tales1

მთარგმნელი: ეკატერინე სამხარაძე

ნაწილი 1 - ძალის მოქმედების მოწმობა

შეხვედრა ცოდნასთან
სიზმრის მხილველი და სიზმარში ნახული
მანათობელ არსებათა საიდუმლო

ნაწილი 2 - ტონალი და ნაგვალი

უნდა გჯეროდეს
ტონალის კუნძული
ტონალის დღე
ტონალის შეკუმშვა
ნაგვალის დრო
ნაგვალის ჩურჩული
აღქმის ფრთები

ნაწილი 3 - ჯადოქრების ახსნები

ნაგვალის სამი მოწმე
ჯადოქრის სტრატეგია
აღქმის სტრატეგია
ორი მეომარი ერთმანეთის პირისპირ

ხუთი პირობა მარტოხელა ფრინველისთვის

1 - ის მიფრინავს უმაღლეს წერტილამდე;
2 - კომპანიონების არყოლას არ განიცდის. ისეთივე ფრინველებისაც კი, როგორიც თვითონაა;
3 - მისი ნისკარტი ზეცისკენაა მიმართული;
4 - არ გააჩნია განსაზღვრული შეფერილობა;
5 - მღერის ძალიან დაბალ ხმაზე.

სან ხუან დე ლა კრუსი „საუბრები სინათლესა და სიყვარულზე“

მომდევნო თავები ეტაპობრივად დაემატება...

გაგრძელების სანახავად გადადით შემდეგ თავზე...


ნაწილი პირველი - ძალის მოქმედების მოწმობა

შეხვედრა ცოდნასთან

დონ ხუანი რამდენიმე თვე არ მენახა. 1971 შემოდგომა იდგა. დარწმუნებული ვიყავი ცენტრალურ მექსიკაში დონ ხენაროს სახლში იქნებოდა ამიტომ 6-7 დღიანი მოგზაურობისთვის მოვემზადე. მაგრამ გზის დაწყებიდან მეორე დღესვე, შუადღისას ინსტინქტურად სონორაში დონ ხუანის ბინის ახლოს გავჩერდი. მანქანა გავაჩერე და სახლთან მივედი. ჩემდა გასაკვირად შინ დამხვდა.

-დონ ხუან! არ ველოდი აქ შენს ნახვას, - ვუთხარი მე.

მან გაიცინა, ჩემდა გასაკვირად, კმაყოფილი ჩანდა. თავისი კარის წინ რძის ცარიელ ბიდონზე იჯდა. თითქოს მელოდა. იმ სიმსუბუქეს რომლითაც შემხვდა რაღაცა სადღესასწაულო ახლდა. ქუდი მოიხადა და სასაცილოდ გადაიქნია წინ, მერე ისევ დაიხურა და სამხედრო სალამი მომცა. მერე ისევ ბიდონს დაუბრუნდა,იჯდა ასე კედელს მიყრდნობილი, თითქოს უნაგირზე ყოფილიყოს.

-დაჯექი, დაჯექი, - მხიარულად მითხრა მან, - მიხარია შენი ისევ დანახვა.

-მე კი სულ ტყუილად წავიდოდი ამხელა გზაზე ცენტრალურ მექსიკაში, მერე კი ისევ ლოს ანჯელისში დაბრუნება მომიწევდა. შენმა აქ პოვნამ რამდენიმე დღე მომაგებინა.

-რამენაირად მაინც მიპოვიდი, - მიპასუხა იდუმალი ხმით,- თუმცა მოდი ვთქვათ,რომ შენ ჩემი 6 დღე გმართებს, რომლებსაც იმაზე გაცილებით საინტერესო რამეში დახარჯავ, ვიდრე შენს მანქანში „გაზის პედლის“ დაჭერაა.

დონ ხუანის ღიმილში რაღაცა დამაიმედებელი იყო, მისი სითბო კი გადამდები.

-სადაა შენი საწერი მოწყობილობები?

ვუპასუხე, რომ მანქანში დამრჩა, მითხრა, რომ მათ გარეშე არაბუნებრივად გამოვიყურებოდი და მათი მოტანა მიბრძანა.

-წიგნის წერა დავამთავრე, - ვუთხარი მე.

მან ხანგრძლივი, უცნაური მზერა მომაპყრო, რომელმაც ჩემი მუცლის ცენტრში მღელვარება გამოიწვია. თითქოს მუცელზე რაღაც რბილი და თბილი საგნით მიბიძგებდნენ. ვგრძნობდი, რომ სადაცაა ცუდად გავხდებოდი, მაგრამ მან თავი მიაბრუნა და ისევ სასიამოვნო შეგძნება დამიბრუნდა.

მინდოდა ჩემს წიგნზე მელაპარაკა, მაგრამ მანიშნა, რომ ამაზე არაფრის მოსმენა არ უნდოდა. გაიღიმა, მსუბუქ და მომნუსხველ განწყობაზე იდგა და მაშინე ჩამითირა ხალხზე და მიმდინარე მოვლენებზე საუბარში.

საბოლოოდ მაინც შევძელი საუბარი ჩემთვის საინტერესო თემაზე გადამეტანა. დავიწყე იმით, რომ გადავხედე რა ჩემს ყველა პირველად შენიშვნას, აღმოვაჩინე, რომ ის (დონ ხუანი) ჯადოქრების სამყაროს ჩვენი პირველი შეხვდრისთანავე დეტალურად აღმიწერდა. იქიდან გამომდინარე, რაც მან ამ საწყის სტადიაზე მითხრა, დავიწყე გამოკითხვა ჰალუცინოგენური მცენარეების როლზე.

-რატომ მაიძულე ეს ძლიერი მცენარეები რამდენიმეჯერ გამომეყენებინა? - ვკითხე მე

მან გაიცინა და ძალიან ჩუმად ჩაიჩურჩულა: „იმიტომ რომ მუნჯი ხარ“.

მე მაშინვე გავიგე, რაც მითხრა მაგრამ მაინც მინდოდა დავრწმუნებულიყავი და თავი ისე დავიჭირე თითქოს ვერ გავიგე.

-მაპატიე ვერ გავიგონე, - ვუთხარი მე.

- შენ იცი რაც გითხარი- მიპასუხა მან, ადგა, თავზე ხელი მომარტყა და გვერდით ჩამიარა. - შენ ძალიან ნელი ხარ, - მითხრა მან - და არ იყო სხვა საშუალება რომ შემენჯღრიე.

-აქედან გამოდის, რომ ეს არაა განსაკუთრებულად აუცილებელი? - ვკითხე მე

-შენს შემთხევაში იყო, თუმცა არსებობს ადამიანების ისეთი ტიპი, რომლებსაც ეს არ სჭირდებათ.

გვერდით დამიდგა და სახლის მარცხენა მხარეს ხის კენწეროების თვალიერება დაიწყო. მერე ისევ დაჯდა და თავის სხვა მოსწავლეზე ელისიოზე დაიწყო საუბარი. მან თქვა, რომ ელისიომ მხოლოდ ერთხელ ისარგებლა ფსიქოტროპული მცენარით მას შემდეგ რაც მისი მოსწავლე გახდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა მან მაინც ბევრად იმაზე მეტს მიაღწია, ვიდრე მე.

-ზოგიერთი ადამიანისთვის, იყოს მგრძნობიარე, ბუნებრივი მდგომარეობაა, - თქვა მან - შენ კი, ისევე როგორც მე ამ კატეგორიას არ ეკუთვნი. ბოლოს და ბოლოს მგრძნობიარობა ხომ ძალიან ცოტას ნიშნავს.

-მაშინ ბევრს რა ნიშნავს? -მკითხა მან და შემომხედა თითქოს შესაფერის პასუხს ეძებდა.

-მნიშვნელოვანია მეომარი იყოს განთავისუფლებული, უნაკლო, - თქვა ბოლოს, - მაგრამ ეს მხოლოდ საუბრის საშუალებაა, საშუალება საკითხის შორიახლოს ამოძრავო. შენ უკვე გაართვი თავი მაგიის მთელ რიგ ამოცანებს და მე მჯერა, რომ შენიშნე ყველაფერ იმის პირველწყარო, რაც მნიშვნელოვანია. მე კი გეტყვი, რომ მეომრისთვის მნიშვნელოვანია საკუთარი თავის მთლიანობაში იმყოფებოდეს.

- საკუთარი თავის მთლიანობა რა არის დონ ხუან?

- მე ხომ ვთქვი, რომ მხოლოდ აღნიშვნას ვაპირებდი. შენს ცხოვრებაში კიდევ უამრავი გახსნილი კვანძია რომლის შეკვრაც მოგიწევს ვიდრე საკუთარი თავის მთლიანობამდე მიხვალ.

ამით მან საუბარი დაამთავრა. ხელით მანიშნა, რომ სურდა საუბარი მეც შემეწყვიტა. ჩვენთან ახლოს ნამდვილად იმყოფებოდა რაღაც ან ვიღაც. მან თავი მარცხნივ გადახარა და რაღაცას მიუგდო ყური. მე მის თვალებს ვუყურებდი როცა მან მზერა სახლის მარცხნივ, ბუჩქებზე შეაჩერა. რამდენიმე წამი რაღაცას ყურადღებით უსმენდა,მერე წამოდგა, ახლოს მოვიდა და ყურში ჩამჩურჩულა რომ სახლიდან სასეირნოდ უნდა გავსულიყავით.

-აქ რამე ხდება? - ჩურჩულით ვიკითხე მე.

-არა ყველაფერი რიგზეა, ყველაფერი წესრიგშია.

მან მე უკაცრიელი ჩაპარალისკენ წამიყვანა. დაახლოებით ნახევარი საათი მივდიოდით, მერე მომცრო მრგვალ ნაკვეთთან მივედით, სადაც არანაირი მცენარე არ იზრდებოდა. დაახლოებით 4 მეტრი დიამეტრის მქონე ლაქა, მოსწორებული წითელმიწა ნიადაგით. თუმცაღა არანაირი ნიშანი იმისა, რომ ნიადაგი მანქანებმა მოასწორეს არ იყო. დონ ხუანი ამ წრის ცენტრში დაჯდა სახით სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ. მე მანიშნა, მისგან დაახლოებით ნახევარ მეტრში სახით მისკენ დავმჯდარიყავი.

-რის გაკეთებას ვაპირებთ? - ვკითხე მე

-დღეს ჩვენ აქ პაემანი გვაქვს, - მიპასუხა მან.

მერე სწრაფად დაიწყო გარემოს თვალიერება და ტრიალი, ვიდრე ისევ სამხრეთ-აღმოსავლეთისკენ არ დაჯდა.

მისმა მოძრაობამ შემაშინა. ვკითხე ვისთან გვქონდა პაემანი.

-ცოდნასთან,- მითხრა მან - ასე ვთქვათ ცოდნა ახლა ჩვენს გარშემო ტრიალებს.

არ მომცა საშუალება ამ იდუმალ პასუხს ჩავჭიდებოდი, ხუმრობით მირჩია ბუნებრივად მოვქცეულიყავი, მესაუბრა და ჩამეწერა ყველაფერი ისე თითქოს მის სახლში ვყოფილიყავით.

ის რაც ყველაზე ცხადად მაწუხებდა იყო ის ცოცხალი და ცხადი შეგრძნება რომელიც რამდენიმე თვის წინ გამიჩდა კოიოტთან საუბრისას. ეს მოვლენა კი ჩემთვის ნიშნავდა იმას,რომ პირველად შევძელი ფხიზელ მდგომარეობაში სამყაროს იმ აღწერილობით აღქმა და ვიზუალიზირება რომელსაც ჯადოქრები აკეთებდნენ.

-მე არ ვაპირებ მსგავსი ცოდნის შესახებ მსჯელობას, - მითხრა დონ ხუანმა ჩემი შეკითხვის შემდეგ,- არ შეიძლება ინდულგირება გირჩიო - შენი წარსულის მოვლენებზე კონცენტრირებით შეგვიძლია მათაც შევხოთ მაგრამ მხოლოდ ზედაპირულად.

-რატომ დონ ხუან?

-იმიტომ რომ შენ ჯერ კიდევ არ გაქვს საკმარისი პირადი ძალა, რათა ჯადოქრების ახსნები იკვლიო.

-ეს ნიშნავს რომ ჯადოქრების ახსნები არსებობს?

-რა თქმა უნდა. ჯადოქრებიც ხალხია, ჩვენ აზრების წარმონაქმნები ვართ. ჩვენ ახსნას ვეძებთ.

ისეთი შთაბეჭდილება მრჩებოდა, რომ ჩემი ძირითადი ნაკლი ახსნის ძებნა იყო.

-არა, შენი ნაკლი ისაა, რომ შენ შესაფერის ახსნებს ეძებ. ისეთებს, რომლებიც შენს სამყაროს მოერგება, მე კი შენი რაციონალიზმის წინააღმდეგი ვარ. ჯადოქარიც ხსნის ყველა მოვლენას თავის სამყაროში მაგრამ ის ისეთი გაშეშებული არ არის როგორც შენ.

- როგორ უნდა მივაღწიო ჯადოქრების ახსნებს?

-პირადი ძალის დაგროვებით. პირადი ძალა გაიძულებს ძალიან იოლად ჩაერთო ჯადოქრების ახსნებში. ეს კი არ არის ახსნა. მიუხედავად ამისა, ის ქმნის სამყაროს თავისი სასწაულებით, თუ ნათელს არა, ნაკლებად საშიშს მაინც. ესაა ახსნის აზრი,მაგრამ ეს ის არაა, რასაც შენ ეძებ. შენ შენი იდეების ანარეკლს ეძებ.

შეკითხევის დასმის ხალისი დავკარგე, მაგრამ მისი ღიმილი მიბიძგებდა საუბრის გაგრძელებისკენ. შემდეგ თემას კი ჩემთვის ძალიან დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა: ეს იყო მისი მეგობარი ხენარო და ის არაჩვეულებრივი მოქმედებები რომელსაც ჩემზე მისი მოქმდბები ახდენდა.ყოველთვის, როცა მემასთან კონტაქტში შევდიოდი მე გრძნობის ორგანოების წყობიდან გამოსვლას ვგრძნობდი.

-ხენარო მომაჯადოებელი, - თქვა მან - მაგრამ ჯერ არანაირი აზრი არ აქვს არც მასზე და არც იმაზე ლაპარაკს თუ როგორ მოქმედებს ის შენზე. შენ ჯერ არ გაქვს საკმარისი პირადი ძალა ამ თემის წამოსაწევად. მოიცადე ვიდრე შეიძენ და მერე ვილაპარაკოთ.

-მაგრამ თუ ის არასოდეს მექნება?

-თუ არასოდეს გექნება მაშინ ვერასოდეს ვისაუბრებთ.

-იმ სიჩქარით რომლითაც მე წინ მივიწევ მექნება კი ოდესმე? - ვკითხე მე.

-ეს შენზეა დამოკიდებული, მე მთელი ინფორმაცია მოგეცი, ახლა შენ აგებ პასუხს ქერცლზე შესახებად საკმარისი პირადი ძალის დაგროვებაზე.

-მეტაფორებით მელაპარაკები,- მივუგე მე - პირდაპირ მითხარი რა უნდა გავაკეთო, ხოლო თუ ეს უკვე ნათქვამი გაქვს ჩათვალე, რომ დამავიწყდა.

დონ ხუანს გაეცინა, დაწვა და ხელები თავქვეშ ამოიდო.

-შენ მშვენივრად იცი რა გჭირდება,- მიპასუხა მან.

მე კი მივუგე, რომ ზოგჯერ მგონია, რომ ვიცი მაგრამ უმეტესად თავდაჯერება მაკლია.

-ვშიშობ შენ თემები გერევა.- მითხრა მან - მეომრის თავდაჯერბა ეს საშუალო ადამიანის თავდაჯერება არაა. საშუალო ადამიანი ეძებს დარწმუნებულობას იმის თვალში ვინც მას უყურებს და ამას თავდაჯერებას ეძახის. მეომარი კი უნაკლობას საკუთარ თვალში ეძებს და ამას მორჩილებას ეძახის. საშუალო ადამიანი მისი გარშემომყოფების ტყვეობაშია მაშინ როცა მეომარი მხოლოდ საკუთარ თავზეა მიჯაჭვული. იქნებ შენ ცისარტყელაზე ნადირობდე: საშუალო ადამიანის თავდაჯერებისკენ მიისწრაფვოდე, მაშინ, როცა მეომრის მორჩილებისკენ გმართებს სვლა. ამ ორს შორის მნიშვნელოვანი სხვაობაა. თავდაჯერება ნიშნავს, რომ შენ რაღაცა ზუსტად იცი. მორჩილება კიგულისხმობს, რომ შენ არც ქცევებში და არც მოქმედებებში მოწყვლადი არ ხარ.

-მე ვცდილობდი შენს შემოთავაზებებთან თანხმობაში მეცხოვრა, - ვუთხარი მე - შეიძლება ყველაფერს მაქსიმალურად არ ვაკეთებდი, მაგრამ ეს იყო იმის მაქსიმუმი რისი გაკეთებაც მე შემეძლო. ესაა უნაკლობა?

-არა, შენ უფრო მეტად უნდა ეცადო, გამუდმებით უნდა ცდილობდე საკუთარ ჩარჩოებს დააღწიო თავი.

-მაგრამ დონ ხუან, ეს სიგიჟე იქნება, ეს არავის შეუძლია.

-უამრავი რამაა ისეთი, რასაც ახლა აკეთებ, 10 წლის წინ კი სიგიჟედ ჩათვლიდი. ეს საქმეები თავისთავად არ შეცვლილან. შენი საკუთარ თავთან დამოკიდებულება შეიცვალა. ის რაც მაშინ შეუძლებლად გეჩვენებოდა ახლა სავსებით შესაძლებელია. შეიძლება შენი საკუთარი თავის ცვლილებაში სრული წარმატება მხოლოდ დროის საკითხი იყოს. ამ შემთხვევაში ერთადერთი შესაძლო გზა, რაც მეომარს გააჩნია, ესაა უპირობო მოქმედება უკანდახევის გარეშე. შენ კი მეომრის გზაზე საკმაოდ ბევრი იცი იმისთვის, რომ სათანადოდ იმოქმედო. მაგრამ შენი ძველი ჩვევები და ცხოვრების გეგმები გეღობებიან.

მე მივხვდი, რასაც გულისხმობდა.

-შენ გგონია, რომ წერა ჩემი ერთ-ერი ძველი ჩვევაა რომელიც უნდა შევცვალო? იქნებ ჯობს ჩემი ეს ჩანაწერი გავანადგურო?

არ მიპასუხა, ადგა და ჩაპარალის კიდეს გახედა. მე ვუთხარი, რომ უამრავი ადამიანის წერილი მივიღე რომლებიც მწერდნენ, რომ არასწორია ჩემს სწავლაზე წერა. როგორც პრეცენდენტის მაგალითს ისინი ახდენდნენ ციტირებას, რომ აღმოსავლური ეზოთერული სკოლის ოსტატები თავის მოსწავლეებისგან აბსოლუტურ გასაიდუმლოებას მოითხოვდნენ.

-იქნებ ის ოსტატები მხოლოდ ინდულგირებენ, რომ ოსტატები არიან? - მკითხა დონ ხუანმა და შემომხედა. მე ოსტატი არ ვარ, მე მეომარი ვარ ამიტომაც არც ვიცი რას იტყოდა ოსტატი.

-მაგრამ იქნებ ისეთ საგანზე ვლაპარაკობთ, რაც არ არის სალაპარაკო დონ ხუან?

-არ აქვს მნიშვნელობა, რას აქვეყნებს ადამიანი ან რას მალავს. ყველაფერი რასაც ვაკეთებთ და წარმოვადგენთ ჩვენს პირად ძალას ეფუძნება. თუკი ეს საკმარისია, მაშინ ერთი ზღაპრული სიტყვაც საკმარისია იმისთვის, რომ მთელი ჩვენი ცხოვრების მდინარება შევცვალოთ. მაგრამ თუ ჩვენი პირადი ძალა საკმარისი არ არის მაშინ უმშვენიერესი და ყველაზე უფრო მგრძნობიარე არსებები სიბრძნეები რომლებიც გვეცნობება შეიძლება სრულიად არაფრისმომცემი აღმოჩნდეს.

მერე ხმას დაუწია თითქოს დიდი საიდუმლოს გამხელას აპირებდა.

-მე ვაპირებ გაგიმხილო ცოდნის ალბათ ყველაზე უფრო მნიშვნელოვანი მომენტი,- მითხრა მან - ვნახოთ რას უზამ მას. იცი რომ თუ ისურვებ ახლავე შეგიძლია მარადისობით იყო გარშემორტყმული.

ხანგრძლივი პაუზის მერე, რომლის დროსაც ფრთხილად მანიშნებდა თვალით, რაიმე დასკვნა გამომეტანა. ვუთხარი, რომ საერთოდ ვერ გავიგე რას მეუბნებოდა.

შემდეგ ზემოთ მიმანიშნა.

-ან იქ, ან შეგვიძლია ვთქვათ,რომ მარადისობაში რაღაც ამის მსგავსია, - თქვა მან დახელები აღმოსავლეთისა და დასავლეთისკენ გაშალა.

ერთმანეთს შევხედეთ. მისი თვალები თითქოს რაღაცას მეკითხებოდნენ.

-რას იტყვი ამაზე,- მკითხა და მიბიძგა მის სიტყვებზე.

არ ვიცოდი რა მეპასუხა .

-იცი რომ შეგიძლია საკუთარი თავი ნებისმიერი ჩემი მითითებული მიმართულებით გაწელო,- განაგრძობდა ის,- იცი რომ ნებისმიერი მომენტი შეიძლება მარადისობა იყოს. ეს გამოცანა არ არის, ეს ფაქტია. მაგრამ მხოლოდ მაშინ თუ შენ ამ მომენტის დაჭერას შეძლებ და გამოიყენებ საკუთარი მთლიანობის საპოვნელად სამუდამოდ და ნებისმერი მიმართულებით.

შემომხედა.

-ადრე შენ ეს ცოდნა არ გქონდა, - გამიღიმა მან, - ახლა გაქვს. მაგრამ ის ვერაფერს გაძლევს რადგან არ გაქვს საკმარისი პირადი ძალა იმისთვის, რომ ეს ცოდნა გამოიყენო. რადგან საკმარისი პირადი ძალა რომ გქონოდა ჩემი მხოლოდ ეს სიტყვებიც კი საკმარისი იქნებოდა შენთვის საკუთარ მთლიანობაზე კონცენტრაციისა და საკუთარი კრიტიკული ნაწილის იმ საზღვრებიდან გასაყვანად სადაც ის მომწყვდეულია.

ის გვერდიდან მომიახლოვდა და ძალიან ფრთხილად მკერდზე დამკრა ხელი.

-აქ ის საზღვრებია რომელზეც მე გეუბნები. შეიძლება მათგან თავის დაღწევა. ჩვენ სინამდვილეში აქ მოქცეული გრძნობები და აღქმები ვართ.

ორივე ხელი მხრებზე დამკრა ისე, რომ ჩემი ბლოკნოტი და კალამი მიწაზე დამიცვივდა. დონ ხუანმა ფეხი ბლოკნოტს დაადგა და მე შემომხედა სიცილით.

მე ვკითხე წინააღმდეგი ხომ არ იყო შენიშვნებს რომ ვაკეთებდი. მან გამამხნევებელი ტონით მიპასუხა „არა“ და ფეხი აიღო.

- ჩვენ მანათობელი არსებები ვართ, - თქვა მან თავის რიტმული ქნევით - მანათობელი არსებებისთვის კი მხოლოდ პირად ძალას აქვს მნიშვნელობა. მაგრამ თუ შემეკითხები, რა არის პირადი ძალა, მაშინ იძულებული ვიქნები გიპასუხო, რომ რამდენიც არ უნდა აგიხსნა ეს მაინც არაფერს მოგცემს.

დონ ხუანმა დასავლეთის ჰორიზონტს შეხედა და თქვა, რომ რამდენიმე საათი ჯერ კიდევ არ დაღამდებოდა.

- აქ დიდხანს მოგვიწვს ყოფნა, - ამიხსნა მან, - ამიტომ ან წყნარად ვიჯდებით, ან ვილაპარაკებთ. დუმილი შენთვის არაბუნებრივია, ამიტომ საუბარი განვაგრძოთ. ეს ძალის ადგილია და ვიდრე დაღამდება ის ჩვენთვის უნდა გამოვიყენოთ. ეცადე რაც შეიძლება ბუნებრივად იჯდე, შიშისა და მოუთმენლობის გარეშე. მე მგონი შენ ყველაზე კარგად შენიშვნების წერისას მშვიდდები, ამიტომ წერე რამდენიც გაგეხარდება. ახლა კი მოდი შენს სიზმარხილვებზე მომიყევი რამე.

ასეთმა უცნაურმა გადასვლამ გამაოცა და დამაბნია, მან თხოვნა გამიმეორა. ამაზე ბევრი უნდა მელაპარაკა. სიზმარხილვა საკუთარ სიზმრებზე განსაკუთრებული კონტროლის კულტივირებას გულისხმობდა. თანაც ისეთს, რომ სიზმრისა და ცხადის გამოცდილება დაახლოებით ერთნაირ მნიშვნელობას იძენდა. ჯადოქრების მიდგომა იმაში მდგომარეობდა, რომ ჩვეული კრიტერიუმი სიზმრებისა და ცხადის ერთმანეთისგან გასარჩევად უკვე აღარ მუშაობდა.

სიზმარხილვის პრაქტიკა სიზმარში საკუთარი ხელების პოვნაში მდგომარეობდა. სხვაგავარად რომ ვთქვათ საჭირო იყო წინასწარგანზრახულად დაგენახათ სიზმარში თქვენი ხელები.

რამდენიმე წლის უშედეგო მცდელობის შემდეგ მე როგორც იქნა გავართვი თავი ამ დავალებას.

უკან რომ მოვიხედე ცხადი გახდა, რომ მე მხოლოდ მაშინ მივაღწიე წარმატებას როგორც კი რაღაც დონეზე ჩემს ყოველდღიურ ცხოვრებაზე მოვიპოვე კონტროლი.

დონ ხუანს ყველაფრის დაწვრილებით გაგება უნდოდა. მე ვუთხარი, რომ სიზმარში ხელებზე დახდვის ბრძანების გაცემა ხშირად გადაულახავ დაბრკოლებად იქცევა ხოლმე. მან გამაფრთხილა,რომ მოსამზადებელი სამუშაობი ადრეულ ეტაპზე, რასაც ის სიზმარხილვისთვის მომართვას უწოდებდა, სასიკვდილო თამაში იყო, რასაც ადამიანის გონება საკუთარ თავს ეთამაშებოდა, რომ ჩემი რაღაც ნაწილი გამუდმებით ეცდება ამ ამოცანის შესრულებაში ხელი შეგიშალოს.

-ამას შეიძლება დაემატოს - განაგრძობდა დონ ხუანი, - ფიქრები ამ ყველაფრის უაზრობაზე, მელანქოლიის და დეპრესიის შემოტევებიც კი, თვითმკვლელობის სურვილიც.

თუმცა მე ასე შორს არ წავსულვარ. ჩემი გამოცდილება უფრო ნათელ და მხიარულ ტალღაზე იყო. მიუხედავად ამისა შედეგი მაინც ყოველთვი უიმედო გახლდათ. ყოველ ჯერზე როდესაც სიზამრში ხელებზე დახედვას ვცდილობდი, რაიმე არაჩვეულებრივი ხდებოდა, მე ან ფრენას ვიწყებდი ან ჩემი სიზმარი კოშმარად იქცეოდა ან აღგზნების ძალიან სასიამოვნო განცდა მოდიოდა. სიზმარში ყველაფერი ძალიან შორს სცდებოდა ნორმალურის ფარგლებს და ამის გამო ძალიან მითრევდა. ჩემი განზრახვა დამენახა ხელები ახალი გარემოებების გამოჩენისას უკვალოდ ქრებოდა.

ერთ ღამესაც, სრულიად მოულოდნელად ჩემს ხელებსაც მივაგენი. სიზმარში ვნახე, რომ უცნობი ქალაქის ქუჩაზე მივდიოდი და უეცრად მე ხელები ავწიე და სახესთან მივიტანე. თითქოს ჩემს შიგნით რაღაცა ბოლოს და ბოლოს დამნებდა და მომცა საშუალება ხელისგულებისთვის შემეხედა.

დონ ხუანის ინსტრუქციის მიხედვით, როგორც კი ჩემი ხელები გაქრობას დაიწყებდა, მზერა მაშინვე სხვა რამეზე უნდა გადამეტანა. ამ კონკრეტულ სიზმარში მე მზერა ქუჩის ბოლოს მდებარე შენობაზე გადავიტანე. როგორც კი ამ შენობის ხატიც დაინისლა, მე კონცენტრცია სიზმრის სხვა ელემენტებზე გადავიტანე. საბოლოო შედეგი უკაცრიელი ქუჩის საოცრად ნათელი და მკვეთრი ხატი აღმოჩნდა უცნობ ქალაქში.

დონ ხუანმა ჩემი სიზმარხილვის სხვა გამოცდილებებიც მომაყოლა, ჩვენ ძალიან დიდხანს ვილაპარაკეთ.

როგორც კი ყველაფრის მოყოლას მოვრჩი, ის ადგა და ბუჩქებისკენ გაეშურა. მეც გავყევი, ვნერვიულობდი, ეს სრულიად უსაფუძვლო გრძნობა იყო რადგან არც მეშინოდა და არც არაფერი მანაღვლებდა. დონ ხუანი მალე მობრუნდა და ჩემი მოუსვენრობაც შეამჩნია.

-დამშვიდდი,- მითხრა მან, ხელი მომკიდა, დამსვა, მუხლებზე ბლოკნოტი დამიდო და მთხოვა მეწერა,თავის გასამართლებლად კი თქვა, რომ არ იყო ძალის ადგილის არასაჭირო მოუსვენრობითა და შიშით შეწუხება.

-ასე რატომ ავღელდი? - ვკითხე მე.

-ეს ბუნებრივია, - მითხრა მან, - რაღცას შენს შიგნით ძალიან ემუქრება შენი სიზმარხილვის გამოცდილება. ვიდრე ამ საქმიანობაზე ფიქრი არ გადაწყვიტე, ყველაფერი წესრიგში გქონდა. მაგრამ ახლა, როცა შენი ქმედებები შეაჯამე ლამისაა გული წაგივიდეს.

-ყველა მეომარს სიზამრხილვის საკუთარი მეთოდი აქვს და ყველას მეთოდი განსხვავებულია. რა თქმა უნდა ყველა ჩვენგანს რაღაც გვაერთიანებს, ეს ჩვენივე თავს ჩვენივე ეშმაკური ხრიკების საშუალებით უკან დახევის იძულებაა. შხამსაწინააღმდეგო ამ ყველაფრისგან კი არის, რომ ისევ გააგრძელო მცდელობები, მიუხედავად ბარიერისა და წინააღმდეგობისა.

მერე მკითხა შემეძლო თუ არა ჩემი სიზმრის თემის არჩევა. მე ვუპასუხე, რომ იდეის დონეზეც კი არ ვიცოდი რა მექნა.

-ჯადოქრების ახსნები, რაც სიზმრის თემის არჩევას შეეხება იმაში მდგომარეობას, რომ მეომარი თავად ირჩევს თემას და თავის გონებაში მის ხატებას ქმნის და ამავე დროს შინაგან დიალოგს რთავს. სხვა სიტყვებით, თუ მას აქვს უნარი გარკვეული დროით, თუნდაც ერთი წამით მაინც, ნახოს ის რაც სურს მაშინ ასეთი სიზამრი მივა მასთან. დარწმუნებული ვარ გააკეთებდი ამას თუმც კი ჯერ ვერ ხვდები.

ამას ხანგრძლივი პაუზა მოჰყვა. შემდეგ დონ ხუანმა ჰაერის ყნოსვა დაიწყო, თითქოს ცხვირის გაწმენდას ცდილობდა სამ-ოთხჯერ ძლიერად ამოისუნქა ცხვირიდან, მუცლის კუნთები ეკუმშებოდა და ამას კი მოკლე ჩასუნთქვებით აკონტროლებდა.

-აღარ ვილაპარაკებთ სიზამრხილვებზე, - თქვა მან - ეს შეიძლება თავსმოხვეულ იდეად გექცეს. თუ შეგიძლია რამეში წარმატებას მიაღწიო ეს წარმატება ნელ-ნელა უნდა მოვიდეს, არც ისე დიდი ძალისხმევით მაგრამ სტრესისა და აკვიატების გარეშე.

ის ისევ ადგა და ბუჩქებთან მივიდა, დაიხარა და ფოთლებს დახედა, თითქოს იქ რაღაცას ეძებდა, მაგრამ ძალიან ახლოს არ მისულა.

-რას აკეთებ? - ვკითხე მე და ცნობისმოყვარეობა ვერ შევიკავე.  ის მობრუნდა და წარბები ასწია.

-ბუჩქები უცნაური რაღაცებითაა სავსე,- თქვა მან და ისევ დაჯდა. მისმა მშვიდმა ტონმა უფრო შემაშინა. ბლოკნოტი და ფანქარი ხელიდან გამივარდა, მან გაიცინა, გამომაჯავრა და თქვა, რომ ჩემი გადაჭარბებული რეაქციები ერთ-ერთი ის თავისებური მხარეა რომელიც ჯერ კიდევ შემორჩა ჩემს ცხოვრებას.

მინდოდა ამაზე მელაპარაკა მაგრამ მან ნება არ მომცა.

-სულ ცოტა დღის სინათლეღა დარჩა,- თქვა მან, - არის კიდევ რაღაცეები, რაც უნდა ვნახოთ, სანამ სულ ჩამობნელდება.

შემდეგ დაამატა, რომ თუ სიზამრხილვაში ჩემი მიღწევებით ვიმსჯელებთ, მე როგორც ჩანს, მისწავლია შინამაგანი დიალოგის გაჩერება. მეც დავუდასტურე ეს.

ჩვენი შეხვედრის დასაწყისში დონ ხუანმა სხვა კონცეფცია შეიმუშავა - აკეთებდა გრძელ გადასვლებს და არაფერზე ფოკუსირდებოდა. მისი რეკომენდაცია გახლდათ არაფრისთვის შემეხედა პირდაპირ, არამედ ოდნავ დაელემებით, შემენარჩუნებინა პერიფრიული მხედველობა და ყველაფერი ერთდროულად დამენახა. მან დაიჟინა, თუმცა კი მე მაშინ ვერ ვიგებდი რატომ, თუ მე ამგვარ უფოკუსო მზერას ჰორიზონტზე ოდნავ ზემოთ მივმართავდი,შევძლებდი შემემჩნია თითქმის ყველაფერი 180 გრადუსიან სექტორში ჩემი მზერის არეალში. მან დამარწმუნა, რომ ეს ერთადერთი საშუალებაა შინაგანი დიალოგის გასაწყვეტად. ის ჩვეულებრივად განაგრძობდა საუბარს ჩემს პროგრესზე, მაგრამ მერე ინტერესი გაუქრა.

მე ვუთხარი დონ ხუანს, რომ რამდენიმე წელი მივდევდი ამ პრაქტიკას, მაგრამ ვერანაირ ცვლილებას ვერ მივაღწიე. მაგრამ ერთხელ მე შევამჩნიე რომ აი ახლა უკვე 10 წუთი მივდიოდი ისე რომ საკუთარი თავისთვის ერთი სიტყვაც არ მითქვამს.

ვუთხარი დონ ხუანს, რომ გავაცნობიერე ფაქტი, რომ შინაგანი დიალოგის გაჩერება ეს არ არის მხოლოდ იმ სიტყვების შეკავება, რომლის თქმასაც მისთვის ვაპირებ. მთელი ჩემი ფიქრთა მდინარება გაჩერდა და თავი ჰაერში გამოკიდებულად ვიგრძენი. ამ გაცნობიერებიდან წამოსული პანიკის შეგრძნებამ მაიძულა აღმედგინა დიალოგი ჩემს თავთან.

- მე უკვე გითხარი, რომ შინაგანი დიალოგი ესაა ის, რაც მიწაზე მიგვაჯაჭვავს,- მიხრა დონ ხუანმა - ეს სამყაროა მხოლოდ ესაა და ეს, ან ასეთია და ასეთი მხოლოდ იმიტომაა რომ საკუთარ თავს ამაში ვარწმუნებთ.

დონ ხუანმა ამიხსნა, რომ ჯადოქრების სამყაროში შესასვლელი მხოლოდ მაშინ გაიხსნება რაც მეომარი შინაგანი დიალოგის გაჩერებას ისწავლის.

- საკუთარი სამყაროს აღქმის მეთოდის შეცვლა, - თქვა მან - წარმოადგენს მაგიის გასაღებს. შინაგანი დიალოგის გაჩერება კი ერთადერთი გზაა ამის მისაღწევად. ყველაფერი დანარჩენი მხოლოდ წინსვლაა. ახლა შენ ისეთ სამყაროში ხარ, რომ იცი, რომ არაფერს, რაც კი გაგიგონია გინახავს, შინაგანი დიალოგის გაჩერების გარდა, არ შეეძლო თავისთავად შეეცვალა რამე სამყაროს შენეულ აღქმაში. აქვე უნდა დავაზუსტო, რომ ასეთი ცვლილება ძალით შეუძლებელია. ახლა ხომ გესმის, რატომ არ არიან მასწავლებლები მოსწავლეებთან მკაცრები. ეს მოსწავლეს მხოლოდ სიმკაცრეს და თავსმოხვეულ იდეებს მოუტანს.

შემდეგ ჩემი სხვა გამოცდილების დეტალები გამოიკითხა შინაგანი დიალოგის გაჩერების ჩათვლით. მოვუყევი ყველაფერი, რაც გამახსენდა. ვილაპარაკეთ, სანამ არ ჩამობნელდა და ჩაწერა შეუძლებელი გახდა. წერას უკვე ნაკლებ დროს ვუთმობდი და ამან ჩემი კონცენტრაცია შეცვალა. დონ ხუანი მიხვდა ამას და სიცილი დაიწყო. მანიშნა, რომ მე ახლა მაგიის კიდევ ერთი ამოცანა შევასრულე. ვიწერდი ყურადღების კონცენტრაციის გარეშე.

მხოლოდ მისი სიტყვების მერე მივხვდი,რომ უკვე აღარავითარ ყურადღებას აღარ ვაქცევდი წერას, თითქოს ეს ჩემგან სრულიად დამოუკიდებელი საქმიანობა ყოფილიყოს. დონ ხუანმა მთხოვა მასთან ერთად წრის ცენტრში დავმჯდარიყავი. მითხრა, რომ უკვე ძალიან დაბნელდა და ჩაპარალის ნაპირთან ჯდომა უსაფრთხო აღარ იყო. ზურგზე სიცივემ დამიარა და მისკენ გადავხტი. მან სახით სამხრთ-აღმოსავლეთისკენ დამსვა და მთხოვა, უბრალოდ წყნარად ვმჯდარიყავი ყოველგვარი ფიქრების გარეშე.

თავიდან ეს არ გამომივიდა და მოუთმენლობამ შემიპყრო. დონ ხუანი ჩემსკენ ზურგით მობრუნდა და მირჩია, მის მხარს დავყრდნობოდი. ასევე მითხრა, რომ როგორც კი ფიქრების მდინარებას შევაჩერებდი თვალი ბუჩქნარსკენ უნდა მჭეროდა - სამხრეთ-აღმოსავლეთისკენ. იდუმალი ხმით დაამატა,რომ მან კიდევ ერთი ამოცანა მომცა და თუ ამასაც ამოვხსნიდი ჯადოქრების სამყაროს ახალი სეგმენტი გაიხსნებოდა ჩემთვის.

