ვექტორიანმა გონებაში აიტანა და გამოიყენა ინსტრუმენტად, რომელიც თანდათან იხვეწებოდა და ჩამოყალიბებული სიტყვების და წინადადებების ფორმას იღებდა.

ის, რომ დღეს ადამიანები ვაზროვნებთ იმ პირველი ღამის გუშაგების (სმენის ვექტორიანების) დამსახურებაა, რომლებიც ყოველთვის ერთი ნაბიჯით წინ უსწრებდნენ მთელ კაცობრიობას გონების აბსტრაქტულ სამყაროში. პირველ რიგში სწორედ მათი დამსახურებით არსებობს კოლექტიური ცნობიერი, ინდივიდუალური ცნობიერება, მეცნიერება, ფილოსოფია, რელიგიები...

რა არის ყნოსვური ზომის როლი?

ყნოსვა თავისი არსით მატერიის (სისტემის) ანტივირუსია. მისი ფუნქციაა გადაარჩინოს ჯოგი ღია და ფარული საფრთხეებისგან ნებისმიერ ფასად, და ამისთვის მთავარ ინსტრუმენტად ძალაუფლება სჭირდება. ვინ იყო ყნოსვის ვექტორიანი პირველყოფილ ჯოგში? მაშინ როცა სმენის ვექტორიანი ჯოგისგან მოშორებით სიჩუმეში იჯდა, გაშტერებული მზერით ვარსკვლავებს უმზერდა და თვითკონცენტრაციას (დღევანდელი არცთუ ისე სწორი გაგებით მედიტაციას) ცდილობდა, ყნოსვის ვექტორიანი ჯოგის არაცნობიერს დახვეწილად და ყველა მოსახერხებელი მეთოდით მართავდა. ყნოსვის ვექტორიანი მიხვდა პირველად, რომ თუ მისი ხელის მოძრაობა, ან რაიმე „რიტუალი“ ჭექა-ქუხილს ან წვიმას დაემთხვეოდა, მთელ ჯოგს პატივისცემა და შიში ექნებოდა მის მიმართ. ასე გაჩნდა ჯოგში პირველი შამანი, რომელმაც შემდეგ პროგრესი განიცადა და ქურუმად და მღვდელმსახურად მოგვევლინა. დღეს ყველგან, სადაც ძალაუფლების ბერკეტებია, ყნოსვის ვექტორიანები არიან სათავეში. იქ, სადაც ძალაუფლება რელიგიას ეკუთვნის - მთავარი მღვდელმსახურები ყნოსვის ვექტორიანები არიან. იქ, სადაც ძალაუფლება ფინანსებს ეკუთვნის - მთავარ „ქურუმებად“ (ფინანსურ ოლიგარქებად) ასევე ყნოსვის ვექტორიანები გვევლინებიან.

ყნოსვური ზომა დღესაც, ისევე როგორც პირველყოფილ ჯოგში, არაცნობიერის ძაფებით მართავს ჯოგს (კაცობრიობას). მას ყველაზე მეტად არ აწყობს გაცნობიერებულობა, როგორც ასეთი, რადგანაც ამით ძალაუფლების ბერკეტებს კარგავს. ყნოსვის ვექტორიან მღვდელმსახურებს არ აწყობთ მეცნიერების განვითარება, რადგანაც სწორედ მეცნიერებაა ის, რაც მათ ავტორიტეტს ამცირებს. მეორე მხრივ, სწორედ ყნოსვური ზომის ფუნქციაა ამოიცნოს და გაანეიტრალოს ის საფრთხეები, რომლებიც ადამიანის ფსიქიკას, მის არაცნობიერს და ქვეცნობიერს უკავშირდება. განსაკუთრებული სიფრთხილით უყურებს იგი „ღამის გუშაგს“ - სმენის ვექტორიანს, რომელსაც კაცმა არ იცის რა მოუვა თავში და შეიძლება ატომური ბომბის შექმნა და მთელი კაცობრიობის აფეთქება გადაწყვიტოს. და მართლაც, სმენის ვექტორიანს, არასწორი და პათოლოგიური განვითარების შემთხვევაში ეს ნამდვილად შეუძლია. მას შეუძლია იყოს ტერორისტი კამიკაძე, მას შეუძლია შექმნას ქიმიური ან ბიოლოგიური იარაღი, რომლითაც მასებს გაანადგურებს. სწორედ აქ ვლინდება ყნოსვური ზომის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ფუნქცია - ფსიქოლოგია და ფსიქიატრია. სწორედ ყნოსვური ზომა ამოიცნობს ფსიქიკიდან მომდინარე საფრთხეებს და ცდილობს გააუვნებელჰყოს ისინი, და უკიდურეს შემთხვევაში იზოლირება გაუკეთოს (ციხეში ან ფსიქიატრიულ კლინიკაში).