მე ამ ამოცანაზე მცირეოდენი კითხვა გამიჩნდა. მან ჩაიცინა. ასეთ რეაქციას ველოდი, მერე კი ჩემში თითქოს რაღაცა ჩაირთო. თავი ჰაერში გამოკიდებულად ვიგრძენი. თითქოს ყურებიდან საცობები გამომაცალეს ჩაპარალის მილიონობით ხმა შემოიჭრა იმდენი, რომ მათი ერთმანეთისაგან გარჩევა გამიჭირდა. მიმეძინა, მაგრამ მერე რაღაცამ მიიპყრო ჩემი ყურადღება. ეს არ იყო არაფერი ისეთი, რაც ჩემი აზროვნების პროცესს ჩაითრევდა. ეს არც მოჩვენება იყო, არც შემოგარენის ლანდი, მაგრამ ჩემი ყურადღება მაინც რაღაცამ მიიპყრო. სრულიად ფხიზელი ვიყავი, მზერა ჩაპარალის განაპირას მივმართე, მაგრამ მე არ ვუყურბდი, არც ვუსმენდი და არც საკუთარ თავს ველაპარაკებოდი. ჩემი გრძნობები მხოლოდ ფიზიკური შეგრძნებები იყო. მათ სიტყვები არ სჭირდებოდათ. ვგრძნობდი, რომ რაღაცა გაურკვევლის მიღმა გავდიოდი. იქნებ ის, რაც ჩვეულ მდგომარეობაში ჩემი აზრები იქნებოდა გარეთ გამოდიოდნენ. ყოველ შემთხვევაში მე ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ ზვავში მოვყები და ნამქერი ისევ მეცემოდა ზემოდან. მუცელში წვა ვიგრძენი. რაღაცა ჩაპარალისკენ მითრევდა. შემეძლო ჩემს წინ მუქი ბუჩქების კონტურები გამერჩია. თუმცა ეს არაიდენტიფიცირებული სიბნელე იყო. როგორც ყოველთვის, ყოველი ცალკეული ბუჩქის დანახვა შემეძლო. ისინი თითქოს მოძრაობდნენ. მათი ფოთლების მასა შავ ქვედაბოლოებს გავდა,რომლებიც ქარზე ჩემსკენ მოფრინავდნენ. მაგრამ ეს ქარი არ იყო. მე მათ დამაჰიპნოზებელ მოძრაობებში ჩავიძირე. თითქოს რაღაცა მფეთქავი თრთოლვა მათ ჩემთან უფრო და უფრო ახლოს იზიდავდა. შემდეგ უფრო ნათელი სილუეტი გამოჩნდა რომელიც ბუჩქაბის ბნელ მხარეს ედებოდა. მზერა ამ ნათელი სილუეტის გვერდით შევაჩერე, მერე ფოკუსირების გარეშე შევხედე და ნათლად დავრწმუნდი, რომ ნათელი სილუეტი ბუჩქებში დამალული ადამიანი იყო.

ამ დროს მე ცნობიერების განსაკუთრებულად უჩვეულო მდგომარეობაში ვიყავი. მე ვაცნობიერებდი გარემოს იმ გონებრივ პროცესებსაც რასაც ეს გარემო ჩემში იწვევდა. თუმცა კი არაფერზე არ ვფიქრობდი,როგორც ამას ჩვეული ვიყავი. მაგალითად, როცა მივხვდი, რომ ბუჩქაბზე განფენილი სილუეტი ადამიანი იყო მე სხვა შემთხვევაც გამახსენდა უდაბნოში. მაშინ, დონ ხენაროსან გასეირნების დროს ღამის ჩაპარალში მე შევამჩნიე, რომ ჩვენს უკან ადამიანი იმალებოდა. თუცა როგორც კი ვცადე გონივრულად აღმეწერა ეს მოვლენა ადამიანი თვალთახედვიდან გამიქრა. ამჯერად კი თავს ბატონ-პატრონად ვგრძნობდი და უარი ვთქვი ყოველგვარ ახსნაზე და გაფიქრებაზეც კი. წამით გამიელვა აზრმა, რომ შემეძლო მოცემული ადამიანი დამეკავებინა და იქვე გამეჩერებინა სადაც იყო. ამას მუცლის ცენტრში საოცარი ტკივილი მოჰყვა,თითქოს რაღაცამ გამოგლიჯა და ვეღარ შევძელი პრესის კუნთების დაჭიმულ მდგომარეობაში გაჩერება. და სწორედ ამ უკან დახევის მომენტში ჩაპარალიდან ჩემსკენ გამოფრინდა ფრინველი ან უზარმაზარი მფრინავი ცხოველის ფიგურა, თითქოს ადამიანის ფორმა ფრინვლის ფორმად გადაიქცა. მე გამიჩნდა შიშის რეალური შეგრძნება,შევკივლე და ზურგზე დაცევი.

დონ ხუანი წამოდგომაში დამეხმარა. სახე თითქმის სახესთან მომიტანა სიცილით.

-რა იყო ეს ? - ვიკითხე.

მან პირზე ხელი ამაფარა და გამაჩუმა.

მერე ტუჩები ყურთან მომიტანა და მითხრა, რომ ეს ადგილი სწრაფად უნდა დაგვეტოვებინა ისე თითქოს არაფერი მომხდარიყოს. გვერდი გვერდ მივაბიჯებდით. ის თანაბრად და აუჩქარებლად მიდიოდა, ორჯერ სწრაფად მოიხედა უკან. მეც მას მივბაძე და აღმოვაჩინე რაღაცა ბნელი მასა რომელიც ჩვენ მოგვყვებოდა. უკნიდან მე რაღაცა არამიწიერი, ხმამაღალი ყვირილი მომესმა, წამით საშინელმა შიშმა მომიცვა, გამაჟრჟოლა. კანკალი სპაზმურად იწყებოდა და მისი ინტენსივობა იქამდე გაგარძელდა ვიდრე სხეული არ აიძულა ერბინა.

მხოლოდ დონ ხუანის ტერმინების გამოყენებით თუ შეიძლებოდა ჩემი რეაქციების აღწერა. ასე რომ, მე შემიძლია ვთქვა, რომ ამ შიშის შემდეგ ჩემი სხეული ჩავარდა იმ მდგომარეობაში რასაც ის „ძალის სირბილს“ ეძახდა. ეს გარკვეული ტექნიკა რომელიც მან რამდენიმე წლით ადრე მასწავლა მდგომარეობდა იმაში, რომ სიბნელეში ისე გერბინა, რომ არაფერს წამოდებოდი და არ დაზიანებულიყავი.

ბოლომდე ვერც ვაცნობიერებდი, რა ან როგორ გავაკეთე. უეცრად ისევ დონ ხუანის სახლთან გავჩნდი. ისიც მორბოდა და ჩვენ ერთდროულად მივირბინეთ. მან თავისი ნავთის ლამპა აანთო, ჭერის ფიცარზე ჩამოკიდა და მშიდად მთხოვა დავმჯდარიყავი და მომესვენა.

გარკვეული დრო ერთ ადგილზე ვიჯექი,ვიდრე ჩემი ნერვების კონტროლი ისევ არ დავიბრუნე. მერე წამოვდექი. მან ხაზგასმით მიბრძანა, ისე მემოქმედა, თითქოს არაფერი მომხდარიყოს. მერე ჩემი ბლოკნოტი მომაწოდა ამ სიჩქარეში მე ვერც კი შევამჩნიე, როგორ ჩამივარდა.

-რა მოხდა იქ დონ ხუან? - ვკითხე ბოლოს და ბოლოს.

-შენ შეხვდი ცოდნას, - მიპასუხა და თან ნიკაპით ჩაპარალის ბნელ მხარეზე მიმითითა - მე აქ იმიტომ ოგიყვანე, რომ შევამჩნიე, როგორ დაბორიალებდა ცოდნა სახლის გარშემო. შეიძლება ითქვას, რომ ცოდნამ იცოდა შენი ჩამოსვლის შესახებ და გელოდა. იმის მაგივრად, რომ მას აქ შეხვედროდი მე ჩავთვალე, რომ ჯობდა ეს ძალის ადგილას მომხდარიყო. მერე კი გადავწყვიტე გამომეცადე გქონდა თუ არა საკმარისი პირადი ძალა, რომ მისი ყველა გარშემორტმული საგნის გამოყოფა შეგძლებოდა და შენ ამას ბრწყინვალედ გაართვი თავი.

-ერთი წუთით,- გავაპროტესტე მე - მე ადამიანის სილუეტი დავინახე ბუჩქებში დამალული, მერე კი უზარმაზარი ჩიტი.

-შენ ადამიანი არ გინახავს - მიპასუხა მან - არც ჩიტი. სილუეტი ბუჩქებში და ისიც რაც ჩვენსკენ გამოფრინდა პეპელა იყო. თუ გინდა უფრო დააზუსტო და ჯადოქრების ტერმინები ან საკუთარი სასაცილო ტერმინები გამოიყენო მაშინ შეგიძლია თქვა, რომ დღეს პეპელას შეხვდი. ცოდნა - პეპელაა.

მან ყურადღებით შემომხედა, ლამპის შუქი მის სახეზე უცნაურ ჩრდილებს ქმნიდა და თვალი ავარიდე.

-იქნებ საკმარისი პირადი ძალა აღმოგაჩნდეს და ეს ამოცანა ამაღამ ამიხსნა, - მითხრა მან - ან თუ ამაღამ არა მაშინ ხვალ, გაიხსენე შენ ჩემი 6 დღე გმართებს.

დონ ხუანი წამოდგა და სახლის უკან სამზარეულოში გავიდა. მან ლამპა აიღო და კედელთან ტაბურეტზე დადო. ჩვენ იატაკზე ერთმანეთის პირისპირ დავსხედით და ქოთნიდან ხორცისა და ლობიოს ჭამა დავიწყეთ. ჩუმად შევექცეოდით.

დრო და დრო მოკლე მზერას მესროდა და ისეთი შთაბეჭდილება მრჩებოდა, რომ საცაა ახარხარდებოდა. მისი თვალები ორ ჭუჭრუტანას გავდა, როცა მიყურებდა ოდნავ უფრო ფართოდ აღებდა და სისველე მათ კუთხეებში ლამპის შუქს ირეკლავდა. თითქოს შუქს სარკისებური გამოსახულებისთვის იყენებდა. ის ამით თამაშობდა და ყოველ ჯერზე როცა მზერას ჩემზე შეაჩერებდა, თავს გააქნევდა ხოლმე. შუქის თამაშით მომაჯადოებელი ეფექტი იქნმნებოდა. მისი მანავრები გავაცნობიერე, დარწმუნებული ვიყავი ამას გუნებაში გარკვეული მიზნით აკეთებდა და თავი ვალდებულად ჩავთვალე ამაზე მეკითხა.

-ამისთვის შორს მიმავალი მიზეზები მაქვს, - მიპასუხა მან - ვცდილობ ჩემი თვალებით დაგამშვიდო, უკვე ისე ხომ აღარ ნერვიულობ?

-გამოგიტყდები თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ.

მისი თვალების შუქის ციმციმი სულაც არ იყო ავის მომასწავებელი. არც მაშინებდა და არც მაღიზიანებდა.

-როგორ მამშვიდებ შენი თვალებით? - ვკითხე მე

მან თავი შეუმჩნევლად დაიქნია, მისი თვალები მართლაც ლამპის შუქს ირეკლავდა.

-მოდი შენც სცადე ამის გაკეთება - მითხრა მან და საჭმელი კიდევ გადაიღო - შეიძლება თვითონვე დაიმშვიდო თავი. ვცადე და ძალიან მოუხერხებლად გამომივიდა.

-თავის ასე ქნევით ვერ დამშვიდდები უფრო თავის ტკივილს მოიმკი. საიდუმლო არა თავის ქნევაში არამედ იმ გრძნობაში რომელიც მუცლის ქვემოდან თვალებში მოდის სწორდ ეს გაიძულებს თავის ქნევას.

ის ჭამას მორჩა და მუცელზე ხელი გადაისვა. მე ცარიელი ტომრების გროვას მივეყრდენი. შევეცადე თავი მისაბურად მექნია, თითქოს დონ ხუანი უსასრულოდ ერთობოდა. ის იცინოდა და ხელებს ბარძაყებზე ირტყამდა.

უეცარმა ხმამ სიცილი შეწყვიტა. უცნაური ხეზე კაკუნის მსგავსი ყრუ ხმა მოისმა ჩაპარალის მხრიდან. დონ ხუანმა ნიკაპი ასწია და მანიშნა ყურადღებით ვყოფილიყავი.

-ეს პეპელა შენ გეძახის, - მითხრა მან - ხმაში ყოველგვარი ემოციის გარეშე.

ფეხზე წამოვხტი, ხმა მაშინვე შეწყდა მან კი სასაცილოდ და უსუსურად აიჩეჩა მხრები.

- თქვენი შეხვედრა ჯერ კიდევ არ დამთავრებულა, - დაამატა მან.

ვუთხარი, რომ თავს ამის ღირსად არ მივიჩნევდი სახლში მიბრუნება მერჩივნა და მაშინ დაბრუნება, როცა თავს უფრო ძლიერად ვიგრძნობდი.

- რა სისულელეებს ამბობ, - მითხრა მან - მეომარი ისე იღებს თავის ბედს როგორც არის, და სრული მორჩილებით ეკიდება მას. ის მორჩილებით იღებს იმას რასაც წარმოადგენს და იმისთვის კი არა რომ მერე ინანოს. სანანებლად კი არა, ცოცხალი გამოწვევის გამო.

- ყოველ ჩვენგანს სჭირდება დრო ამის მისაღებად და ცხოვრებაში გამოსაყენებლად. მე მაგალითად თავად სიტყვა მორჩილების ჟღერადობაც კი მაღიზიანებს. მე ინდიელი ვარ. ჩვენ, ინდიელები კი ყოველთვის მორჩილები ვიყავით. ყოველთვის თავს ვხრიდით. ვფიქრობდი, რომ მორჩილება ვერ იქნებოდა მეომრის თანამგზავრი. მეომარი არავის უხრის თავს და არც არავის ახრევინებს თავს მის წინაშე. გლახაკი კი პირიქით, ქუდის მოხდასთან ერთად მუხლებზე ეცემა და მტვერში გორაობს ნებისმიერის წინაშე, ვისაც თავის ზემდგომად თვლის. მაგრამ ამავე დროს მოითხოვს, რომ იმან, ვისაც ის თავისზე ქვემდგომად თვლის, მის წინაშე მოიხაროს ქედი.

-აი, ამიტომ გეუბნები, რომ არ მესმის, რას გრძნობენ ოსტატები. მე მხოლოდ მეომრის მორჩილება ვიცი, ეს კი არასოდეს მომცემს ნებას ვინმეს ოსტატი გავხდე.

გარკვეულ დროს ვდუმდი. მისმა სიტყვებმა ძალიან ამაღელვა, ამან ჩემზე ძალიან იმოქმედა. ამავე დროს კი მაწუხებდა, ის რისი მოწმეც ჩაპარალში გავხდი. გავაცნობიერე, რომ დონ ხუანი რაღაცას მიმალავდა. მას უნდა სცოდნოდა, რა ხდებოდა სინამდვილეში.

ფიქრებში წავედი, იქიდან კი ისევ უცნაურმა კაკუნმა გამომიყვანა. დონ ხუანმა ჯერ გაიღიმა მერე კი ხითხითი დაიწყო.

-შენ გლახაკის მორჩილება გიყვარს, - რბილად მითხრა მან, - შენ გონებას უხრი თავს.

-სულ მგონია, რომ მათამაშებენ, - ვუპასუხე მე,- ეს ჩემი ძირითადი პრობლემაა.

-მართალი ხარ, შენ გათამაშებენ, - აღნიშნა ღიმილით - ეს ვერ იქნება შენი პრობლემა. შენი რეალური პრობლემა იმის შეგრძნებაა თითქოს მე გატყუებ, ასე არაა?

-კი ნამდვიალად არის ჩემში რაღაც რაც არ მაძლევს საშუალებას მომხდარის რეალურობა დავიჯერო.

-ისევ მართალი ხარ, არაფერია რეალური, რაც ხდება.

-რისი თქმა გინდა ამით დონ ხუან?

-საგნები მას შემდეგ ხდებიან რეალურები, როგორც კი მათ რეალურობას შეეგუები. ხოლო ის, რაც ამაღამ ხდება, შენთვის ალბათ რეალური არაა, რადგან მხარს არავინ გიჭერს ამის რეალურობაში.

-შენ იმის თქმა გინდა, რომ არ დაგინახავს რაც ხდებოდა?

- რა თქმა უნდა ვხედავდი, მაგრამ მე არ ვითვლები. გაიხსენე, მე ხომ ის ვარ, ვინც გატყუებს. დონ ხუანმა იმდენი იცინა ვიდრე ხველა არ აუტყდა და სუნთქვა არ შეეკრა. ის მეგობრულად იცინოდა, იმისდა მიუხედავად, რომ დამცინოდა.

- ნუ აქცევ ამდენ ყურადღებას ყველა იმ სისულელეს რასაც გეუბნები, - მითხრა მან გამამხნევებლად - მე უბრალოდ ვცდილობ ცოტა მოგეშვას. თანაც ვიცი, რომ შენ თავს კარგად მაშინ გრძნობ, როცა ცოტა შემცბარი ხარ.

მისი გამომეტყველება იმდენად სასაცილო იყო, რომ ორივემ გადავიხარხარეთ. მე ვუთხარი, რომ ყველაზე მეტად მისმა უკანასკნელმა სიტყვებმა შემაშინა.

-ჩემი გეშინია? - მკითხა მან.

-არა შენი კი არა იმისი რასაც შენ წარმოადგენ.

-მე მეომრის თავისუფლებას წარმოვადგენ. ამისი გეშინია?

-მასში ჩემთვის შვება არაა, თავს ვერსად მივაყრდნობ.

-ისევ ყველაფერს ურევ, შვება, ხსნა, შიში, - ეს ყველაფერი განწყობაა, შენ რომ შეისწავლე და არც კი გიკითხავს მათ ფასეულობებზე. როგორ ჩანს, რომ შავმა მაგებმა მთელი შენი ერთგულება მიისაკუთრეს.

-ვინ არიან შავი მაგები?

-ჩვენს გარშემო მყოფი ხალხი შავი მაგები არიან. ხოლო ვინაიდან შენც მათთან ხარ შენც შავი მაგი ხარ. ერთი წამით წარმოიდგინე, შეძლებ კი იმ ბილიკიდან გადაუხვიო რომელსაც ისინი გთავაზობენ? არა, შენი აზრები და საქციელები სამუდამოდაა აღბეჭდილი მათი ტერმინებით. ეს მონობაა. მე კი პირიქით თავისუფლება მოგიტანე. თავისუფლება ძვირფასია. ამიტომაც შენი ციხის ზედამხედველებისა გეშინოდეს, შენი ოსტატების. ნუ დახარჯავ შენს დროსა და ძალას ჩემს შიშში.

ვიცოდი რომ ის მართალი იყო. მაგრამ ჩემი გულწრფელი თანხმობის მიუხედავად მე მაინც ვხვდებოდი, რომ ჩემი ცხივრებისეული ჩვევები მაინც ძველი გზისაკენ მიმაბრუნებდნენ. თავს მართლაც მონად ვგრძნობდი.

დიდი ხნის დუმილის შემდეგ დონ ხუანმა ისევ მკითხა საკმარისი პირადი ძალა მქონდა თუ არა, რომ ისევ შევხვედროდი ცოდნას.

-შენ გინდა თქვა შევხვდე პეპელას? -ვკითხე ნახევრად ხუმრობით. სიცილისაგან ორად მოიხარა თითქოს ახლახანს მისთვის მსოფლიოში ყველაზე სასაცილო ხუმრობა ეთქვათ.

-შენ რა მართლა თვლი რომ ცოდნა პეპელაა? - მკითხა მან.

-ხო მე სხვაგვარად არც ვთვლი,- მიპასუხა მან - პეპელა პეპლაა, მე ვიფიქრე, რომ ამ დროისთვის მთელი შენი მიღწევების გათვალისწინებით საკმარისი ძალა გექნებოდა „დასანახად“. ამის მაგივრად შენ ადამიანი შენიშნე. ეს კი ნამდვილი „ხილვა“ არ იყო.

ჩემი მოსწავლეობის დასაწყისშივე დონ ხუანმა „ხილვის“ კონცეფცია შემოიტანა, როგორც განსაკუთრებული შესაძლებლობის, რომელიც უნდა განავითარო და რომელიც საგნების „ნამდვილი“ ბუნების აღქმის საშუალებას მოგცემს.

ჩვენი რამდენიმეწლიანი ურთიერთობის დროს მე ჩამომიყალიბდა აზრი, რომ „ხილვაში“ ის გულისხმობდა საგნების ინტუიტიურად აღქმის ანდა რაღაცის ერთბაშად მიღების უნარს ან თუნდაც ადამიანის საქციელის ან მისი ფარული მიზნების და მნიშვნელობების გამოაშკარავების უნარს.

-მე შემიძლია ვთქვა, რომ დღეს საღამოს როცა შენ პეპელას შეხვდი, შენ ნახევრად უყურებდი და ნახევრად ხედავდი,- განაგრძობდა ის- მართალია ამ მდგომარეობაში შენ როგორც ყოველთვის შენს თავს არ ეკუთვნოდი მაგრამ მიუხედავად ამისა შეძელი სრულიად შეგენარჩუნებინა ცნობიერება, რათა შენეული მსოფლიოს ცოდნა გემართა.

დონ ხუანი შეჩერდა და შემომხედა. მე არ ვიცოდი რა მეთქვა.

-კი მაგრამ როგორ ვმართავდი მსოფლიოზე ჩემს ცოდნას?

-შენმა ცოდნამ მსოფლიოზე გიკარნახა, რომ ბუჩქებში შეიზლება მხოლოდ ადამიანი ან ცხოველი ყოფილიყო რომელიც ფოთლებში იმალებოდა. შენ ამ აზრს ჩაეჭიდე და რა თქმა უნდ ამსოფლიოც ისეთი გახდა როგორიც შენი შეხედულება მასზე.

-მაგრამ მე საერთოდ არ ვფიქრობდი დონ ხუან

-მაშინ ნუ ვუწოდებ ამას ფიქრს, ეს ალბათ უფრო ჩვევაა ყოველთვის ისეთი წარმოიდგინო სამყარო, რომ შენს აზრებს ემთხვეოდეს. ადამიანის ტოლი პეპლები კი ფიქრშიც ვერ გაგივლია. ამიტომ ჩათვალე, რომ ის რაც ბუჩქაებში იყო აუცილებლად ადამიანი უნდა ყოფილიყო. ასე მოხდა კოიოტთანაც. შენმა ძველმა ჩვევამ ასევე განსაზღვრა ეს შეხვედრა. შენსა და კოიოტს შორის რაღაც მოხდა,მაგრამ ეს საუბარი არ იყო. მე თავადაც მოვხვედრილვარ ასეთ ვითარებაში, ხომ მოგიყევი როგორ ვესაუბრე ერთხელ ირემს. ახლა შენ ესაუბრე კოიოტს. მაგრამ ვერც მე და ვერც შენ ვერ გავიგებთ რა ხდებოდა ამ დროს.

-რას მეუბნები დონ ხუან?

-როცა ჯადოქრების ახსნები ჩემამდე მოვიდა უკვე ძალიან გვიანი იყო იმის გაგება რა გააკეთა ჩემთვის ირემმა.მე ვთქვი, რომ ჩვენ ვისაუბრეთ, მაგრამ ეს ასე არ იყო. იმის თქმა, რომ ჩვენ ვისაუბრეთ ნიშნავს წარმოიდგინო ყოველივე ისე როგორც წარმოგიდგენია. ირემი და მე რაღაცას ვაკეთებდით მაგრამ ამავე დროს როცა ეს ხდებოდა მე იძულებული ვიყავი სამყარო ჩემი იდეებისთვის მომერგო. ზუსტად ისე როგორც ამას აკეთებდი. ისევე როგორც შენ მეც მთელი ცხოვრება ვლაპარაკობდი. ამგავარდ ჩემმა ჩვევებმა მძლია და ისინი ირემზეც გავრცელდა. როცა ირემი მომიახლოვდა და ის გააკეთა რაც გააკეთა მე იძულებული ვიყავი ეს საუბრად მიმეღო.

-ესაა ჯადოქრების ახსნები?

-არა, ამას მე გიხსნი შენ, მაგრამ ეს ჯადოქრების ახსნებს არ ეწინააღმდეგება.

ამ განაცხადმა აღტკინებაში ჩამაგდო. ცოტა ხნით დამავიწყდა მოახლოებული პეპელა და ჩაწერაც კი შევწყვიტე. შევეცადე მისი განაცხადის პერიფრაზირებას და ამან ჩვენი სამყაროს რეფლექსური ბუნების შესახებ ვრცელი საუბარი გამოიწვია. სამყარო, დონ ხუანის აზრით, მის აღწერილობას უნდა შეესაბამებოდეს, ეს აღწერა კი საკუთარ თავს ასახავს.

მისი მსჯელობის მეორე ნაწილი წარმოადგენდა იმას, რომ ჩვენ ძალიან მივეჩვიეთ საკუთარი თავს ისე შეფარდებას სამყაროსთან რასაც მე ტერმინით „ჩვევები“ გამოვხატავდი. აქ მე უფრო მრავლისმომცველი ტერმინი „განზრახვა“ შემოვიტანე - ადამიანური ცნობიერების თვისება რისი საშუალებითაც ეწყობიან ობიექტს ანდა განიზრახავენ მოცემული ობიექტის ფლობას ზუსტად ამ სახით.

ჩვენი საუბარი ძალიან საინტერესო მსჯელობაში გადაიზარდა. თუ დონ ხუანის განხილვებს მხედველობაში მივიღებდი ჩემი და კოიოტის საუბარი ახლებურად წარმომიდგებოდა. მე მართლაც წინასწარგანზრახულად გამოვიწვიე დიალოგი. რადგან კომუნიკაციისსხვა გზა არ ვიცოდი. მე ვაიძულე ის ეპასუხა და დიალოგში ამყოლოდა.
უდიდესი აღმასვლის შეგრძნება გამიჩნდა. დონ ხუანმა გაიცინა და მითხრა, რომ ასეთი შეძრული ვიყო სიტყვებით ეს ჩემი სისულელის კიდევ ერთი ასპექტია.

-ყველანი ერთსა და იმავე ფოკუსებს გავდივართ,- ვრცელი პაუზის მერე დაამატა მან - მათი დაძლევის ერთადერთი გზა კი მეომარივით მოქმედებაა. დანარჩენი თავისთავად მოვა.

-დანარჩენი რა არის დონ ხუან?

-ცოდნა და ძალა. ცოდნის ადამიანებს ერთიც აქვთ და მეორეც. მაგრამ ამავე დროს ვერც ერთი ვერ გეტყვის როგორ შეიძინა ეს, გარდა იმისა, რომ ყოველთვის მოქმედბდა მეომარივით და ერთ დღესაც ყველაფერი შეიცვალა.

მან შემომხედა, თითქოს მერყეობდა, მერე სწრაფად ადგა და მითხრა, რომ მე არ მქონდა სხვა გამოსავალი და უნდა გამეგრძელებინა შეხვედრა ცოდნასთან.

შემამცივნა, გულა ბაგა-ბუგი დამიწყო.მე წამოვდექი და დონ ხუანმა გარშემო შემომიარა, თითქოს ჩემს ტანს ათვალიერებდა, მერე მანიშნა დავმჯადარივაყი და წერა გამეგრძლებინა.

-თუ ძალიან შეგეშინდება შეხვედრას ვეღარ განაგრძობ. მეომარი მშვიდი და მოწესრიგებული უნდა იყოს და არასოდეს მოადუნოს ალღო.

-მე მართლაც შეშინებული ვარ, - ვუპასუხე მე - პეპელა თუ სხვა რამ არ ვიცი,მაგრამ ნამდვილად ვიღაც დაძვრება ბუჩქაბში.

-რა თქმა უნდა,- წამოიყვირა მან - მე სწორედ ამას ვფიქრობ, რომ შენ მას ისევ ადამიანად მიიჩნევ, სწორედ ისე, როგორც გგონია, რომ ესაუბრე კოიოტს.

ჩემმა გარკვეულმა ნაწილმა ბოლომდე გაიგო მისი ნათქვამი, თუმცა ამავე დროს არსებობდა ჩემი სხვა ასპექტი რომელიც უკან არ იხევდა და ყველა თვასაჩინოების მიუხედავად გონებას ებღაუჭებოდა.

-ამაშია შენი სიტყვების სუსტი მხარე, - მითხრა გამამხნევებლად - ისინი ყოველთვის განათლებულად გაგრძნობინებენ თავს, მაგრამ როგორც კი ვტრიალდებით რომ სამყაროს შევხედოთ ისინი მაშინვე გვღალატოვებ და ყველაფერი იმით მთვრდება რომ სამყაროს ვუყურებთ ისე როგორც აქმდე, ყოველგვარი განათლების გარეშე. ამიტომ ჯადოქარი ცდილობს უფრო მეტი აკეთოს ვედრე ილაპარაკოს. ამის საპასუხოდ ის სამყაროს ახალ აღწერილობას იღებს. ახალ აღწერილობაში საუბარი აღარ არის მნიშვნელოვანი. იქ ახალ ქმედებებს ახალი საპასუხო რეაქციები მოსდევს.

ის ჩემს გვერდით იჯდა. თვალებში შემომხედა და მთხოვა მომეყოლა სინამდვილეში რა დავინახე ჩაპარალში.

ერთი წამით სრულმა დაბნეულობამ მომიცვა. მე ადამიანის მუქი ფიგურა დავინახე, მაგრამ ისიც დავინახე როგორ გადაიქცა ეს ფიგურა ჩიტად. ამგავარად მე იმაზე მეტი დავინახე ვიდრე ჩემი გონება შესაძლებლად ჩათვლიდა. თუმცა იმის მაგივრად, რომ გონებისთვის საერთოდ არ მიმექცია ყურადღება, რაღაცამ ჩემში ჩემივე გამოცდილების ცალკეული ნაწილები ამოარჩია,მაგალითად: ზომა, ფიგურის მოხაზულობა და წარმომიდგინა ეს როგორც გონივრული შესაძლებლობა და უგულებელყო სხვა დეტალები, მაგალითად თუ როგორ გადაიქცა მუქი ფიგურა ჩიტად. ამგავარად თავი დავირწმუნე რომ ადამიანი ვნახე.

როცა ჩემს სირთულეებზე მოვუყევი დონ ხუანმა გადაიხარხარა. მერე კი მითხრა, რომ ადრე თუ გვიან ძველი ჯადოქრების ახსნები მოაქწევდა ჩემომდე და მაშინ ყველაფერი ნათელი გახდებოდა.

-მანამდე კი ერთადერთი რისი თქმაც შემიძლია, რომ გარანტიას გაძლევ ეს ადამიანი არ იყო, - თქვა მან.

დონ ხუანმა ნერვიულად შემომხედა, უნებურად გამაკანკალა, ამან გამაღიზიანადა გამანერვიულა.

-მე შენს ტანზე ნიშანს ვეძებ, - მითრა მან - შენ შეიძლება არც იცოდე ეს მაგრამ ამ საღამოს შენში რაღაც შეიცვალა.

-რა ნიშანს ეძებ?

-ნამდვილს არა, ნიშნებს შენს ფიზიკურ სხეულზე. ეს ნიშნები შენს მანათობელ ძაფებში განათებულ რაიონებს მიანიშნებს. ჩვენ მანათობელი არსებები ვართ და ყვლაფერი რასაც წარმოვადგენთ და რასაც ვგრძნობთ ჩვენს მანათობელ ძაფებში ჩანს. ადამიანებს მხოლოდ მათთვის დამახასიათებელი ნათება აქვთ. ეს ერთადერთი საშუალებაა ისინი სხვა ცოცხალი არსებებსაგნ განასხვაო.

-შენ რომ „ხედავდე“ ამ საღამოს შეამჩნევდი, რომ ფიგურა ბუჩქებში სულაც არ იყო მანათობელი ცოცხალი არსება.

მე კიდევ მინდოდა რაღაცის კითხვა. მაგრამ მან პირზე ხელი ამაფარა და გამაჩუმა, მერე ტუჩები ყურთან მომიტანა და ჩამჩურჩულა რომ უნდა ვუსმინო და ვეცადო მსუბუქი შარი-შური გავიგო, პეპლის მსუბუქი ნაბიჯების ხმა გამხმარ ბალახსა და ტოტებზე.

მე არაფერი მესმოდა, დონ ხუანმა აიღო ლამპა და განაცხადა, რომ მისი სახლის წინ ვისხდებოდით. მან უკანა კარიდან გამიყვანა და სახლის გარშემო შემომატარა, ჩაპარალის პირას მიმიყვანა. იმის მაგივრად რომ უბრალოდ გაგვევლო ოთახი და წინა კარიდან გავსულიყავით. მან ამიხსნა, რომ ჩვენი იქ ყოფნა პეპლისთვის ნათელი უნდა ყოფილიყო. მარცხნიდან ნახევრად შემოვუარე სახლს, დონ ხუანის ნაბიჯები ძალიან ნელი და ფრთხილი იყო, ლამპიანი ხელი უკანკალებდა.

შევეკითხე რა დაგემართამეთქი, მან თვალი ჩამიკრა და ჩამჩურჩულა, რომ დიდი პეპელა, რომელიც გარშემო დაბზრიალებს, ახალგაზრდა კაცთან აპირებდა შეხვედრას და მოხუცის სუსტი ნაბიჯები ნათელი მინიშნება იყო ამაზე.

როგორც იქნა სახლის წინა ნაწილს მივაღწიეთ. დონ ხუანმა ლამპა შესასვლელთან დადგა. მე ზურგით კედლისკენ დამსვა და თვითონ მარჯვნივ მომიჯდა.

-ჩვენ აქ ვისხდებით, - მითხრა მან -შენ კი ჩვეულებრივ შეგიძლია წერო და მელაპარაკო. პეპელა რომელიც დღეს შენსკენ მოფრინავდა ახლა აქაა ბუჩქებში, ცოტა ხნის შემდეგ უფრო მოგვიახლოვდება და შემოგვხედავს. აი ამიტომ დაგსვი ლამპის ქვემოთ, შუქი პეპელას შენს პოვნას გაუადვილებს. როცა ბუჩქების კიდესთან მოვა დაგიძახებს. ეს ძალიან სპეციფიური ხმაა. ამ ხმასაც კი შეუძლია შენი შველა.

-რა ხმაა ეს დონ ხუან?
-ეს სიმღერაა, თითქოსდა თავსმოხვეული ხმა რითაც პეპლები მღერიან. როგორც წესი ამ სიმღერის გაგონება შეუძლებელია, მაგრამ ეს პეპელა ბუჩქებში რომაა განსაკუთრებულია. შენ ნათლად გაიგონებ მის ხმას თუ უმწეობას არ გამომაჟღავნებ და ეს ხმა შენი ცხოვრების ბოლომდე შენთან დარჩება.

-რით დამეხმარება ეს?

-ამაღამ შეეცდები ის დაასრულო რაც ადრე უკვე დაიწყე „ხილვა“ მხოლოდ მაშინ იწყება თუ მეომარი შინაგანი დიალოგის გაჩერებას ისწავლის. დღეს შენ, შენივე ნებით შეაჩერე ის - იქ ბუჩქებში და „დაინახე“. ის რაც შენ „დაინახე“ ნათელი არ იყო. შენ იფიქრე, რომ ეს ადამიანია მე კი გეუბნები, რომ ეს პეპელაა და არც ერთი ჩვენგანი არაა მართალი, მაგრამ ეს იმიტომ, რომ საუბარი გვიწევს. მე მაინც უფრო მეტი მეთქმის რადგან მე უკეთ „ვხედავ“ ვიდრე შენ, ამიტომ ვიცი, რომ ეს არაა სრულიად ზუსტი, რომ ფიგურა რომელიც შენ დღეს ნახე პეპელაა.

-ახლა კი აღარაფერი თქვა, არც იფიქრო და მიეცი პეპელას საშუალება მოგიახლოვდეს.

ძლივსღა ვიწერდი. დონ ხუანს გაეცინა და მთხოვა წერა არ შემეწყვიტა, ისე მოვქცეულიყავი თითქოს არაფერი მაწუხებდა. მან ხელი მომკიდა და მითხრა, რომ შენიშვნების კეთება ყველაზე კარგი დამცავი ფარია რაც კი გამაჩნია.

-ჩვენ არასოდეს ვლაპარაკობთ პეპლებზე, - განაგრძობდა ის - აქამდე დროც არ იყო შესაფერისი. შენც ხომ იცი, რომ შენი სული გაწონასწორებული არ იყო. მისი გაწონასწორებისთვის მე მეომრის ცხოვრება გასწავლე. მეომარი რწმენით იწყებს, იმის რწმენით, რომ მისი სული გაუწონასწორებელია. მერე კი სრული კონტროლითა და შეგნებით ცხოვრობს. ყოველგვარი აჩქარების გარეშე ის აღწევს ამ წონასწორობას.

-ახლაც, როგორც ყველა ადამიანის შემთხვევაში, შენი გაუწონასწორებლობა შენივე საქციელებით იყო გამოწვეული. ახლა კი როგორც ჩანს შენი სული საჭირო დონეზეა რათა პეპელაზე გელაპარაკოს.

-საიდან გაიგე, რომ ეს შესაფერისი დღეა პეპლებზე სასაუბროდ?
-მე პეპელას ნათება შევნიშნე, რომელიც აქეთ-იქით აწყდებოდა სანამ შენ მოხვიდოდი. თავიდან ის ძალიან მეგობრული და გულღია იყო. მე ის ადრეც მინახავს მთებში დონ ხენაროს სახლთან, მაგრამ მაშინ ის მუქარით მიყურებდა და ეს შენი წონასწორობის არქონაზე მიუთითებდა.

სწორედ ამ წუთას უცნაური ხმა გავიგონე. ეს ტოტების მტვრევის ყრუ ხმა გახლდათ, თითქოს ტოტები ერთმანეთს ეხახუნებოდნენ, ეს პატარა მოტორის ხმასაც გავდა რომელიც შორიდან ისმის. ის მუსიკალური ტონივით იცვლიდა მასშტაბებს და მოუხელთებელ რიტმს ქმნიდა. მერე კი სრულიად მიწყდა.

-ეს პეპელა იყო, - მითხრა დონ ხუანმა - შესაძლოა შენ უკვე შეამჩნიე, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ლამპა ანთია რათა პეპლები მოიზიდოს, არც ერთი მათგანი არ დაფრინავს შუქის გარშემო.

მე ამისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია, მაგრამ როცა დონ ხუანმა მითხრა შევნიშნე. საოცარი სუჩუმე ჩამოწოლილიყო სახლის გარშემო უდაბნოში.

-ნუ გახდები მოუთმენელი, - მითხრა მან - სამყაროში არაფერია ისეთი რასაც მეომარი მხედველობაში არ მიიღებდა. მეომარი საკუთარ თავს გარდაცვლილად განიხილავს და ამიტომ დასაკარგი არაფერი აქვს. ყველაზე უარსი მას უკვე დაემართა, ამიტომ ის მშვიდი და წყნარია. მისი საქციელითა და სიტყვებით თუ ვიმსჯელებთ ვერასოდეს მიხვდები, რომ ის ყველაფერს ამჩნევს.

დონ ხუანის სიტყვებმა და უფრო მეტად კი საქციელმა და განწყობამ ძალიან დამაწყნარა. მე ვუთხარი, რომ ჩემს ყოველდღიურ ცხოვრებაში არ განმეცადა ისეთი შიში და რომ ტანში ჟრუანტელი მივლიდა მხოლოდ იმის გაფიქრებაზეც კი თუ რა იმალება სიბნელეში.

-იქ მხოლოდ ცოდნაა, - მითხრა მან, თითქოს ეს თავისთავად ცხადი იყო, - მართალია შიშის გამომწვევი ცოდნაა, მაგრამ თუ მეომარი ცოდნის შემაშინებელ ბუნებას იღებს, ის უკუაგდებს იმას რაც აშინებს.

უცნაური ხმა ისევ გაისმა.ის უფრო ახლოს და უფრო მკვეთრად ჟღერდა. მე ყურადღებით ვუსმენდი. რაც მეტ ყურადღებას ვუთმობდი მისი ბუნების გაგება უფრო მიჭირდა. ის არ ჰგავდა არც ცხოველის არც ფრინვლის ხმას, ყოველი მისი ტონი ღრმა და მდიდარი იყო, ზოგი დაბალი ტონალობისა გახლდათ, ზოგი - მაღალი. მათ რიტმი და განსაკუთრებული სიგრძე ჰქონდათ. ზოგიერთი ხანგრძლივი იყო, მე ისინი როგორც ცალკეული ხმოვანი ერთეულები ისე მსმოდა, ზოგი მოკლე იყო, ერთმენთს ერწყმოდა და ტყიამფრქვევის ჯერივით ჟღერდა.

-პეპლები მაცნეები არიან, ან უკეთ თუ ვიტყვით, მარადისობის მცვლები, - მითხრა დონ ხუანმა როცა ხმა მიწყდა - გარკვეული მიზეზებით ან სულაცუმიზეზოდ ისინი მარადისობის ოქროს მტვრის მცეველები არიან.

ეს მეტფორა არ მეცნო და ვთხოვე აეხსნა.

-პეპლები ფრთებზე მტვერს ატარებენ, - მითხრა მან - მუქ ოქროსფერ მტვერს, ეს ცოდნის მტვერია.

ამგვარმა ახსნამ მეტაფორამ უფრო ბუნდოვანი გახადა. ცოტა ხანს ჩავფიქრდი, ვცდილობდი კითხის დასამელად საჭირო სიტყვები შემერჩია,მაგრამ ის ისევ ალაპარაკდა.

-ცოდნა ეს ძალიან თავისებური რამაა, - თქვა მან, - განსაკუთრებით მეომრის ცოდნა. მეომრისთვის ეს ისეთი რამაა, რაც უეცრად მოდის, შთანთქავს მას და მერე ისევ მიდის.

-მაგრამ რა კავშირია ცოდნის მტვერსა და პეპლის ფრთების მტვერს შორის, - ვკითხე დიდი პაუზის შემდეგ.

-ცოდნა ისე მიფრინავს როგორც ოქროს მტვრის ფთილები, იმ მტვრის პეპლის ფრთებს რომ ფარავს. ამიტომ მეომრისთვის ცოდნა შხაპის მიღებას გავს ანდა მუქი ოქროსფერი მტვრის ნაკადის ქვეშ გდომას.

ძალიან თავაზიანად აღვნიშნე, რომ მისმა ახსნამ კიდევ უფრო დამაბნია. მან გაიცინა და დამარწმუნა, რომ სავსებით გააზრებულად ლაპარაკობდა და რომ მხოლოდ ჩემი გონების ბრალი იყო რომ თავს კარგად ვერ ვგრძნობდი.

-პეპლები ჯერ კიდევ უხსოვარი დროიდან იყვნენ ჯადოქრების ახლო მეგობრები და დამხმარეები. შენ აქამდე მხოლოდ იმიტომ არ შეხვედრიხარ რომ ჯერ მზად არ იყავი.

-მაგრამ როგორ იქნება ფრთების მტვერი ცოდნა?
-თავად ნახავ.

მან ხელი ჩემს ბლოკნოტს დაადო და მთხოვა გავჩუმებულიყავი, თვალები დამეხუჭა და არაფერზე მეფიქრა. მან მითხრა, რომ პეპლისხმა ჩაპარალიდან დამეხმარებოდა. თუ მე მას ყურადღებას დავუთმობდი ის საოცარ რამეებს მომიყვებოდა. მან აღნიშნა, რომ წარმოდგენა არ ჰქონდაროგორ დამყარდებოდა კავშირი ჩემსა და პეპელას შორის., არც ის იცოდა ეს კავშირი რა პირობებში ჩაივლიდა. მთხოვა მსუბუქად და თავდაჯერებულად მეგრძნო თავი და ჩემს პირად ძალას მივნდობოდი.

თავდაპირველი ნერვიულობის შემდეგ სიმშვიდეს მივაღწიე, ჩემი აზრები ნელ-ნელა პატარავდებოდა და ბოლოს იმასაც მივაღწიე, რომ გონება სრულიად გამითავისუფლდა. როცა უფრო დავმშვიდდი ჩაპარალიც ახმაურდა.

უცნაური ხმა, რომელსაც დონ ხუანის თქმით, პეპელა გამოსცემდა ისევ გაისმა. ის სხეულისმიერი შეგრძნებასავით აღიქმებოდა და არა აზრად გონებაში. დავინახე, რომ ის არც მემუქრებოდა და არც ბოროტი არ იყო. ის მშვენიერი და უბრალო გახლდათ. ის ბავშვის ძახილს გავდა. ის პატარა ბიჭს მაგონებდა რომელსაც ოდესღაც ვიცნობდი. გრძელი ნოტები მის პატარა, მრგვალ, თეთრა თავს მახსენებდა, მოკლე სტოკატო კი მის სიცილს. ძალიან ძლიერმა გრძნობამ მომიცვა და მაინც ჩემს თავში არანაიარი აზრი არ იყო. სხეულში კი მოუსვენრობას ვგრძნობდი. მჯდომარემ ვეღარ გავძელი და გვერდიდან იატაკზე ჩავცურდი. ისე ძალიან მოვიწყინე რომ ფიქრი დავიწყე. მთელი ჩემი სევდა და ტკივილი შევაფასე და უეცრად აღმოვჩნდი ამ პატარა ბიჭზე შინაგანი ჭიდილის შუაგულში, პეპლის ხმა მიწყდა. თვალები დახუჭული მქონდა, გავიგონე როგორ ადგა დონ ხუანი მერე კი დაჯდომაში დამეხმარა. საუბარი არ მინდოდა, მასაც არაფერი უთქვამს. მისი მოძრაობა მესმოდა და თვალები გავახილე. ის ჩემს წინ, ლამპით ხელში დაჩოქილიყო და სახეზე მაკვირდებოდა. მთხოვა ხელები მუცელზე დამედო, მერე სახლში წავიდა და წყალი მოიტანა, ნაწილი სახეზე შემასხა, დანარჩენი დამალევინა.

ის ჩემს გვერდით დაჯდა და ხელში ჩემი ჩანაწერები ჩამიდო. მე მოვუყევი, რომ ხმამ ძალიან სევდიანი მოგონებები აღმიძრა.

-შენ შენს შესაძლებლობებზე მეტად ინდულგირებ, - მითხრა მან მშვიდად - ის ჩაფიქრდა თითქოს შესაფერის ფრაზას ეძებდა.

-ამ ღამის „ხილვის“ პრობლემა ადამიანების „ხილვაშია“, - თქვა მან, - ჯერ შენი შინაგანი დიალოგი უნდა გააჩერო. მერე ის სახე უნდა გამოიხმო რომლის ნახვაც გინდა. ნებისმიერი აზრი რომელიც მდუმარებისას გონებაში გაქვს ბრძანებას უდრის რადგან იქ სხვა აზრი არაა რომ კონკურენცია გაუწიოს. დღეს პეპელას ბუჩქებში შენი დახმარება უნდა და შენთვის იმღერებს. ეს სიმღერა ოქროს მტვერს მოგიტანს და შენ იმ ადამიანს დაინახავ რომელსაც აირჩევ.

მე უფრო დაწვრილებით მინოდა გამეგო მაგრამ მან ჟესტით გამაწყვეტინა და გაჩუმება მიბრძანა.

შიანგალი დიალოგის გასაჩერებლად რამდნიმეწუთიანია ბრძოლის შემდეგ სრულიად დავმშვიდდი. მერე ჩემს მეგობრებზე პატარა აზრი შევაჩერე გონებაში. თვალე დავხუჭე და ერთი წუთით მომეჩვენა როგორ მაჯანჯღარებდა ვიღაცა მხრებით. ეს ნელა გავაცნობირე, თვალი გავახილე და მივხვდი რომ მარცხენა მხარზე ვიწექი. ნათელი იყო, რომ ისე ღრმად ჩამეძინა, რომ ვერც კი მივხვდი როგორ დავეცი მარცხენა მხარზე. დონ ხუანი დაჯდომაში დამეხმარა, იცინოდა, ხვრინვაში გამომაჯავრა და მითხრა, რომ თავად რომ არ დაენახა როგორ ჩამეძინა ვერასოდეს წარმოიდგენდა რომ ასე სწრაფად ჩაძინება შეიძლებოდა. მითხრა, რომ ჩემთან იმ დროს ყოფნა როცა ისეთ რამეს ვაკეთებ რასაც ჩემი გონება ვერ იღებს ძალიან ართობდა. მან ბლოკნოტი ხელიდან გამომგლიჯა და მიბრძანა ისევ თავიდან დამეწყო.

მე ყველა აუცილებელი საფხური გავიარე. ისევ გავიგონე საოცარი ხმა, მაგრამ ამჯერად ეს არა ჩაპარალიდან არამედ ჩემსშიგნიდან ისმოდა, თითქოს მას ჩემი ტუჩები, ფეხები, ხელები გამოსცემდნენ. ამ ხმამ თითქოს შთანმთქა. თითქოს პატარა რბილი ბურთები ხან ჩემსკენ ხან ჩემგან მიფრინავდნენ. ეს დამამაშვიდებელი, მომნუსხველი გრძნობა იყო თითქოს ბამბის დიდი ბურთები დამიშინეს. უეცრად გავიგონე როგორ გაიღო კარი და ისევ ფიქრი დავიწყე. იმაზე ვფიქრობდი, რომ ეს შანსიც ხელიდან გავუშვი. თვალი გავახილე და მივხვდი რომ ჩემს ოთახში ვიყავი. საწერ მაგიდაზე ყველა ნივთი ისე იდო როგორც დავტოვე. კარი ღია დამხვდა. გარეთ ძლიერი ქარი ქროდა. ვიფიქრე წყლის გამაცხელებელი შემემოწმებინა. მერე ფანჯარაზ კაკუნი მომესმა. ფანჯარა ჩავკეტე, ის ჩარჩოში ცუდად ჯდებოდა. ეს დაჟინებული კკაუნი იყო თითქოს ვიღაცა შემოსვლას ცდილობდა. შიშისგან გავშტერდი. სავარძლიდან წამოვიწიე და ვიგრძენი ვიღაცა როგორ მიმათრევდა.

დონ ხუანი მხრებით მაჯანჯაღარებდა. მე გაღიზიანებულმა მოვუყევი ყველაფერი. ეს განცდა ისეთი ცოცხალი იყო, რომ ჯერ ისევ ვკანკალებდი. თავს ისე ვგრძნობდი თითქოს იმ საწერი მაგიდიდან ახლახანს დავბრუნდი სისხლსა და ხორცში.

დონ ხუანმა თავი გააქნია, თითქოს არ დამიჯერა და თან მითხრა, რომ საკუთარი თავის გასულელებაში ბადალი არ მყავდა. ჩანს ის სულ არ გაუოცებია იმას რაც გავაკეთე. მან უბრალოდ უარი თქვა ამის განხივაზე და მიბრძანა ისევ მეყურებინა.

მაშინ ისევ მისტიური ხმა მაგიგონე. ის ჩემთან როგორც დონ ხუანმა თქვა ოქროს მტვრის წვიმის სახით მოვიდა. ეს ბრტყელი ფირფიტები ან ქერცლი არ იყო, როგორც მათ ნაგვალი აღწერდა უფრო სფერული ბუშტები გახლდათ. ისინი ჩემსკენ მოცურავდნენ. ერთ-ერთი მათგანი გასკდა და სცენა დავინახე. თითქოს ის ჩემს წინ ახტა, გაიხსნა და უცნაური საგანი დამანახა. ის სოკოს გავდა. მე მას ვუყურებდი, ყველაფერი რაც ჩემს თავს ხდებოდა სიზმარი არ იყო. სოკოს მსგავსი ობიექტი არ იცვლებოდა,მერე კი ახტა თითქოს მისი მანათობელი შუქი გამორთულიყოს. ამას სიბნელე მოჰყვა. გამაჟრჟოლა და რაღაცამ მიბიძგა, მერე კი უცებ მივხვდი, რომ ვიღაცა მაჯანჯღარებდა. ჩემი გრძნობები მაშინვე დაბრუნდა. დონ ხუანი ძალიან ძლიერად მანჯღრევდა მე კი მას ვუყურებდი. ალბათ ახლახანს გავახილე თვალები სიბნელეში.

მან სახეზე წყალი შემასხა,წყლის სიცივემ მკვეთრად გამომაფხიზლა. ერთი წამის შემდეგ კი მთხოვა მომეყოლა რა მოხდა, მე ჩემი ხილვის ყოველი დეტალი მოვუყევი.

-მაგრამ რა „ნახე“, - ვკითხე მე.
-შენი მეგობარი, - მიპასუხა მან მერე გაიცინა და მოთმინებით ამიხსნა, რომ მე ვნახე სოკოსებური ფიგურა და მიუხედავად იმისა, რომ ზომის არანაირი კრიტერიუმიარ მქონდა ის ერთი ფუტის სიმაღლის მაინც იქნებოდა.

დონ ხუანმა ამიხსნა რომ მხოლოდ გრძნობებს უნდა მივნდობოდი და ჩემმა გრძნობებმა შექმნეს საგნის მსგავსი მოხაზულობა რომელიც მე ვნახე.

-შენი აღწერილობისა და შეგრძნების მიხედვით შემიძლია დავასკვნა, რომ შენი მეგობარი ძალიან ლამაზი ადამიანია, -თქვა მან. შევცბი.

მან მითხრა, რომ სოკოს მსგავსი წარმონაქმნები ადამიანური არსებების არსებითი ფორმა იყო. ასე ხდება როცა ადამიანი მათ შორ მანძილზე „ხედავს“. მაგრამ როცა ჯადოქარი პირდაპირ უყურებს ადამიანს რომელსაც „ხედავს“ მაშინ ადამიანური თვისებები ისე მჟღავნდება როგორც მანათობელი ძაფების კვერცხისებური წარმონაქმნი.

-შენ კი შენი მეგობრის პირისპირ არ იყავი, ამიტომაც მოგეჩვენა სოკოდ, - მითხრა მან.

-რატომაა ასე დონ ხუან?

-არავინ იცის, უბრალოდ ეს ის ხერხია რომლითაც ადამიანები ამ განსაკუთრებულ „ხილვაში“ შემოდიან.

მან დაამატა, რომ ამ კვერცხისებურ წარმონაქმნებში ყველა თვისებას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს და რომ დამწყებისთვის შეუძლებელია იმის ზუსტი ახსნა რა რას ნიშნავს.

მერე დამაბნეველმა მოგონებამ გაიღვიძა, რამდენიმე წლის წინანადელმა, არაჩვეულებრივად რეალისტურად რაც ფსიქოტროპული ნივთიერების მიღების შედეგი იყო - ჩემსკენ მოცურავდნენ ბუშტები რომელბიც მყლაპავდნენ. ის ოქროსფერი ბუშტებიც, ახლახანს რომ ვნახე ასევე მოფრინავდნენჩემსკენ და ასევე მსანსლავდნენ. შემეძლო თამამად მეთქვა, რომ ამათ და იმ ბუშტებს ერთნაირი პატერნი და სტრუქტურა ჰქონდათ.

დონ ხუანმა ჩემი კომენტარები ინტერესის გარეშე მოისმინა.

-წვრილმანებზე ნუ ხარჯავ ძალას. თემათა უსასრულობასთან გვაქვს საქმე, - მითხრა მან და ხელის მოძრაობით ჩაპარალისკენ მანიშნა.

-თუ მის სიდიადეს გონეაბს დაუკავშირებ მაშინ ვერაფერს ვერ მიიღებ. აქ ჩვენ თვით მარადისობა გვარტყია გარს და თუ მას კონტროლს დაქვემდებარებულ (მართვად) სისულელედ გადააქცევ, ეს არა მხოლოდ უგუნური მავებელიც იქნება.

მერე დაიჟინა „დამენახა“ სხვა ადამიანი ჩემი ნაცნობების წრიდან. მან მირჩია როცა „ხილვა“ დამთავრდებოდა თავად მეცადა თვალის გახელა და ხედაპირზე გასვლა გარემოს სრული გაცნობიერებით.

წარმატებით შევძელი მეორე სოკოსმაგვარი ფიგურის შეჩერება, თუმცა თუ პირველი მომცრო და მოყვითალო იყო, მეორე მოთეთრო, უფრო დიდი და მკვრივი გახლდათ.

იმ დროისათვის როცა ჩვენ ამ ორ ფორმაზე საუბარი დავამთავრეთ, ბუჩქებში მყოფი პეპელა სულაც გადამავიწყდა. ჯერ კიდევ ახლახანს კი ის მთელს ჩემს ყურადღებას იკავებდა. დონ ხუანს ვუთხარი, რომ ამოცებდა როგორ ადვილად შეეძლო უკუეგდო რაღაცა მართლაც არაჩვეულებრივი. თითქოს სხვა პიროვნება გავხდი, ის აღარ ვიყავი ვინც აქამდე.

-არ მესმის ამის გამო ამდენ ხმაურს რატომ ტეხ, - მითხრა დონ ხუანმა.

-ყოველთვის, როცა დიალოგს წყვეტ სამყარო ინგრევა და ჩვენი არაჩვეულებრივი საზღვრები ზედაპირზე ამოდიან, თითქოს ისინი სადმე ჩვენი სიტყვების ზეგავლენით იყვნენ დაცულები. შენ ისეთი ხარ როგორიც ხარ იმიტომ რომ თავად არწმუნებ ამაში საკუთარ თავს.

ასეთი შესვენების მერე დონ ხუანმა მთხოვა ჩემი მეგობრების „გამოძახება“ განმეგრძო. მან განმიმარტა, რომ ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანი პუნქტია ვეცადო „დავინახო“ იმდენჯერ რამდენჯერაც შევძლებ რომ გრძნობისთვის ხიდის გადება მოვახერხო.

მე 32 ადამიანი გამოვიძახე რიგრიგობით. ყოველ ცდის შემდეგ ის ჩემი „ხილვის“ პროცესში შეგრძნებების დეტალურ აღწერილობას ითხოვდა. თუმცა როგორც კი მცირ წარმატებას მივაღწიე მანაც შეცვალა ეს პროცედურა. გამომდინარე იქიდან, რომ შინაგანი დიალოგის რამდენიმე წამით გაჩერება ვისწავლე და შემეძლო ჩვეული მოქმედების ყოვლგვარი გადასვლის გარეშე აღდგენა მე ცვლილება შევამჩნიე იმ დროს როცა სოკოსმაგვარი წარმონაქმნების ფერებს განვიხილავდი. მან ამიხსნა, რომ ფერები არ იყო ფერები არამედ სხვა და სხვა ინტენსივობის ნათებები. მე უკვე მოყვითალო ნათების აღერას ვაპირებდი, ახლახანს რომ დავინახე ამ დროს მან გამაწყვეტინა და ზუსტად აღწერა რასაც „ვხედავდი“. ამ მომენტიდან დაწყებული ის ისე აღწერდა ჩემს „ნანახებს“ თითქოს ეს თავად მას „დაენახა“ და არა ჩემი მონაყოლიდან გამომდინარე. მე ახსნა ვთხოვე, მაგრამ მან ამაზე საუბარზე საერთოდ უარი ვთქვა.

როგორც კი 32 ადამიანის გამოძახებად მოვრჩი მივხვდი, რომ სოკოსმაგვარი ფიგურების დიდი სახესხვაობა ვნახე და გრძნობათა დიდი მრავალფეროვნებაც განვიცადე მათთან მიმართებაში - მოკრძალებული აღფრთოვანებით დაწყებული და აშკარა ზიზღით დამთავრებული.

დონ ხუანმა ამიხსნა, რომ ადამიანები სავსენი არიან ისეთი წარმონაქმენბით როგორიცაა - სურვილები, სევდა, საზრუნავები და ა.შ. მითხრა ასევე, რომ მხოლოდ ძლევამოსილ ჯადოქარს შეეძლო გაერჩია ამ წარმონაქმნების მნიშვნელობა. მე კი იმითაც კმაყოფილი უნდა ვყოფილიყავი, რომ ადამიანების საერთო ფორმებს ვხედავდი.

დავიღალე. ამ უცნაურ ფორმებში იყო რაღაცა მომქანცველი, ხოლო ჩემი შეგრძნება კი უფრო უსიამოვნო დაღლას ემსგავსებოდა. ეს არ მომწონდა, ეს მაიძულებდა განწირულად და ხაფანგში მომწყვდეულად მეგრძნო თავი.

დონ ხუანმა მიბრძანა მეწერა რომ უსიამოვნოშეგრძნება გამეფანტა. დიდი ხნის დუმილის შემდეგ, როცა მე საერთოდ აღარ შემეძლო წერა, მან მთხოვა ის ადამიანები გამომეძახა რომლებსაც თავად აირჩევდა.

ფორმათა ახალი სერია დაიწყო, ისინი სოკოებს არ გავდნენ არამედ უფრო გადმოტრიალებულ იაპონურ საკეს ფიალებს. ზოგიერთს თავის მსგავსი წარმონაქმნი ჰქონდა, როგორც საკეს ფიალის ფეხი, დანარჩენები მომრგვალებული იყო. მათი მოხაზულობა სასიამოვნო სიმშვიდეს მგვრიდა. თითქოს მათში თანდაყოლილი ბედნიერება ყოფილიყოს, ისე დაფრინავდნენ თითქოს დედამიწის მიზიდულობას მოწყვეტოდნენ. აქამდე გამოძახებული ფორმებისაგან განსხვავებით რაღაცნაირად თავად ამ ფაქტმა შეასუსტა ჩემი დაღლილობა.

იმ ადამიანთა შორის რომლებიც მან აირჩია, მისი მოსწავლე ელიჰიოც იყო. როცა ელიჰიოს ხილვა გამოვიძახე, ბიძგი ვიგრძენი, რომელმაც დამკვირვებლის მდგომარეობაში ჩამაგდო. ელიჰიო გრძელი თეთრი ფორმა იყო და ისე ისე შეინძრა თითქოს მომახტა. დონ ხუანმა ამიხსნა, რომ ელიჰიო ძალიან ნიჭიერი მოსწვლე იყო და აუცილებლად შეამჩნევდა როცა ვიღაცა უყურებდა.

შემდეგ დონ ხუანის არჩევანი პაბლიტოზე, დონ ხენაროს მოსწავლეზე შეჩერდა. პაბლიტოს ხილვამ ელიჰიოზე მეტად შემძრა.

დონ ხუანი ისე იცინოდა რომ ცრემლი მოსდიოდა.

-რატომ აქვთ ამ ადამიანებს სხვანაირი ფორმა? - ვკითხე მე.
-მათ მეტი პირადი ძალა აქვთ, - მიპასუხა მან- როგორც უკვე შეამჩნიე ისინი არ არიან მიჯაჭვული მიწას.
-რამ მისცა ასეთი სიმსუბუქე, ისინი რა, ასეთებად დაიბადნენ?
-ჩვენ ყველა ასეთი მსუბუქი და მოფარფატე ვიბადებით. მაგრამ მერე დედამიწას ვეჯაჭვებით და ვიყიბენით, ჩვენ თვითონ ვაქცევთ თავს ასეთებად. ამიტომაც შეიძლება ითქვას, რომ ამ ხალხს არანაირი ფორმა არ აქვთ, რადგან ცხოვრობენ როგორც მეომრები. თუმცა ეს საინტერესო არაა, მნიშვნელოვანი ისაა, რომ შენ უკვე საზღვარს მიუახლოვდი. შენ 47 ადამიანი გამოიძახე და მხოლოდ ერთიღა დაგრჩა რომ თავდაპირველი 48 შეასრულო.

ამ დროს გამახსენდა, რომ რამდენიმე წლის წინ მან მარცვლის მაგიაზე და ჯადოქრობაზე მიამბო., რომ მარცვლების რაოდენობა რომელიც ჯადოქარს გააჩნია 48. მაგრამ არასოდეს უთქვამს რატომ.

-რატომ 48? -კვლავ ვკითხე მე.

-48 ეს ჩვენი რიცხვია, - მიპასუხა მან - სწორედ ეს გვაქცევს ადამიანებად. არ ვიცი რატომ. ნუ კარგავ შენს ძალას სულელურ კითხვებზე.

ის ადგა, ხელები და ფეხები გაჭიმა, მთხოვა მეც იგივე გამეკეთებინა. შევამჩნიე, რომ აღმოსავლეთით ცაზე ნათელი ზოლი გაჩნდა. მე დავჯექი, მან ტუჩები ყურთან მომიტანა.

-უკანასკნელი ადამიანი ვინც უნდა გამოიძახო ხენაროა, - მითხრა მან -ნამდვილი ვარსკვლავი.

მე ცნობისმოყვარეობისა და აღგზნების ტალღა მომაწვა. ყველა საჭირო საფეხური გავიარე. უცნაური ხმა ჩაპარალიდან გაცოცხლდა და საოცარი ძალა შეიძინა. მე ის თითქმის დამავიწყდა. ოქროსფერი ბუშტები გარს შემომერტყა და ერთ მათგანში დონ ხენარო დავინახე. ის ჩემს წინ იდგა და ხელში შლაპა ეჭირა. მან გაიღიმა, მე სასწრაფოდ გავახილე თვალები და უკვე დონ ხუანთან დალაპარაკებას ვაპირებდი, რომ შევამჩნიე სხეული ხის დაფასავით გამქავავებოდა. თმა ყალყზე დამიდგა და დიდხანს ვერ გადავწყვიტე რა მეთქვა ან გამეკეთებინა. ჩემს წინაშე დონ ხენარო იდგა, პირადად!

მე დონ ხუანისკენ მოვბრუნდი. ის იღიმებოდა, მერე კი ორივე ხმამაღლა ახარხარდა. ვცადე მეც გამეცინა მაგრამ წამოდგომაც კი ვერ შვძელი.

დონ ხუანმა წყლიანი ჭიქა მომაწოდა. მე ავტომატურად დავლეა და ვიფიქრე, რომ წყალს სახეში შემასხამდა მაგრამ მან ისევ ამისვო ჭიქა.

დონ ხენარომ თავი მოიფხანა და ჩუმად ჩაიცინა.

-არ მიესალმები ხენაროს? - მკითხა დონ ხუანმა.

გრანდიოზული ძალისხმევა დამჭირდა, რომ ჩემი აზრები და გრძნობები მომეწესრიგებინა. საბოლოოდ რაღაცა ჩავიბუტბუტე მისალმების ნიშნად. მან თავი დამიკრა.

-შენ მეძახდი არა?- ღიმილით მკითხა.

მე გაკვირვება გამოვხატე, რომ მას აქ, ჩემს წინაშე მდგომს ვხედავდი.

-ის გეძახდა, - თქვა დონ ხუანმა.

-აი მეც აქ ვარ, რა შემიძლია შენთვის გავაკეთო?

ჩემი გონება ნელ-ნელა დალაგდა და უეცრად საოცრად გამინათდა. ჩემი აზრები საბოლოოდ გასუფთავდა და მე მივხვდი რაც მოხდა, ვიფიქრე, რომ დონ ხენარო სტუმრად იყო დონ ხუანთან და როგორც კი გაიგონა ჩემი მანქანის ხმა, მაშინვე გაიქცა ბუჩქებში და იქ დარჩა ვიდრე არ ჩამოღამდა. ეს მტკიცებულებები დამაჯერებლად მიმაჩნდა. ხოლო დონ ხუანი კი,რომლემაც მთელი ეს სპექტაკლი დადგა, დროდა დრო მითითებებს მაძლევდა და ბოლოს ყველაფერი დააგვირგვინა.საჭირო დროს დონ ხენარომ მისი იქ ყოფნა მანიშნა. ხოლო როცა მე და დონ ხუანი სახლისკენ ვბუნდებოდით უკან მოგვყვებოდა, რათა ჩემი შიში უფრო გაეძლიერებინა. მერე ჩაპარალში იმალებოდა და როცა დონ ხუანი ანიშნებდა უცნაურ ხმებს გამოსცემდა. ბოლოს კი როცა მე თვალები დახუჭული მქონდა, დონ ხუანმა გამოსვლის ნიშანი მისცა. მე კი ამავე დროს ხენაროს გამოძახება მთხოვა. მაშინ ალბათ დონ ხენარო ამოვიდა ვერანდაზე და ელოდა როდის გავახელდი თვალებს რომ შევეშინებინე.

ერთადერთი შეუსაბამობა ჩემს ლოგიკურ სისტემაში ის იყო, რომ მე ნათლად დავინახე როგორ გადაიქცა ჩიტად ბუჩქებში დანახული ადამიანი, და კიდევ ის რომ დონ ხენარო თავდაპირველად ჩემს ხილმაში ოქროს ბუშტში დავინახე. ჩემს ხილვაში მას სწორედ ისე ეცვა როგორც სინამდვილეში. რადგან ამშეუსაბამობების ლოგიკურ ახსნას ვერ ვპოულობდი, როგორც ხდებოდა ხოლმე ასეთ შემთხევევბში, მე დავასკვენი, რომ ემოციურმა სტრესმა თავისი როლი ითამაშა იმის განსაზღვრაში რაც მე ჩავთვალე რომ „დავინახე“.

სრულიად უნებურად მე მათ კარგად გათამაშებულ ხუმრობაზე სიცილი დავიწყე. მათ ჩემს დასკვნაზე მოვუყევი. მერე მათ ჩემი დასკვნები გაუზიარე, ისინი სიცილისაგან ჩაბჟირდნენ. მე კი გულწრფელად ჩავთვალე რომ ეს სიცილი მათ გასცემდათ.

-შენ ბუჩქებში არ იმალებოდი? - ვკითხე დონ ხენაროს.

დონ ხენარო დაჯდა და თავი ორივ ხელით დაიჭირა.
-არა მე არ ვიმალებოდი, - მოთმინებით მიპასუხა მან - მე აქედან შორს ვიყავი, მერე კი შენ დამიძახე და მეც შენს სანახავად გამოვეშურე.

-სად იყავი დონ ხენარო?
-შორს.
-რამდენად შორს?
აქ დონ ხუანმა გამაწყვეტინა და მითხრა, რომ დონ ხენარომ თავაზიანობა გამოიჩინა და რომ მე მეტი აღარაფერი უნდა ვკითხო რადგან ის არსად იყო.

დონ ხენარომ კი განაცხადა რომ ყველაფერი წესრიგში იყო და შემეძლო კითხვების დასმა გამეგრძლებინა.

-მაგრამ თუ სალთან ახლოს არ იმალებოდი, მაშ სად იყავი დონ ხენარო? - ვკითხე მე,

-ჩემს სახლში ვიყავი, - მიპასუხა დიდმნიშვნელოვნად.

-ცენტრალურ მექსიკაში?

-ხო ეს ჩემი ერთადერთი სახლია.

მათ ერთმანეთს შეხედეს და ისევ ახარხარდნენ. ვიცოდი, რომ ამამსხარავებდნენ, მაგრამ გადავწყვიტე ამას მეტად აღარ ჩავღმავებოდი. ვიფიქრე, რომ ასეთი რთული მოქმედებებისთვის მიზეზიც ექნებოდათ. დავჯექი.

ვგრძნობდი, რომ შუაზე ვიხლიჩებოდი. ჩემი ერთი ნაწილი სულაც არ იყო შოკირებული და ნებისმიერი მოვნელის მიღება შეეძლო.მაგრამ არსებობდა მეორე ნაწილიც რომელიც ამის მიღების კატეგორიული წინააღმდეგი იყო. ეს უფრო ძლიერი ნაწილი გახლდათ. ჩემი გაცნობიერებული დასკვნა იყო ის, რომ მე მივიღე სამყაროს ჯადოქრული აღწერა რომელიც დონ ხუანმა მომცა, ოღონდ ინეტექტუალურ ბაზაზე. მაგრამ ამავე დროს ჩემი სხეული როგორც მთლიანობა უარს ამბობდა ამის მიეღებაზე. სწორედ ეს იყო ჩემი დილემა. მაგრამ მერე დონ ხუანთან და დონ ხენაროსთან ჩემი ხანგრძლივი კავშირის შედეგად მე უკვე არაჩვეულებრივ მოვლენას განვიცდიდი და ეს უკვე ინტელექტუალური კი არაა სხეულებრივი შეგრძნება იყო. ცოტა ხნით ადრე, იმავე ღამეს მე „ძალის რბოლა“ შევასრულა, რაც ჩემი ინტელექტიდან გამომდინარე წარმოუდგენელი მიღწევა იყო. მე საოცარი ხილვები მქონდა, რომელიც ჩემი ყოველგვარი ჩარევის გარეშე რჩებოდა.

მე ავუხსენი მათ ჩემი ავადმყოფური და ამავე დროს მოსალოდნელი სიძნელეების ბუნება.

-ეს ბიჭი გენიოსია, - უთხრა დონ ხუანმა დონ ხენაროს და თავი გააქნია.

- კარლიტოს შენ გენიოსი ხარ, - გაიმეორა მისი სიტყვები დონ ხენარომ თითქოს გზავნილს გადმომცემდა.

ისინი ჩემს გვერდით დასხდნენ დონ ხუანი მარჯვნივ, დონ ხენარო მარცხნივ. დონ ხუანმა აღნიშნა, რომ მალე გათენდებოდა. ამ დროს მე ისევ გავიგონე პეპლის ძახილი. ის გადაადგილებულიყო ხმა საწინააღმდეგო მხრიდან მოდიოდა. მე ორივეს შევხედე, ჩემმა ლოგიკურმა სისტემამ ნგრევა დაიწყო. ხმას დამაჰიპნოზებელი სიღრმე და ძალიან მდიდარი ტონები გააჩნდა, მერე ნაბიჯების დახშული ხმა დავიგე, ვიღაცის რბილი ფეხები ხმელ ლაფაროზე მოდიოდნენ. ხმა უფრო ახლოს გაისმა, მე დონ ხუანს მივეკარი. მან კი მშრალად მომიწოდა ეს „დამენახა“. მე დიდ ძალისხმევას მივმართე, არა იმდენად მისი რამდენადაც უფრო საკუთარი თავის საამებლად. დარწმუნებული ვიყავი, რომ პეპელა დონ ხენარო იყო. თუმცა დონ ხენარო ჩემს გვერდით იჯდა. აბა რაღა იყო მაშინ ბუჩქებში? პეპელა? ეს უცნაური ხმა ექოდ მეორდებოდა ჩემს ყურებში. მე შემეძლო სრულიად გამეწყვიტა შინაგანი დიალოგი. მე მესმოდა ეს ხმა მაგრამ სხეული ამ ხმას ვერ გრძნობდა. გარკვევით ჩამესმოდა ნაბიჯები, სიბნელეში რაღაც მიახლოვდებოდა. ხმამაღალი ტკაცანი გაისმა თითქოს ვიღაცამ ტოტს დააბიჯა და უეცრად საშინელმა მოგონებამ მომიცვა. რამდენიმე წლის წინ მე საშინელი ღამე გავატარე მთებში და რაღაცა რბილი და მსუბუქი დამესხა თავს. ის ყელში მიჭერდა მე კი მოკეცილი ვიწექი მიწაზე. დონ ხუანმა ეს როგორც „ოლისთან“ შხვედრა ისე ამისხნა. „ოლი“ ესაა მისტიური ძალა რომელსაც ჯადოქარი ისე იღებს როგორც არსებას.

მე უფრო მეტად მივეკარი დონ ხუანს და წავჩურჩულე რაც გამახსენდა. დონ ხენარო მუხლებზე დაჩოქილი მოგვიახლოვდა რომ უფრო ახლოს ყოფილიყო.

-რა თქვა? - ჩურჩულით ჰკითხა დონ ხუანს.

-მან თქვა რომ იქ ბუჩქებში ოლია, - წყნარად უპასუხა მან.

დონ ხენარო უკან გაცოცდა და დაჯდა, მერე მომიტრიალდა და ხმამაღლა მითხრა ყურში: „შენ გენიოსი ხარ.“

ისინი ჩუმად ახითხითდნენ, დონ ხენარომ ნიკაპითა ჩაპარალისკენ მიანიშნა.

-მიდი და დაიჭირე, ტანისამოსი გაიხადე და ამ ოლისგან ეშმაკები განდევნე.

სიცილისაგან ავკანკალდი. ამასობაში ხმა გაქრადონ ხუანმა მიბრძანა „ხედვა“ შემეწყვიტა მაგრამ თვალები ღია დამეტოვებინა და ფოკუსირება ჩაპარალის კუთხეში პირდაპირ ჩემს წინ მომეხდინა. მან მითხრა, რომ პეპელა თავის მდებარეობას იცვლიდა რადგან დონ ხენარო იყო აქ. ხოლო თუ ის აპირებდა დამნახებოდა მაშინ ჩემს წინ გამოჩნდებოდა.

სულ ერთი წამით ვეცადე აზრები მომეწესრიგებინა და ეს ხმა ისევ გავიგონე. თავიდან ნაბიჯების ყრუ ხმა და ტოტების ტკაცუნი გავიგონე. მერე კი ეს საკუთარ სხეულზე ვიგრძენი. იმავე წუთას მუქი მასა გავარჩიე პირდაპირ ჩემს წინ ჩაპარალის ნაპირთან.

ვიგრძენი, რომ ვიღაცა მანჯღრევდა, დონ ხუანი და დონ ხენარო ჩემს წინ იდგენენ. მე კი მუხლბზე ვიდექი თითქოს დაჩოქილს ჩამძინებოდა. დონ ხუანმა წყალი მომცა, მე ისევ დავჯექი და კედელს მივეყრდენი. მალე გათენდა ჩაპარალმა თითქოს გაიღვიძა. დილის სიცივემ გამამხნევებლად დამიარა სხეულში.

პეპელა არ იყო დონ ხენარო, ჩემი ჭკვიანური დასკვნები ჩამოიშალა. სხვა კითხვების დასმა აღარ მინდოდა.მაგრამ არც გაჩუმება შემეძლო, ბოლოს მაინც საუბრის გაბმა მომიწია.

-კი მაგრამ დონ ხენარო, თუ ცენტრალურ მექსიკაში იყავი აქ როგორ მოხვედი?

დონ ხენარომ რაღაც სასაცილო და გაუგებარი ჟესტი გააკეთა პირით.

-მაპატიე, - მითხრა მან - ჩემს პირს ლაპარაკი არ სურს.

მერე ღიმილით მიუბრუნდა დონ ხუანს და უთხრა:

-რატომ არ მოუყვები ყველაფერს?

დონ ხუანი შეყოყმანდა, მერე კი მითხრა, რომ დონ ხენაროს როგორც მაგიის არაჩვეულებრივ ოსტატს ბევრი რამე შეუძლია.

დონ ხენარო ჩემს წინ გაიჯგიმა, იმდენი ჰაერი შეისუნთქა, რომ მკერდი ორჯერ გაებერა. საცაა აფრინდებოდა, ის ჰაერში შეხტა, მე კი მომეჩვენა, რომ ფილტვბში ჰაერმა აიძულა ამხტარიყო. მერე მიწის იატაკზე წინ და უკან სიარულს მოჰყვა, ვიდრე საკუთარი მკერდი არ დაიმორჩილა. ის ძლიერად დააწვა მკერდს ხელებით და მუცლამდე ჩაჰყვა თითქოს ჰაერის შინაგანი მილის საშუალებით ამოტუმბვას აპირებდა. ბოლოს როგორც იყო დახდა და დონ ხუანს გაუღიმა. თვალები კმაყოფილებით უბრწყინავდა
.
-მიდი შენი ჩანაწერები გააკეთე,-რბილადმიბრძანა მან - მიდი, მიდი თორემ მოკვდები!
მერე შევამჩნიე, რომ უკვე დონ ხენაროსაც აღარ ეჩვენებოდა ჩემი ჩანაწერები რაღაც არამიწიერად.
-მართლა, - აღნიშნა დონ ხენარომ - ვიფიქრე მეც ხომ არ დამეწყო ჩანაწერების გაკეთება.

-ხენარო ცოდნის ადამიანია, - მშრალად მითხრა დონ ხუანმა -და რადგან ასეა მას თავისუფლად შეუძლია დიდ მანძილზე დაუბრკოლებლად გადაადგილება.

მან შემახსენა, რომ ერთხელ მთებში, რამდენიმე წლის წინ როცა იქ ერთად ვიყავით დონ ხენარო შეეცადა დამხმარებოდა, რომ ჩემი გონება დამეძლია და დიდი ნახტომი შეასრულა მთის წვერზე რომელიც ჩვენგან 10 მილით მაინც იყო დაშორებული. მე ეს მახსოვდა, მაგრამ ისიც მახსოვდა, რომ ჯერ კიდევ არ შემეძლო იმის აღიარება, რომ ის გადახტა.

დონ ხუანმა დაამატა, რომ დონ ხენაროს გარკვეულ დროს სრულიად უჩვეულო დავალებების შესრულება შეეძლო.

-გარკვეული პერიოდი დონ ხენარო, ეს ხენარო კი არა მისი ასლია.

მან ეს 3-4-ჯერ გიმეორა, მერე ორივე ადგა და მომაჩერდა ჩემი დაგვიანებული რეაქციის მოლოდინში. მე ვერ გავიგე „ასლში“ რას გულისხმობდნენ. მას ეს ადრე არასოდეს უხსენებია, ახსნა ვთხოვე.

-არის კიდევ სხვა ხენაროც, - ამიხსნა მან. სამივემ ერთმანეთს შევხედეთ. მე დონ ხუანის თვალებმა საუბრის გაგრძელება მაიძულა.

-შენ ტყუპისცალი ძმა გყავს? - ვკითხე მე დონ ხენაროს.

-რა თქმა უნდა, - მითხრა მან - მე მყავს ორეული.

ვერ გავიგე ხუმრობდნენ თუ არა. ორივე ისე უდარდელად ხითხითებდა ცელქი ბავშვებივით.