ყნოსვურ ზომას შეუძლია „სკანირება“ გაუკეთოს ყველა ვექტორს, გარდა სმენისა (და გაითვალისწინეთ, რომ ეს სხვა ვექტორები ნებისმიერ სმენის ვექტორიანაც აქვს), მაგრამ საკმარისად განვითარებულ სმენის აბსტრაქტულ სამყაროს ყნოსვა ვერ ხედავს და წვდომაც არ აქვს მასზე. სწორედ ამ წვდომის მისაღებად იყენებს ყნოსვა „შამანი“ ძალის მცენარეებს (ამაზე ცალკე სტატიას შემოგთავაზებთ). მოკლედ, ყნოსვურ ზომას არ სურს, რომ კაცობრიობამ, და მითუმეტეს სმენის ვექტორიანებმა იმაზე მეტი იფიქრონ, ვიდრე მარტივი ჯოგური ფუნქციებისთვისაა საჭირო. და მაშინ, როცა სმენის ვექტორიანი თავისი ფიქრის შედეგად რაიმე აღმოჩენას აკეთებს (ქმნის მეცნიერებას, რელიგიას - თავისი იდეური ფორმით, და არა როგორც ძალაუფლების ინსტრუმენტს), ყნოსვის ვექტორიანი იყენებს მის აღმოჩენას და მართვის ინსტრუმენტად აქცევს. სწორედ ამიტომ იქცეოდა ნებისმიერი რელიგია, რომელიც თავდაპირველად კეთილშობილურ მიზნებს ემსახურება - ძალაუფლების და ხალხის მართვის ინსტრუმენტად.

რეალურად სწორედ ყნოსვური ზომა ქმნის საფუძველს სმენური ზომის განვითარებისთვის, რადგან რომ არა ის წინააღმდეგობა, რასაც ყნოსვური ზომა უქმნის, სმენის ვექტორი ვერ განვითარდებოდა. და პირიქით, სწორედ სმენური ზომა განაპირობებს ყნოსვურ ზომაში ძალაუფლების ბერკეტების ნატიფ დონეებში (როგორც მენტალურად, ასევე ტექნოლოგიურად) გადატანას (გაიხსენეთ ნეოს (სმენის) და სმიტის (ყნოსვის) დაპირისპირება ფილმში - „მატრიცა“). ანუ სმენა გაურბის მატერიას და ნატიფ დონეებში გადადის, ყნოსვა კი ფეხდაფეხ მისდევს მას და ცდილობს არ ჩამორჩეს.

medit2

რა შუაშია ეს ყველაფერი მედიტაციასთან?