-შეიძლება ითქვას, - თქვა დონ ხუანმა - რომ დონ ხენარო ამჟამად მისი ორეულია.

ამ განცხადების შემდეგ ორივე მიწაზე დაეცა და ახარხარდა. ვერ ვხვდებოდი რა ამხიარულებდათ. უნებურად მაკანკალებდა. დონ ხუანმა უხეშად მითხრა, რომ ძალიან მძიმე ვარ და საკუთარი მნიშვნელოვნებაც ძალიან განვითარებული მაქვს.

-გაუშვი, - მშრალად მიბრძანა მან - ხომ იცი, რომ ხენარო ჯადოქარია და ძლიერი მეომარი. ამიტომაც მას ისეთი საქმეების ჩადენა შეუძლია რაც ჩვეულებრივი ადამიანისთვის წარმოუდგენელია. მისი ორეული, სხვა ხენარო ერთ-ერთი ასეთი საქმეა.

სიტყვა ვერ დავძარი, არ მინდოდა მეფიქრა, რომ უბრალოდ მეხუმრებოდნენ.

-ხენაროს მსგავსი მეომრისთის, - აგრძელებდა ის - ასლის შექმნა არც ისე რთული ამოცანაა.

დიდხანს ვიფიქრე რა მეთქვა და ბოლოს ვკითხე.

-და ის მეორეც ისეთივეა როგორიც თვითონ?

-მეორე -ეს თვითონაა, - მიპასუხა დონ ხუანმა.

მისმა ახსნებმა მოულოდნელი სახე მიიღო, მაგრამ იმაზე მოულოდნელი და არაჩვეულებრივი მაინც არ იყო რასაც ეს ორივე აკეთებდა.
-მეორე რისგანაა შექმნილი? - ვკითხე დონ ხუანს დაბნეულმა.

-ამის ცოდნა შეუძლებელი, - მიპასუხა.

-ეს რეალურია თუ ილუზიაა?

-რა თქმა უნდა რეალურია.

-შეიძლება ითქვას, რომ ეს სისხლისა და ხორცისგან შედგბა?

-არა ეს შეუძლებელია, -მიპასუხა დონ ხუანმა.

-მაგრამ თუ ის ისევე რეალურია როგორც მე ...

-ისეთივე რეალური როგორც შენ, - ერთდროულად მიპასუხეს დონ ხუანმა და დონ ხენარომ, მერე ერთმანეთს შეხედეს და ისე ახარხარდნენ მეგონა ცუდად გახდებოდნენ. დონ ხენარომ თავისი შლაპა მიწაზე დააგდო და მის გარშემო ცეკვას მოჰყვა. მისი ცეკვა რთული, გრაციოზული, თუმცა რაღაც აუხსნელი მიზეზების გამო სასაცილოც კი იყო. ალბათ მთელი იუმორი მის შესრულებილ „პროფესიონალურ“ მოძრაობებში იყო. მათი შეუსაბამობა ისეთი დახვეწილი და ამავე დროს ისეთი შესამჩნევი იყო, რომ სიცილისაგან ჩავბჟირდი.

-შენი უბედურება ისაა, რომ შენ გენიოსი ხარ კარლიტოს, -მითხრა და დაჯდა

-მე ყველაფერი უნდა გავიგო დუბლზე, - ვთქვი მე.

-შეუძლებელია იმის გაგება ისიც სისხლისა და ხორცისგან შედგება თუ არა, - მომიგო დონ ხუანმა - იმიტომ, რომ ის არაა ისეთივე რეალური როგორიც შენ. ხენაროს დუბლი ისეთივე რეალურია როგორც ხენარო, ხვდები რასაც ვგულისხმობ?

-მაგრამ რატომ არ მეუბნები რა საშულება არსებობს ამის ზუსტად გასარკვევად?

-დუბლი ეს თვითონაა. ეს ახსნა საკმარისი უნდა იყოს. შენ რომ „ხედავდე“ გეცოდინება რამხლა განსხვავებაა ხენაროსა და მის დუბლებს შორის. იმ ჯადოქრისთვის რომელიც „ხედავს“ დუბლი უფრო ღია ფრისაა, უფრო ნათელია.

თავს ძალიან სუსტად ვგრძნობდი და კითხვების დასმა აღარ გამიგრძელებია. ბლოკნოტი დავდე და წამით მომეჩვენა რომ გონს ვკარგავდი. ჩემი მხედველობის არე თითქოს დავიწროვდა და გვირაბს დაემგვანა. გარშემო ჩამობნელდა, მხოლოდ ჩემს თვალწინ რჩებოდა ნათელი ლაქა.

დონ ხუანმა მირჩია, რომ ჯობდა მეჭამა. მე არ მშიოდა. დონ ხენარომ კი განაცხადა, რომ შიმშილით კვედებოდა. ადგა და სახლის უკანა ნაწილში გავიდა. დონ ხუანიც ადგა და მანიშნა უკან გავყოლოდი. სამზარეულოში დავინახე, რომ დონ ხენაროს საჭმელი უკვე თეფშზე გადმოეღო და ისეთ სასაცილო მოძრაობებს აკეთებდა თითქოს ძალიან უნდოდა ეჭამა და ვერ ახრხებდა. ვიფიქრე დონ ხუანი მოკვდებოდა - ის ყმუოდა, ყვიროდა და იგუდებოდა სიცილისაგან. მეორე წუთს მეც მასავით ვხარხარებდი, დონ ხენარო ძალიან სასაცილოდ თამაშობდა.

როგორც იქნა თავისი უსარგებლო ცდები შეწყვიტა, მერე ჯერ მე მერე კი დონ ხუანს შეხედა, თვალები უცინოდა.

-არ მომეხმაროთ, - თქვა მან და მხრები აიჩეჩა.

მე და დონ ხუანი კარგად დავნაყრდით, მერე კი სახლის წინ ვერანდაზე დავბრუნდით. მზე მოწმენდილ ცაზე კაშკაშებდა, გრილი ნიავი სასიამოვნოდ უბერავდა. ძალას და ბედნიერებას ვგრძნობდი. ერთმანეთის პირისპირ სამკუთხად დავჯექით. ზრდილობიანად ვთხოვე ჩემი პრობლემა აეხსნათ. თავს ისე მშვენიერ ფორმაში ვგრძნობდი, რომ ჩემი ძალის გამოყენება მინდოდა.

-კიდევ მომიყევი დუბლზე დონ ხუან, - ვთხოვე მე.

დონ ხუანმა დონ ხენაროზე მანიშნა, მან კი გამიღიმა და თავი დამიკრა.

-აი ის,- მითხრა დონ ხუანმა - აქ სათქმელი არაფერია, ის აქაა, შეხედე.

-მაგრამ ეს დონ ხენაროა, - ვუპასუხე და მხრები ავიჩეჩე- დონ ხენაროს დუბლი სადღაა?

-კითხე, - მითხრა და დონ ხენაროზე მანიშნა - მას შეუძლია საუბარი, მე მუნჯი ვარ.

-დუბლი ეს თავად ჯადოქარია რომელიც თავის სიზამრხილვაში განვითარდა, - ამიხსნა დონ ხუანმა - დუბლი ეს ძალის მოქმედებაა ჯადოქრისთვის მაგრამ შენთვის მხოლოდ ზღაპრებია ძალაზე. ხენაროს შემთხვევაში მისი ასლი ორიგინალისაგან არაფრით განსხვავდება, ეს იმიტომ, რომ მისი როგორც მეომრის სრულყოფილება განუზომელია. ამიტომაც ვერასოდეს იჭერდი სხვაობას. მაგრამ იმ წლების მანძილზე რაც მას იცნობ შენ ნამდვილი ხენარო მხოლოდ ორჯერ ნახე. მთელი დანარჩენი დრო მის ასლთან გაატარე.

-მაგრამ ეს არაბუნებრივია!- წამოვიძახე მე.

ვგრძნობდი მკერდში როგორ იზრდებოდა შიში. ისე ავღელდი, რომ ბლოკნოტი ხელიდან გამივარდა და ფანქარიც სადღაც გამიგორდა. დონ ხუანმა და დონ ხენარომ მაშინვე დაიწყეს მათი ძებნა, თანაც გადამეტებული ძალისხმევით. მე არასოდეს მენახა ილუზიონისტისა და მისი ასისტენტის ასეთი თეატრალური წარმოდგენა. აქ არ იყო არც დეკორაციები, არც არანაირი რეკვიზიტი, მონაწილეები მხოლოდ ხელების მოხერხებული მოძრაობებით გადიოდნენ იოლად.

მთავარმა ილუზიონისტმა დონ ხენარომ და მისმა ასისტენტმა დონ ხუანმა მიწიდან სრულიად წარმოუდგენელი საგნები აკრიფეს.

ესტრადის ილუზიონისტის ოსტატობით ასისტენტი ნაპოვნ ნივთებს თანმიმდევრობით ალაგებდა. მოცემულ შემთხვევაში ეს რამდენიმე საგანი იყო: ქვები, ტომრები, ხის ნაჭრები, რძის მათარა, ლამპა და ჩემი პიჯაკი. მერე ილუზიონისტი დონ ხენარო ჩემი ფანქრის ძებნას შეუდგა. ყველა სხვა ნივთს კი ყრიდა. ნაპოვნი ნივთები იყო: ტანისამოსი, პარიკები, სათვალე, სათამაშოები, ხელთათამანები, ქალის ქვედა საცვალი, ადამიანის კბილები, სენდვიჩები, რელიგიური ნივთები. ერთ-ერთი მათგანი განსაკუთრებით საზიზღარი იყო - ადამიანის ექსკრემენტები რომელიც დონ ხენარომ ჩემი პიჯაკიდან ამოიღო. საბოლოოდ დონ ხენარომ იპოვა ჩემი ფანქარი და ხელში დამაჭერინა, მანამდე კი პერანგის კალთით გაწმინდა. ბოლოს თავიანთი კლოუნადა სიცილ-ხარხარით და შეძახილებით დაასრულეს. მე დამკვირვებელი აღმოვჩნდი რომელიც ვერ აყვა თამაშში.

-ასე სერიოზულად ნუ იღებ ყველაფერს კარლიტოს, - მითხრა დონ ხუანმა - თორემ...

აქ მან სასაცილო ჟესტი გააკეთა რასაც შეიზლება უამარავი მნიშვნელობა ჰქონოდა.

როგორც კი მხიარულება შეწყდა, მე ვკითხე დონ ხენაროს რას აკეთებდა დუბლი ანდა ჯადოქარი რას აკეთებდა დუბლის საშუალებით. დონ ხენარომ მითხრა, რომ დუბლს აქვს ძალა და ის იმ ამოცანის ამოსახსნელად გამოიყენება რომელიც ჯადოქრისთვის ჩვეულ მდგომარეობაში წარმოუდგენელია.

-მე უკვე არაერთხელ გითხარი, რომ სამყარო განუზომელია, - განაგრძო მან - ასევე ჩვენც და ყველა არსება რომელიც სამყაროში ცხოვრობს. ამიტომაა გონებისთვის წარმოუდგენელი დუბლის არსებობა. თუმცა კი შენ იხილე ის და ეს საკმარისზე მეტიც კი უნდა ყოფილიყო.

-მაგრამ ხომ არსებობს რაიმე საშუალება მასზე სასაუბროდ? - ვკითხე - შენ თავად მითხარი, რომ ამიხსენი ირემთან საუბარი იმისთვის რომ ჩემთან გელაპარაკა. არ შეგიძლია რომ ახლაც იგივე გაიმეორო?

ის დუმდა. მე კიდევ ერთხელ ვთხოვე. წარმოუდგენელი მოუთმენლობით ვცდილობდი მისთვის რაიმე მაინც მეთქმევინებინა.

-ჰო ჯადოქარს შეუძლია გაორება, - მითხრა დონ ხუანმა - ეს ყველაფერია რისი თქმაც შემიძლია.

-მაგრამ აცნობიერებს ის რომ გაორდება?

-რა თქმა უნდა აცნობიერებს.

-და იცის რომ ერთდროულად ორ ადგილასაა ?

მათ ჯერ ორივემ მე შემომხედეს მერე ერთმანეთს მიაჩერდნენ.

-სადაა მეორე დონ ხენარო?

დონ ხენარო დაიხარა და თვალებში ჩამხედა.

-არ ვიცი, - რბილად თქვა მან - არც ერთმა ჯადოქარმა არ იცის სადაა მისი მეორე.

-ხენარო მართალია, - განაგრძო დონ ხუანმა - ჯადოქარს არ აქვს ინფორმაცია იმაზე რომ ერთდროულად ორ ადგილასაა. ამის შეგრძნება შენს საკუთარ დუბლთან პირისპირ დგომის ტოლფასი იქნება. ხოლო ჯადოქარი რომელიც საკუთარი თავის პირისპირ აღმოჩნდა -მკვდარი ჯადოქარია. ასეთია კანონი. ასე განსაზღვრა ძალამ და არავინ იცის რატომ.

დონ ხუანმა მითხრა, რომ როგორც კი მეომარი დაამარცხებს სიზმარხილვას, ხილვას და შექმნის დუბლს მან პირადი ისტორია უნდა წაშალოს, ასევე საკუთარი მნიშვნელოვნების გრძნობაც და ცხოვრების სტილიც. ისიც მითხრა, რომ მთელი ის ტექნიკა რომელიც მასწავლა. რომელსაც მე უბრალოდ ცარიელ საუბრად განვიხილავდი, სინამდვილეში დუბლის ამქვეყნად არსებობის მოუხრხებლობის აღკვეთის საშუალებები იყო და თავის თავში გულისხმობდა ჩემს და მთელ სამყაროს მდინარებად გადაქცევას და ამ ყველაფრის აღქმის მიღმა გატანას.

-მოქმედ მეომარს არ შეუძლია სამყაროისევ ძველ წესრიგში განიხილოს, - ამიხსნა დონ ხუანმა - მისთვის სამყაროც და თვითონაც უკვე აღარ არიან საგნები, ის უკვე მანათობელი არსებაა მანათობელ სამყაროში. დუბლი ეს ჩვეულებრივი უბრალო რამეა ჯადოქრისთვის, იმიტომ რომ მან იცის რასაც აკეთებს. ჩაწერა ძალიან უბრალო რამეა შენთვის მაგრამ აი ხენაროს ჯერ ისევ ეშინია შენი ფანქრის.

-მიუკერძოებელ დამკვირვებელს შეუძლია დაინახოს, რომ ჯადოქარი ერთდროულად ორ ადგილასაა? - ვკითე მე

-რა თქმა უნდა, ეს ხომ ერთადერთი საშუალება მათ საცნობად.

-მაგრამ განა ლოგიკური არ იქნებოდა, რომ ჯადოქარს თავადაც სცდნოდა, რომ ის ორ ადგილასაა.

-აჰა,- წამოიძახა დონ ხუანმა - როგორც იქნა მართალი ხარ. ჯადოქარი რა თქმა უნდა ამჩნევს, რომ ერთდროულად ორ ადგილასაა, მაგრამ ეს მხოლოდ რეგისტრაციაა და არაფრით არ მიესადაგება ფაქტს, რომ როცა მოქმედებს ის გრძნობს თავის გაორებას.

აზრები მერეოდა. ვგრძნობდი, რომ თუ წერას შევწყვეტდი ავფეთქდებოდი.

-იცი რაზე იფიქრე, - განაგრძობდა ის - სამყარო არ გვეძლევა პირდაპირ. მათ შორისაა ზუსტად სამყაროს აღწერილობა, ამიტომაც ჩვენ ყოველთვის ერთი ნაბიჯით ჩამოვრჩებით და ჩვენეული სამყაროს აღქმა სხვა არაფერია თუ არა მოგონება მის აღქმაზე. ჩვენ გამუდმებით ვიხსენებთ ახლახანს ჩავლილ წამს, ვიხსენებთ, ვიხსენებთ, ვიხსენებთ, - ხელი ჰაერში დაატრიალა და მანიშნა რას გულისხმობდა.

-მაგრამ თუ მთელი ჩვენი გამოცდილება გახსენებაა მაშინ სულ იოლია იმის გააზრება, რომ ჯადოქარს ერთდროულად ორ ადგილას შეუძლია ყოფნას. ეს არა იმდენად საკუთარი ცნობიერებიდან გამომდინარეა, რადგან სამყაროს შესამეცნებლად ჯადოქარმა, როგორც ნებისმიერმა სხვამ, უნდა გაიხსენოს საქციელი რომელიც ახლახანს ჩაიდინა, მოვლენები, რომლის მოწმეც ცოტა ხნის წინ გახდა, გამოცდილება რომელიც ცოტა ხნის წინ მიიღო. მის ცნობიერებაში მხოლოდ ერთი მოგონებაა, მაგრამ უცხო დამკვირვებელს, რომელიც ჯადოქარს უყურებს, შეიძლება მოეჩვენოს, რომ ჯადოქარი ორ სხვა და სხვა ეპიზოდშია. მაშინ როცა ჯადოქარი ორ სხვა და სხვა ერთგვაროვან მოვლენებს იხსენებს, რადგან სამყაროს შემეცნების წებო მასზე აღარ მოქმედებს.

როგორც კი დონ ხუანმა საუბარი დაასრულა ვიგრძენი რომ სიცხე მიწევდა.

დონ ხენარომ ცნობისმოყვარედ შემომხედა.

-ეს მართალი თქვა, ჩვენ ყოველთვის ერთი ნაბიჯით ჩამოვრჩებით და მანაც ხელების ტრიალი დაიწყო დონ ხუანის მსგავსად. უკან გადახტა მხდომარე პოზაში, თითქოს ასლოკინებდა და ყოველი დასლოკინება მის სხეულს უკან აგდებდა. უკან და უკან ხტებოდა და ბოლოს ვერანდაზე აღმოჩნდა. მერე ისევ უკან დაბრუნება დაიწყო.

ასე დონ ხენაროს ალბათ უნდოდა გავემხიარულებინე მაგრამ ამის მაგივრად ძალიან შემაშინა. ისე, რომ დონ ხუანს მოუწია რამდენჯერმა წამოერტყა ჩამთვის.

-უბარლოდ არ შემიძლია ამ ყველაფერს ჩავწვდე.

-მეც არ შემიძლია, - მიპასუხა დონ ხუანმა და მხრები აიჩეჩა.

-მეც არ შემიძლია ძვირფასო კარლიტოს, - დაამატა დონ ხენარომ

დაღლილობა, მთელი ეს ახალი შგრძნებები, ეს იუმორისა და სიმსუბუქის განცდა, დონ ხენაროს კლოუნადა ჩემი ნერვებისთვის ძალიან დიდი სიმძიმე აღმოჩნდა. მუცლის კუნთების კანკალს ვერ ვაკონტროლებდი.

დონ ხუანმა მირჩია იმენ ხანს მეგორავა მიწაზე სანამ არ დავწყნარდებოდი. ასეც მოვიქეცი. მერე ისევ დავჯექი და მათ შევხედე.

-დუბლი მატერიალურია? - ვკითხე დონ ხუანს დიდი ხნის დუმილის მერე.
მან შემომხედა.

-დუბლს მატერიალური სხეული აქვს? - განვაგრძე მე

-რა თქმა უნდა , - მიპასუხა დონ ხუანმა - სიმკვრივე და მატერიალურობა ეს მოგონებებია. ამიტომ ყველაფერი დანარჩენი რასაც სამყაროში ვგრძნობთ ეს მოგონებაა რომელიც უკვე დავაგროვეთ. მოგონება აღწერილობაზე. შენ გაქვს მოგონება კომუნიკაციაზე სიტყვების საშუალებით, ამიტომ ესაუბრე კოიოტს და მეც მატრიალურად აღმიქვამ.

დონ ხუანმა მხარი ოდნავ გამკრა.

-შემეხე, - თქვა მან.

მე ხელი მეგობრულად დავარტყი მერე კი ჩავეხუტე, ატირებას ცოტაღა მაკლდა.

დონ ხენარო ადგა და მომიახლოვდა, ის პატარა, ცელქ, თვალებანთებულ ბავშვს გავდა, ტუჩები გაებუშტა და გვიყურებდა.

-მე? -იკითხა და თან შეეცადა ღიმილი დაემალა - მე არ გადამეხვევი?

მე ავდექი და ხლები გავუწოდე, რომ შეხებოდა. ჩემი სხეული თითქოს ადგილზე გაქვავდა, მოძრაობის ძალა აღარ შემრჩა. ვდილობდი ხელით შევხებოდი, მაგრამ ამაოდ. დონ ხუანი და დონ ხენარო გვერდით იდგნენ და მაკვირდებოდნენ. ვგრძნობდი როგორ მიცახცახებდა სხეული გარკვეული სიმძიმის ქვეშ.
დონ ხენარო დაჯდა და მოჩვენებითი წყენით შემომხედა რომ არ გადავეხვიე. მიწას ფეხებით კაწრავდა და აბაკუნებდა, მერე კი ორივე ახარხარდა.

მუცლის კუნთები მითრთოდა და ეს მთელს სხეულს მითრთოლებდა. დონ ხუანმა აღნიშნა, რომ უკვე ისე ვგრძნობდი თავს როგორ მან მასწავლა. მან ძალით გამომათრია ვერამნდიდან და ისა დამაწვინა მიწაზე, რომ მზეს პირდაპირ სახეში მოენათებინა. კანკალმა დამიარა. შევამჩნიე, რომ ბლოკნოტი ჩამებღუჯა და გავიგონე როგორ ამბობდა დონ ხენარო რომ ქაღალდის სიმძიმეს ვერ ვუძლებდი.

დონ ხუანს ვუთხარი, რომ სხეული წასვლას მაიძულებდა. დონ ხენაროს ხელი დავუქნიე, არ მინდოდა საშუალება მიმეცა დარჩენაზე დავეყოლიებინე.

-ნახვამდის დონ ხენარო, - დავუძახე მე - უნდა წავიდე.

მან ხელი დამიქნია. დონ ხუანმა მანქანამდე მიმაცილა.

-შენც გყავს დუბლი დონ ხუან?

-აბა რა !

აი ამ დროს ჭკუიდან შემშლელი აზრი მომივიდა და ვეცადე ყურადღება არ მიმექცია და წასასვლელად გავიჩქარე. მაგრამ ის მოსვენებას არ მაძლევდა. მთელი ჩვენი ურთიერთობის მანძილზე ვიცოდი, რომ თუ დონ ხუანის ნახვა მინდოდა მასთან სონორაში ან ცენტრალურ მექსიკაში უნდა წავსულიყავი. იქ კი ყოველთვის ჩემს მომლოდინეს ვპოულობდი. მე ამას ისე ვიღებდი როგორც მოსალოდნელს და არასოდეს მომსვლია აზრად ამის შესახებ მეკითხა.

-მითხარი რამე დონ ხუან, -ვუთხარი ნახევრად ხუმრობით - ეს შენ ხარ თუ შენი ასლი?

ის ღიმილით დაიხარა ჩემსკენ და მითხრა: „ასლი“

ისე შევხტი თითქოს საშინელმა ძალამ მიბიძგა და მანქანისკენ გავიქეცი.

-მე გაგეხუმრე, - მომაძახა დონ ხუანმა - და ჯერ ვერ წახვალ. შენ კიდევ 5 დღე გმართებს.

ორივემ მოირბინა დაძრულ მანქანსთან და ხარხარებდნენ

-კარლიტოს, ნებისმიერ დროს დამიძახე, - მომძახოდა დონ ხენარო.


 

სიზმარმხილველი და სიზმრადნახული

გზას დონ ხუანის სახლისკენ გავუდექი და დილით უკვე მივაღწიე კიდეც. ღამე მოტელში გავატარე, დილით გარიჟრაჟზე ავდექი, ვცდილობდი მის სახლში საღამოს მაინც ვყოფილიყავი. ის სახლის უკან დამხვდა, მაგრამ როგორც კი დავუძახე, გამოვიდა, თბილად მომესალმა და მითხრა, რომ ჩემი ნახვა ძალიან გაეხარდა. მერე რაღაცა ისეთი მითხრა, რასაც წესით უნდა გავემხიარულებინე მაგრამ რატომღაც პირიქით მოხდა.

- მანქანის ხმა გავიგონე და სახლისკენ გავიქეცი, - მითხრა მან ღიმილით, - ვიფიქრე, აქ რომ დაგხვედროდი შეგაშინებდი.

შეამჩნია, რომ მძიმე განწყობაზე და მოღუშული ვიყავი და მითხრა, რომ ელიჰიოს ვაგონებდი. თანაც დააყოლა, რომ ის არ იყო საკმარისად პირქუში იმისთვის, რომ კარგი ჯადოქარი ყოფილიყო, მაგრამ აი ცოდნის ადამიანისთვის ზედმეტადაც კი. ისიც დაამატა, რომ ჯადოქრული სამყაროს დამანგერეველი გავლენისაგან თავადასაცავად მასზე სიცილი ყველაზე კარგი ხერხი იყო.

ჩემი განწყობის შეფასებაში არ ცდებოდა. მართლაც შეშინებული და დაბნეული ვიყავი. წინ გრძელი გასერნება გველოდა. დასამშვიდებლად რამდენიმე საათი დამჭირდა. საოცარია, მაგრამ მასთან სეირნობამ იმაზე მეტად დამაწყნარა, ვიდრე ეს მასთან საუბრით გამომივიდოდა.

დონ ხუანის სახლში დღის ბოლოს დავბრუნდით, მშიოდა, ვივახშმეთ და ვერანდაზე დავსხედით. ცა მოწმენდილი იყო, ჩამავალი მზის შუქს სიმშვიდე მოჰქონდა და საუბარი მომინდა.

- რამდენიმე თვე ძალიან მოუსვენრად ვიყავი, - ვუთხარი მე, - ძალიან შემაშინა იმან რაც დონ ხენარომ გამიკეთა აქ, ბოლოს რომ ვიყავი.

დონ ხუანს არაფერი უპასუხია, ადგა და ვერანდას შემოუარა.

- მინდა ამაზე ვისაუბროთ, - გავაგრძელე მე, - ეს ჩიხში მამწყვდევს და ამაზე ფიქრს ვერ ვწყვეტ.

- გეშინია? - მკითხა მან.

არ მეშინოდა, მაგრამ შემცბარი და მოსმენილითა და ნანახით გადატვირთული ვიყავი. ხვრელები ჩემს გონებაში იმხელა გამხდარიყო, რომ ან უნდა ამომელესა ან სულაც უარი მეთქვა გონებაზე.

ჩემმა შენიშვნებმა გაამხიარულა.

- ჯერ მაინც ნუ მოიცილებ გონებას, - მითხრა მან, - ჯერ ამის დრო არ დამდგარა, ეს მაინც მოხდება ოდესმე, მაგრამ ჯერ ამის დრო არ არის.

- არის კი საჭირო იმის ახსნა რაც მოხდა?

- რა თქმა უნდა, - მიპასუხა მან,- შენი ვალია, შენი ჭკუა დააწყნარო. მეომრები თავის კედელზე რტყმით კი არ იგებენ ბრძოლებს, არამედ ამ კედლების დაპყრობით. ისინი არ ამცირებენ მათ.

- მე როგორ გადავახტე ამ კედელს? - ვკითხე მე.

- ყველაფერს აი ასე განიხილავ, - დაიწყო მან და გვერდით მომიჯდა, - არსებობს ცუდი ჩვევების სამი სახეობა და ჩვენ ყველას გვაქვს ეს ჩვევები ამა თუ იმ ცხოვრებისეულ სიტუაციებში.

პირველი - ჩვენ უარვყოფთ იმას, რაც ხდება ან მოხდება და თავს ვაჯერებ, რომ ეს არც არასოდეს ყოფილა. ეს ფანატიკოსის გზაა.

მეორე - ჩვენ ყველაფერს ვიღებთ და ვიჯერებთ, თითქოს გვესმოდეს რა ხდება, ეს ღვთისნიერი ადამიანის გზაა.

მესამე - ჩვენ გვაბნევენ მომხდარი მოვლენები რადგან არც მათი უარყოფა შეგვიძლია და არც მთელი გულით მიღება. ეს სულელის გზაა.

შენი გზა კი მეოთხეა, სწორი და ნამდვილი, ეს მეომრის გზაა. მეომარი ისე მოქმედებს თითქოს არასოდეს არაფერი ხდება, რადგან მას არც არაფრის არ სჯერა. ის განუსჯელად იღებს ყველაფერს, ისე იღებს, რომ არც იღებს და ისე უკუაგდებს, რომ არც უკუაგდებს. ის არასოდეს თვლის თავს რამის მცოდნედ და არც ისე იქცევა თითქოს აქ არაფერი მომხდარიყოს. ის ისე იქცევა თითქოს ყველაფერს აკონტროლებს, თუმცა ამ დროს შეიძლება გული უკვე შიშისგან ეპარება. ასე თუ მოიქცევი ამით დაბნეულობას თავს დააღწევ.

დიდხანს ვდუმდით. დონ ხუანის სიტყვები მალამოსავით მომეცხო.

- შეიძლება დონ ხენაროსა და მის დუბლზე ვილაპარაკოთ? - ვიკითხე მე.

- ეს იმაზეა დამოკიდებული რისი თქმა გინდა, - მიპასუხა მან, - შენი დაბნეულობით ინდულგირებას აპირებ?

- მე ახსნებში მინდა ინდულგირება, -ვუპასუხე მე, - ჰო დაბნეული ვარ და შენთანაც ვერ გავბედე მოსვლა, რომ ამაზე მესაუბრა და სხვასაც ვერავის ვერაფერი ვუთხარი ჩემს სიძნელეებზე.

- შენს მეგობრებს არ ესაუბრები?

- კი, მაგრამ ისინი როგორ დამეხმარებოდნენ?

- ვერასოდეს წარმოვიდგენდი თუ დახმარება გჭირდებოდა. შენ უნდა განივითარო შეგრძნება, რომ მეომარს არაფერი სჭირდება. შენ კი ამბობ, რომ დახმარებას ეძებ. დახმარებას რაში? იმ განსაკუთრებული მოგზაურობისთვის რომელსაც შენი ცხოვრება ჰქვია, შენ უკვე ყველაფერი გაქვს. ვცდილობდი შენთვის მესწავლებინა, რომ რეალური გამოცდილება ადამიანია და ერთადერთი, რაც მნიშვნელოანია ეს სიცოცხლეა - შენი სიცოცხლე. სიცოცხლე - ეს პატარა გასეირნებაა რომელსაც ჩვენ ვიყენებთ, სიცოცხლე თვითკმარია, თავად ხსნის და ავსებს საკუთარ თავს.

მეომარს ესმის ეს და შესაბამისად ცხოვრობს. ამიტომ გადაჭარბების გარეშე შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ყველა გამოცდილებათა გამოცდილება ეს მეომრად ყოფნაა.

თითქოს ელოდა, რომ რაღაცას ვეტყოდი. წამით შევყოყმანდი, მინდოდა სიტყვები სათანადოდ შემერჩია.

- თუ მეომარს დამშვიდება სჭირდება, - განაგრძობდა ის, - უბრალოდ ნებისმირს ირჩევს და მას უყვება თავის დაბნეულობას. ბოლოს და ბოლოს მეომარი თანაგრძნობას და დახმარებას ხომ არ ეძებს. საუბრით ის უბრალოდ ტვირთს იხსნის, მაგრამ ეს იმ შემთხვევაში თუ მეომარს საუბრის ტალანტი აქვს. მაგრამ თუ ამის ნიჭი არ აქვს არც არავის ელაპარაკება. თუმცა შენ ხომ არ ცხოვრობ მეომარივით, ახლა მაინც. ჰოდა შენი ჩავარდნებიც მონუმენტური იქნება. გითანაგრძნობ.

ის არც ზედაპირული და არც გაფანტული არ იყო. მისი თვალებით თუ ვიმსჯელებთ საკუთარ თავთან იყო. ადგა და თავზე ხელი გადამისვა. ვერანდაზე წინ და უკან სიარულით სახლის გარშემო ჩაპარალს ათვალიერებდა, ამ მოქმედებებმა ჩემში ისევ მოუსვენრობა გააღვიძეს.

დასამშვიდებლად ჩემს პრობლემებზე დავიწყე საუბარი. ვგრძნობდი, რომ უკვე გვიანი იყო ისევ უბრალო დამკვირვებლად დავრჩენილიყავი. მისი ხელმძღვანელობით უკვე მივაღწიე ისეთ აღქმებს როგორც შინაგანი დიალოგის გაჩერება და სიზმრების კონტროლი იყო. ეს ისეთი რამ გახლდათ სადაც ვერ იცრუებდი და ვერ უგულებელყოფდი. ყოველვის მის რჩევას ვითვალისწინებდი, თუმცა ყოველთვის სიტყვა-სიტყვით არა. დღის განრიგის გადანაწილება ნაწილობრივ გამომივიდა, საკუთარ საქციელზე პასუხისმგებლობის აღება, პირადი ისტორიის წაშლა და საბოლოოდ მივაღწიე იმას რაც რამდენიმე წლის წინ საშინელებად მომეჩვენებოდა. შევძელი მარტო დავრჩენილიყავი ფიზიკური და ემოციური განწყობის რღვევის გარეშე. ალბათ ეს იყო ჩემი ყველაზე დიდი ტრიუმფი. ჩემი ადრინდელი ვარაუდებიდან და განწყობებიდან გამომდინარე მარტო დარჩენა და „არ გაგიჟება“ წარმოუდგენელი იყო. ყველა ცვლილებას განვიცდიდი რაც ჩემს ცხოვრებაში და სამყაროს ჩემეულ აღქმაში მოხდა. ვაცნობიერებდი იმას, რომ დონ ხუანის მონაყოლმა დუბლებზე ძალიან იმოქმედა. გარკვეული გაგებით ეს მეტისმეტი იყო.

- რა მჭირს დონ ხუან? - ვკითხე მე.

- შენ ინდულგირებ, - მიპასუხა მან, - შენ თვლი, რომ ეჭვებსა და მსჯელობებში ინდულგირება მგრძნობიარე ადამიანის თვისებაა. ჭეშმარიტება კი ისაა, რომ შენზე მგრძნობიარეს თქმა არაფრით არ შეიძლება. თავს რატომ იტყუებ? მე ადრეც გითხარი, რომ მეომარი მორჩილად იღებს იმას რაც არის.

- შენი სიტყვები ისე ჟღერს თითქოს განგებ შეგყავდე შეცდომაში, - ვთქვი მე

- ჩვენ განგებ შეგვყავს საკუთარი თავი შეცდომაში, - მიპასუხა მან, - ჩვენ ვაცნობიერებთ ჩვენს საქციელს, ჩვენი ტვინი განგებ გვაქცევს მონსტრად და თვლის, რომ ასეთები ვართ. თუმცა ის ძალიან პატარაა ასეთი უზარმაზარი ფორმისთვის.

მე ავუხსენი, რომ ჩემი პრობლემა იმაზე გაცილებით დიდი იყო, ვიდრე ის წარმოიდგენდა. ვუთხარი, რომ ვიდრე მას და დონ ხენაროს ჩემს მსგავს ადამიანებად ვთვლიდი, მათი უმაღლესი კონტროლი ჩემთვის მისაბაძი მაგალითი იყო. მაგრამ თუ ისინი სინამდვილეში ჩემგან სრულიად განსხვავებულნი არიან, მაშინ მე მათ მოდელებად ვეღარ მივიღებდი, არამედ ვიღაც უცნაურ ადამიანებად, რომლებსაც რა თქმა უნდა ვეღარ მივბაძავდი.

- ხენარო ადამიანია, - მითხრა დონ ხუანმა გამამხნევებლად, - თუმცა კი უკვე ისეთი ადამიანი აღარაა როგორიც შენ, მაგრამ ეს მისი მიღწევაა და ამან არ უნდა შეგაშინოს. ის რომ სხვანაირია ეს უფრო უნდა აღგაფრთოვანებდეს.

-მაგრამ მისი განსხვავება არადამიანურია, ვთქვი მე.

-კი მაგრამ გგონია ეს ადამიანსა და ცხენს შორის განსხვავებაა?

-არ ვიცი მაგრამ ის არ არის ისეთი როგორიც მე.

-მაგრამ ოდესღაც ის შენნაირი იყო.

-გავიგებ კი მის ცვლილებას?

-რა თქმა უნდა, შენ ხომ თავადაც იცვლები.

-შენ იმის თქმა გინდა, რომ დუბლის განვითარებას შევძლებ?

-არავინ ავითარებს დუბლს, ეს უბრალოდ ამაზე საუბრის მეთოდია. ამ ლაპარაკის გამო სიტყვების ტომარას ემსგავსები. მათ მახეში ებმები. ახლა გგონია, რომ დუბლს რაიმე ბოროტი ჯადოქრობით ქმნიან. ყველა მანათობელ არსებას გვყავს დუბლი, ყველას! მეომარი ამის შემეცნებას სწავლობს სულ ესაა. ალბათ არის გადაულახავი წინააღმდეგობები, რომლებიც ამ შემეცნებას იცავს, მაგრამ ეს მოსალოდნელიცაა. სწორედ ეს ბარიერები აქცევენ ამ შემეცნებას უნიკალურად.

-რატომ მეშინია ამის ასე ძალიან დონ ხუან?

-იმიტომ რომ გგონია, რომ დუბლი ეს ისაა რაც ამ სიტყვის მნიშვნელობაში დევს, ორეული ან სხვა შენში. მე ამ სიტყვას ამ მოვლენების ასაღწერად ვიყენებ. დუბლი შენ თავად ხარ და სხვანაირად მიდგომა აქ უკვე შეუძლებელია.

-და თუ მისი ქონა არ მინდა?

-ეს პირადი არჩევანი არაა. ისევე როგორც არაა პირად არჩევანზე დამოკიდებული ვის აირჩევენ ჯადოქრის ცოდნის გადასაცემად, რომელსაც ამგვარ ცნობიერებამდე მიყავხარ. როდისმე საკუთარი თავისათვის გიკითხავს რატომ მაინც და მაინც შენ?

-ყოველთვის. მე შენ ათასჯერ მაინც დაგისვი ეს კითხვა მაგრამ შენ არ მიპასუხე.

-მე არ მიგულისხმია, რომ ამ კითხვაზე პასუხი უნდა მოგეთხოვა. მე მეომრის ამოცანა ვიგულისხმე, რომ მას გაუმართლა და მოწოდება იპოვა. ამის ჩვეულებრივ საკითხად გადაქცევა, ჩვეულებრივი გონიერი ადამიანების საქმეა, რომლებიც ან აღიარებას ან სიბრალულს ესწრაფვიან. მე არ ვინტერესდები მსგავსი კითხვებით, რადგან მათზე პასუხი არ არსებობს. შენი არჩევა ძალის არჩევანი იყო. ძალის გეგმებს კი ვერავინ შეცვლის. ახლა კი, როცა უკვე არჩეული ხარ შენ ყველფერს იზამ მისი გეგმის შესრულების გარდა.

-მაგრამ დონ ხუან, შენ ყოველთვის მეუბნებოდი, რომ ყოველთვის შემეძლო დაცემა.

-მართალია. დაცემა ყოველთვის შეიძლება, მაგრამ მე ვფიქრობდი, რომ რაღაცა სხვას გულისხმობდი. შენ უკან დასახევ გზას ეძებ. შენ გინდა დაცემის უფლება და ყველაფრის შენი უფლებებით დამთავრდება. უკვე ძალიან გვიანია. მეომარი ძალის ხელში, მისი ერთადერთი თავისუფლებაა უნაკლო სიცოცხლე აირჩიოს. არ არსებობს არც გამარჯვების, არც დამარცხების გათამაშების საშუალება. შენ შეიძლება დაცემას და ბრძოლის სრულიად წაგებას ნატრობდე, რათა საკუთარ მთლიანობაზე უარი თქვა. მაგრამ არსებობს კონტრზომა, რომელიც არც ყალბი გამარჯვების და არც ყალბი დამარცხების აღიარების საშუალებას არ მოგცემს. თუ ფიქრობ, რომ დამარცხების წიაღში ჩაიძირები მაშინ გონზე არ ხარ. შენივე სხეული არ მოგცემს ამ გზით წასვლის საშუალებას.

მან სიცილი დაიწყო.

-რა გაცინებს? - ვკითხე მე.

-საშინელ მდგომარეობაში ხარ, - თქვა მან, - უკან დახევა უვე ძალიან გვიანაა, მოქმედება კი ძალიან ადრე. შენ მხოლოდ დაკვირვება შეგიძლია. შენ ბავშვის უსუსურ მდგომარეობაში ხარ, რომელიც დედის საშოში ვერ ბრუნდება, მაგრამ არც მოქმედება და სირბილი არ შეუძლია. ბავშვს მხოლოდ მოქმედებაზე გასაოცარი მონაყოლის მოსმენა შეუძლია. შენ ახლა სწორედ ასეთ მდგომარეობაში ხარ. შენ შენი ადრინდელი სამყაროს წიაღში ვერ ბრუნდები. მაგრამ, ამავე დროს, ძალის მოქმედებებიც ჯერ არ ძალგიძს. შენ მხოლოდ ძალის მოქმედებაზე დაკვირვება და მასზე - ძალაზე ზღაპრების მოსმენა შეგიძლია.

-დუბლი ერთ-ერთი ასეთი ზღაპარია. შენ იცი ეს და ამიტომაც მოუცავს მას შენი გონება. თუ თავს ისე მომაჩვენებ რომ გაიგე, გამოდის, რომ თავით კედლის დანგრევას ცდილობ. ერთადერთი რაც შემიძლია გითხრა, რომ დუბლი, თუმცა კი მისი განვითარება სიზმარხილვის მეშვეობით ხდება, ისევე რეალურია როგორც ეს შეგიძლია წარმოიდგინო.

-შენს მონაყოლზე დაყრდნობით დონ ხუან, დუბლს შეუძლია რაღაცეების ჩადენა. ასეთ შემთხვეაში რა შეუძლია მას?

მან აზრი არ დამამთავრბიან და შემახსენა, რომ უადგილოა მტკიცება თითქოს მან მომიყვა დუბლზე, მაშინ როცა მე თავად ვნახე ის.

-რა თქა უნდა დუბლს შეუძლია გარკვეული საქციელის ჩადენა.

-ასეა, - მიპასუხა მან.

-მაგრამ შეუძლია კია ეს საქციელები თავად ჩაიდინოს?

-ეს თვითონაა დასწყევლოს ეშმაკმა!

ძალიან გამიჭირად საკუთარი აზრის გადმოცემა. მე მინდოდა მეთქვა, რომ თუ ჯადოქარს ერთდროულად ორი რამის ჩადენა შეეძლო მაშინ მისი საწარმო უნარებიც ორმაგდებოდა. მას შეეძლო ორ ადგილას მუშაობა, ორ ადგილას ყოფნა, ორი სხვა და სხვა ადამიანის ნახვა და ა.შ.

დონ ხუანი მოთმინებით მისმენდა.

-ნება მომეცი ასე გკითხო, -განვაგრძობდი მე, - შეუძლია თუ არა ჰიპოთეტურად დონ ხენაროს მოკლას ადამიანი დუბლის გამოყენებით?

დონ ხუანმა შემომხედა, თავი გააქნია და თვალი ამარიდა.

-თავი ძალადობის ამბებით გაქვს გამოტენილი, ხენროს არავის მოკვლა არ შეუძლია. უბრალოდ იმიტომ, რომ მას უკვე აღარანაირად აღარ აინტერსებს გარშემომყოფი ხალხი. იმ დროისთვის როცა მეომარი დაძლევს ხილვებს და სიზმარხილვებს და საკუთარ ნათებას აცნობიერებს მასში მსგავსი ინტერსები აღარ რჩება.

მე მივუთითე, რომ ჩვენი სწავლების დასაწყისში მან განაცხადა, რომ ჯადოქარი რომელსაც საკუთარი „ოლი“-სთვის მიმრთულების მიცემა შეეძლო, შეეძლო უპრობლემოდ გადაადგილებულიყო რამდენიმე ასეული მილის მანძილზე და თავისი მტრისათვის დარტყმა მიეყენებინა.

-ჩემი ბრალია შენი დაბნეულობა, - თქვა მან - მაგრამ ისიც უნდა გახსოვდეს, რომ ერთხელ მე ისიც გითხარი, რომ შენ იმ თანმიმდევრობას არ მისდევ რასაც ჩემთან ჩემი მასწავლებელი მისდევდა. ის ჯადოქარი იყო და ალბათ მეც უკეთ მოვიქცეოდი თუ მის სამყაროსკენ გიბიძგებდი. მაგრამ ასე არ მოვიქეცი, რადგან უკვე აღარ მანაღვლებს ჩემს გარშემო მყოფი ადამიანების დაცემა და აღმასვლა. მაგრამ ჩემი მასწავლებლის სიტყვები გონებაში ჩამრჩა. მეც არაერთხელ მისაუბრია შენთან ისე როგორც ის საუბრობდა ჩემთან, ხენარო ცოდნის ადამიანია და ყველაზე სუფთაა მათ შორის. მისი ქცევები თავისუფალია. ის არც ჩვეულებრივი ადამიანია და არც ჯადოქარი. მისი დუბლი კი მისი სიხრულისა და იუმორის გამოხატულებაა. ამგავარად ის ორეულის საშუალებით ვერც შექმნის და ვერ მოაწესრიგებს ორდინალურ სიტუაციებს. რამდენადაც მე ვიცი დუბლი ეს ჩვენი - მანათობელი არსებების მდგომარეობაა. მას ყველაფრის გაკეთება შეუძლია მაგრამ ურჩევნია რბილი და თავისუფალი იყოს.

- ჩემი მთავარი შეცდომა შენი შეცდომაში შეყვანა გახლდა, თანაც ე.წ ნასესხები გამოთქმებით. ჩემს მასწავლებელს ხენაროს მსგავსი ეფექტების შექმნა არ შეეძლო. მისთვის, ისევე როგორც შენთვის, ზოგიერთი რამ მხოლოდ ზღაპრები იყო ძალაზე.

ვგრძნობდი, რომ ჩემი აზრი უნდა დამეცვა და ვთქვი, რომ ჰიპოთეტურ აზრზე ვსაუბრობდი.

-არ არსებობს ჰიპოთეტური აზრი, როცა შენ ცოდნის ადამიანის სამყაროზე ლაპარაკობ. ცოდნის ადამიანს სხვებთან ცუდად ან მათთვის საზიანოდ მოქცევა არ შეუძლია. არც ჰიპოთეტურად და არც სხვაგვარად.

-მაგრამ თუ გარშემომყოფები მისი უსაფრთხოებისა და ჯანმრთელობის საწინააღმდეგო რამეს გეგმავენ, შეუძლია თავისი დუბლი თავდაცვისთვის გამოიყენოს?

ენა გამაღიზიანებლად გააწკლაპუნა.

-როგორ წარმოუდგენელი ძალადობით სავსე აზრები გაქვს. არავის შეუძლია ცოდნის ადამიანის წინააღმდეგ განიზრახოს რამე. ის ამას ხედავს და ხიფათის თავიდან აცილება შეუძლია. მაგალითად ხენარომ განგებ გარისკა შენთან შეხვედრით. თუმცა კი შენ მისი უსაფრთხოების წინააღმდეგ ვერაფერს მოიმოქმედებდი. ასეთი აზრები რომ გქონოდა მისი ხილვები ამაზე გააფრთხილებდნენ. ხოლო თუ მაინც აპირებ მის წინააღმდეგ რაიმეს და ამაზე ხილვებმა არ გააფრთხილეს მაშინ ეს ბედისწერაა და ამას ვერ ხენარო და ვერც ვერავინ ვერ აღუდგება წინ. ამგავარად ხომ ხედავ, რომ ცოდნის ადამიანს შეუძლია აკონტროლოს ყველაფერი და არ აკონტროლოს არაფერი.

ვდუმდი, მზე თითქმის შეეხო სახლის დასავლეთით ხშირ ბუჩქნარს. მის ჩასვლამდე კიდევ 2 საათი რჩებოდა.

-რატომ არ დაუძახებ ხენაროს? - მკითხა უცებ დონ ხუანმა.

შევხტი, პირველი რაც თავში მომივიდა იყო ყველაფერი დამეყარა და მანქანისკენ გავქცეულიყავი. დონ ხუანმა გადაიხარხარა, მე კი მივუგე, რომ არ ვაპირებდი საკუთარი თავისთვის რაიმეს მტკიცებას და მასთან საუბრითაც კმაყოფილი ვიყავი. დონ ხუანი იცინოდა და ვერ ჩერდებოდა. ბოლოს კი მითხრა რა სირცხვილია დონ ხენაროს რომ არ შეუძლია ამ სცენით დატკბობაო.

-იცი რა, შენ თუ არ გინდა ხენაროს დაუძახო მე მინდა, - თქვა მან, - მე მომწონს მისი კომპანია.

პირში საშინლად მჟავე გემო ვიგრძენი. წარბებიდან და ზედა ტუჩიდან სახეზე ოფლის წვეთები წამომივიდა. მინდოდა რამე მეთქვა, მაგრამ სათქმელი არაფერი იყო.

დონ ხუანი დიდხანს და გამომცდელად მიყურებდა.

-მიდი, - მითხრა მან, - მეომარი ყოველთვის მზად უნდა იყოს. მეომრად ყოფნა მხოლოდ სურვილი არაა. ეს უფრო უსასრულო ბრძოლაა რომელიც სიცოცხლის ბოლომდე გრძელდება.არავინ იბადება მეომრად ისევე როგორც გონიერ არსებებად არ იბადებიან. საკუთარ თავს თავად ვაქცევთ ამად ან იმად. გამხნევდი, არ მინდა ხენარომ ასეთი აცახცახებული გნახოს.

ის ადგა და ვერანდის იატაკზე გაიარა გამოაიარა. არ შემეძლო გულგრილად დავრჩენილიყავი. ჩემი ნერვიულობა ისეთი ინტენსიური გახდა, რომ წერა ვეღარ შევძელი და ფეხზე წამოვხტი.

დონ ხუანმა დასავლეთისკენ შემაბრუნა და ადგილზე სირბილი მიბრძანა. ამ ქმედებისთვის ადრეც მიგვიმართავს სხვა და სხვა დროსა და ვითარებაში. იდეა იმაში მდგომარეობდა, რომ გამუქებული ბინდიდან ძალა ამეღო მარაოსავით გაშლილი ხელების ზემოთ აწევით. მერე კი ხელები ძლიერედ მომემუშტა როცა ჩემი ხელები ჰორიზონტსა და ზენიტს შორის აღმოჩნდებოდა.

ვარჯიშმა იმოქმედა და მალე დავწყნარდი. არ შემეძლო არ შემემჩნია რა დაემართა ჩემს „ძველ მეს“, რომელიც ასეთი სულელური ვარჯიშებით ვერასოდეს მოდუნდებოდა.

მინდოდა მთელი ყურადღება იმ პროცედურებისათვის მიმექცია რაც დონ ხუანის მიერ დონ ხენაროს გამოძახებას მოჰყვებოდა. რაღაცა საოცრებას ველოდი. დონ ხუანი ვერანდის კიდეზე, სამხრეთ-აღმოსავლეთით დადგა, ხელები პირთან მიიტანა და ხმამაღლა იყვირა: „ხენარო მოდი აქ“.

წამის შემდეგ ხენარო ჩაპარალიდან გამოვიდა. ორივეს სახეები უბრწყინავდათ. ისინი ფაქტიურად ცეკვავდნენ ჩემს წინაშე. დონ ხენარო ძალიან მხიარულად მომესალმა, მერე კი რძის ბიდონზე დაჯდა.

რაღაცა საშინლად ცუდი მემართებოდა. მშვიდად ვიყავი, ყოველგვარი დაბნეულობის გარეშე, უზრუნველობისა და გულგრილობის უცნაურ გრძნობებს მთელი ჩემი არსება მოეცვათ. თითქოს საკუთარ თავსაც კი ჩუმად ვათვალიერებდი. დონ ხენაროს დავუძახე და ძალიან უშუალოდ დავუწყე მოყოლა, რომ წინა გამოჩენისას მან კინაღამ სული გამაცხებინა შიშით და რომ ფსიქოტროპულ მცენარეებთან გამოცდილების მერეც კი არ ვყოფილვარ ასეთ ქაოსში. ისინი ისეთი სიამოვნებით მისმენდნენ თითქოს მათ გაცინებას ვცდილობდი. ბოლოს მეც მათთან ერთად გამეცინა.

რა თქმა უნდა ისინი აცნობიერებდნენ ჩემს ემოციური დამუნჯების მდგომარეობას. ისინი თვალყურს მადევნებდნენ და ისე მელაპარაკებიდნენ თითქოს მთვრალი ვყოფილიყავი. ჩემში რაღაც გაშმაგებით იბრძოდა და ცდილობდა ყველაფერი თავის კალაპოტში მოექცია. მინდოდა შეშინებული ვყოფილიყავი.

ბოლოს დონ ხუანმა სახეში წყალი შემასხა, მერე კი მთხოვა დავმჯდარიყავი და წერა განმეგრძო. როგორც ადრე ახლაც გამიმეორა, რომ თუ არ ჩავიწერდი მოვკვდებოდი. მართლაც სულ რამდენიმე სიტყვის ჩაწერის მერე ჩვეული სიმშვიდე დამირუნდა. თითქოს ყველაფერი კრისტალურად სუფთა გახდა, ყველაფერი რაც იქამდე ბუნდოვანი და მუნჯი იყო.

ჩემი ჩვეული მეს გამოღვიძებასთან ერთად ჩემმა შიშებმაც გაიღვიძეს. როგორც არ უნდა უცნაურად ჟღერდეს მე ნაკლებად მეშინობა რაღაცის შემშინებოდა ვიდრე ვიღაცას შევეშინებინე. ჩემი ძველი ჩვევების დაბრუნება, მათი უსიმოვნების მიუხედავად თითქოს წამლად დამედო.

აქ მე საბოლოოდ გავაცნობირე, რომ ხენარო გამოვიდა ჩაპარალიდან. ჩემი ჩვეული პროცესები ამოქმდდა. დავიწყე იმით, რომ ამაზე ფიქრი და განსჯა შევწყვიტე. გადავწყვიტე არაფერი არ მეკითხა და ამჯერად უტყვი მოწმე ვყოფილიყავი.

-ხენარო ახლაც მხოლოდ შენთვის ამოვიდა, - თქვა დონ ხუანმა.

დონ ხენარო ცარიელ, ჩაჭყლეტილ რძის ბიდონზე იჯდა და სახლის კედელს ეყრდნობოდა. ისე გამოიყურებოდა თითქოს ცხენზე იჯდა, ხელები წინ გაეწვდინა გეგონებოდათ ცხენის სადავე უჭირავსო.

-ეს მართალია კარლიტოს,- თქვა მან და რძის ბიდონი მიწაზე დადგა.

მან წარმოსახვით ცხენს კისერზე ფეხი გადააბიჯა და მერე მიწაზე ჩამოხტა. მისი მოძრაობები ისე სრულყოფილი იყო, რომ ერთი წუთით მომეჩვენა თითქოს მართლაც ცხენით მოსულიყოს. ჩემთან მოვიდა და მარცხნივ მომიჯდა.

-ხენარო იმიტომ მოვიდა რომ სულ სხვა რამე გითხრას. - თქვა დონ ხუანმა, თან ეს ისე გააკეთა თითქოს ხენაროს ტრიბუნას უთმობდა. დონ ხენარომ თავი დამიკრა და ოდნავ მობრუნდა, რომ ჩემთვის პირდაპირ ეყურებინა.

-რისი ცოდნა გინდა კარლიტოს? - მკითხა მან ხმამაღლა.

-იქნებ დუბლზე მომიყვე, ყველაფერი მომიყევი მასზე, - ვთხოვე უზრუნველი ტონით.

ორივემ თავი გაიქნია და ერთმანეთს შეხედეს.

-ხენარო აპირებს, რომ სიზმრისმხილვესა და სიზმარშინახულზე მოგიყვეს, - მითხრა დონ ხუანმა.

-როგორც შენ უკვე იცი კარლიტოს, - მითხრა დონ ხენარომ ორატორის ტონით, - დუბლი სიზმარხილვით იწყება.

ის ცოტა ხანს მიყურებდა და იღიმებოდა, მერე მისმა მზერამ ჩემი სახიდან ბლოკნოტსა და ფანქარზე გადმოინაცვლა.

-დუბლი ეს სიზმარია, - თქვა მან, ხელები წინ გაშალა და მერე ადგა, ვერანდის კიდესთან მივიდა და ჩაპარალში შევიდა. ის ბუჩქთან იდგა ნახევრად პროფილში და როგორც ჩანს შარდავდა. ერთი წამის შემდეგ კი შევამჩნიე, რომ როგორც ჩანს რაღაცა რიგზე ვერ ჰქონდა, თითქოს გამწარებით ცდილობდა მოეშარდა მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა. დონ ხუანის სიცილმა მიმახვედრა, რომ დონ ხენარო ისევ ხუმრობდა. დონ ხენარო კი ისე კომიკურად ამოძრავებდა ტანს, რომ მეც და დონ ხუანიც სიცილით ვიხოცებოდით.

დონ ხენარო ვერანდაზე დაბრუნდა და დაჯდა. მისი ღიმილი საოცარ სითბოს ასხივებდა.

-თუ არ შეგიძლია ე.ი არ შეგიძლია, -თქვა მან და მხრები აიჩეჩა. ერთი წამის მერე კი დაამატა: „ხო კარლიტოს, დუბლი -სიზმარია.“

-იმის თქმა გინდა რომ ის არარეალურია? - ვკითხე მე.

-არა, მე იმის თქმა მინდა, რომ ეს სიზმარია.

დონ ხუანი ჩაერი და მითხრა, რომ ეს იმის გაცნობიერების პირველი გამვლინებაა, რომ ჩვენ მანათობელი არსებები ვართ.

-ჩვენ ყველა განსხვავებული ვართ, ჩვენი ბრძოლის მეთოდებიც განსხვავებულია, -თქვა დონ ხუანმა, - თუმცა საფეხურები, რომლებსაც დუბლთან მივყავართ ერთი და იგივეა. განსაკუთრებით პირველები - არამყარი და მყიფე.

დონ ხენარო დაეთანხმა და ამ სტადიაზე ჯადოქრის გაურკვევლობის გრძნობაც აღნიშნა.

-როცა მე ეს პირველად დამემართა არ ვიცოდი რა მოხდა - აგვიხსნა მან, - ერთხელ მთებში მცენარეებს ვაგროვებდი. იმ ადგილს მივაღწიე რომელიც სხვა მცენარეების შემგროვებლებს უკვე დაემუშავებინათ. მე მცენარეების ორი უზარმაზარი ტომარა მქონდა. გადავწყვიტე სახლში წავსულიყავი მაგრამ იქამდე ცოტა დამესვენა. მე ბილიკთან ახლოს ხის ჩრდილში წამოვწექი და დავიძინე. მერე მომესმა როგორ ჩამოდიოდა ხალხი ბორცვიდან და გამეღვიძა. სწრაფად გავიქეცი გზასთან ახლოს ბუჩქებთან დასამალად. ვიდრე ვიმალებოდი არ მასვენებდა აზრი, რომ რაღაც დამრჩა. მივხვდი, რომ ეს მცენარეების ტომრები იყო. იმ ადგილისკენ გავიხედე სადაც ცოტა ხნის წინ მეძინა და შიშისგან კინაღამ შარვალში ჩავისვარე. მე ჯერ კიდევ იქ მეძინა! სხეულს ხელი შევავლე, ეს ნამდვილად მე ვიყავი !

დონ ხენარომ მოყოლა შეწყვიტა და კითხვისა და შენიშვნის მოლოდინში შემომხედა.

-მეორედაც მოუყევი სად გაიღვიძე,- სთხოვა დონ ხუანმა.

-მე გზასთან გავიღვიძე, - თქვა დონ ხენარომ, - სადაც დავიძინე. მაგრამ რომელიღაც მომენტში მაინც არ ვიყავი დარწმუნებული სად ვიმყოფებოდი. თითქმის ზუსტად ვიცი, რომ საკუთარ თავს ვუყურებდი, როგორ ვიღვიძებდი. მერე თითქოს რაღაცამ გამკრა და უცებ თვალების ფშვნეტის მომენტში აღმოვჩნდი.

ხანგრძლივი პაუზა ჩამოწვა არ ვიცოდი რა მეთქვა.

-მერე რა გააკეთე? - ჰკითხა დონ ხუანმა.

დონ ხუანი საუბარს განაგრძობდა, მან თქვა, რომ წუთით გაშეშდა მერე კი ყველაფრის შესამოწმებლად წავიდა.

-ადგილი სადაც ვიმალებოდი ნაწილობრივ ისეთიც აღმოჩნდა როგორიც ვნახე, - თქვა მან, - ხალხმა, წინ რომ ჩამიარა გზა გააგრძელა, მე ეს იმიტომ ვიცი, რომ ბორცვიდან მოვდევდი მათ. ეს ზუსტად ის ხალხი იყო რომლებსაც მე ვხედავდი. მე მათ იქამდე ვდიე ვიდრე ქალაქამდე არ მივიდნენ. ალბათ გიჟადაც მიმიჩნიეს. მერე ვკითხე ხომ არ უნახავთ ჩემი მეგობარი რომელსაც გზის პირას ეძინა. ყველამ მიპასუხა, რომ არ ენახათ.

-ხედავ, - მითხრა დონ ხუანმა, - ყველა ერთნაირ ეჭვებს ვგრძნობთ, ჩვენც გვეშინია გაგიჟების მაგრამ საუბედუროდ ყველა ხომ ისედაც შეშლილები ვართ.

-შენ მაინც ოდნავ უფრო შეშლილი ხარ ვიდრე ყველა ჩვენგანი, - მითხრა დონ ხენარომ და თვალი ჩამიკრა, - და ოდნავ უფრო ეჭვიანიც.

მერე ჩემი ეჭვების გამასხარავება დაიწყო.

დონ ხენარომ მოყოლა ისევ განაგრძო.

-ჩვენ ყველა მყარი არსებები ვართ, - თქვა მან, - მხოლოდ შენ არა ხარ ასეთი კარლიტოს. ერთი ორი დღე კიდევ ვფიქრობდი ამ შემთხვევაზე, მერე კი მომიწია შევშვებოდი და სხვა უამრავ საქმეზე მეზრუნა. დრო აღარც კი მქონდა რომ ამ ამოცანაზე მეფიქრა. ამიტომ ყველაფერი ძალიან სწრაფად დამავიწყდა, მაშინ ძალიან გგავდი შენ.

მაგრამ ერთხელაც, რამდენიმე თვის შემდეგ, საოცრად დამქანცველი დღის ბოლოს მე მკვდარივით ჩამეძინა სადილის შემდეგ. წვიმა წამოვიდა და მისი წვეთების სახურავზე წკაპუნმა გამაღვიძა, წყალიც ჩამოვიდა და საწოლიდან წამოვხტი, სახურავზე ავედი რომ ხვრელი შემეკეთებინა ვიდრე სახლი წყლით გაივსებოდა. თავს ისე ფხიზლად და ძლიერად ვგრძნობდი და სამუშაო ისე დავამთავრე არც დავსლებულვარ. ვიფიქრე, რომ იმ ცოტა ხნის ძილმა იმოქმედა ჩემზე ასე კარგად. როცა ყველაფერს მოვრჩი და სახლში დავბრუნდი რაიმე რომ მეჭამა აღმოვაჩინე, რომ ვერაფერს ვყლაპავდი. ვიფიქრე, რომ ავად გავხდი. ცოტა ფოთლები და ფესვები დავჭყლიტე და ყელი შევიხვიე და დასაძინებლად გავეშურე. და ისევ როგორც კი საწოლს მივუახლოვდი კინაღამ შარვალში ჩავისვარე. მე საწოლში ვიწექი და მეძინა! მინდოდა საკუთარი თავი შემენჯღრია და გამეღვიძებინა. მაგრამ ვიცოდი, რომ იმას არ ვაკეთებდი რაც უნდა გამეკეთებინა. ამიტომაც პანიკით მოცული სახლიდან გამოვვარდი. უმიზნოდ დავეხეტებოდი ბორცვებს შორის, წარმოდგენა არ მქონდა სად მივდიოდი და მიუხედავად იმისა, რომ იქ ვცხოვრობდი მაინც დავიკარგე. თავზე მაწვიმდა და ამას ვერც კი ვამჩნევდი - თითქოს ფიქრიც აღარ შემეძლო. მერე ჭექა-ქუხილი ისე გაძლიერდა რომ გამაღვიძა.

ერთი წამით დადუმდა.

-გაინტერესებს სად გავიღვიძე? - მკითხა მან.

-რა თქმა უნდა, - უპასუხა დონ ხუანმა.

-მე ბორცვებს შორის წვიმაში გამეღვიძა.

-მაგრამ საიდან იცოდი, რომ გაიღვიძე? - ვკითხე მე.

-ჩემმა სხეულმა იცოდა ეს, - მიპასუხა მან.

-ეს სულელური კითხვა იყო, - ჩაერია დონ ხუანი, - შენ თავადაც იცი, რომ მეომარში რაღაც ყოველთვის გრძნობს ცვლილებას. სინამდვილეში ესაა მეომრის მიზანი, უფრო სწორედ ამის გაცნობიერებულად გამყარება და ხელშეწყობა. მეომარი ასუფთავებს, ხვეწს და უფრთხილდება თავის სამუშაოს.

ის მართალი იყო, იძულებული ვიყავი დავთანხმებოდი. ვაცნობიერებდი ჩემში რაღაცის არსებობას რაც აღრიცხავდა და აცნობიერებდა ყველაფერს რასაც ვაკეთებდი.

თუმცა ამას არაფერი არ ჰქონდა საერთო ჩემს ორდინალურ ცნობიერებასთან. ეს რაღაც სხვა იყო, რის აღნიშვნასაც ვერ ვახერხებდი. მე ვუთხარი მათ, რომ შესაძლოა დონ ხენარომ უკეთ გადმოსცეს ეს.

-შენ თავად კარგად აკეთებ ამას, - თქვა დონ ხენარომ, - ეს შინაგანი ხმაა რომელიც გეუბნება რა რა არის. მაშინაც მან მითხრა, რომ მეორედ უნდა გამღვიძებოდა. რა თქმა უნდა როგორც კი გავიღვიძე დავრწმუნდი, რომ ისევ სიმზმარხილვაში ვიყავი. ეს არ ყოფილა ჩვეულებრივი სიზმარი, მაგრამ არც ნამდვილი სიზმარხილვა იყო. ამიტომ მივხვდი, რომ კიდევ რაღაცა იყო. ალბათ ნახევრად მძინარე ძილში დავდიოდი, სხვაგვარად ვერ ავხსენი ეს.

დონ ხენარომ განაგრძო, რომ მისი მასწავლებელი უხსნიდა, რომ ეს არ იყო ძილი და არც იმაზე უნდა დაეჟინა, რომ ეს ძილში სიარულად მიეღო.

-გითხრა რა იყო ეს? - ვკითხე მე.

მათ ერთმანეთს გადახედეს.

-მან მითხრა, რომ ეს ბუა იყო, - მიპასუხა დონ ხენარომ ბავშვის ხმით.

მე გავუმოერე, რომ ამის გაგება მინდოდა ფა აღმოჩნდა, რომ დონ ხენაროს მასწავლებელმაც ასე ახსნა ეს ყველაფერი როგორც ისინი ახლა მე მიხსნიდნენ.

-რა თქმა უნდა ასეა, - თქვა დონ ხუანმა, - ჩემმა მასწავლებელმა ამიხსნა ეს როგორც სიზმარი სადაც ადამიანი საკუთარ თავს მძინარეს უყურებს.

-ესაა დუბლის დრო,- განაგრძო დონ ხენარომ.

მან მირჩია ჩემი ძალა მსჯელობასა და კითხვების დასმაზე არ დამეხარჯა და ამის მაგივრად ეს შემთხვევა მოქმედებისთვის გამომეყენებიანა. რადგან როცა მეორე შანსი მომეცემოდა მზად უნდა ვყოფილიყავი.

-მეორე შემთხვევა მასწავლებლის სახლში მოხდა. მე საშინაო საქმეებში ვეხმარებოდი. მერე დასასვენებლად წამოვწექი და რა თქმა უნდა ღრმად ჩამეძინა. მისი სახლი ჩემთვის ძალის ადგილი იყო და ეს დამეხმარა. უეცრად ძლიერმა ხმაურმა გამაღვიძა. ჩემს მასწავლებელს დიდი სახლი ჰქონდა. ხმა კი ისეთი მოდიოდა თითქოს ვიღაცა ნიჩბით ხრეშს თხრიდა. ჯერ წამოვჯექი და მივაყურადე, მერე წამოვდექი. ეს ხმა ძალიან მაწუხებდა მაგრამ ვერ ვიგებდი რატომ. უკვე ვფიქრობდი ხომ არ წავსულიყავი და მენახა რა იყო, როცა აღმოვაჩინე, რომ იატაკზე ვიწექი. ამჯერად ვიცოდი რა იყო მოსალოდნელი და რა უნდა გამეკეთებინა და ხმას მივყევი. სახლის უკანა ნაწილში გავედი იქ არავინ აღმოჩნდა. ხმა თითქოს სახლის გარედან მოდიოდა, მე ხმას გავყევი. რაც უფრო შორს მივდიოდი უფრო მიადვილდებოდა სიარული. ბოლოს იმით დამთავრად, რომ ძალიან შორს წავედი და უჩვეულო ამბებს შევესწარი.

მან მითხრა, რომ იმ პერიოდში სწავლა ჯერ ახალი დაწყებული ჰქონდა და ჯერ კიდევ ძალიან ცოტა გაკეთებული. თუმცა ძალდაუტანაბელი სიმსუბუქით იღებდა სიზმარში საკუთარი თავის ყურების ფაქტს.

-სად წახვედი დონ ხენარო? - ვკითხე მე

-ეს პირველად მოხდა როცა მართლა ვმოძრაობდი სიზმრხილვაში, - განაგრძო მან, - მაგრამ უკვე საკმარისად ვიცოდი მასზე რომ სწორად მოვქცეულიყავი. პირდაპირ მივდიოდი, არაფერს ვუყურებდი და ბოლოს ღრმა ხევთან აღმოვჩნდი. სადაც ჩემს მასწავლებელს ზოგიერთი ძალის მცენარე ეთესა.

- როგორ ფიქრობ, პატარა სიზმარხილვა იქნებ უკეთ მოქმედებს? - ვკითხე მე.

-არა, - დაამატა დონ ხუანმა, - ნებისმიერს აქვს შესალებლობა რაიმე ძალიან იოლად გააკეთოს. ხენაროს სიზმარხილვის ნიჭი აქვს.

-რა ნახე ხევში დონ ხენარო?- ვკითხე მე

-ვნახე როგორ აკეთებდა ძალიან სახიფათო მანევრებს ადამიაენბთან ჩემი მასწავლებელი. ვიფიქრე, რომ აქ მის დასახმარებლად ვიყავი და ხეების უკან დავიმალე, თუმცა არ ვიცოდი რით მივხმარებოდ. მაგრამ არც შეშინებული ვმდგარვარ, მერე კი ვიფიქრე, რომ ეს სცენა იმისთვის იყო, რომ თვალყური მედევნებინა და მონაწილეობა არ მიმეღო.

-სად, როდის და როგორ გაიღვიძე?

-არ ვიცი როდის გავიღვიძე. ალბათ რადენიმე საათის შემდეგ. ერთადერთი რაც ვიცოდი ჩემს მასწავლებელს და მის ხალხს გავყევი, როცა ისინი ჩემი მასწავლებლის სახლში უნდა შესულიყვნენ. მათ ხმამაღალი ჩხუბი ატეხეს და ამ ხმაურმა გამაღვიძა. მე იქ ვიყავი სადაც საკუთარი თავი მძინრე დავინახე. გამოღვიძებულმა შევამჩნიე, რომ რასაც ვაკეთებდი და ვხედავდი ჩემი სიზმარი იყო. მე მართლაც გავიარე რაღაც მანძილი, ხმას გავყევი.

-იცოდა შენმა მასწავლებელმა რასაც აკეთებდი?

-ის ახმაურებდა ნიჩაბს რომ დამხმარებოდა. როცა სახლში შემოვედი ისევ გამიმეორა საყვედური ჩაძინების გამო. ვიცოდი რომ მან მნახა, მოგვიანებით როცა მისი მეგობრები წავიდნენ, მითხრა, რომ ჩემი ნათება დაინახა ხეებს უკან.

დონ ხენარომ მითხრა, რომ ამ სამმა შემთხვევამ ის სიზმარხილვის ბილიკზე დააყენა და რომ კიდევ 15 წელი დასჭირდა შემდეგ შემთხვევამდე.

-მეორე ხილვა უფრო რთული იყო, - თქვა მან, - მე მძინარე აღმოვჩნდი ახალმოხნულ მინდორში. ერთ-ერთ ხნულში გვერძე გადაბრუნებულს მეძინა. ვიცოდი, რომ სიზმარხილვაში ვიყავი, რადგან ყოველღამე სიზმარხილვაში მოხვედრას ვცდილობდი. ყოველთვის როცა თავს მძინარეს ვხედავდი იმ ადგილას ვიყავი სადაც ჩამეძინა. ამჯერად არ ვიყავი ჩემს საწოლში თუმცა კი ვიცოდი, რომ ჩემს საწოლში დავიძინე. სიზმარხილვაში დღე იყო, ამიტომ დავიწყე გამორკვევა. დავიძარი იმ ადგილიდან სადაც მეძინა და ორიენტირება ვცადე. ვიცოდი სადაც ვიყავი. ჩემი სახლიდან არც ისე შორს, ალბათ სადღაც ორ მილზე. გარშემო შემოვუარე და ყოველ დეტალს ვაკვირდებოდი. ახლოს მდგარი დიდი ხის ჩრდილში დავდექი და პატარა მაღლობიდან ბორცვზე შეფენილ სიმინდის ყანებს გადავხედე . შემოგარენის დეტალები არც ქრებოდა და არც იცვლებოდა რამდენიც არ უნდა მეყურებინა. შემეშინდა და ისევ იმ ადგილისკენ გავიქეცი სადაც მეძინა. მე ისევ იქ ვიყავი როგორც ადრე და ისევ საკუთარი თავის თვალიერება დავიწყე. უცნაური გულგრილობის შეგრძნება გამიჩნდა იმ სხუელის მიმართ რომელსაც ვუყურებდი.

მერე მოახლოებული ხალხის ხმა მომესმა. თითქოს ეს ადამიანები სულ გარშემო მეხვია. პატარა ბორცვზე ავირბინე და ფრთხილად გადმოვიხედე იქიდან. ათი კაცი მაინც მიდიოდა იმ მინდვრებისკენ სადაც მეძინა. ყველა ახალგაზრდა იყო, ისევ იმ ადგილისკენ გავიქეცი სადაც მეძინა და საშინელი განცდა გადავიტანე ვიდრე ჩემს თავს ღორივით მხვრინავს დავყურებდი. ვიცოდი ჩემივე თავი რომ უნდა გამეღვიძებინა, მაგრამ არ ვიცოდი ეს როგორ უნდა გამეკეთებინა. ისიც ვიცოდი, რომ საკუთარი თავის გაღვიძება სიკვდილის ტოლფასი იყო. მაგრამ თუ ეს ბიჭები მიპოვიდნენ აქ ძალიან შეწუხდებოდნენ. ყველა ის აზრი რომელიც თავში მომდიოდა სინამდვილეში ჩემი არ იყო. ეს უფრო სცენები იყო ჩემს თვალებში. მაგალითად ჩემი მოუსვენრობა რითაც საკუარ თავს დავცქეროდი სცენა იყო. ამავეს ვგრძნობდი თითქოს მუშტებით მცემდნენ. მე ამას წუხილს ვეძახდი. პირველი შემთხვევის მერე ასეთი რამ არაერთხელ დამემართა.

ამგავარად არც ვიცოდი რა მექნა, ვიდექი და ამაზე ვფიქრობდი. ყველაზე უარესს მოველოდი. თვალწინ სურათების კალეიდოსკოპმა გამიელვა, განსაკუთრებით ერთს ჩავეჭიდე - ჩემს სახლსა და ჩემი საწოლის ხედს. სურათი ძალიან ნათელი იყო, ო როგორ მინდოდა ისევ ჩემს ლოგინში აღმოვჩენილიყავი. რაღაცამ შემაფუცხუნა, ვიგრძენი თითქოს ვიღაცამ ჩამარტყა და გამეღვიძა. საკუთარ საწოლში ვიყავი! წამოვხტი და ჩემი სიზმარხილვის ადგილას გავიქეცი. ყველაფერი ზუსტად ისე იყო როგორც დავინახე. იქ ახალგაზრდები მუშაობდნენ, დიდხანს ვაკვირდებოდი მათ. ისინი ზუსტად ის ბიჭები იყვნენ, რომლებიც მე ვნახე.

მერე, დღის ბოლოს, როცა ყველა წავიდა ისევ უკან დავბრუნდი იქ სადაც მეძინა.

იქ ვიღაც წოლილიყო.მიწა ჩაწოლილი დამხვდა. დონ ხუანი და დონ ხენარო მაკვირდებოდნენ. ისინი ორ უცხო ცხოველს გავდნენ. ზურგზე ეკლამა დამაყარა, უკვე ზღვარზე ვიყავი სრულიად გამართლებულ შიშში ინდულგირება დამეწყო, რომ ისინი ჩემნაირი ადამიანები არ იყვნენ და ამ დროს დონ ხენარომ გაიცინა.

-იმ დროს, -თქვა მან, - მე სწორედ ასეთი ვიყავი როგორიც შენ კარლიტოს. ყველაფრის შემოწმება მინდოდა, ისეთივე ეჭვიანი ვიყავი როგორიც შენ.

გაჩერდა, თითი მუქარით დამიქნია, მერე კი დონ ხუანისკენ შებრუნდა:

-შენ რა არ იყავი ასეთი ეჭვიანი ეს ბიჭი რომაა?

-არანაირად, - უპასუხა დონ ხუანმა, - ეგ ჩემპიონია.

დონ ხენარო ჩემსკენ მოტრიალდა და რაღაცა ბოდიშის მსგავსი მანიშნა.

-როგორც ჩანს შევცდი, - თქვა მან, - მე არ ვყოფილვარ შენსავით ეჭვიანი.

ნელა გაიცინა თითქოს ხმაურს ერიდებოდა, დონ ხუანის სხეულიც მოგუდული სიცილისგან ირწეოდა.

-ეს ძალის ადგილი შენთვისაა. - მითხრა დონ ხენარომ ჩურჩულით. - უკვე ძვლებამდე დაგივა თითები ამდენი წერით. აქ როდისმე ძლიერი სიზმარხილვა გამოგიცდია?

-არა სიზმარხილვა არა, - უპასუხა დონ ხუანმა, - მაგრამ ძალიან ძლიერი წერა კი გამოუცდია.

დაიჯღანნენ, თითქოს ხმამაღალი სიცილი არ უნდოდათ, სხეულები უცახცახებდათ. ჩუმი სიცილი რიტმულ ხველებას გავდა.

დონ ხენარო გასწორდა და უფრო ახლოს მომიჯდა. მხარზე ხელი რამდენჯერმე დამარტყა და თან არამზადას მეძახდა, მერე კი უცებ მარცხენა ხელით ძალიან ძლიერად მიმითრია თავისკენ. წონასწორობა დავკარგე და წინ გადავვარდი. სახით კინაღამ ძირს დავენარცხე და ხელი ავტომატურად გამოვტაცე , რომ ძირს დაცემა შემემსუბუქებინა. ერთ-ერთი მათგანი კისერზე მაწვებოდა, არ ვიცოდი რომელი. ხელი რომელიც მაკავებდა დონ ხენაროს ხელს გავდა. პანიკამ გამომაცარიელა, ვგრძნობდი, რომ გონებას ვკარგავდი და ალბათ ასეც მოხდა. მუცელზე ისე მაჭერდა, რომ გული ამერია. მერე მახსოვს ვიღაცა ფეხზე წამოდგომაში მომემხმარა. ჩემს წინ ჩაცუცქული დონ ხენარო იდგა. მოვბრუნდი და თვალებით დონ ხუანი მოვძებნე, მაგრამ ის არსად იყო. დონ ხენაროს კი ღიმილი უნათებდა სახეს, თვალები უბრწყინავდა. დაჟინებით მიყუ რებოდა. ვკითხე რა გამიკეთა, მან კი მიპასუხა, რომ ნაწილებად დამშალა. მისი ტონით თუ ვიმსჯელებთ გაღიზიანებული და ჩემით უკმაყოფილო იყო. რამდენჯერმე გაიმეორა, რომ რამდენიმე ნაწილად ვიყავი დაშლილი და ისევ უნდა შევგროვილიყავი. შეეცადა მკაცრი ტონით ესაუბრა, მაგრამ შუა წინადადებაზე გაეცინა. მითხრა, რა საშინელებაა მთელს ამ შემოგარენზე რომ ხარ მიმოფანტულიო, და ცოცხით თუ მოგაგაროვებ ერთ ადგილზეო. მერე კი დაამატა, რომ ალბათ ყველა ნაწილს საკუთარ ადილს ვერც უპოვიდა და ჩემი პენისი შესაძლოა ჩემი ცერა თითის ადგილას აღმოჩენილიყო. ამაზე გადაიხარხარა. მეც მომინდა გაცინება და ძალიან უცნაური შეგრძნება დამეუფლა. სხეული ჩამომეშალა! თითქოს მექანიკური დასაქოქი სათამაშო ვყოფილიყავი, ნაწილებად რომ დაიშალა. ფიზიკური შეგრძნებები საერთოდ აღარ დამრჩა და არ აღარანაირ შიშსა და წუხილს აღარ ვგრძნობდი. ნაწილებად დაშლას თითქოს სხვისი თვალით ვადევნებდი თვალს, აღარანაირი შეგრძნება აღარ იყო.