მედიტაცია თავისი პირვანდელი მნიშვნელობით - ესაა შინაგანი დიალოგის გაჩერება, აზრების გაჩერება, მდგომარეობა, როდესაც გონების ტბაში არანაირი ტალღა არ ჩნდება და იგი იქცევა სარკედ, რომელიც „მთვარეს“ - ნამდვილ „მე“-ს დამახინჯების გარეშე აირეკლავს (იხ. პატანჯალის იოგა-სუტრები). თავისი ნამდვილი არსით, ესაა ეგოს ანულირება, და ამ ანულირების ხარჯზე კოლექტიურ არაცნობიერთან სრული შერწყმა, რაც იწვევს ბუნებრივ უმანკოებაში დაბრუნებას - „ნირვანას“. ბუდას ეპოქაში, კაცობრიობის ეგო სუსტი იყო, ისევე როგორც კოლექტიური ცნობიერი. ამ პერიოდში კაცობრიობა ახალი გადასული იყო არაცოცხალიდან (კუნთურიდან) მცენარეულ (ანალურ) ფაზაზე. ამ დროს ადამიანების ეგო მცირე იყო, ცნობიერს, და მითუმეტეს კოლექტიურ ცნობიერს გაცილებით ნაკლები წილი ეკავა. კაცობრიობის დიდი მასის ეგოს სურვილები დიდად არ სცდებოდა საბაზისო მოთხოვნილებებს (ჭამა, სმა, გამრავლება და ძალაუფლება). თუ თაობათა შორის ცნობიერებაში სხვაობას დააკვირდებით, ნახავთ, რომ წინა თაობის ადამიანებს საკმაოდ უჭირთ დღევანდელ კომპიუტერულ ტექნოლოგიასთან ადაპტირება, ახალი თაობა კი, რომ იბადება, თითქოს თანდაყოლილად იცის, როგორ ითამაშოს რთული ვიდეო-თამაშები, ადვილად სწავლობს თანამედროვე ტექნოლოგიების ენას, რადგანაც ეს ყველაფერი უკვე გამჯდარია კოლექტიურ ცნობიერში. ეს სხვაობა ორ-სამ თაობას შორის უკვე შესამჩნევია, და წარმოიდგინეთ, რა განსხვავებული იქნებოდა კაცობრიობის ცნობიერება ორი-, სამი- და ოთხიათასი წლის წინ.

ასევე უნდა გავითვალისწინოთ, რომ ყოველი ახალი იდეა, ქადაგება და სწავლება პირველად რეზონანსში მოდის კაცობრიობის მხოლოდ იმ სმენურ ნაწილთან, რომლებისთვისაც ინტელექტუალური და შემეცნებითი ასპექტები ფუნქციურად წამყვანი და მნიშვნელოვანია (მაშინდელი ენით ბრაჰმანები, ქურუმები, ჩვენი დროის ენით კი - ინტელექტუალები, მეცნიერები და სულიერი მოძღვრები). კაცობრიობის დანარჩენ ნაწილში ეს იდეა (იმპულსი) გაცილებით უფრო გვიან მკვიდრდება. ყოველ იმპულსს გააჩნია თავისი ცენტრალური გზავნილი, იდეა, რომლითაც ცდილობს კაცობრიობის ახალ დონეზე გადაყვანას.

განვიხილოთ ბუდას იმპულსი. არსობრივად და მოკლედ, ეს იმპულსი ამბობს: „ყველაფერი ილუზიაა; ტანჯვის წყარო სურვილებია; განთავისუფლდი სურვილებისგან და იხილავ ჭეშმარიტებას“. გარდა ამისა ბუდა ქადაგებდა აჰიმსას (არაძალადობას, მათ შორის ცხოველების მოკვლისგან თავის შეკავებას), გაცნობიერებულობას და ბევრ სხვა რამეს, მაგრამ ძირითადი გზავნილი მაინც ზემოთნახსენები სამი პოსტულატია. ბუდას მოძღვრება მეტ-ნაკლებად გასაგები იყო მხოლოდ მისი უშუალო მოსწავლეებისთვის, კაცობრიობის დიდი ნაწილისთვის კი - ეს ყველაფერი აბსოლუტურად გაუგებარი იქნებოდა. გაუგებარი ცნობიერად, მაგრამ გასაგები და მისაღები შეგრძნების დონეზე. ბუდას სწავლება მოწყვეტილია მიწას, იგი ზეცისკენ მიილტვის, მაგრამ არ გააჩნია მყარი ფესვები. შესაბამისად, ეს გზა, როგორც ცნობიერი გზა, რეალურად შეიძლებოდა გამოდგომოდა კაცობრიობის უკიდურესად მცირე ნაწილს - ე.წ. ბრაჰმანებს, ხოლო გაუცნობიერებლად - კაცობრიობის დიდ ნაწილს, ვიმეორებ, სწორედ ბუდას ცხოვრების პერიოდში, როცა ეგო მცირე იყო, და იმ მინიმალურ სურვილებზე უარის თქმა რეალურად იწვევდა „გასხივოსნებას“.

დღეისათვის კაცობრიობის ეგო უზარმაზარი გახდა. თანაც იგი აღარაა პასიური, იგი მტაცებლურია (ცხოველური დონისაა) და შესაბამისად განვითარების გზებიც ჩვენი ეპოქისთვის აბსოლუტურად განსხვავებულია. კაცობრიობის იმ ნაწილისთვის, ვისაც ინტელექტუალებს ვუწოდებთ, და ვისთვისაც შემეცნება აქტუალურია, დღეს შეუძლებელია სურვილების ანულირების გზით „გასხივოსნება“, იმ დროს კი ეს გაცილებით მარტივი იყო. ადამიანი ბუნებასთან უფრო ჰარმონიული იყო, სივრცე სიმშვიდით იყო დამუხტული. გარკვეული ქვეყნების გარკვეული ნაწილისთვის ეს ახლაც შედარებით მარტივია, მაგრამ არა ევროპისთვის, არა ამერიკისთვის, და მათ შორის არც საქართველოსთვის შედარებით განვითარებული ნაწილისთვის. კაცობრიობის აქტიური ნაწილი დღეს შემეცნების აკრეფის გზით მიდის, ბუდას გზა კი უკვე დაგროვილის „გადაყრას“ მოითხოვს. ეგოს გადაგდება ადვილი იყო ბუდას დროს, როცა იგი საკმარისად არ იყო აკრეფილი, დღეს კი - ეს შეუძლებელია. დღეს კაცობრიობის გზა ეგოს აკრეფა, მისი გაფართოება და ეგოიზმის მის უმაღლეს ფორმად - ალტრუიზმად ქცევაა.

უფრო მარტივად: ბუდას გზა - დედის საშოში დაბრუნების გზაა, დღეს კი კაცობრიობის დიდი ნაწილი უკვე საკმაოდ გაზრდილია იმისთვის, რომ დედის საშოში დაბრუნდეს. არსებობს კაცობრიობის და ნებისმიერი ქვეყნის გარკვეული ნაწილი, რომლისთვისაც ეს გზა გარკვეულწილად იმუშავებს (რადგანაც მათი ეგო ჯერ ისევ პატარაა), მაგრამ ეს გზა რეალურად შედეგს ვერ მოიტანს ზემოთნახსენები „ინტელექტუალებისთვის“, ანუ მათთვის, ვისთვისაც შემეცნება აქტუალური და მნიშვნელოვანია.

sita

დღევანდელი New Age გურუები ადაპტირდნენ ამჟამინდელ მოცემულობასთან და აღარ გვეუბნებიან: „გააჩერე გონება“. ისინი გვეუბნებიან: „დააკვირდი აზრებს, როგორც ღრუბლებს, და ისინი თავისთავად გაიფანტებიან. გააცნობიერე, რომ შენ არ ხარ გონება“. ისინი დღეს უკვე ხვდებიან, რომ გონების გაჩერება შეუძლებელია (ტვინის სიკვდილის ან დაზიანების გარეშე), ამიტომაც ბუდას საწყისი მოძღვრების ტრანსფორმაციას და თანამედროვეობასთან ადაპტირებას ახდენენ. გონების გაჩერების ნაცვლად ისინი გონებასთან არ-გაიგივებას ქადაგებენ. და ეს სწორია. საინტერესო კანონზომიერებაა, რომ თითქმის ყველა ცნობილი გურუ, რომელიც ამას ქადაგებს, ყნოსვის ვექტორიანია (როგორც წესი სმენის ვექტორთან ერთად). მაგრამ რა საჭიროა ეს ყველაფერი სინამდვილეში?