მერე გავაცნობიერე, რომ ხენარო ჩემი სხეულით მანიპულირებდა. ფიზიკური შეგრძნებაც გამიჩნდა, ეს იყო ისეთი ინტენსიური ვიბრაცია თვალწინ საერთოდ გამიქრო ყველაფერი.

ისევ ვიგრძენი, რომ ვიღაცა და ჯადომაში მეხმარებოდა. ჩემს წინ ისევ ჩაცუცქული დონ ხენარო დავინახე. იღლიებში შემიდგა და სიარულში მომეშველა. ვერ ვიგებდი სად ვიყავი, თავი სიზმარში მეგონა მაგრამ დროის უწყვეტობის გრძნობაც არ მტოვებდა. არ მტოვებდა შეგრძნება, რომ დონ ხუანთან და დონ ხენაროსთან ერთად ვიყავი დონ ხუანის ვერანდაზე.

დონ ხუანი ჩემთან ერთად მოდიოდა და მარცხენა ხელზე მეყრდნობოდ. ლანდშაფტს ყურადღებას ვაქცევდი, ის გამუდმებით იცვლებოდა. მაგრამ არ შემეძლო იმის ბუნების განსაზღვრა რასაც ვაკვირდებოდი. ის რაც თვალწინ მქონდა გრძნობას ან განწყობას გავდა და ცენტრი საიდანაც ყველა ეს ცვლილება მოდიოდა უეჭველად ჩემი მუცელი იყო. ეს კავშირი განვსაზღვრე არა როგორც აზრი ან მოსაზრება არამედ როგორც ფიზიკური შეგრძნება, რომელიც უეცრად ფიქსირებადი და დამთრგუნველი გახდა.

ცვლილებები ჩემს გარშემო ჩემი მუცლიდან მოდიოდა. სამყაროში შევქმენი - სურათებისა და შეგრძნებების უწყვეტი ნაკადი. აქ ყველაფერი იყო რაც ვიცოდი, ეს თავად გრძნობა იყო და არა აზრი ან გაცნობიერებული დასკვნა.

წამით შევეცადე რაღაცას მივმხდარიყავი, ჩემი მოუშორებელი ყველაფრის აღმიშვნელი ჩვევის გამო, მაგრამ უცებ ერთ წუთში ეს აღნიშვნების პროცესი გაქრა და რაღაც უჩვეულომ მომიცვა. ეს იყო ყველანაირი გრძნობები და სურათები.

მერე ჩემში აღნიშვნის პროცესი ისევ ჩაერთო და შევამჩნიე, რომ ერთი სურათი სულ მეორდებოდა: დონ ხუანი და დონ ხენარო ჩემთან მოღწევას ცდილობდნენ. სურათი ძალიან სწარაფად გაცურდა, თითქოს ფანჯრიდან ჩაქროლებული მატარებელი დამენახოს. მაგრამ რაც უფრო ხშირად ბრუნდბოდა სურათი უფრო ნათელი ხდებოდა და უფრო დიდხანსაც რჩებოდა და უფრო ნათელიც ხდებოდა. რომელიღაც წამს მივხვდი, რომ განგებ გამოვყოფდი ამ სურათს დანარჩენი ნაკადიდან. თითქოს ყველაფერ დანარჩენში მხოლოდ ამას ვხედავდი. ბოლოს მასზე ფიქრით როგორც იქნა შევძელი მისი შეკავება. როგორც კი ფიქრი დავიწყე ჩემი ჩვეული პროცესებიც ამოქმედდნენ. ისინი ისე ზუსტი არ იყო როგორც ჩემს ორდინალურ რეალობაში, მაგრამ საკმარისი იმისთვის, რომ მცოდნოდა, რომ სცენა ან გრძნობა რომელიც მე გამოვყავი დონ ხუანისა და დონ ხენაროსგან შედგებოდა, რომლებიც იღლიებით მიჭერდნენ დონ ხუანის ვერანდაზე. მინდოდა კვლავ სხვა სურათებზე გადამენაცვლა, მაგრამ მათ ამის ნება არ მომცეს. ერთი წამით გავიბრძოლე, ძალიან მსუბუქად და ბედნიერეად ვგრძნობდი თავს. ვიცოდი, რომ ორივე ძალიან მიყვარდა და არც ერთის არ მეშინოდა. მინდოდა მეხუმრა მაგრამ არ ვიცოდი როგორ ამიტომ ვიცინოდი და მხარზე ხელს ვურტყამდი. სადღაც ცნობისმოყვარეობაც მაწუხებდა, დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს სიზმარხილვა იყო. თუ რაიმეზე ფოკუსირებას ვეცდებოდი ეს სურათი მაშინვე მისხლტებოდა.

დონ ხუანი და დონ ხენარო რაღაცას მეუბნებოდნენ. ვერც მათ სიტყვებს ვიჭერდი და ვერც ის გავარჩიე რომელი მესუბრებოდა. დონ ხუანმა შემაბრუნა და მიწაზე დაყრილ რაღაც გროვაზე მანიშნა. დონ ხუანმა უფრო მომხარა წელში და მაიძულა ამ გროვისთვის შემომევლო. გროვა მიწაზე მწოლარე ადამიანი აღმოჩნდა. ის, სახით მარჯვნივ მიბრუნებული, მუცელზე იწვა. დონ ხუანი ისევ ამ ადამიანზე მანიშნებდა და რაღაცას მეუბნებოდა. მაიძულებდა მის გარშემო მევლო. მე საერთოდ არ შემეძლო მასზე ფიქსირება მაგრამ ბოლოს სიმშვიდის გრძნობა დამიბრუნდა და ადამიანს შევხედე. ჩემში ნელა ამოიზარდა შეგრძნება, რომ ეს მიწაზე მწოლარე კაცი მე ვიყავი. ამ აზრს არც შიშის და არც მოუხერხებლობის შეგრძნებები არ გაუღვიძებია. უბრალოდ უემოციოდ მივიღე ყოველივე. ამ დროს არ მეძინა, მაგრამ არც მთლიანად გამოფხიზლებული გახლდით, უკვე ნათლად ვარევდი დონ ხუანსა და დონ ხენაროს და იმას რაზეც მესაუბრებოდნენ. დონ ხუანმა მითხრა, რომ ჩაპარალში ძალის მრგვალ ადგილას უნდა წავსულიყავით. როგორც კი მან ეს თქვა გონებაში იმ ადგილის სურათი გამოჩნდა. მის გარშემო კი მუქი მასა დავინახე. მარჯვნივ მივბრუნდი, დონ ხუანი და დონ ხენარო იქ იყვნენ. უცებ მათი შემეშინდა, იქნებ იმიტომ რომ სახიფათო ჩრდილებს გავდნენ. ისინი მიახლოვდებოდნენ. როგორც კი მათი ნაკვთები გავარჩიე ჩემი შიშები გაქრა. ისევ სიყვარული მომეძალა, თითქოს მთვრალი ვიყავი და ვერაფერს ვერ ვეჭიდებოდი. ისევ იღლიებში ამომიდგნენ და ნჯღრევა დამიწყეს. მიბრძანეს გამეღვიძა. მათი ხმები გარკვევით და ნათლად მესმოდა. ამას უნიკალური მომენტი მოჰყვა. გონებაში ორი სურათი, ორი სიზმარი მქონდა. ვგრძნობდი, რომ რაღაცას ჩემში ძალიან ღრმად ეძინა და ახლა ფხიზლდებოდა. მერე დონ ხუანის იატაკზე მწოლარე ჩემი თავიც აღმოვაჩინე, რომელსაც დონ ხუანი და დონ ხენარო ანჯღრევდნენ. მაგრამ ამავე დროს ძალის ადგილზეც ვიყავი და დონ ხუანი და დონ ხენარო იქაც მანჯღრევდნენ. ერთ წამს კრიტიკული სიტუაცია ჩამოწვა, როცა არც ერთგან ვიყავი და არც მეორეგან. მალე სულ სხვა ადგილებში აღმოვნდი როგორც დამკვირვებელი, რომელიც ერთდროულად ორ სცენას ხედავდა. ვგრძნობდი, რომ ერთდროულად ნებისმიერი მათგანისკენ შემეძლო წასვლა. ერთადერთი რაც უნდა გამეკეთებინეა ეს იყო შემეცვალა პერსპექტივა და იმის მაგივრად, რომ ამ სცენისთვის შორიდან მედევნებინა თვალყური მასში მოქმედ სუბიექტად შევსულიყავი.

გაჩნდა რაღაცა ძალიან თბილი, რაც დონ ხუანის სახლს უკავშირდებოდა და ეს სცენა ვამჯობინე.

მე საშინელ შეტაკებაში აღმოვნდი. ეს ისეთი ყოვლისმომცველი იყო, რომ ჩემი ორდინალური აღქმა მაშინვე დამიბრუნდა. დონ ხუანი და დონ ხენარო ვედროებით მასხამდნენ წყალს, ისევ დონ ხუანის ვერანდაზე ვიყავი.

რამდენიმე საათის შემდეგ უკვე სამზარეულოში ვისხედით. დონ ხუანმა დაიჟინა ისე მემოქმედა თითქოს არაფერი მომხდარიყოს. მერე საჭმელი მომცა და მთხოვა მეტი მეჭამა რომ ჩემი დახარჯული ენერგია აღმედგინა.

უკვე საღამოს ათი საათი იყო საჭმელად რომ დავჯექი და საათს შევხედე. ჩემი გამოცდა რამდენიმე საათს გაგრძელდა. თუმცა თუ ჩემს მეხსიერებას ვენდობით სულ ცოტა ხნით ჩამეძინა.

მიუხედავად იმისა რომ უკვე საკუთარ თავს დავუბრუნდი მაინც გაშეშებული ვიყავი. ჩვეული აღქმა მხოლოდ მაშინ დამიბრუნდა როცა შენიშვნების ჩაწერა დავიწყე. გამიკვირდა როცა წერამ მომენტალურად დამიბრუნა აღქმა. როცა საკუთარ თავს დავუბრუნდი ჭკვიანური აზრების ნაკადმაც არ დააყოვნა. ეს აზრები იმას მახსენებდნენ რაც ცოტა ხნის წინ გადავიტანე. ისიც ვიცოდი, რომ დონ ხენარომ დამაჰიპნოზა როცა მიწაზე დამაჯინა. მე ვცდილობდი გამეგო როგორ გააკეთა ეს.

როცა ჩემი აზრები გამოვქვი ორივე ისტერიულად ახარხარდა. დონ ხენარომ ყურადღებით დაათვალიერა ჩემი ფანქარი და ბოლოს დაასკვნა, რომ ეს იყო ის გასაღები რომლითაც ჩემი ზამბარა იმართებოდა. დავიბენი, დაღლილი და გაღიზიანებული ვიყავი, აღმონდა, რომ მე მათ ვუყვიროდი მათი სხეულები კი სიცილისაგან იკლაკნებოდნენ.

დონ ხუანმა მითხრა, რომ რა თქმა უნდა შეიძლება ნავის მიღმაც გადააბიჯო მაგრამ არა ამხელა მანძილზე. ხოლო ხენარო მხოლოდ იმისთვის ჩამოვიდა, რომ დამხმარებოდა და სიზმარმხილველისა და სიზმარშინახულის ამოცანა ამომეხსნა.

ჩემმა გაღიზიანებამ პიკს მიაღწია. დონ ხუანმა დონ ხნაროს თავით ანიშნა, ორივე წამოდგა და სახლის უკან მაგიყვანა. იქ დონ ხენარომ უამრავ ცხოველს მიბაძა ღრიალსა და კივილში, მერე კი შემომთავაზა ნებისმეირი ამერჩია და მეც მასწავლიდა.

ხანგრძლივი პრაქტიკის მერე იმას მივაღწიე, რომ მათი იმიტირება ადვილად გამომდიოდა. ბოლოს ისინი სიცილით დახოცა ჩემმა მოუხერხებელმა მანერებმა. დაძაბულობა მომეხსანდა ხმამაღალი ყვირილით ვბაძავდი ცხოველებს, ვხვდებოდი, რომ ჩემს ყვირილში იყო რაღაცა საშინელი. ჩემი სხეულის მშვიდ მოდუნებას ვერაფერი შეედრებოდა. დონ ხუანმა მითხრა. რომ თუ რომელიმე ცხოველის მიბაძვაში დავხელოვნდებოდი მაშინ შემეძლო ეს ძალის საქმედ მექცია ანდა დაბნეულობის მოსახსნელად გამომეყენებინა, როცა ეს საჭირო იქნებოდა. მთხოვა დასაძინებლად წავსულიყავი მაგრამ მეშინოდა. გარკვეული დრო ერთად ვისხედით სამზარეულოს ვერანდაზე, მერე კი უნებურად ძალიან ღრმად ჩამეძინა.

გათენებისას გამეღვიძა. დონ ხენაროს კართან ეძინა. მან ჩემთან ერთად გაიღვიძა. ჩემთვის რაღაც დაეფარებინათ, ჩემი ქურთუკი კი თავქვეშ ბალიშივით ამოედოთ. თავს მშვიდად და მოსვენებულად ვგრძნობდი. დონ ხენაროსაც ვუთხარი, რომ წინა ღამესაც ძალიან დავიქანცე. მან მიპასუხა, რომ მასაც ასე დაემართა.მერე კი მიჩურჩულა, რომ დონ ხუანიც ძალიან დაიღალა, რადგან ჩვენზე უფროსი იყო.

-ჩვენ ახალგაზრდები ვართ, - თვალებგაბრწყინებულმა მითხრა მან, - ის კი მოხუცია, ახლა ალბათ სამასიოდე წლისაა.

სასწრაფოდ ჩამოვჯექი, დონ ხენარომ სახეზე საბანი წამაფარა და ახარახარდა. ამ დროს ოთახში დონ ხუანი შემოვიდა.

მოწესრიგებული და მშვიდი ვიყავი, ამჯერად ნამდვილად არაფერს ჰქონდა მნიშვნელობა. ისეთ სიმსუბუქეს ვგრძნობდი კინაღამ ვიტირე.

დონ ხუანმა მითხრა,რომ გასულ ღამეს ჩემი ნათების გაცნობიერება დავიწყე. გამაფრთხილა, რომ კარგ განწყობაზე ინდულგირება შემეწყვიტა, რადგან ბოლოს უკმაყოფილებაში გადაიზრდებდა.

-მოცემულ შემთხვევაში, - ვთქვი მე , - არაფრის ახსნა არ მინდა. არავითავი მნიშვნელობა არ აქვს რა გამიკეთა ხენარომ გასულ ღამეს.

-მე არაფერი გამიკეთებია შენთვის, - მომიგო დონ ხენარომ, - შემომხედა, ეს მე ვარ, ხენარო, შენი ხენარო, შემეხე!

დონ ხენაროს გადავეხვიე და ორივემ ბავშვებივით გავიცინეთ. მან მითხრა უცნაურად ხომ არ მეჩვენებოდა, რომ მისი გადახვევა შემეძლო. წინა შემთხვევაში კი მიკარებაც ვერ შევძელი. დავარწმუნე, რომ ეს საკითხები აღარ მანაღვლებდა.

დონ ხუანმა შენიშნა, რომ კარგ განწყობასა და ფართო აზროვნებაში ვინდულგირებდი.

-ფრთხილად იყავი, - მითხრა მან, - მეომარი თავის დაცვას არასოდეს იშორებს. თუ განაგრძობ ასე ბედნიერედ ყოფნას, იმ პატარა ძალასაც გაუშვებ რომელიც ჯერ კიდევ დაგრჩა.

-რა უნდა გავაკეთო? - ვკითხე მე

-იყავი ის ვინც ხარ, დაეჭვდი ყველაფერში, უნდობლობა გამოიჩინე. - მიპასუხა მან.

-მაგრამ მე მომწონს ასეთად ყოფნა, - შევწინააღმდეგე დონ ხუანს.

-არ აქვს არანაირი მნიშვნელობა მოგწონს ეს თუ არა, მნიშვნელოვანი ისაა რასაც შენ ფარად იყენებ. მეომარმა მისთვის ყველა ხელმისაწვდომი რამ უნდა გამოიყენოს, რომ ღია დგილები დაიფაროს, როცა ისინი იხსნებიან. ამიტომ არ არის მნიშვნელოვანი მოგწონს თუ არა შენი გაუთავებელი კითხვები და უნდობლობა. ახლა ეს შენი ერთადერთი ფარია. წერე, წერე, თორემ მოკვდები, აღფრთოვანებული სიკვდილი კი არაფრად ღირს.

-მაშ როგორ კვდება მეომარი? - იკითხა დონ ხენარომ ზუსტად ჩემი მსგავსი ხმით.

-მეომარი ძნელად კვდება, - თქვა დონ ხუანმა, - სიკვდილი იბრძვის მასთან, ის ადვილად არ ნებდება.

დონ ხენარომ ფართოდ გაახილა თვალები მერე კი დაახამხამა.

-ის რაც გუშინ ხენარომ განახა ძალიან მნიშვნელოვანია, - განაგრძო დონ ხუანმა, - ეს შენი ღვთისნიერობით არ უნდა გაანადგურო. გუშინ მითხარი, რომ დუბლის იდეამ გაგაგიჟა. ამაშია იმ ხალხის უბედურება, რომლებიც იშლებიან. ისინი ორივე მხარეს იშლებიან, გუშინ მთლიანად კითხვა იყავი, დღეს მთლიანად მიღება ხარ.

მე კი მივუგე, რომ ის ყოველთვის პოულობდა ნაკლს იმაში რასაც ვაკეთებდი იმისდა მიუხედავად როგორ ვაკეთბდი ამას.

-ეს ასე არაა, - წამოიძახა მან, - მეომრის გზაზე ორმოები არაა, მიჰყევი მას და შენს საქციელს ვერავინ ვერასოდეს ვერ გააკრიტიკებს. აი გუშინდელი დღე ავიღოთ მაგალითად. მეომერის გზა იქნებოდა კითხვების დაეჭვების და შიშის გარეშე დასმა, ხოლო მერე ნება მიგეცა ხენაროსთვის სიზმარხილვის საიდუმლო ეჩვენებინა ისე რომ არ შეწინააღმდეგებოდი და თავი არ გამოგეცარიელებინა. დღეს კი მეომრის გზა იქნებოდა რაც ისწავლე იმ ყველაფრის ღვთისნიერების გარეშე შეგროვება. ასე მოიქეცი და მე ვეღარ ვიპოვი შენ გზაზე ორმოებს.

მისი ტონიდან დავასკვენი, რომ დონ ხუანი ჩემი მოუხერხებმობით ძალიან უკმაყოფილო იყო. მაგრამ მან გამიღიმა, მერე კი გამიცინა თითქოს საკუთარმა სიტყვებმა გაამხიარულეს.

დონ ხუანს ვუთხარი, რომ თავს ვიკავებდი რადგან მისი კითხვებით გადატვირთვა რა მინდოდა. მე სავსე ვიყავი იმ შთაბეჭდილებებით რაც დონ ხენაროსგან ავიღე. დარწმუნებული ვიყავი, რომ აღარ ჰქონდა მნიშვნელობა მართლა ბუჩქებში იყო თუ არა დონ ხენარო სანამ დონ ხუანი დაუძახებდა. მერე კი ჩემი შიში გამოიყენა და კიდევ უფრო გამაკვირვა. ხოლო მას მერე რაც მიწაზე დამაკრეს ალბათ გონება დავკარგე და დონ ხენარომ დამაჰიპნოზა.

დონ ხუანმა მითხრა, რომ მე ძალიან ძლიერი ვიყავი და ასე იოლად არ დავნებდებოდი.

-მაშ რა მოხდა?

-ხენარო მოვიდა შენთან, რომ რაღაც განსაკურებული მოეყოლა, - მიპასუხა მან, - როცა ბუჩქნარიდან გამოვიდა მაშინ ის ხენაროს დუბლი იყო. არსებობს ახსნის სხვა მეთოდიც რომლის საშუალებითაც შენ ყველაფერს უკეთ გაიგებდი მაგრამ ახლა ამას ვეღარ გამოვიყენებთ.

-რატომ ვერა დონ ხუან?

-იმიტომ რომ შენ ჯერ საკუთარ მთლიანობაზე სასაუბროდ მზად არ ხარ. იქამდე კი მხოლოდ იმას გეტყვი, რომ ახლა ხენარო დუბლი აღარაა.

მან თავით ხენაროზე მანიშნა, ამ უკანასკნელმა კი თვალი ორჯერ დაახამხამა.

-გასული ღამის ხენარო დუბლი იყო, როგორც შენ უკვე თქვი, დუბლს წარმოუდგენელი ძალა აქვს. მან შენ ძალიან მნიშვნელოვანი მომენტი გაჩვენა, ეს რომ გაეკეთებინა იძულებული იყო შენ შეგხებოდა. დუბლი უბრალოდ კისერზე შეგეხო იმ ადგილას სადაც რამდენიმე წლის წინ „ოლიმ“ დაგაბიჯა. ბუნებრივიცაა რომ შენ შუქივით ჩაქრი, ისიც, რომ ნაბიჭვარივით ინდულგირებდი. რამდენიმე საათი დაგვჭირდა შენს ასამუშავებლად. ამგავარად მთელი შენი ძალა გაფანტე და როცა მეომრის ამოცანის შესრულების დრო მოვიდა შენს ტომარაში ის უკვე არასაკმარისი იყო.

-რა ამოცანა იყო დონ ხუან?

-ხომ გეუბნები, ხენარო მოვიდა, რომ შენთვის რაღაც საიდუმლო ეჩვენებინა, მანათობელი არსებების საიდუმლო, როგორც სიზმარმხილველის. შენ გინდოდა რომ დუბლზე გაგეგო, ის კი სიზმრებში იწყება. მაგრამ მერე შენ იკითხე: „რა არის დუბლი?“ მე კი გიპასუხე, რომ დუბლი ეს შენ თვითონ ხარ. სიზამრში ხედავს ადამიანი თავის დუბლს. ეს უბრალო უნდა იყოს, რადგან ჩემთან მიმართებაში ამაზე იოლი არაფერია. შეიძლება შენი ჩვეულებრივი სიზმრები უბრალოა მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ შენც უბრალო ხარ. როგორც კი სიზმარში დუბლის დანახვას ისწავლი ჯადოქრულ გზაჯვარედინზე დადგები და დგება მომენტი როცა ხედავ, რომ ეს დუბლი გხედავს შენ სიზმარში.

ყველაფერი ჩავიწერე რაც თქვა, ყურადღებაც ყველაფერს მივაქციე, მაგრამ ყველაფერი ვერ გავიგე.

დონ ხუანმა კი თავისი განაცხადი გაიმეორა.

-გასული ღამის გაკვეთილი როგორც უკვე გითხარი სიზმრადნახულსა და სიზმარმხილველს შეეხებოდა ანუ იმას თუ ვინ ვის ხედავს.

-მაპატიე ვერ გავიგე, - ვუთხარი მე,- ვერ გავიგონე.

ორივემ გადაიხარხარა.

-გასულ ღამეს,- განაგრძო დონ ხუანმა, - შენ თითქმის უკვე აირჩიე ძალის ადგილას გაღვიძება.

-რისი თქმა გინდა დონ ხუან?

-აი ეს იქნებოდა საქციელი შენ რომ იმ სულელური საშუალებით ინდულგირება არ დაგეწყო ძალა გეყოფოდა მუცელს შეხებოდი და ალბათ შიშისაგან სულს გაცხებდი, საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, მაგრამ როგორც არ უნდა იყოს, ძალა არ აღმოგაჩნდა. ფაქტიურად მთელი შენი ძალა უსაფუძვლო დაბნეულობაში დახარჯე ისე რომ სასიცოცხლოდაც ძლივს გეყო.

ამიტომ, იმედი მაქვს, ახლა უკვე კარგად გესმის, რომ შენს უსუსურ ეჭვებში ინდულგირება არა მხოლოდ სულელური საზიანოცაა.

მეომარი, რომელიც საკუთარ თავს აცარიელებს ვეღარ ცოცხლობს. სხეული დაურღვეველი არაა. მძიმედ დაავადება შეგეძლო, შენ კი მხოლოდ იმან გადაგარჩინა, რომ მე და ხენარომ შენი სისულელის ნაწილი მოგაშორეთ.

ჩემამდე ამ სიტყვების მთელმა მნიშვნელობამ იწყო დასვლა.

-გასულ ღამეს ხენარომ გაგატარა დუბლის მთელი სიძნელე, - აგრძელებდა დონ ხუანი, - მხოლოდ მან შეძლო ამის შენთვის გაკეთება. მაგრამ როცა შენ საკუთარი თავი მიწაზე მწოლარე დაინახე, ეს არც ხილვა იყო და არც ჰალუინაცია. შენ ამას ძალიან ნათლად გაიგებდი ინდულგირებაში რომ არ დაკარგულიყავი - მაშინ მიხვდებოდი, რომ შენ თავად ხარ სიზმარი და შენი დუბლი გხედავს სიზმარში, ზუსტად ისე როგორც შენ ხედავდი მას გასულ ღამეს.

-მაგრამ როგორ შეიძლება ეს?

-არავინ იცის ეს როგორ ხდება, ჩვენ მარტო ის ვიცით რომ ასე ხდება. ამაშია ჩვენი როგორც მანათობელი არსებების ამოცანა. გასულ ღამეს ორი სიზმარი გქონდა და შენ ნებისმიერში შეგეძლო გაღვიძება, მაგრამ საკმარისი ძალა არ გქონდა რომ ეს გაგეგო.

ერთი წამით დაჟინებით დამაკვირდა.

-მგონი ესმის, - თქვა დონ ხენარომ.

 


 

მანათობელ არსებათა საიდუმლო

დონ ხენარო დიდხანს მართობდა მითითებებით, როგორ უნდა გავმკლავებოდი ჩემს ყოველდღიურ სამყაროს. დონ ხუანმა კი მითხრა, რომ ყურადღება უნდა მიმექცია და სერიოზულად მოვკიდებოდი დონ ხენაროს რეკომენდაციებს, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ხუმრობასავით ჟღერდა სინამდვილეში ძალიან მნიშვნელოვანი იყო.

შუა დღისთვის დონ ხუანი წამოდგა და ბუჩქებისკენ წავიდა. მეც ვცადე ადგომა მაგრამ დონ ხუანმა გამაჩერა და გულგრილად მაცნობა, რომ დონ ხენარო კიდევ რაღაცის გაკეთებას მიპირებდა.

-რა ჩაიფიქრე?- ვკითხე მე, - რას მიპირებ?

დონ ხუანმა დამარწმუნა, რომ არ უნდა ავღელვებულიყავი.

-შენ გზაჯვარედინს უახლოვდები, - მითხრა მან, - განსაკუთრებულ გზაჯვარედინს რომელსაც ყველა მეომარი გაივლის.

გამიელვა აზრმა, რომ ჩემს სიკვდილზე საუბრობდა. მან კი, თითქოს კითხვას თავს არიდებსო, მთხოვა არაფერი მეთქვა.

-ამ საგანზე არ ვიმსჯელებთ, - თქვა მან, - იმით დაკმაყოფილდი, რომ გზაჯვარედინი რომელზეც გესაუბრები ეს ჯადოქრების ახსნაა. ხენარო ამბობს, რომ ამისთვის უკვე მზად ხარ.

-როდის აპირებ ამის მოყოლას?

-არ ვიცი. შენ აღიქვამ და ამიტომ შენზეა დამოკიდებული, შენ უნდა გადაწყვიტო.

- და პირდაპირ ახლა რომ იყოს?

-გადაწყვეტა დროის ალალბედზე არჩევას რ ნიშნავს. გადაწყვეტა ნიშნავს, რომ შენ მიმართავ სულს, რომ ის უძლეველი გახდეს, რომ შენ გააკეთე ყოვლივე, რომ ძალისა და ცოდნის ღირსი გამხდარიყავი.

-დღეს კი შენ პატარა ამოცანა უნდა ამოხსნა დონ ხენაროსთვის. ის ჩემზე ადრე წავიდა და ჩაპარალში დაგელოდება. არავინ იცის ზუსტად რა ადგილას იქნება და არც დრო ზუსტად როდის უნდა მივიდეთ. თუ შენ ამისთვის სწორი დროის განსაზღვრა შეგიძლია, რომ ეს სახლი დატოვო, მაშინ შენ იმასაც შეძლებ, რომ ჩვენ იქ მივიდეთ.

დონ ხუანს ვუთხარი, რომ ვერც კი წარმომიდგენია ვინ შეძლებდა ამ დავალების შესრულებას.

-როგორ შეიძლება გარკვეულ დროს სახლიდან გასვლამ დონ ხენაროსთან მიმიყვანოს? - ვკითხე მე.

დონ ხუნმა გაიღიმა და ღიღინი დაიწყო, თითქოს ჩემი გაღიზიანებით ტკბებოდა.

-ეს ამოცანა დონ ხენარომ დააყენა შენს წინაშე, -მითხრა მან, - თუ შენ საკმარისი პირადი ძალა გაქვს მაშინ შენ სრულიად უშეცდომოდ განსაზღვრავ ზუსტ დროს როდის გახვიდე სახლიდან. რანაირად წაგიყვანს სადმე მხოლოდ ზუსტი დრო ეს არავინ იცის, თუმცა თუ საკმარისი პირადი ძალა გექნება მიხვდები, რომ ეს ასეა.

-რანაირად წამიყვანს რაღაცა დონ ხუან?

-ესეც არავინ იცი.

-მე მგონია, რომ დონ ხენარო მამასხარავებს.

-მაშინ ფრთხილად იყავი, - თქვა მან, - თუ ხენარო ცდილობს გაგაცუროს, რაც სავსებით შესაძლებელია, მაშინ შეიძლება ტყაპანიც მოადინო.

დონ ხუანს საკუთარ ხუმრობაზე გაეცინა. მე ვერ ავყევი, ჩემი დონ ხენაროს მანიპულაციებისადმი შიში საკმაოდ რეალური იყო.

-რამე მაინც მიმანიშნე, - ვთხოვე მე.

-არანაირი მინიშნება! - მიპასუხა მან.

-რატომ აკეთებ ამას დონ ხუან.

-მას შენი გამოცდა უნდა, მიპასუხა მან, - ასე ვთქვათ მას ძალიან აინტერესებს შეძლებ თუ არა ჯადოქრების ახსნების მიღებას. თუ ამ გამოცანას გამოიცნობ მაშინ ის ჩათვლის, რომ უკვე საკმარისი პირადი ძალა გაქვს და მზად ხარ. მაგრამ თუ ჩავარდები მაშინ აღმოჩნდება, რომ არასაკმარისი პირადი ძალა გქონია და ამ შემთხვევაში ჯადოქრების ახსნები არაეფექტური იქნება. მე ვფიქრობ, რომ ჩვენ მაინც უნდა გაზიაროთ ამ ახსნებს გაიგებ შენ მათ თუ ვერა. ეს ჩემი აზრია, ხენარო უფრო კონსერვატიული მეომარია. მას უნდა, რომ ყველაფერი თანმიმდევრობით გავაკეთოთ და მაშინ აგიხსნათ როცა ამისთვის მზად იქნები.

-შენ თვითონ რატომ არ მომიყვები ჯადოქრების ახსნებს? - ვკითხე მე

-იმიტომ რომ ხენარო უნდ იყოს ის კაცი ვინც შენ ამაში დაგეხმარება.

-რატომ ასე დონ ხუან?

-ხენაროს არ უნდა რომ გითხრა რატომ, ჯერ მაინც.

-ნუთუ მაწყენს თუ ჯადოქრების ახსნებს მოვისმენ? მე ასე არ ვფიქრობ დონ ხუან, ძალიან გთხოვ მომიყევი.

-ხუმრობ ალბათ, ხენაროს მყარი მოსაზრება აქვს ამ საკითხზე და ჩვენ პატივი უნდა ვცეთ მას.

მერე კი ჩემი დამშვიდება სცადა, ამას დიდ ხანს მოუნდა. მერე კი ვკითხე:

-როგორ გამოვიცნობ ამ გამოცანას დონ ხუან?

-ნამდვილად არ ვიცი და ვერც რჩევას მოგცემ რა აკეთო, - თქვა მან - ხენარო ძალიან ეფექტურად მოქმედებს ასეთ დროს. მან ეს ამოცანა სპეციალურად შენთვის შეიმუშავა და რადგან ის ამას შენს სასარგებლოდ აკეთებს ის მხოლოდ შენზეა მორგებული. ამიტომ მხოლოდ სახლიდან გასვლის ზუსტი დროის შერჩევა შეგიძლია, ის თავად დაგიძახებს და ამ ძახილს უნდა მიჰყვე.

-როგორი იქნება მისი ძახილი?

-არ ვიცი, მისი ძახილი შენთვისაა ჩემთვის კი არა. ის უშუალოდ შენს ნებას შეეხება. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ შენ შენი ნება უნდა გამოიყენო, რომ „ძახილი“ გაიგონო.

-ხენარო თვლის, რომ ახლა ის იმაში უნდა დარწმუნდეს, რომ ახლა საკმარისი პირადი ძალა გაქვს თუ არა, ასე რომ შეიძლება შენი ნების მართვა გაიძულოს, მას მოქმედების ერთეულად აქცევს.

„ნება“ კიდევ ერთი ასპექტი იყო რომელიც დონ ხუანმა დიდი გულმოდგინებით დამიხატა, მაგრამ ნათელი მაინც ვერ მოჰფინა. მისი ახსნიდან გავიგე, რომ ნება ძალაა რომელიც სხეულიდან სადღაც ჭიპის ქვემოდან უხილავი ხვრელიდან გამოდის. ხვრელიდან, რომელსაც ის „ღიობს“ ეძახდა. განზრახ ნების ვარჯიშს მხოლოდ ჯადოქრები მიმართავდნენ. ის მოდიოდა მოვარჯიშეებთან, გამოცანებითა და იდუმალებით მოცული და მათ არაჩვეულებრივი საქციელის ჩადენის საშუალებას აძლევდა.

დონ ხუანს ვუთხარი, რომ შეუძლებელი იყო ასეთი გაურკვეველი რამ ჩემი ცხოვრების მოქმედი ერთეული გამხდარიყო.

-აქ კი ცდები, - თქვა მან, - ნება მეომარში მისი გონების წინააღმდეგობის მიუხედავად ვითარდება.

-ნუთუ დონ ხენაროს - ჯადოქარს არ შეეძლო ჩემი შემოწმების გარეშე მიმხვდარიყო მზად ვიყავი თუ არა? - ვკითხე მე.

-რა თქმა უნდა შეეძლო, - თქვა მან, - მაგრამ ასეთ ცოდნას არანაირია ფასი არ ექნებოდა. რადგან ის შენთან დაკავშირებული ვერ იქნებოდა. შენ ის ხარ ვინც სწავლობს. ამიტომ შენ უნდა დაამტკიცო ყველაფერი შენი პირადი ძალით და არა ხენარომ. ხენაროს თავისი კი არა შენი ცოდნა აინტერესებს. უნდა გავიგოთ მუშაობს თუ არა შენი ნება. ამის გაკეება ძალიან ძნელია. მიუხედავად იმისა მე ან ხენარომ რა ვიცით შენზე, შენ მაინც საკუთარ თავს უნდა დაუმტკიცო, რომ ასეთ მდგომარეობაში ხარ, როცა ცოდნის პირადი ძალით გადმოცემა შეგიძლია. სხვაგვარად რომ ვთქვათ შენ თავად უნდა დარწმუნდე, რომ შენი ნების გამოყენება ძალგიძს. ხოლო თუ ეს ასე არ არის ამაში დღეს დარწმუნდები. თუ შენ ამ ამოცანას ვერ შეასრულებ მაშინ დონ ხენარო დაასკვნის, რომ მიუხედავად იმისა რასაც ის შენში ხედავს შენ მაინც ჯერ მზად არ ხარ.

ღელვამ მომიცვა.

-საჭიროა კი ყოველივე ეს? - ვკითხე.

-ეს ხენაროს თხოვნაა და უნდა შესრულდეს, - თქვა მან მტკიცე მაგრამ მეგობრული ტონით.

-კი მაგრამ რა აკავშირებს ჩემთან ხენაროს?

-შეიძლება დღეს აღმოაჩინო ეს.

ვევედრებოდი დონ ხუანს ამ გაურკვეველი მდგომარეობიდან გამოვეყვანე და ყოველივე თვითონ აეხსნა. მან გაიცინა, მხრზე ხელი დამარტყა და რაღაც იხუმრა მექსიკელ მტვირთავებზე რომლებსაც უზარმაზარი მკერდი კუნთები აქვთ მაგრამ მაინც უჭირთ სიმძიმეების აწევა სუსტი წელის გამო.

-ყურადღება მიაქციე ამ კუნთებს, - მითხრა მან, - ისინი მხოლოდ თვალსაჩინოებისთვის კი არ არიან.

-ჩემს კუნთებს არანაირი კავშირი არ აქვთ იმასთან რაზეც ვსაუბრობთ, - უხეშად მოვუჭერი მე.

-აქვთ, - მომიგო მან, - სხეული სრულყოფილი უნდა გახდეს იქამდე ვიდრე ნება მოქმედი ერთეული გახდება.

დონ ხუანმა ისევ თავიდან აიცილა ჩემი კითხვები. მოუსვენრობას და მღელვარებას ვგრძნობდი. ავდექი, სამზარეულოში შევედი და წყალი დავლიე. დონ ხუანი უკან გამომყვა და მირჩია ცხოველების ხმების გამოჯავრებაში მევარჯიშა. მერე რამდენჯერმე შემისწორა და მითითებები მომცა სუნთქვასთან დაკავშირებით. საბოლოო შედეგი სრული ფიზიკური რელაქსაცია იყო.

ისევ ვერანდაზე დავბრუნდით და დავსხედით. მე ვუთხარი, რომ დრო და დრო საკუთარი უსუსურობა მაღიზიანებდა.

-საკუთარ უსუსრობის გრძნობაში ცუდი არაფერია, არც არასწორი, - თქვა მან, - ჩვენ ყველა კარგად ვიცნობთ მას. გაიხსენე ჩვენ მთელი მარადისობა ვცხოვრობთ როგორც უსუსური ჩვილები. მე ხომ სწორედ ახლახანს გითხარი, რომ შენ ახლა ჰგავხარ ჩვილს რომელსაც აკვნიდან ადგომა არ შეუძლია და არც დამოუკიდებლად მოქმედება. ხენარო ასე ვთქვათ, ხელში აგიყვანს შენი აკვნიდან. მაგრამ ჩვილს მოქმედება უნდა და როცა ამას ვერ ახერხებს ცხოვრებაზე წუწუნებს. ამაში ცუდი არაფერია, მაგრამ ინდულგირება გაპროტესტებითა და ჩივილით სულ სხვა საქმეა.

მთხოვა მოდუნებული ვყოფილიყავი და თუ დამჭირდებოდა მისთვის კითხვები დამესვა, სანამ უკეთეს მდგომარეობაში არ აღმოვჩნდებოდი.

ერთი წამით დავიბენი და არ ვიცოდი რა მეკითხა. დონ ხუანმა ჩალის საწოლი გაშალა და მთხოვა დავმჯდარიყავი. მერე გოგრის მათარა წყლით გაავსო და სატარებელ ბადეში ჩადო. თითქოს სამოგზაუროდ ემზადებოდა. მერე დაჯდა და წარბით მანიშნა კითხვები დამესვა.

ვთხოვე ისევ პეპელაზე მოეყოლა. ცნობისმოყვარედ შემომხედა და ჩაიცინა.

-ეს „ოლია“, - მითხრა მან, - ხომ უკვე იცი.

-მაგრამ ეს არ არის „ოლი“, - შევეკამათე მე, - რა არის ის სინამდვილეში?

-შეუძლებელი იმის თქმა რა არის სინამდვილეში ოლი, როგორც შეუძლებელია თქმა რა არის სინამდვილეში ხე.

-ხე ეს ცოცხალი ორგანიზმია, - ვთქვი მე.