დღეს სმენური ზომა მასობრივ სტრესშია. გარკვეულ ქვეყნებში გაზრდილია დეპრესიების, ფსიქიკური აშლილობების, შიზოფრენიის, სუიციდის რაოდენობა. სწორედ ამიტომ, ყნოსვური ზომა პრევენციისთვის, ტკივილგამაყუჩებლად იყენებს მედიტაციას, როგორც ტექნიკას - სმენის ვექტორიანების (და არა მარტო) დასამშვიდებლად. წარმოიდგინეთ სმენის ვექტორიანი, რომლის მთავარი ფუნქციაც აზროვნება, ფიქრი და შემეცნებაა, მაგრამ იგი იტანჯება, კითხვებზე პასუხები არ აქვს, ყოველი ახალი პარადიგმა და მსოფლმხედველობა თავზე ემხობა, როცა აღმოაჩენს რომ მასში რაღაც უზუსტობა ან ნაკლია. და ამ დროს ეუბნებიან: „დამშვიდდი... შენ არ ხარ შენი გონება... შენ არ ხარ შენი აზრები... იყავი აქ და ახლა... ნუ იფიქრებ წარსულზე... ნუ იფიქრებ მომავალზე... ნუ იფიქრებ, უბრალოდ დააკვირდი ფიქრებს... დააკვირდი ემოციებს... დააკვირდი შეგრძნებებს...“ და ეს ადამიანი მართლაც მშვიდდება, ტკივილი უყუჩდება, გარკვეულ ნეტარებას განიცდის... და ბუნებრივია, ცხოვრების მთავარ იდეად იღებს მედიტაციის ხელოვნებას, შემდეგ კი ხდება გურუ და სხვებს ასწავლის იგივეს. სწორედ ამით ახდენს თავისი სმენის ვექტორის ავსებას და რეალიზაციას (როგორც იდეური წინამძღოლი), მაგრამ რეალურად ამით კაცობრიობის საერთო სმენურ ზომას პროგრესში ვერ ეხმარება.

სმენური ზომის ფუნქციაა კაცობრიობაში ცნობიერის წილის გაზრდა და არაცნობიერის წილის შემცირება, ადამიანური ეგოს კუნთური (არაცოცხალი) ფაზიდან სმენურ (ადამიანურ) ფაზაზე გადაყვანა. მედიტაცია კი, თავისი საწყისი არსით ეგოს ანულირებას (გაქრობას) ემსახურება და არა მის ჯანსაღად განვითარებას, რაც ეგოიზმის ალტრუიზმად ქცევას გულისხმობს. თანამედროვე გურუების გარკვეული მცირე ნაწილი აცნობიერებს ამ ყველაფერს და არ განიხილავს მედიტაციის პროცესს აზრების გაჩერების პროცესად, მაგრამ ისინი მაინც კომპრომისზე მიდიან და ხარკს უხდიან უძველეს სწავლებებს, რომლებიც ანალური ვექტორის წარმომადგენლებში უდიდესი ავტორიტეტით სარგებლობენ. დღეს არაპოპულარულია იმის თქმა, რომ ბუდიზმმა, როგორც მოძღვრებამ, თავისი დრო მოჭამა და მხოლოდ გარკვეულ ქვეყნებში (კუნთურ ფაზაში მყოფ ქვეყნებში) და გარკვეული ადამიანებისთვის თუ გამოდგება რეალურ პრაქტიკად. აქ არ ვგულისხმობ ბუდიზმის, ისევე როგორც ნებისმიერი სხვა რელიგიის კულტურულ-ეთიკურ ფასეულობებს (არაძალადობა, მოყვასის სიყვარული და ა.შ.), რომლებიც ყველა რელიგიას დაახლოებით ერთნაირი აქვთ. აქ ვგულისხმობ მედიტაციას, როგორც პრაქტიკას და სულიერ გზას.

მე არ მინდა უარვყო მედიტაციის მნიშვნელობა და როლი. ესაა ტექნიკა, რომელიც დამშვიდების, ენერგიის აღდგენის, თვითკონცენტრაციის საშუალებას აძლევს ნებისმიერ ადამიანს (მიუხედავად ვექტორებისა). აინშტაინიც კი, გენიალურ აღმოჩენებს „მედიტატიურ მდგომარეობაში“ - აბაზანაში ჩაწოლილი და საპნის ბუშტების შემყურე აკეთებდა. მე მინდა უარვყო მედიტაციის, როგორც გონების გაჩერების და დამშვიდების მთავარი იდეის როლი - განსაკუთრებით სმენის ვექტორიანებისთვის. სმენის ვექტორის ფუნქციაა - მაქსიმალურად გამოიყენოს გონება, როგორც ინსტრუმენტი, იფიქროს, იაზროვნოს, დასახოს მომავალი მდგომარეობები, მოიტანოს იდეები კაცობრიობისთვის. და მედიტაცია მას შეუძლია გამოიყენოს, როგორც დამხმარე საშუალება სამი მიზნით:

1. რათა ტვინი, როგორც "პროცესორი" არ „გადახურდეს“;
2. ისწავლოს ერთ კონკრეტულ ობიექტზე კონცენტრაცია (რაც საციცოცხლოს მნიშვნელოვანია სმენის ვექტორიანისთვის);
3. გაიყუჩოს სმენური უკმარისობის შედეგად გამოწყვეული ტკივილი.

მოკლედ განვიხილოთ, თუ რა გავლენას ახდენს მედიტაცია თვითოეულ ზედა ვექტორზე:

სმენის ვექტორისთვის, როგორც უკვე ვთქვით, მედიტაცია ტკივილგამაყუჩებელი საშუალებაა. იგი მისთვის ერთგვარი ნარკოტიკის როლს ასრულებს და ავიწყებს იმ უკმარისობის ტკივილს, რომელსაც საკუთარი არარეალიზებულობის შემთხვევაში გრძნობს. მეორე მხრივ, უფრო მეტად აზარმაცებს მას და ფაქტობრივად სამუდამოდ დამოკიდებულს ხდის ამ „სიმშვიდეზე“. შედეგად იგი უარს ამბობს ინფორმაციულ შემეცნებაზე (შეგახსენებთ, რომ სმენის ვექტორი ინფორმაციულ მეოთხედს ეკუთვნის) და მხოლოდ ნაწილობრივი იდეური „გამონათებებით“ კმაყოფილდება. სმენა, რომელიც მთავარ იდეად აქცევს მედიტაციას, როგორც ცხოვრების მთავარ პრაქტიკას, ფაქტობრივად ყნოსვური ზომის სამსახურში ჩამდგარი სმენაა და ხარკს უხდის ან ყნოსვურ ზომას, ან ანალურ ზომას (წარსულ ტრადიციებს). მას უკვე აღარ ძალუძს სრულად შეასრულოს თავისი ფუნქცია და კაცობრიობას ახალი იდეური მდგომარეობა მოუტანოს. ასეთი სმენა ემსგავსება ურეთრალს, რომელიც ბელადად ვერ შედგა და დარდს სასმელით ან სხვა საშუალებებით იხშობს.