-მე ეს ბევრს ვერაფერს მეუბნება, - თქვა მან, - მე იმის თქმა შემიძლია, რომ „ოლი“ ძალაა, დაძაბულობა, მე შენ უკვე გითხარი. მაგრამ ეს ძალიან ცოტას ამბობს „ოლიზე“ როგორც ხის შემთხვევაში, გაიგო რა არის „ოლი“ ეს ნიშნავს აღიქვა ის. მე რამდენიმე წელი გამზადებდი ოლისთან შესახვედრად. შენ შესაძლოა ეს არ გესმის, მაგრამ შენ რადენიმე წლიანი მომზადება დაგჭირდა, რომ ხეს შეხვედროდი. „ოლისთან“ შეხვედრაც იგივეა. მასწავლებელმა ნელ-ნელა, ნაბიჯ -ნაბიჯ უნდა მიიყვანოს მოსწავლე ოლისთან. წლების განმავლობაში შენ ცოდნის დიდი მარაგი დააგროვე, ახლა კი უკვე მზად ხარ, რომ ეს ცოდნა ერთად შეკრა და შენს პრაკტიკებში „ოლი“ შემოიყვანო, როგორც ოდესღაც ხე.

-ოდნავ წარმოდგენაც არ მაქვს რას ვაკეთებ დონ ხუან.

-შენი გონება ვერ აღიქვამს ამას, რადგან მან „ოლის“ არსებობის შესაძლებლობაც ვერ მიიღო. საბედნიეროდ „ოლის“ ერთად შესაკრებად გონება საჭირო არაა. ამას გონება თავად აკეთებს. შენ „ოლი“ ბევრჯერ აღიქვი. ყოველი ეს აღქმა შენს სხეულში ინახება. ამ ყველა ნაწილის ჯამი არის „ოლი“. მე არ ვიცი სხვა საშუალება ამის აღსაწერად.

მე ვუთხარი, რომ ვერ ვაცნობიერბდი როგორ შეეძლო ჩემს სხეულს თავისთავად ემოქმედა, თითქოს დამოუკიდებელი არსება ყოფილიყოს და არანაირი კავშირი ჰქონოდეს გონებასთან.

-ისინი განუყოფელნი არიან, მაგრამ მათი გაყოფა ჩვენი ბრალია, - თქვა მან, - ჩვენს ჭკუას წვრილმანი ბუნება აქვს და ყოველვის წინააღმდეგობაშია გონებასთან. ეს რა თქმა უნდა მხოლოდ საუბრის მანერაა, მაგრამ ცოდნის ადამიანის ტრიუმფი იმაში მდგომარეობს, რომ ის ამ ორ ნაწილს აერთიანებს. ხოლო რადგან შენ ცოდნის ადამიანი არ ხარ, შენი სხეული ახლა ისეთ რამეებს აკეთებს რისი მიღებაც შენს გონებას არ შეუძლია. „ოლი“ ერთ-ერთია აქედან. შენ არც უგონოდ იყავი და არც გეძინა როცა იმ ღამეს აქ აღიქვი „ოლი“.

მე იმ შიშისმომგვრელ იდეაზე ვკითხე რომელიც მან და ხენარომ ჩამინერგეს, რომ „ოლი“ არსებაა რომელიც ჩრდილოეთ მექსიკის მთებში პატარა ველის პირას მელოდა. მათ მითხრეს, რომ ადრე თუ გვიან უნდა მივსულიყავი „ოლისთან“ შესახვედრად და მებრძოლა მასთან.

-ეს ყველაფერი საშუალებაა იმ გამოცანებზე სალაპარაკოდ, რომლების აღსაწერად სიტყვები არ არსებობს. მე და ხენარომ გითხარით, რომ იმ დაბლობის პირას „ოლი“ გელოდებოდა. ეს განაცხადი სწორი იყო მაგრამ იმხელა მნიშვნელობაც არ ჰქონდა როგორც შენ მიეცი. „ოლი“ გელოდებოდა, ეს მართალია, მაგრამ არა რომელიმე ველის პირას, არამედ აქ ან იქ ან ნებისმიერ სხვა ადგილას, „ოლი“ ისევე გელოდებოდა როგორც სიკვდილი გელოდება ერთდროულად ყველგან და არსად.

-რატომ მელოდება ოლი?

-სიკვდილი რატომღა გელოდება, - მკითხა მან, - იმიტომ რომ დაიბადე. ახლა შეუძლებელია აგიხსნა რა აზრია ჩადებული ამ სიტყვებში. თავიდან „ოლის“ შენს გამოცდილებაში შეიყვან, შენ ის მთელი ძალით უნდა აღიქვა. მაშინ ჯადოქრების ახსნები ყოველივეს ნათელს მოჰფენს. აქამდე საკმაო ძალა გქონდა ამისთვის მაინც, რომ გაგეგო - „ოლი“ - ეს პეპელაა.

-რამდენიმე წლის წინ მე და შენ მთებში მივდიოდით და შენ იქ რაღაცას შეებრძოლე. მაშინ ვერ მოგიყევი კონკრეტულად რა მოხდა. შენ მაშინ უცნაური ლანდი ნახე, რომელიც ცეცხლზე წინ და უკან დაფრინავდა. შენ თავად თქვი, რომ ის პეპელას გავდა. მიუხედავად იმისა, რომ არ იცოდი რაზე ლაპარაკობდი მართალი იყავი. ლანდი პეპელა იყო. მერეც, სხვა ვითარებაში, შენ გონების დაკარგვამდე შეგაშინა რაღაცამ როცა ცეცხლთან ჩაგეძინა. მე გაგაფრთხილე, რომ ეს ძილი არ იყო მაგრამ შენ ყურადღება არ მომაქციე. ამ საქციელმა შენი თავი ოლის დაუთმო და პეპელამ დაგაბიჯა ყელზე. ცოცხალი როგორ გადარჩი ჩემთვის სამუდამოდ გამოცანად დარჩება. მაშინ შენ ეს ჯერ არ იცოდი, მაგრამ მე უკვე გარდაცვლილად გთვლიდი. შენი საფრთხე საკმაოდ სერიოზული იყო.

-მას შემდეგ, როცა მთებში ან უდაბნოში ვიყავით, შენ ვერც კი ამჩნევდი, მაგრამ პეპელა სულ ჩვენთან იყო. ასე რომ, შეიძლება ითქვას შენთვის ოლი პეპელაა, მაგრამ მე არ შემიძლია თქმა, რომ ეს პეპელაა იმ გაგებით რასაც პეპელაში ვდებთ. ოლისთვის პეპლის დარქმევა ისევ და ისევ მასზე საუბრის ხერხი. ხერხი,რომ ეს გაუგებრობა ჩვენს გარშემო გასაგები გავხადოთ.

-ოლი შენთვისაც პეპელაა? - ვკითხე მე.

-არა, ვინ როგორ იღებს ოლის ეს მისი პირადი საქმეა.

შევამჩნიე რომ ისევ იმ წერტილს დავუბრუნდით საიდანაც დავიწყეთ.

მან არ მითხრა სინამდვილეში რა იყო ოლი.

-არ დაიბნე, ამის აუცილებლობა არ არის, - თქვა მან, - დაბნეულობაა ის მდგომარეობა რომელშიც შედიხარ მაგრამ აქედან გამოსვლაც შეიძლება. მოცემულ მომენტში რაიმეს უფრო ნათლად ახსნის საშუალება არაა. იქნებ დღეს მოგვიანებით ეს ყველაფერი უფრო დეტალურად განვიხილოთ. ყველაფერი შენზე და შენს პირად ძალაზეა დამოკიდებული.

ერთი სიტყვაც აღარ უთქვამს, მე კი შევწუხდი იმის შიშით ამ გამოცდაში არ ჩავჭრილიყავი. დონ ხუანმა სახლის უკან გამიყვანა და იქ საწრეტი რუს ახლოს ჭილობზე დამსვა. წყალი ისე ნელა მოდიოდა დამდგარი გეგონებოდათ. მიბრძანა მშვიდად ვმჯდარიყავი, შინაგანი დიალოგი გამომერთო და წყლისთვის მეყურებინა. რამდენიმე წლის წინ მან აღმოაჩინა, რომ მე რაღაც მიზიდულობა მქონდა წყლის მიმართ - შეგრძნება, რომელიც ძალიან მოსახერხებელი იყო იმ ღონისძიებებისთვის რომლებში ჩათრეულიც აღმოვჩნდი. შევამნიე, რომ არანაირი განსაკუთრებული სიყვარული არ მქონდა წყალსატევების მიმართ, მაგრამ ეს არც სიძულვილი არ იყო. მან კი მითხრა, რომ სწორედ ამიტომ იყო წყალი ჩემთვის ასე სასურველი. მე წყალთან მიმართებაში გულგრილი ვიყავი, სტრესის პირობებში წყალი ვერც მშთანთქავდა და ვერც უკუმაგდებდა.

ის ოდნავ მარჯვნივ ჩემს უკან იჯდა და მთხოვდა არ შემშინებოდა და ბოლომდე გავხსნილიყავი, რომ ის აქ იყო, ჩემს გვერდით და თუ საჭირო იყო დამეხმარებოდა.

მე წამით შიში ვიგრძენი, მერე კი მას მივაჩერდი სხვა ინსტრუქციების მოლოდინში. მან თავი წყლისკენ ძალით მიმაბრუნებინა და მიბრძანა დამეწყო. უმცირესი წარმოდეგნაც არ მქონდა რა უნდოდა ჩემგან, ამიტომ უბრალოდ მოვეშვი. როგორც კი წყალს შევხედე მასზე პატარა ტალღები დავინახე საწინააღმდეგო მხარეს. ჩემი უფოკუსო მზერა გაუცნობიერებლად მათზე გავაჩერე. ნელი დინება მათ ათრთოლებდათ, წყალი უდაბნოს ქვიშისფერი იყო, ისიც შევამნიე, რომ წყალი ტალღების გარშემო თითქოს განტოტვას ან ხევებს ქმნიდა სწორ ზედაპირზე. რაღაც მომენტში ეს ფენები გიგანტური გახდა, წყალი კი სწორ, პრიალა, ოხრისფერ ზედაპირს დაემგვანა. მერე კი ერთი წამის შემდეგ, მე უკვე ღრმად მეძინა ანდა ალბათ აღქმის ისეთ მდგომარეობაში შევედი რომლისთვისაც პარალელი არ გამაჩნდა. ამის აღსაწერად ყველაზე შესაბამისი ხერხი ჩაძინება და ძალიან ნათელი სიზმრის ნახვა აღმოჩნდა.

ვგრძნობდი, რომ თუ მოვინდომებდი, შემეძლო ამ მდგომარეობაში უსასრულოდ დარჩენა, მაგრამ მე განზრახ შევწყვიტე და შინაგანი დიალოგი ჩავრთე. თვალი გავახილე, ჭილის საფენზე ვიწექი და დონ ხუანი ჩემგან რამდენიმე ფუტში იდგა. ჩემი სიზმარი ისე მშვენიერი იყო რომ მისი მოყოლა გადავწყვიტე. მან მანიშნა გავჩუმებულიყავი და გრძელი ჯოხით ორ გრძელ ლანდზე მიმითითა, რომლებიც ორი უცანური, ხმელი ტოტივით გამოიყოფოდნენ ჩაპარალიდან. მისი წკნელის ბოლომ ერთ-ერთი ჩრდილი შემოხაზა, თითქოს მისი დახატვა უნდოდა. მერე მეორე ჩრდილისკენ გადახტა და იგივე გააკეთა. ჩრდილები დაახლოებით 30 სმ. სიგრძის და 3 სმ სიგანის იყო. ერთი მეორეს დაახლოებით 12-15 სმ. აშორებდათ. წკეპლის მოძრაობამ ფოკუსი დამაკარგვინა და აღმოვაჩინე, რომ დაელმებული თვალებით ოთხ ლანდს ვუყურებდი. უეცრად ორი ჩრდილი ცენტრში ერთმანეთს შეერწყა და საოცარი სიღრმის შეგრძნება შექმნა. ამგვარად წარმოქმნილ ჩრდილში რაღაც აუხსნელი სიმრგვალე და მოცულობა იყო. ეს რაღაც გაურკვეველი სუბსტანციის, მოჩვენებით მილს გავდა. ვიცოდი თვალები დაელმებული რომ მქონდა, მაგრამ მაინც ერთ წერტილზე ფოკუსირებულად აღვიქვამდი. ამ წერტილში მხედველობის არე კრისტალურად სუფთა იყო. თვალების მოძრაობა სურათის დაურღვევლად შემეძლო.

დაკვირვებას განვაგრძობდი, მაგრამ ფრთილად ვიყავი. ცნობისმოყვარეობის ნაკადი მომაწვა უკან დამეხია და ამ სცენაში ჩავძირულიყავი. რაღაც, რასაც ვაკვირდებოდი თითქოს თავისკენ მითრევდა. რაღაც ჩემს შიგნით ზედაპირზე ამოტივტივდა და ნახევრად გაცნობიერებული დიალოგი დავიწყე. თითქმის მაშინვე გარემოს ყოველდღიური ცხოვრება შევიგრძენი.

დონ ხუანი თვალს მადევნებდა, თითქოსდა შეფიქრიანებული იყო. ვკითხე ყველაფერი წესრიგში იყო თუ არა, მაგრამ მან არ მიპასუხა და დაჯდომაში დამეხმარა. მხოლოდ როცა მივხვდი, რომ ზურგზე ვიწექი და ვარსკვლავებს ვუყურებდი, დონ ხუანი ჩემს სახესთან დაიხარა.

პირველი რაც მინდოდა გამეკეთებინა ეს იყო მეთქვა მისთვის, რომ ცაზე ყურებისას ნათლად დავინახე ჩრდილები მიწაზე, მაგრამ მან პირზე ხელი ამაფარა. გარკვეული დრო ჩუმად ვისხედით. არც კი ვფიქრობდი. მე სიმშვიდისა და მოსვენების გრძნობა მქონდა, მერე კი უეცრად მომინდა ავმდგარიყავი და ჩაპარალში დონ ხენარო მომეძებნა.

ვეცადე დონ ხუანს დავლაპარაკებოდი, მაგრამ მან პირი მაგრად მოკუმა თითქოსდა გაჩუმება უბრძანესო. ვცადე ჩემი შეგრძნებებისთვის გონივრულად მომეყარა თავი. მაგრამ ჩემი სიჩუმე ისე მომწონდა, რომ აღარ მომინდა ლოგიკურ მოსაზრებებზე ძალის დახარჯვა.

წუთიერი სიჩუმის მერე ისევ ვიგრძენი გადაუდებელი საჭიროება ავმდგარიყავი და ჩაპარალისკენ წავსულიყავი. ბილიკს გავუყევი, დონ ხუანი გვერდით მომყვებოდა, თითქოს წინამძღოლი ვყოფილიყავი.

თითქმის ერთი საათი მივდიოდით. შევძელი სრულიად გამეჩერებინა ფიქრის პროცესი. მერე ბორცვს თავდაღმა ჩავუყევი და დონ ხენაროც იქ დაგვხვდა. ქვიანი კლდის წვერის მახლობლად იჯდა. მე დიდი სიხარულით მომესალმა და იძულებული გახდა თავისი სალმის სიტყვები ეყვირა. ის მიწიდან დაახლოებით 15 მ. სიმაღლეზე იდგა. დონ ხუანმა დამსვა და გვერდით მომიჯდა. დონ ხენარომ მითხრა, რომ ის ადგილი ვიპოვე სადაც ის იმალებოდა, იმიტომ რომ ის მეძახდა და ამისთვის გარკვეულ ხმებს გამოსცემდა. როცა ეს თქვა, მე მართლაც გამახსენდა, რომ მართლაც მესმოდა რაღაცა ხმა და ეს ყურების წუილად ჩავთვალე. მომეჩვენა, რომ ეს ხმა ორგანული წარმოშობისა იყო. სხეულის მდგომარეობაზე იყო დამოკიდებული და ისეთი ხმა იყო, რომ ძალიან გამიჭირდა განმესაზღვრა, თითქოს ცნობიერი შეგრძნებებისა და ინტერპრეტაციების მიღმა იმყოფებოდა. იმ ადგილიდან საიდანაც ვუყურებდი ნათლად დანახვა არ შემეძლო ვიფიქრე, რომ დონ ხენაროს ხელში პატარა ინსტრუმენტი ჰქონდა. მისი საშუალებით რბილ არაადამიანურ ხმას გამოსცემდა, რომლის გარჩევაც პრაკტიკულად შეუძლებელი იყო. ცოტა ხანს მასზე დაკვრას განაგრძობდა, თითქოს ცდილობდა გამეცნობიერებინა რა მითხრა. მერე კი თავისი ხელი მაჩვენა. ხელში არაფერი აღმოაჩნდა. არავითარი ინსტრუმენტი. მას უბრალოდ ხელი პირთან მიჰქონდა ამიტომაც მომეჩენა, რომ რაღაცაზე უკრავდა. ეს ბგერა მისი ტუჩებისა და ხელისგულის ნაწილის, საჩვენებელსა და ცერა თითებს შორის წარმოიქმნებოდა.

დონ ხუანისკენ მივბრუნდი, რომ მეთქვა როგორ გამასულელა დონ ხენარომ. მან კი საჩქაროდ მანიშნა არ მელაპარაკა და მთელი ყურადღება იმისთვის მიმექცი რასაც დონ ხენარო აკეთებდა. ისევ მივბრუნდი მაგრამ დონ ხენარო ვეღარ დავინახე. ვიფიქრე, რომ ის უკვე ქვემოთ ჩასულიყო. რამდენიმე წამი ველოდე რომ ის ბუჩქებიდან გამოჩნდებოდა. კლდე რომელზეც იდგა საკმაოდ საინტერესოდ გამოიყურებოდა. ის უფრო დიდ კლდოვან კიბეს გავდა უზარმაზარი კედლის გვერდით. ალბათ სულ ორი წამით მოვაცილე თვალი. ის რომ ზემოთ ამძვრალიყო მაშინ იქამდე შევამჩნევდი ვიდრე მწვერვალს მიაღწევდა. იმ ადგილიდან სადაც ვიჯექი ძირს ჩამოსულსაც დავინახავდი.

დონ ხუანს ვკითხე სად იყო დონ ხენარო. მან მიპასუხა, რომ ის ისევ ქვის კიბეზე იდგა. მე არ შემეძლო კიბეზე არავის დანახვა დონ ხუანი კი მაინც დაჟინებით მიმტკიცებდა, რომ დონ ხენარო კიბეზე იდგა.

თითქოსდა არ ხუმრობდა. ის მტკიცედ მიყურებდა. მერე კი მითხრა, რომ ცემი გრზნობები იმ ასპექტზე არ იყო, რომ დონ ხენარო დამენახა. მიბრძანა შინაგანი დიალოგი შემეწყვიტა. იმ წუთას ვცადე ამის გაკეთება და თვალები დავხუჭე. დონ ხუანი მომვარდა და მხრებით შემანჯღრია და მიჩურჩულა, რომ თვალი ქვის კიბისთვის არ მომეშორბინა.

მეძინებოდა და დონ ხუანის სიტყვები თითქოს ძალიან შორიდან ჩამესმოდა. კიბეს ავტომატურად შევხედე. დონ ხენარო ისევ იქ იყო. ამან ვერ დამაინტერესა. ნახევრად გაუცნობიერებლად აღვნიშნე, რომ სუნთქვა მიჭირდა. მაგრამ ვიდრე ამის გაფიქრებას მოვასწრებდი დონ ხენარო მიწაზე ჩამოხტა. ვერც ამ საქციელმა აღმიძრა ინტერესი. ჩემთან მოვიდა, ხელი მომკიდა და ადგომაში დამეხმარა. დონ ხუანმა მეორე ხელი მომკიდა, მათ შორის მოვექეცი.

მერე მხოლოდ დონ ხენაროღა მეხმარებოდა სიარულში. მან ყურში რაღაც ჩამჩურჩულა, ვერ გავიგე რა, მაგრამ უცებ სხეული რაღაც უცნაურად შემერხა. მან მუცლის კანზე ხლი მომკიდა და კიბესა თუ ქვის კედელზე ამიყვანა. შემეძლო დამეფიცა, რომ ეს ქვის კედელი იყო. თუმცა ისე ანაზდეულად მოვკარი თვალი მისი დეტალების გარჩევა გამიჭირდა. მერე ვიგრძენი, რომ ჩემში რაღაცა აიწია და უკან გავფრინდი. საფრთხის ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა (ანდა შეიძლება ფიზიკური უსიამოვნებაც იყო). მერე დონ ხუანმა კიდევ რაღაცა მითხრა. ვერ გავიგონე და ვეცადე ტუჩებზე დავკვირვებოდი, ჩემი შეგრძნებები სიზმრისას გავდა. ვცდილობდი აპკისებური ეკრანი გამერღვია რომელსაც შიგნიდან შევებოჭე და თითქმის მთლიანად დავეტყვევებინე, დონ ხუანი კი მის გარედან გარღვევას ცდილობდა. ბოლოს როგორც იქნა გავსკდი და დონ ხუანის სიტყვებიც გავიგონე. დონ ხუანმა მიბრძანა ზედაპირზე თავად ამოვსულიყავი. ძალიან ვეცადე გამოფხიზლებას მაგრამ ამაოდ. ძალიან გამიკვირდა, რომ ეს ასე რთული იყო. ვცდილობდი საკუთარ თავთან მელაპარაკა.

დონ ხუანიც ხვდებოდა რა ხდებოდა ჩემს თავს. მთხოვა მეტი ძალისხმევა გამომეჩინა. რაღაც ხელს მიშლიდა შინაგანი დიალოგის დაწყებაში. თითქოს რაღაც უცნაური ძალა უგრძნობად და ნახევრადმძინარედ მაქცევდა.

ისევ დავიწყე მასთან ბრძოლა, ვიდრე სუნთქვა არ შემეკრა, მესმოდა როგორ მელაპარაკებოდა დონ ხუანი. სხეული დაბნეულობისგან მიკანკალებდა. თავს ისე ვგრძნობდი როგორც დატყვევებული და რაღაცასთან სამკვდრო სასიცოცხლო ბრძოლაში ჩართული. ეს უხილავი მოწინააღმდეგე სუნთქვის საშუალებას არ მაძლევდა. მე შიშს არც კი ვგრძნობდა, უფრო რაღაცა უკონტროლო რისხვას მოვეცვი. ეს რისხვა იმხელა იყო, რომ ცხოველივით ვყვიროდი და ვბღაოდი. მერე მან მთალი ჩემი სხეული მოიცვა. რაღაცამ მომენტალურად გამაჩერა. ისევ ნორმალურად ვსუნთქავდი და მივხვდი, რომ დონ ხუანი ყელზე და მუცელზე წყალს მასხამდა თავისი მათარიდან. სულ სველი ვიყავი.

ის წამოჯდომაში მომეხმარა. დონ ხენარო კიბეზე იდგა. მან სახელით მომმართა და მერე მიწაზე ჩამოხტა. ვხედავდი, დაახლოებით 15 მ. სიმაღლიდან ქვემოთ როგორ მოფრინავდა და მუცელში რაღაც აუტანელი ვიგრძენი. როცა სიზმარში ვვარდებოდი მაშინაც ეს შეგრძნება მქონდა.

დონ ხენარო მომიახლოვდა და ღიმილით მკითხა მისი ნახტომი მომეწონა თუ არა. წარუმატებლად ვცადე რაღაცის თქმა. ისევ სახელით მომმართა.

-კარლიტოს, მე წამომყევი !

ხელები ოთხ-ხუთჯერ გაიქნია განზე, თითქოს ინერციას იკრბდა. მერე კი ახტა და თვალს მიეფარა. მე კი ვიფიქრე, რომ მან კიდევ რაღაცა გააკეთა რასაც მე ვეღარ აღვწერდი. ჩემგან 5-6 ფუტის დაშორებით იყო, მერე კი გაქრა თითქოს რაღაცა ძალამ შეიწოვა.

დაქანცული და გრძნობებისგან დაცლილი ვიყავი. ყველაფერი სულ ერთი იყო, აღარც ფიქრი მინდოდა და აღარც ჩემს თავთან ლაპარაკი. შიშს კი არა აუხსნელ სევდას ვგრძნობდი. ტირილი მინდოდა. დონ ხუანმა თითებით რამდენჯერმე დამიკაკუნა თავზე, მერე კი გაიცინა თითქოს ყველაფერი ხუმრობა ყოფილიყოს. მერე მომთხოვა საკუთარ თავთან საუბარი დამეწყო. ამჯერად შინაგანი დიალოგი უკიდურესად საჭირო იყო, მესმოდა როგორ მომიწოდებდა დონ ხუანი - ილაპარაკე ! ილაპარაკე !

ტუჩებზე უნებურ კანკალს ვგრძნობდი. პირს ვამოძრვებდი მაგრამ ჩქამსაც ვერ ვძრავდი. გამახსენდა დონ ხენაროც ასე ჩემსავით როგორ აღებდა პირს როცა თავისი კლოუნადა დადგა. მინდოდა მეც მასავით მეთქვა: „ ჩემს პირს არ სურს საუბარი“. ვცადე ერთი სიტყვა მაინც მეთქვა მაგრამ ჩემი ტუჩები მტკივნეულად დაიგრიხა. დონ ხუანი სადაცაა სიცილით გასკდებოდა. მისი სიხარული გადამდები იყო და მეც გამეცინა. ბოლოს ადგომაში მომეშველა. ვკითხე დონ ხენარო დაბრუნებას ხომ არ აპირებდა. მაგრამ მიპასუხა, რომ დონ ხენარო საკმარისად მესაუბრა დღეს.

-შენ თვითონ მიაღწიე ამას, - მითხრა დონ ხუანმა.

ჩვენ თიხის კერიაზე დანთებული ცეცხლის წინ ვისხედით. მთხოვდა რამე მეჭამა. მე არც მშიოდა და არც დაღლილი ვიყავი. არაჩვეულებრივმა მელანქოლიამ მომიცვა. თითქოს დღეს ყველა მოვლენას მოვწყდი. დონ ხუანმა ჩემი ბლოკნოტი მომაწოდა. მთელი ძალით ვცდილობდი ჩემი ჩვეული მდგომარეობა აღმედგინა და ერთი ორი შენიშვნა მაინც ჩამეწერა. ნელ-ნელა ჩემი ჩვევები დავიბრუნე. თითქოს გადასაფარებელი გადამხდეს. უეცრად ისევ ჩვეული მდგომარეობა დამიბრუნდა, ისევ ძველებურად დავეჭვდი და ცნობისმოყვარეობით ავივსე.

-კარგი, კარგი, - მითხრა დონ ხუანმა და თავზე ხელი გადამისვა, - მე ხომ მოგიყევი, რომ მეომრის ნამდვილი ხელოვნება შიშისა და გაოცების გაწონასწორებაა.
დონ ხუანს არაჩვეულებრივი განწყობა ჰქონდა, თითქოს გაღიზინებული და ნერვიული იყო, თითქოს საკუთარი სურვილით საუბრობდა. გადავწყვიტე, რომ ჯადოქრების ახსნებისთვის მამზადებდა და თავადაც ავნერვიულდი. მის თვლებში საოცარი სხივი იდგა, რომელიც მანამდე სულ რამდენიმეჯერ მენახა. მას მერე რაც მის მდგომარეობაზე ჩემი აზრები გავუზიარე, მიპასუხა, რომ ჩემს გამო ძალიან ბედნიერი იყო. როგორც მეომარს მას შეეძლო გარშემომყოფების ბედნიერების გაზიარება. აქვე დაამატა, რომ მე ჯადოქრების ახსნებისთვის ჯერ მზად არ ვიყავი, მიუხედევად იმისა, რომ დონ ხენაროს ამოცანას წარმატებით გავართვი თავი. მისი შენიშვნა იმაში მდგომარეობდა, რომ როცა სხეულზე წყალი დამასხა მე უკვე თითქმის ვკვდებოდი და მთელი ჩემი მიღწევა დონ ხენაროს ბოლო ნახტომის ვერ მიღებამ წაშალა.

-ხენაროს ძალა მოქცევას გავდა, რომელმაც ჩაგითრია, - მითხრა მან.

-ნუთუ დონ ხენაროს ჩემთვის რაიმეს დაშავება უნდოდა, - ვკითხე მე.

-არა, - მიპასუხა მან, - ხენაროს შენი დახმარება უნდოდა, მაგრამ ძალას მხოლოდ ძალა უნდა დახვდეს. ის გცდიდა და შენ გამოცდას ვერ გაუძელი.

-მაგრამ მისი ამოცანა ხომ ამოვხსენი ასე არაა?

-კი ყველაფერი მშვენივრად გააკეთე, ისე მშვენივრად, რომ ხენარო უნდა მიმხვდარიყო, რომ შენ მეომრის ნამდვილი ამოცანისთვის ჯერ მზად არა ხარ. შენ ის
თითქოს შეასრულე, ის რამაც ამჯერდა დაგატყვევა ინდულგირება არ იყო.

-მაშ რა იყო?

-ის რომ ძალიან მოუთმენელი ხარ და შენში ძალიან ბევრი ძალადობაა. იმის მაგივრად, რომ მოშვებულიყავი და ხენაროს გაჰყოლოდი, შენ შეეწინააღმდეგე. შენ მას ვერ მოერევი ის შენზე ძლიერია.

მერე დონ ხუანმა თავისი ნებით მომცა რამდენიმე რჩევა და გაფრთხილება ადამიანებთან ჩემს პირად დამოკიდებულებასთან დაკავშირებით. მისი შენიშვნები სერიოზული დამატებები იყო იმაზე რასაც დონ ხენარო მეუბნებოდა. მას საუბრის განწყობა ჰქონდა და ყოველგვარი თხოვნის გარეშე დამიწყო ახსნა, თუ რას ჰქონდა ადგილი ჩემი აქაური ორი ვიზიტისას.

-როგორც უკვე იცი, - თქვა მან, - მაგიის გადამწყვეტი მომენტი შინაგანი დიალოგია.ეს ყველაფრის გასაღებია, როცა მეომარი მის გაჩერებას ისწავლის ყველაფერი შესაძლებელი ხდება. ყველაზე შორს მიმავალი გეგმები მიღწევადი ხდება. ყოველგვარ ჯადოსნურ გამოცდილებასთან მისასვლელი, ის რაც შენ ახლა გქონდა, ის ფაქტი იყო, რომ შენ საკუთარ თავთან საუბარი შეწყვიტე. შენ ფხიზელი გონებით ნახე ოლი, ხენაროს დუბლი,სიზმარმხილველი და სიზმრადნახული, დღეს კი საკუთარი თავის სრულყოფილებაზე გაიგე. სწორედ ეს იყო მეომრის ამოცანა, რომელსაც დონ ხენარო ასე ელოდა, რომ ამოხნიდი. ეს ყველაფერი პირადი ძალის იმ ოდენობით რომელიც უკვე დააგროვე სრულიად შესაძლებელი იყო. ეს მაშინ დაიწყო როცა შენ ამასწინად იყავი აქ, მე ჯერ კიდევ მაშინ დავიჭირე ერთი საკმაოდ განსხვავებული ნიშანი. როცა შენ ჩამოხვდი მესმოდა როგორ დაძრწოდა ოლი გარშემო. ჯერ მისი რბილი ნაბიჯები მესმოდა, მერე კი პეპელა დავინახე. ის შენ გიყურებდა როცა მანქანიდან გადმოდიოდი. ოლი შენ გაკვირდებოდა და ადგილიდან არ იძვროდა. ჩემთვის ეს საუკეთესო ნიშანი იყო. ოლი რომ გაღიზიანებული და მოუსვენარი ყოფილიყო, ან შენი იქ ყოფნით უკმაყოფილო, როგორც ეს აქამდე ყოველთვის ხდებოდა - მაშინ მოვლენათა თანმიმდევრობა ნამდვილად სხვანაირი იქნებოდა. მე ბევრჯერ შევნიშნე შენს მიმართ არამეგობრულად განწყობილი ოლი. მაგრამ ამჯერად ეს კარგის ნიშანი იყო, მივხვდი, რომ ოლის შენთვის ცოდნის ნაწილის გადმოცემა უნდოდა. ამიტომა გითხარი, რომ ცოდნამ პაემანი დაგითქვა. ცოდნასთან - პეპელასთან, ეს პაემანი ძალინ დიდი ხნით იყო გადადებული. ჩემთვის გაუგებარი მიზეზის გამო ოლიმ პეპლის ფორმა აირჩია შენთან მოსასვლელად.

-მაგრამ შენ ხომ თქვი, რომ ოლი უფორმოა და რომ მასზე მხოლოდ მისი ეფეტების მეშვეობით თუ იმსჯელბ.

-მართალია,- მიპასუხა მან,- მაგრამ ოლი პეპლის სახით მხოლოდ დამკვირვებლებისთვის მოდის, რომლებიც შენთან, ჩემთან ან ხენაროსთან არანაირ კავშირში არ არიან. შენთვის ოლი ეს მხოლოდ ეფექტია, შეგრძნება სხეულში ან ხმა, ან ცოდნის ოქროსფერი ნამცეცბი.მიუხედავად ამისა, როცა პეპელის ფორმას ირჩევს ამით ოლი მე და ხენაროს რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანს გვეუბნება. პეპლები გვაძლევენ ცოდნას, ისინი ჯადოქრების მეგობრები და დამხმარეები არიან. და სწორედ იმის გამო, რომ ოლიმ შენს გვერდით ყოფნისთვის პეპლის ფორმა აირჩია დადო დონ ხენარომ შენზე ამხელა ფსონი.

იმ ღამეს, როცა პეპელას შეხვდი, როგორც ვვარაუდობდი შენთვის რეალურ ცოდნასთან შეხვდრა იყო. შენ პეპლის ძახილი გაიგონე, მისი ფრთების ოქროსფერი მტვერი იგრძენი, მაგრამ რაც მთავარია იმ ღამეს შენ პირველად გააცნობიერე, რომ „ხედავდი“ , შენმა სხეულმა კი გაიგო, რომ შენ მანათობელი არსება ხარ. ეს მონუმენტალური მოვლენაა შენს ცხოვრებაში და შენ ჯერ კიდევ ბოლომდე ვერ აცნობიერებ ამას. ხენარომ საოცრად ნათლად და მძლავრად გაჩვენა,რომ ჩვენ ვართ გრძნობები,შეგრძნებები და რასაც ჩვენს სხეულს ვუწოდებთ ეს მანათობელი ძაფების კვანძია, რომელსაც ცნობიერება გააჩნია.

გასულ ღამეს შენ ისევ ოლის კეთილი გავლენის ქვეშ იმყოფებოდი. როცა ამოხვედი შენს შესახვედრად გამოვედი და მივხვდი, რომ ხენაროსთვის უნდა დამეძახა. რათა მას შენთვის სიზმარმხილველისა და სიზმრად ნახულის აზრი აეხსნა, შენ კი მაშინაც, როგორც ყოველთვის თვლიდი, რომ გამასხარავებდნენ. მაგრამ ხენარო არ იმალებოდა ბუჩქებში, ის შენს გამო ჩამოვიდა უნდა შენს გონებას ამის მიღება თუ არა.

დონ ხუანის მსჯელობის ეს ნაწილი საკმაოდ რთულად მომეჩვენა და მიღებაც გამიჭირდა.ვერანაირად ვერ ვეთანხმებოდი, ვუმეორებდი, რომ დონ ხენარო რეალურია და ამ სამყაროს ეკუთვნის.

-ყველაფერი, რისი მოწმეც გახდი, რეალური იყო და ამ სამყაროს ეკუთვნოდა, - თქვა მან,- არ არსებობს არანაირი სხვა სამყარო. შენ განსაკუთრებულ თავდაჯერებას იჩენ და ამის მხოლოდ ახსნით და მსჯელობით დაძლევა შეუძლებელია, ამიტომაც დონ ხენარო უშუალოდ შენს სხეულს მიმართავდა. თუ შენ გულმოდგინედ გადახედავ იმას რაც დღეს გააკეთე, მიხვდები, რომ შენს სხეულს შეუძლია მოზაიკის აწყობა. რაღაცანაირად მოახერხე და ინდულგირებისაგან თავი შეიკავე როცა რუსთან იყავი. მეომრის მსგავსად აკონტროლებდი სიტუაციას, გვერდიდან აკვირდებოდი, არაფრის გჯეროდა და მაინც ეფექტურად მოქმედებდი, მაგრამ შეძელი დონ ხენაროს ძახილს მიჰყოლოდი. შენ ის მართლაც ჩემი დახმარების გარეშე იპოვე.

ქვის კიბესთან რომ მივდით შენ ენერგიით სავსე იყავი და დაინახე ხენარო, რომელიც იქ იდგა სადაც ბევრი სხვა ჯადოქრი მდგარა ამავე მიზნით. კიბიდან ჩამოხტომის მერე ის შენთან მოვიდა. ის მთლიანად ძალა იყო. შენ რომ ისვე გაგეგრძელებინა მოქმედება როგორც რუსთან შეძლებდი ის ისეთი დაგენახა როგორიცაა სინამდვილეში - მანათობელი არსება. ამის მაგივრად კი, როცა ხენარომ გადახტომა გაიძულა, შეგეშინდა. თუმცა კი ერთი ნახტომი საკმარისი უნდა ყოფილიყო, რომ შენ შენი საზღვრებიდან გამოსულიყავი. მაგრამ შენ ძალა არ გეყო და ისევ შენი გონების სამყაროში გადაეშვი. ამის შემდეგ კი შენივე თავს სამკვდრო-სასიცოცხლოდ შეები. შენში რაღაცას, შენს ნებას, უნდოდა ხენაროს მიჰყოლოდა მაშინ როცა სხვა რამ - შენი გონება გააფთრებით ეწინააღმდეგებოდა ამას. მე რომ არ მოგშველებოდი ახლა შენ გარდაცვლილი და ძალის ადგილას დასაფლავებული იქნებოდი. თუმცა ჩემი დახმარებითაც კი, რაღაცა ეტაპზე მაინც საეჭვო იყო შენი გადარჩენა.

რამდენიმე წუთი ვდუმდი. ველოდი როდის ალაპარაკდებოდა ისევ. ბოლოს ვეღარ მოვითმინე და ვკითხე:

-დონ ხენარომ მაიძულა იმ ქვის კიბეზე ახტომა?

-ნუ მიიღებ ამ ნახტომს ისე როგორც ზოგადად ნახტომს. კიდევ ერთხელ გიმეორებ, რომ ეს მხოლოდ საუბრის ფორმაა. ვიდრე ფიქრობ რომ შენ ეს შენი სხეულია შენ ვერ აღიქვამ იმას რასაც მე გეუბნები.

მერე ლამპიდან მტვერი მიწაზე გადმობერტყა, ზედ თითით დიაგრამა დახატა, რომელსაც ერთმანეთთან ხაზებით შეერთებული 8 წერტილი შეადგენდა. ეს გეომტრიული ფიგურა იყო.

ასეთივე ფიგურა დახატა რადენიმე წლის წინ, როცა მიხსნიდა, როგორ ვაკვირდებოდი ოთხჯერ ერთი და იმავე ხის დაცემას და ეს ილუზია არ იყო. მტვერში დახატულ დიაგრამას ორი ეპიცენტრი ჰქონდა - ერთს ის „გონებას“ უწოდებდა მეორეს - „ნებას“, გონება“ უშუალოდ უკავშირდებოდა წერტილს „საუბარი“, ხოლო „საუბრის“ გავლით „გონება“ არაპირდაპირი გზით უკავშირდებოდა სამ სხვა წერტილს „შეგრძნება“, „სიზმარხილვა“ და „ხილვა“; მეორე ეპიცენტრი „ნება“ უშუალოდ უკავშირდებოდა „შეგრძნებას“, „სიზმარხილვას“ და „ხილვას“ და არაპირდაპირი გზით „საუბრის“ გავლით კი „გონებას“. შევნიშნე ისიც, რომ ეს დიაგრამა განსხვავდებოდა იმათგან რამდენიმე წლის წინ რომ მიხატავდა.

-გარეგნულ ფორმას არ აქვს მნიშვნელობა, - თქვა მან, - ეს წერტილი ადამიანურ არსებას წარმოადგენს და ნებისმიერი ხერხით შეიძლება გამოისახოს.

-ესენი ადამიანური არსების სხეულს წარმოადგენს?

-ნუ ეძახი ამას სხეულს, - თქვა მან, - მანათობელი არსებების ძაფებზე 8 წერტილია და ჯადოქარი ამბობს, რომ შენ ამ დიაგრამაზე შეგიძლია დაინახო, რომ ადამიანური არსება უპირველეს ყოვლისა ნებაა, რადგან ნება უშუალოდ დაკავშირებულია შეგრძნებასთან, ხილვასთან და სიზმარხილვასთან. მხოლოდ ამის შემდეგ მოდის ადამიანური არსების გონება. ეს ცენტრი ნებაზე პატარაა, ის მხოლოდ საუბარს უკავშირდება.