ყველაზე მეტი სარგებელი მედიტაციებისგან (ისევე როგორც შამანური პრაქტიკებისგან) ყნოსვის ვექტორს აქვს. სწორედ ყნოსვის ვექტორს აქვს უნარი იმ „გასხივოსნებისა“ (უფრო სწორად არაცნობიერში „ჩასხივოსნებისა“), რომელზეც გურუები საუბრობენ. სწორედ ყნოსვას შეუძლია მენტალური ან ჟღერადი ვიბრაციებით ყველაზე უკეთ არაცნობიერის სიღრმეებში ჩაყვინთვა და იქიდან ინფორმაციის გამოტანა. სწორედ ყნოსვა-სმენები არიან ისინი, ვისაც სხვადასხვა ნაწილობრივი ან შედარებით სრული სისტემები გამოაქვთ ინფორმაციული ველიდან (ამის კარგი მაგალითია ვადიმ ზელანდი, რომელმაც „რეალობის ტრანსერფინგი“ ინფორმაციული ველიდან „ამოიტანა“). განსხვავებით სმენისგან, რომელიც თვითკონცენტრაციით აღწევს შედეგს, ყნოსვა არაცნობიერში ერთგვარ „ჩაყვინთვას“ ახდენს.

თავისი ბუნებით, მედიტაცია, როგორც მოვლენა, სწორედ ყნოსვური ზომის ფუნქციაა. განსხვავებით სმენისგან, ყნოსვას ინფორმაციული ველიდან მხოლოდ ის ინფორმაცია გამოაქვს, რომელიც მატერიის მართვას ან უსაფრთხოებას ეხება. რაოდენ გასაკვირი და დაუჯერებელიც არ უნდა იყოს, ათასწლეულების მანძილზე სმენების დიდი ნაწილი სწორედ ყნოსვური ზომის მიერ ნაკარნახევ გზებს მიჰყვებოდა. მატერიისგან განთავისუფლება, როგორც იდეა, ასევე ყნოსვური ზომისგანაა ირიბად ნაკარნახები, რათა სმენა თავის რეალურ ფუნქციას მოაცდინოს და მისი ჯგუფისგან იზოლირება მოახდინოს, რადგან სმენის ფუნქცია რეალურად სულაც არაა მატერიისგან განთავისუფლება, არამედ მატერიის ანბანის ამოხსნა და მისი წინ, ახალი ნატიფი მდგომარეობებისკენ წაყვანაა. სმენის ფუნქცია მატერიის მომდევნო (ახალი) მდგომარეობისკენ წაყვანაა, ყნოსვის ფუნქცია კი მატერიის (სისტემის) არსებული მდგომარეობის უსაფრთხოება და შენარჩუნებაა. შესაბამისად ეს ორი ზომა მუდმივ დაჭიმულობაშია ერთმანეთის მიმართ.

უფრო მარტივად: ყნოსვა ინფორმაციას კოლექტიური არაცნობიერიდან იღებს „მარცხენა“ გზით. ეს შეიძლება იყოს მედიტაცია, ძალის მცენარეები (შამანური პრაქტიკები), კონკრეტულ ვიბრაციებზე დამყარებული პრაქტიკები (მათ შორის სხვა სმენებზე გავლით), სიზმარხილვის პრაქტიკები. მას სწორედ ამ მეთოდებით ამოაქვს ინფორმაცია, რომელიც მისთვის ძალაუფლების ინსტრუმენტს წარმოადგენს. განსხვავებით ყნოსვისგან, სმენის გზაა: ერთ საკითხზე კონცენტრაციით და მენტალური შრომით დააგროვოს ინფორმაცია ამ საკითხის შესახებ და ამით ავტომატურად მიიღოს წვდომა სამყაროსგან ამ საკითხის გარშემო. მაგალითად, ფარდობითობის თეორიას აინშტაინი ვერ აღმოაჩენდა, თუკი ფიზიკის ამ საკითხზე დიდხანს და საფუძვლიანად არ კონცენტრირდებოდა.

კიდევ უფრო მარტივად:

იმისთვის, რომ სმენამ აღმოჩენები გააკეთოს, მას სჭირდება აზროვნება, კითხვების ჩამოყალიბება და მათზე პასუხის ძებნა, და არა მედიტაცია, ან ძალის მცენარეები. თუ სმენა „მარცხენა გზის“ საშუალებებს ეძებს ინფორმაციის მოსაპოვებლად - იგი ამით ყნოსვურ ზომას ექვემდებარება. და რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ეზოთერულ სფეროებში ძირითადად ასეთი სმენები გვხვდებიან. შედარებით ჯანსაღად განვითარებული სმენები კი - ძირითადად მეცნიერებაში არიან (მაგალითად, გია დვალს, არანაირი მედიტაცია, ძალის მცენარე ან რიტუალი არ სჭირდება იმისთვის, რომ მეცნიერული აღმოჩენები და სმენური გარღვევები გააკეთოს). ის, რაც არის სასარგებლო პრაქტიკა ყნოსვისთვის ან ყნოსვა-სმენისთვის, საზიანოა ცალკე აღებული სმენის ვექტორიანისთვის (ყნოსის ვექტორის გარეშე).

ვიზუალურ ვექტორზე (ადამიანზე, რომელსაც აქვს ვიზუალური ვექტორი, და არ აქვს სმენის ან ყნოსვის ვექტორები) მედიტაციას ისეთი სახიფათო გავლენა არ აქვს, როგორც სმენის ვექტორზე, მაგრამ დიდად კარგიც არაფერი მოაქვს და უბრალოდ დროს აკარგვინებს. ვიზუალის მთავარი ფუნქცია თანაგრძნობა და სიყვარულია. მედიტაციის დროს იგი საკუთარ თავში გრძნობს ამ მდგომარეობას (იგი ხომ თავად სიყვარულია), მაგრამ ეს სასიამოვნო განცდა რეალურად მას ვერ ანვითარებს. მთავარი რისკი ამ შემთხვევაში ისაა, რომ ვიზუალს შეუძლია ნებისმიერი ხატ-სახე, რომელიც მედიტაციისას მოუვა, რეალობად აღიქვას და უკიდურეს სუბიექტივიზმში ან ილუზიებში გადავარდეს. ასევე საფრთხეს ვიზუალისთვის წარმოადგენს ის, რომ უყვარდეს მხოლოდ ის ადამიანები, რომლებზეც სისტემა (ეგრეგორი, რომელიც ამ მედიტატიურ პრაქტიკებს სთავაზობს) ეტყვის, რომ უნდა უყვარდეს (ქრისტე, ბუდა, კრიშნა, შივა და ა.შ.). რეალურად, ვიზუალს უფრო მეტი პოტენციური რესურსი აქვს, რომ მედიტაციის შედეგად განვითარდეს, ვიდრე სმენას, თუ ეს მისთვის მუდმივ პრაქტიკად და ცხოვრების აზრად არ იქცევა.

ორალური ვექტორისთვის (სხვა ზედა ვექტორების გარეშე) სარგებლობა მოაქვს მედიტაციის მხოლოდ იმ ფორმებს, რომლებიც რთული ვერბალური მანტრების გამეორებას მოითხოვენ. ეს მისთვის, როგორც მინიმუმ ვერბალური სავარჯიშოა, და ასევე ეხმარება მას, რომ დაიოკოს სოციუმისგან მოწყვეტით გამოწვეული უკმარისობა, ხოლო სოციუმში კი, ორალის რეალური პრაქტიკა და ფუნქცია - უბრალოდ ლაპარაკი და ჯგუფის ვერბალური ძაფებით გაერთიანებაა.

სხვა დანარჩენ ვექტორებს კი რეალურად მედიტაცია, როგორც ასეთი, საერთოდ არ აინტერესებთ და მედიტაციის დროებითი ხელოვნური მცდელობებიც მალე ბეზრდებათ, რადგან ეს თავიანთი ბუნებრივი ფუნქციის შესრულებაში არ სჭირდებათ.

დაახლოებით იგივე პრინციპები, რაც ზემოთ მედიტაციაზე ავღწერეთ, მოქმედებს შამანურ პრაქტიკებზე და ძალის მცენარეების, ასევე ფსიქოდელიური და სხვა მსგავსი საშუალებების გამოყენებაზეც. ამ თემაზე სტატიას მოგვიანებით შემოგთავაზებთ...

თუ მოგეწონათ, გააზიარეთ...