3131 

-ორი სხვა წერტილი რაღაა დონ ხუან?

მან შემომხედა და გაიღიმა.

-შენ ახლა იმაზე ძლიერი ხარ ვიდრე მაშინ როცა ამ დიაგრამაზე პირველად რომ გელაპარაკე, მაგრამ ჯერ არც ისე ძლიერი ყველა 8 წერტილი რომ გაიგო. როდისმე ხენარო დანარჩენ ორსაც აგიხსნის.

-ეს რვა წერტილი ყველას აქვს თუ მხოლოდ ჯადოქრებს?

-ჩვენ შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ყოველს ჩვენგანს მოაქვს ეს 8 წერტილი სამყაროშო. ორი მათგანი - გონება და საუბარი ყველამ იცის. შეგრძნებაც ბუნდოვნად, მაგრამ მაინც ცნობილია. მაგრამ მხოლოდ ჯადოქრების სამყაროში ეცნობი ხილვას, სიზმარხილვას და ნებას და საბოლოოდ ამ სამყაროს ყველაზე შორეულ წერტილში ხვდები იმ ორს. ეს 8 წერტილი სრულყოფილებას გაძლევს.

მან დიაგრამაზე მაჩვენა, რომ ყველა წერტილის შეერთება შეიძლებოდა ერთმანეთთან არაპირდაპირი გზით.

მე ისევ ორ დანარჩენ იდუმალ წერტილზე ვკითხე. ისინი შეგრძნებისგან, ხილვისგან და სიზმარხილვისგან შორს იყვნენ, მაგრამ კიდევ უფრო შორს გონებისა და საუბრისგან. მან თითით მანიშნა, რომ ისინი ყველგან და ერთმანეთისგან მოშორებით იყვნენ.

-ეს ორი წერტილი არც გონებას და არც საუბარს არ ექვემდებრება, მხოლოდ ნებას შეუძლია მათთან დაკავშირება. გონება ისეა დაშორებული მათგან, რომ სრულიად უსარგებლოა მათი გააზრება. ეს ყველაზე რთული საგანია ასახსნელად, ბოლოს და ბოლოს გონების ძალაც ხომ სხვა არაფერია თუ არა ყველაფერის გააზრება.

მერე ვკითხე ის 8 წერტილი ადამიანის სხეულის გარკვეულ წერტილებს ან მის ორგანოებს ხომ არ უკავშირდებოდა.

-კი შეესაბამებიან, - მიპასუხა მან მშრალად და დიაგარამა წაშალა.

ის თავზე შემეხო და მითხრა, რომ ეს გონებისა და საუბრის ცენტრი იყო. მკერდი შეგრძნებების ცენტრია, ჭიპის ქვედა ნაწილი - ნების, სიზმარხილვა ნეკნების მარჯვენა მხარეს იყო, ხილვა - მარცხენაზე, მერე მითხრა, რომ ზოგიერთ მეომარს ხილვსც და სიზმარხილვაც მარჯვნივ ჰქონდათ.

-დანარჩენი ორი წერტილი სადღაა? - ვკითხე მე

მან სრულიად მოულოდნელი პასუხი გამცა და გადაიხარხარა.

-შენ ძალიან ეშმაკი ხარ,- მითხრა მან, - ალბათ გგონია რომ ბებერი თხა ვარ არა?

ავუხსენი, რომ ჩემმა კითხვებმა გარკვეული ინერცია შექმნა.

-ნუ ცდილობ აჩქარდე, - მითხრა მან, - თავის დროზე ამასაც გაიგებ და მაშინ უკვე შენ შენთვის იქნები.

-შენ იმის თქმა გინდა რომ ვეღარ გნახავ დონ ხუან?

-ვეღარასოდეს, - მიპასუხა მან, - იმ დროისთვის უკვე მეც და ხენაროც ის გავხდებით რაც ყოველთვის ვიყავით - მტვერი გზაზე.

მუცელში რაღაც უსიამოვნო ვიგრძენი.

-რას ამბობ დონ ხუან?

-იმას რომ ჩვენ განუზომელი არსებები ვართ - მანათობელი და უსაზღვრო. შენ, მე და ხენარო საერთო მიზნით ვართ გაერთიანებული, მაგრამ ეს ჩვენი გადაწყვეტილება არაა.

- რა მიზანზე საუბრობ?

-მეომრის გზის სწავლებაზე. შენ ჯერ კიდევ შეგიძლია გადაუხვიო, მაგრამ ჩვენ უკვე ვეღარ. ვიდრე ჩვენი მიღწევები შენსაზე წინ იქნება შენ ყოვლთვის შეძლებ ჩემი და ხენაროს მოძებნას. მაგრამ როცა ყოველივე აღსრულდება შენ სრულიად განთავისუფლდები და არავინ იცის ცხოვრების დინება საით წაგიყვანს.

-დონ ხენარო რაღას აკეთებს?

-ეს საგანი ჯერ საშენო არაა,ამ დღიდან მე ის შუბი, ხენარომ რომ ჩაგასო, უფრო ღრმად უნდა ჩავწიო - ფაქტი რომ ჩვენ მანათობელი არსებები ვართ. ჩვენ აღმქმელები ვართ, ჩვენ ვართ შემეცნება,ჩვენ არ ვართ საგნები, არ გვაქვს სიმყარე, ჩვენ უსასრულოები ვართ. საგნებისა და სიმყარის სამყარო - ეს მხოლოდ ჩვენი დედამიწაზე გავლის გაადვილების საშუალებაა. ეს მხოლოდ აღწერილობაა რომელიც ჩვენს დასახმარებლად ჩვენვე შევქმენით. ჩვენ, ან უფრო სწორედ ჩვენი გონება, ივიწყებს, რომ აღწერილობა მხოლოდ აღწერილობაა და თავს ამოვყოფთ მოჯადოებულ წრეში საიდანაც მთელი სიცოცხლე ვცდილობთ გამოსვლას.

ამ წუთას შენ შენი გონების შაბლონებისგან განთავისუფლებას ცდილობ. შენთვის წარმოუდგენელი, რომ ხენარო უცებ ჩაპარალის ნაპირებთან გამოჩნდა, მაგრამ ვერც ამას უარყოფ, რადგან თავად იყავი ამის მოწმე. შენ ეს მოვლენა აღიქვი როგორც ასეთი.

დონ ხუანს ჩაეცინა. მან მეორე დიაგრამა დახატა მტვერში და ვიდრე გადახატვას მოვასწრებდი შლაპა დააფარა.

-ჩვენ აღმქმელები ვართ, - თქვა მან, - მაგრამ ის სამყარო რომელსაც აღვიქვამთ ილუზიაა. ის იმ აღწერილობითაა შექმნილი რომელსაც დაბადებისთანავე გვიყვებიან.

-ჩვენ, მანათობელი არსებები ძალის ორი ბეჭდით ვიბადებით. მაგრამ მხოლოდ ერთით ვსარგებლობთ, რომ სამყარო შევქმნათ. ეს ის ბეჭედია, რომელსაც დაბადებიდან ძალიან მალე ვიკეთებთ - საუბარი და გონება. ისინი თანამშრომლობენ და ქმნიან სამყაროს.

ამიტომ ფაქტიურად ისსამყარო რომლის შენარჩუნებასაც შენ ცდილობ - ეს ისსამყაროა რომელიცაღწერილობითაა შექმნილი,მთელი თავისი დოგმატურიდა მყარი კანონებით,რომლებსაც გონება ჯერ სწავლობს და მერე ცდილობს რომ დაიცვას.

მანათობელი არსებების საიდუმლო კი იმაშია, რომ მათ ძალის მეორე ბეჭედიც აქვთ, რომელსაც არასოდეს იყენებენ და ეს ნებაა. ჯადოქრის ტრიუკი იგივეა რაც საშუალო ადამიანის ტრიუკი. ორივეს აქვს აღწერილობა, პირველი - საშუალო სტატისტიკური ადამიანი ამას გონებით ახორციელებს, ჯადოქარი კი ნების საშუალებით. ორივეს თავისი კანონები აქვთ და ეს კანონები ობიექტურია. ჯადოქრის უპირატესობა მხოლოდ ისაა, რომ ნება გონებაზე გაცილებით მომნუსხველია. წინადადება რომელის თქმასაც ახლა ვაპირებ იმაში მდგომარეობს, რომ ამ წუთიდან უფლება მისცე შენს თავს აღიქვა შენი გონების ან შენი ნების აღწერილობა. ვგრძნობ, რომ ეს ერთადერთი საშუალებაა შენთვის გამოიყენო შენი ყოველდღიური სამყარო, როგორც გამოწვევა და საშუალება პირადი ძალის დასაგროვებლად, რომ საკუთარი თავის მთლიანობას (სრულყოფილებას ) მიაღწიო.

-იქნებ მეორედ რომ მოხვალ საკმარისი პირადი ძალა გქონდეს, ყოველ შემთხვევაში იქამდე დაელოდე ვიდრე შინაგანი ხმა არ დაიწყებს კარნახს რა გააკეთო. თუ შენ ნებისმეირი სხვა განწყობისთ მოხვალ ეს შენთვის სახიფათო და დროის უქმად ხარჯვა იქნება.

მაშინ ვუთხარი, რომ თუ ასეთ შინაგან ხმას უნდა დავლოდებოდი, მაშინ მას საერთოდ ვეღარ ვნახავდი.

-გაგიკვირდება იმის გაგება რამდენად კარგად შეძლებ მოქმედებას როცა კედელთან მიგიმწყვდევენ, - მიპასუხა მან.

ადგა და შეშის გროვა აიღო,თიხის ღუმელზე რამდენიმე ხმალი ტოტი დააწყო. ცეცხლი მოყვითალო ალით ანათებდა მინას, მერე ლამპა ჩააქრო და თავისი ქუდის წინ ჩაიცუცქა, რომელიც მის ნახატს ეფარა.

მიბრძანა მშვიდად ვმჯდარიყავი, შინაგანი დიალოგი გამეთიშა და ყურადღებით დავკვირვებოდი მის შლაპას. რამდენიმე წამი თავს ვებრძოდი, მერე კი ფრენის და კლდიდან დაშვების შეგრძნება გამიჩნდა. თითქოს არაფერი მაკავებდა, თითქოს სრულიადაც არ ვიჯექი ან სხეული საერთოდ არ მქონდა.

დონ ხუანმა თავისი შლაპა აიღო, მის ქვეშ ფერფლის სპირალები აღმოჩნდა. ვუყურებდი მათ და არაფერზე არ ვფიქრობდი. ვხედავდი როგორ მოძრაობდნენ ისინი, მათ თითქოს მუცელში ვგრძნობდი. ფერფლი თითქოს გროვას ქმნიდა, მერე აიშალა, გაიფანტა და უეცრად დონ ხუანი ჩემს წინ მჯდომი აღმოვჩინე.

ამ სანახაობას იმ წამსვე დააბრუნა ჩემი შინაგანი დიალოგი. ვიფიქრე, რომ ჩამეძინა. წყვეტილად ვსუნთქავდი და თვალის გახელას ვცდილობდი მაგრამ ვერ ვახელდი.

მესმოდა როგორ მთხოვდა დონ ხუანი ადგომას და მოძრაობას. წამოვხტი და ვერანდაზე გავიქეცი. დონ ხუანი და დონ ხენარო გამომეკიდნენ. დონ ხუანმა თავისი ლამპა მოიტანა, სუნთქავს ძლივს ვიბრუნებდი. ვცადე ისევე დავმშვიდებულიყავი როგორც ადრე - ადგილზე სირბილით, სახით დასავლეთისკენ. ხელები ავწიე და სუნთქვა დავიწყე, დონ ხუანი გვერდიდან მომიახლოვდა და მითხრა, რომ ასეთი მოქმედებები მხოლოდ შებინდებისას კეთდებოდა. დონ ხენარომ კი დაიყვირა, რომ ჩემთვის ეს ბინდი იყო და გაიცინა. დონ ხენარო ბუჩქებისკენ გაიქცა, მერე კი ისევ ვერანდაზე ისკუპა, თითქოს დიდი რეზინის ლენტი კეთებიყო, რომელიც ჯერ გაიწელა მერე კი უკან უბიძგა. მან ეს მოქმედება 3-4 ჯერ გაიმეორა, მერე კი მომიახლოვდა. დონ ხუანი ბავშვივით ხითხითებდა და მიყურებდა.

მზერა შეუმჩნევლად გაცვალეს. დონ ხუანმა ხმამაღლა უთხრა დონ ხენაროს რომ ჩემი გონება სახიფათო იყო და ჩემი მოკვლაც კი შეეძლო თუ არ დააწყნარებდნენ.

-ღვთის გულისთვის, - დაიღრიალა ხენარომ, - მოაშორე მისი გონება.

ორივე ხტოდა და ბავშვივით იცინოდა. დონ ხუანმა ლამპის ქვეშ დამსვა და ჩემი ბლოკნოტი მომაჩეჩა.

-დღეს მართლაც გამასხარავბთ, - მითხრა ისე თითქოს მილოცავდა,- არ შეგეშინდეს, ხენარო ჩემი შლაპის ქვეშ იმალებოდა.


ნაწილი მეორე - ტონალი და ნაგუალი

უნდა გჯეროდეს

დაქანცული მივდიოდი ქალაქის ცენტრისკენ პასეო და ლა რეფორმის ქუჩით. შემეძლო ავტობუსით წავსულიყავი ან ტაქსი გამეჩერებინა, მაგრამ დაღლილობის მიუხედავად მაინც ფეხით გავლა ვამჯობინე. კვირა დღე იდგა, მოძრაობა მინიმუმამდე დასულიყო, თუმცა ავტობუსისა და ავტომანქანების დიზელის ძრავების გამონაბოლქვს ცენტრალური რაიონის ქუჩები სმოგის ხეობისთვის დაემგვანებინა.

სკოლას მივუახლოვდი და შევამჩნიე, რომ მეხიკოს საკათედრო ტაძარი იმაზე უფრო ჩამონგრეულიყო რაც ბოლოს ვნახე. მისმა უდიდესმა დარაბებმა გამიტაცეს და თან თავში ცინიკური აზრები მომდიოდა.

აქედან ლაგუნილას ბაზარზე გავეშურე. არავითარი განსაკუთრებული მიზანი არ მქონდა, დავეხეტებოდი უმიზნოდ და არაფერს ვეძებდი. ბოლოს ძველი მონეტებისა და ნახმარი წიგნების დახლთან გავჩერდი.

-სალამი! ნახე აქ ვინ ყოფილა! - თქვა უცებ ვიღაცამ და მხარზე ხელი მეგობრულდ დამარტყა.

ამ ხმამ და წამოძახილმა უკან მიმაბრუნა, მარჯვნივ მოვტრიალდი და გაკვირვებისაგან პირი დავაღე. ადამიანი რომელიც დამელაპარაკა დონ ხუანი აღმოჩნდა.

-ღმერთო ჩემო დონ ხუან! - წამოვიძახე მე და თავიდან ფეხებამდე ჟრუანტელმა დამიარა. - აქ რას აკეთებ?

-აქ რას აკეთებ? - გაიმეორა ექოსავით. მე ვუთხარი, რომ ქალაქში ორიოდე დღით გავჩერდი რომ მერე მექსიკის მთებში მის მოსაძებნად წავსულიყავი.

-კარგი მაშინ ასე ვთქვათ, რომ მე შენს შესახვედრად ჩამოვედი მთიდან, - თქვა მან ღიმილით და ხელი ისევ მხარზე დამარტყა.

ჩემი ნახვით გახარებული ჩანდა, ხელები თეძოებზე შემოიწყო, მკერდი წინ გამოწია და მკითხა მომწონდა თუ არა მისი გარეგნობა. მე კი მხოლოდ ახლა შევნიშნე რომ კოსტიუმი ეცვა. ამ წარმოუდგენელი სანახაობით გაკვირვებულმა პირი დავაღე.

-ჩემი ტაკუჩე (კოსტიუმი) როგორ მოგწონს? - სახეგაბრწყინებულმა მკითხა მან. სტანდარტული ესპანური სიტყვა „ტრახე“-ს მაგიერ მან ჟარგონული „ტაკუჩე“ გამოიყენა.

-დღეს კოსტიუმში, - დაიწყო მან თითქოს რაღაცა მიხსნიდა, მაგრამ მერე შემომხედა, გაღებულ პირზე მანიშნა და ღიმილით მითხრა - დახურე! დახურე!

დაბნეული ვიცინოდი. მან ჩემი შეცბუნება შენიშნა და თავადაც ახარხარდა, თან შემობრუნდა რომ უკეთესად დამეთვალიერებინა ყოველი მხრიდან. ძალიან ლამაზად ეცვა; ღია ყავისფერი კოსტიუმი, სწორი, გატკეცილი ნაკეცებით, ყავისფერი ფეხსაცმელი, თეთრი პერანგი და ჰალსტუხი! გონებაში საკუთარ თავს ვეკითხებოდი: ნეტავ წინდებიც თუ ეცვა თუ მხოლოდ ფეხსაცმელები მათ გარეშე.

ჩემს გაოცებას უცნაური შეგრძნებაც დაემატა, როცა დონ ხუანმა მხარზე დამარტყა. ამ დროს ერთი წამით მომეჩვენა, რომ ისევ თავის ჩვეულ ხაკისფერ შარვალში, პერანგსა და სანდლებში დავინახე, ჩალის ქუდით ხელში. მერე კი, როცა მან თავისი ტანსაცმლის გააზრება მაიძულა, როცა ყურადღებით დავათვალიერე მისი ყოველი დეტალი, მისი ჩაცმულობის მთლიანობა ისეთი ფიქსირებული გახდა თითქოს ეს ჩემი აზრებით შემექმნა. ჩემი პირი კი თითქოს სხეულის ის ნაწილი იყო, რომელსაც განსაკუთრებით დაემჩნდა გაკვირვება. პირი ჩემდაუნებურად გაიღო, დონ ხუანი ოდნავ შეეხო ჩემს ნიკაპს თითქოს დახურვაში მეშველებოდა.

-შენ ნამდვილად ღაბაბს იზრდი, - მითხრა სიცილით და აი აქ მივხვდი, რომ ის შლაპის გარეშე იყო, მოკლე, თეთრი თმა მარჯვენა მხარეს გადაეყო და გადაევარცხნა. ისე გამოიყურებოდა როგორც მოხუცი მექსიკელი ჯენტლმენი, უზადოდ ჩაცმული ქალაქელივით.

ვუთხარი, რომ მისმა აქ დანახვამ ისე ამაღელვა, რომ ჯობდა დავმჯდარიყავი. მან მშვენივრად გამიგო და პარკში წასვლა შემომთავაზა.

რამდენიმე კვარტალი სრულ მდუმარებაში გავიარეთ, მერე კი გარიბალდის მოედანზე გავედით, იმ ადგილას სადაც მუსიკოსები თავიანთ სამსახურს გთავაზობდნენ. ეს მუსიკოსების თავისებური შრომის ბირჟა იყო.

მე და დონ ხუანი მაყურებელთა და ტურისტთა სიმრაველს შევერიეთ და პარკი გადავჭერით. ცოტა ხნის შემდეგ ის შეჩერდა, კლდეს მიეყრდნო და ოდნავ აიკაპიწა შარვალი, ღია ყავისფერი წინდები გამოუნდა. ვთხოვე აეხსნა თავისი ასეთი იდუმალი გარეგნული იერის მიზეზი. მისმა ბუნდოვანმა პასუხმა მხოლოდ ის გამაგებინა, რომ აუცილებელი იყო დღეს კოსტიუმში ყოფილიყო. უფრო მეტს მოგვიანეით გავიგებდი.

ის რომ დონ ხუანი კოსტიუმში ვნახე ისეთი წარმოუდგენელი იყო, რომ ჩემი გაოცება თითქმის უმართავი გახდა. მე ის რამდენიმე თვე არ მენახა და ამქვეყნად ყველაზე მეტად მასთან საუბარი მინდოდა. მაგრამ რატომღაც ჩავთვალე, რომ ახლა შეუფერებელი გარემოება იყო და ყურადღებაც გამეფანტა. დონ ხუანმა შეამჩნია ჩემი აღელვება და ლა ალამედაზე გასეირნება შემომთავაზა, უფრო წყნარ პარკში რამდენიმე კვარტლის მოშორებით.

პარკში ბევრი ხალხი მართლაც არ იყო და ცარიელი სკამის მოძებნა არ გაგვჭირვებია.ჩემი ნერვიულობა უხერხულობის გრძნობამ შეცვალა, ვერ ვახერხებდი დონ ხუანისთვის შემეხედა.

ხანგრძლივი, დაძაბული პაუზა ჩამოწვა. მერე კი, ისე რომ მისთვის არც შემიხედავს, ვუთხარი, რომ მისი მოძებნა შინაგანმა ხმამ მაიძულა, რომ იმ საოცარმა ამბებმა, მის სახლში რომ შევსწარი ისე იმოქმედა ჩემს ცხოვრებაზე, რომ აუცილებლად მიმაჩნდა მასთან ამაზე ლაპარაკი.

ხელით მოუთმენლობის ჟესტი გააკეთა და მითხრა, რომ წარსულის მოვლენებით ცხოვრება მისი სტილი არ იყო.

-მნიშვნელოვანი ისაა, რომ შენ ჩემი რჩევა შეასრულე, -თქვა მან, - აიღე შენი ყოველდღიურობა როგორც გამოწვევა. ხოლო ის რომ ასე ადვილად მომაგენი აქ ნიშნავს, რომ უკვე საკმარისი პირადი ძალა დაგიგროვდა.

-რაღაც არ მჯერა, - ვუთხარი მე.

-მე მხოლოდ ერთი რამ ვიცი, მე გელოდებოდი და შენც გამოჩნდი, - მიპასუხა მან, - მეომრისთვის ეს საკმარისია.

-ახლა გიპოვე, მერე? - ვკითხე მე.

-პირველ რიგში მოდი ნუ შევეხებით ახლა იმ სიძნლეებს შენს გონებას რომ ტანჯავენ, რადგან ისინი სხვა დროსა და სხვა განწყობას ეკუთნიან. საერთოდ კი ეს მხოლოდ უსასრულო კიბის საფეხურებია და ახლა მათზე აქენტის გაკეთება მიმდინარე მომენტიდან გაქცევას ნიშნავს. მეომარი კი თავს ამის უფლებას არ მისცემს.

დაჩივლების უდიდესი სურვილი მქონდა., მაგრამ არა იმიტომ რომ რაღაც უკვე ჩადენილს ვნანობდი. მხოლოდ თანაგრძნობას და ნუგეშს ვეძებდი. დონ ხუანი კი თითქოს ჩემს აზრებს კითხულობდა და ისე მესაუბრებოდა თითქოს ეს ხმამაღლა მეთქვას.

-მხოლოდ მეომარი გაუძლებს ცოდნის გზას, - მითხრა მან, - მეომარი არც ჩივის და არც არაფერს ნანობს. მისი ცხოვრება გამუდმებული გამოწვევაა, გამოწვევები ვერც კარგი იქნება და ვერც ცუდი, უბრალოდ გამოწვევებია.

ის მშრალად და მკაცრად საუბრობდა, თუმცა თბილი ღიმილით.

-ახლა კი, რადგან უკვე აქ ხარ, ნიშანს დაველოდებით, - თქვა მან.

-რა ნიშანს?

-უნდა დავიგოთ რამდენად მყარი ძალა გაქვს, - მიპასუხა მან, - წინა შემთხვევაში ის მთლიანად ამოიწურა, მაგრამ ახლა მგონი მართლა მზად ხარ ჯადოქრების ახსნა მოისმინო.

-შენ მომიყვები ამას?

-ეს შენ პირად ძალაზეა დამოკიდებული. შენ უკვე იცი, რომ მეომრის ქმედებაშიც და უმოქმედობაშიც მნიშვნელობა მხოლოდ პირად ძალას აქვს. მე მხოლოდ იმას დავამატებდი, რომ შენ საკმაოდ კარგად მოქმედებ.

ერთი წამის შემდეგ კი წამოდგა და თითქოსდა თემის შეცვლის მიზნით საკუთარ კოსტიუმზე მიმანიშნა.

-ეს კოსტიუმი შენს გამო ჩავიცვი, - მომმართა იდუმალი ხმით, - ეს კოსტიუმი ჩემი გამოწვევაა. ნახე რა კარგად გამოვიყურები! როგორ მსუბუქად ვმოძრაობ! ჰა? ხომ ასეა?

დონ ხუანი მართლაც მშვენივრად გამოიყურებოდა. შედარებისთვის ჩემი ბაბუა გავიხსენე, რომელიც სწორედ ასეთი მძიმე, ფლანელის ინგლისურ კოსტიუმს იცვამდა. ყოველთვის მეგონა, რომ ამ კოსტიუმში ის თავს არაბუნებრივად გრძნობდა. დონ ხუანი კი პირიქით ძალიან ბუნებრივად გამოიყურებოდა.

-გგონია ჩემთვის ადვილია კოსტიუმის ასე თავისუფლად ტარება? - მკითხა მან.

არ ვიცოდი რა მეპასუხა, მაგრამ ვიფიქრე, რომ ისე გამოიყურებოდა და იქცეოდა თითქოს ეს მისთვის ამქვეყნად ყველაზე მარტივი რამ ყოფილიყოს.

-კოსტიუმის ტარება ჩემთვის გამოწვევაა, - თქვა მან, -ისეთივე რთული გამოწვევაა როგორც შენთვის სანდლებისა და პონჩოს ტარება, თუმცაღა შენ ასეთი გამოწვევა არც არასოდეს გქონია. ჩემი შემთხვევა სხვაგვარია,მე ინდიელი ვარ.

ერთმანეთს შევხედეთ, მან კითხვის ნიშნად წარბები აზიდა და ჩემს შენიშვნას დაელოდა.

-ამით განსხვავდება მეომარი ჩვეულებრივი ადამიანისგან,რომ ის ყველაფერს იღებს როგორც გამოწვევას, ხოლო ჩვეულებრივი ადამიანი კი როგორც წყალობას ან ღვთის რისხვას. ის ფაქტი რომ შენ ახლა აქ ხარ მეუბნება, რომ უკვე მეომრის გზას ადგახარ.

ეს გამჭოლი მზერა მოსვენებას არ მაძლევდა. მინდოდა ავმდგარიყავი და ცოტაოდენი ფეხით გამევლო. თუმცა თავი შევიკავე.

-ასე მოუსვენრად იჯდები ვიდრე ყველაფერს არ გეტყვი. ჩვენ ნიშანს ველით, მის გარეშე ვერაფერს გავაგრძელებთ. მხოლოდ ის რომ აქ მიპოვე საკმარისი არაა, ისე როგორც იმ დღეს უდაბნოში მხოლოდ ხენაროს ნახვა არ იყო საკმარისი. შენი ძალა უნდა გამოჩნდეს და ნიშანი მოგვცეს.

-არ მესმის საით მიგყავს.

-დავინახე რაღაცა როგორ უტრიალებდა პარკს.

-მოკავშირე?

-არა მოკავშირე არაა, ამიტომაც უნდა დავრჩეთ აქ და გავიგოთ რას უტრიალებს შენი ძალა.

მერე მთხოვა დაწვრილებით მომეყოლა როგორ ვიცავდი მის რეკომენდაციებს ყოველდღიურ ცხოვრებაში და გარშემომყოფებთან ურთიერთობაში. არ ვიცოდი საიდან დამეწყო, მან კი გამამხნევა, რადგან ჩემი პირადი საქმეები სულაც არ იყო პირადი ამ სიტყვის ჩვეული გაგებით. ისინი ჩემს მიერ დასმულ მაგიურ ამოცანას ეხებოდნენ.ხუმრობით დავიჩივლე, რომ ამ მაგიური ამოცანის გამო ცხოვრება მენგრეოდა, რომ ძალიან მიყვარდა ყოველდღიურობაში სიმშვიდის შენარჩუნება.

დიდხანს ვილაპარაკე, დონ ხუანს სიცილისაგან ცრემლები წამოუვიდა. ერთი ორჯერ ფერდებში კი შემოიკრა ხელი, ეს ჩვევა მისთვის ადრეც შემიმჩნევია. ახლა კი, კოსტიუმში გამოწყობილს ვფიქრობ სულ არ შეეფერებოდა.

-შენი კოსტიუმი უფრო მაშინებს ვიდრე ყველაფერი ის რასაც ჩემთან ჩადიხარ, - ვუთხარი მე.

-მიეჩვევი, - მიპასუხა მან, - მეომარი მიმდინარე უნდა იყოს და გარე სამყაროსთან ჰარმონიულად შეიცვალოს, გონების სამყარო იქნება ეს თუ ნების.

-რეალური საფრთხე მეომრისთვის მაშინ დგება, როცა ირკვევა, რომ სამყარო არც ერთია და არც მეორე. ითვლება, რომ ამ კრიზისულ სიტუაციიდან გამოსავალი ისაა რომ განაგრძო მოქმედება ისე თითქოს ამისი გჯერა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ მეომრის საიდუმლო ისაა, რომ მას სჯერა და არ სჯერა ერთდროულად. რა თქმა უნდა მეომარს არ შეუძლია, რომ უბრალოდ თქვას, რომ ამისი სჯერა და დამშვიდდეს. ეს ძალიან ადვილი იქნებოდა. უბრალო რწმენა მას სიტუაციის ანალიზის საშუალებას არ მისცემს. ყოველთვის, როცა მეომარი უკავშირდება რწმენას ის ამას საკუთარი სურვილით აკეთებს როგორც საკუთარი შეინაგანი განწყობის გამოხატულებას. მეომარს არ სწამს, ის ვალდებულია რომ სწამდეს.

ცოტა ხანს მდუმარედ ადევნებდა თვალს როგორ ვიწერდი. განსხვავებას მაინც ვერ მივხვდი, მაგრამ არც კამათი და არც კითხვების დასმა არ მინდოდა. მინდოდა მისი ნათქვანი გამეაზრებინა, მაგრამ გარშემო მიმდინარე მოვლენები ყურადღებას მიფანტავდა. ქუჩაში, ჩემს უკან, ხმამაღლა მოსიგნალე მანქანებისა და ავტობუსების გრძელი კოლონა გაჭიმულიყო; პარკის კიდეზე კი, ჩვენი სკამიდან 40 მეტრის მოშორებით იდგა 7-8 კაციანი ჯგუფი, მათ შორის 3 პოლიციელი ღია ნაცრისფერი ფორმით. ისინი ბალახზე უძრავად მწოლარე კაცს დაჰყურებდნენ. ის ან ძალიან მთვრალი იყო ან ავადმყოფი. შევამჩნიე, რომ დონ ხუანიც ამ კაცს უყურებდა. შევჩივლე, რომ ვერაფრით გავერკვიე მის მიერ ახლახანს მონაყოლში.

-არ შეგეკითხებოდი, - ვუთხარი მე, - მაგრამ ახლა თუ არ ამიხსნი მე თვითონ ვერაფერს გავიგებ. კითხვების არ დასმა ჩემთვის ძალიან უჩვეულოა.

-ძალიან გთხოვ ყველანაირად ეცადე ისეთი დარჩე როგორიც ხარ, - მოჩვენებითი სერიოზულობით განმიცხადა მან.

მე ვუთხარი, რომ არ მესმოდა სხვაობა როცა გწამს და როცა უნდა გწამდეს, ჩემთვის ეს ორივე ერთი იყო.

-გახსოვს ერთხელ შენს მეგობარსა და მის კატებზე რომ მომიყევი ? - მკითხა მან.

ჯერ ცას ახედა, მერე ფეხები წინ გაშალა, სკამის საზურგეზე გადაიწია და ხელები თავქვეშ ამოიდო და როგორც ხდება ხოლმე ამ დროს სახსრებმა ხმამაღლა დაიტკაცუნა.

ის იმ ამბავს გულისხმობდა ადრე რომ მოვუყევი.

ერთხელ ჩემმა მეგობარმა ქალმა სარეცხის საშრობში ორი ცოცხალ-მკვდარი კნუტი იპოვა. მან ისინი სახლში წამოიყვანა, მოუარა და დიდი კატები გაზარდა- ერთი შავი, მეორე ჟღალი. ორი წლის შემდეგ მან სახლი გაყიდა და რადგან კატების თან წაყვანა არ შეეძლო და ვერც ახალი პატრონი უპოვა, იძულებული გახდა ისინი კლინიკაში წაეყვანა და დაეძინებინა.

მე დავეხმარე მას, კატები კლინიკაში ჩემი მანქანით წავიყვანეთ. ისინი არასოდეს მსხდარან მანქანაში და პატრონი მათ დამშვიდებას ცდილობდა.ისინი იკბინებოდნენ და ფხაჭნიდნენ, განსაკუთრებით ჟღალი - მაქსი. როცა კლინიკასთან მივედით ქალმა შავი კატა ხელში აიყვანა და სიტყვისუთქმელად გადავიდა მანქანიდან. კატა ეთამაშებოდა და ლოყაზე თათს მსუბუქად ურტყამდა როცა მან კლინიკის კარი შეაღო.

მე მაქსს შევხედე, ის უკანა სავარძელზე იჯდა. შესაძლოა ჩემმა მზერამ შეაშინა და მძღოლის სავარძლის ქვეშ შეძვრა. მე გადავწიე სავარძელი რადგან მის გამოსაყვანად შეძვრომა არ მინდოდა, მეშინოდა, რომ ხელებს დამაკაწრავდა. კატა სავარძლის ქვეშ იჯდა. ის ძალიან აგზნებული იყო და სუნთქვაც გახშირებოდა. მე მიყურებდა. მეც შევხედე და განგაშმა მომიცვა, გაურკვეველმა უსიამოვნო შეგრძნებამ რომ მეც ამ საქმეში ვმონაწილეობდი.

მინდოდა მაქსისთვის ამეხსნა, რომ ეს ჩემი მეგობრის გადაწყეტილება იყო და მე მხოლოდ ვეხმარებოდი, კატა კი ისე მიყურებდა თითქოს ამას ხვდებოდა.

გავიხედე ჩემი მეგობარი ხომ არ მოდიოდა. შუშის კარში დავინახე როგორ ესაუბრებოდა მიმღებს. რაღაცამ გამკრა და კარი ავტომატურად გავაღე.

-გაიქეცი მაქს გაიქეცი! - დავუყვირე კატას. ის მანქანიდან გადახტა და ქუჩა ველური კატასავით გადაირბინა. ქუჩის მეორე მხარეს არავინ იყო, არც მანქანები იდგა და ვუყურებდი როგორ მირბოდა მაქსი ტროტუარის გასწვრივ; ბულვარის კუთხესთან მიირბინა და საკანალიზაციო ჭაში გაუჩინარდა.

როცა ჩემი მეგობარი დაბრუნდა მე ვუთხარი, რომ მაქსი გაიქცა. ის მანქანაში ჩაჯდა და სიტყვისუთქმელად დავიძარით.

მომდევნო თვეებში ჩემთვის ეს ინციდენტი სიმბოლური გახდა. მე ვხედავდი ანდა შეიძლება სულაც წარმოვიდგინე სასოწარკვეთილი შუქი მაქსის თვალებში, როცა უკანასკნელად შემომხედა ვიდრე მანქანიდან გადახტებოდა. ახლაც მჯერა, რომ ეს კასტრირებული, გასუქებული, უსარგებლო, სათამაშო-ცხოველი ნამდვილ კატად იქცა.

-დარწმუნებული ვარ, - ვუთხარი დონ ხუანს, - რომ მაქსმა გადაირბინა ქუჩა და საკანიზაციო ლუქში ჩახტა მაშინ, როცა მისი „კატის სული“ უზადო იყო და მის ცხოვრებაში ალბათ არც იყო სხვა ისეთი მომენტი როცა მისი „კატობა“ ასე თვალსაჩინო გახდა. ამ შემთხვევამ ჩემზე წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა.

მე ეს ამბავი ყველა მეგობარს მოვუყევი, თან შევატყე, რომ თავს ამ კატას ვადარებდი და ეს სულ უფრო მეტად მომწონდა.

თავს მაქსის მსგავსად ვთვლიდი - ზედმეტად განებივრებულად, ყველა შესაძლო მეთოდით „მოშინაურებულად“, მაგრამ მაინც იმედი მქონდა, რომ ოდესმე ადამიანის ნამდვილი სული ისე მომიცავდა როგორც მაქსის გასუქებული და უსარგებლო სხეული მოიცვა „ნამდვილმა“ კატამ.

დონ ხუანს ძალიან მოეწონა ეს ამბავი, მაგრამ სულთან დაკავშირებით რამდენიმე შენიშვნაც დაურთო. მან თქვა, რომ ადამიანის სული დრო და დრო ყველა ჩვენგანის არსებას მოიცავს, მაგრამ მისი შენარჩუნება მხოლოდ მეომარს შეუძლია.

-კატების ამბავზე რაღას იტყვი? - ვკითხე მე.

-როგორ ჩანს გწამს, რომ მაქსივით შეძლებ შენი შანსის გამოყენებას.

-კი მწამს.

-მე ვცდილობდი ამეხსნა შენთვის რომ მეომარს უბრალოდ კი არ სწამს, ის იძულებულია რომ სწამდეს. მაგალითად მაქსის შემთხვევაში შენ უნდა გწამდეს, რომ მისი გაქცევა უსარგებლო აღტკინება არ იყო. შესაძლოა ის საკანალიზაციო ჭაში ჩახტა და დაიღუპა, დაიხრჩო ან შიმშილით მოკვდა ან ვირთხების საკბილო გახდა. მეომარი ყველა ამ შესაძლებლობას ითვალისწინებს და მერე ისევ იმას ირჩევს რომელიც მის შინაგან განწყობას შეესაბამება.

როგორც მეომარს უნდა გჯეროდეს, რომ მაქსმა შეძლო ეს, უბრალოდ კი არ გაიქცა არამედ შეინარჩუნა თავისი ძალა. შენ ამის უნდა გწამდეს. მოდი ასე ვთქვათ, ამის გარეშე შენ არაფერი გაქვს.

განსხვავება უკვე ნათელი გახდა. მე ვფიქრობდი, რომ მაქსმა აირჩია გადარჩენა მიუხედავად იმისა, რომ ვიცოდი როგორ იყო განებივრებული რბილ ბალიშზე წოლით.

-უბრალოდ გწამდეს ადვილია და მარტივი, - განაგრძობდა დონ ხუანი, - ხოლო იძულებული იყო გწამდეს სულ სხვაა, ამ შემთხვევაში შენთვის ძალა მშვენიერი გაკვეთილია. შენ ამჯობინებდი მხოლოდ მისი ნაწილი გამოეგეყენებინა. თუმცა თუ უნდა გწამდეს შენ ის მთლიანად უნდა გამოიყენო.

-მივხვდი რასაც გულისხმობ, - ვუთხარი მე. მართლაც მეგონა, რომ განუზომელი სიცხადით მესმოდა.

-ვშიშობ ჯერ კიდევ ვერ გაიგე, - თითქმის ჩაიჩურჩულა მან, - მინდა დაჟინებით დამაკვირდე.

მხოლოდ წამით გავუძელი მის მზერას.

-იმ კატას გულისხმობ? - ვკითხე მე.

-არა? მეორე? - უკმაყოფილოდ გავიმეორე.

მე მეორე სულ დამავიწყდა. ჩემი სიმბოლო მხოლოდ მაქსი იყო. მეორეს არავითარი მნიშვნელობა ჩემთვის არ ჰქონდა.

-მაგრამ მას მნიშვნელობა აქვს! - წამოიძახა დონ ხუანმა როგორც კი ამაზე ვკითხე.

-უნდა გჯეროდეს ნიშნავს, რომ მხედველბაში უნდა მიიღო მეორე კატასთან დაკავშირებული ამბებიც. ის ხომ ხელებზე ეთამაშებოდა პატრონს, სწორედ იმ ხელებს ულოკავდა რომლებსაც ბედისწერსთან მიჰყავდათ. ეს კატა სიკვდილს მშვიდად მიეახლა, თავისი კატური „სიბრძნით“ სავსე.

-შენ გგონია, რომ მაქსს გავხარ და მეორე კატა დაგავიწყდა. მისი სახელიც კი არ იცი. უნდა გჯეროდეს ნიშნავს, რომ ყველაფერი უნდა გაითვალისწინო, ვიდრე გადაწყვეტ, რომ მაქსს გავხარ. იქნებ მეორე კატა უფროა შენი მსგავსი. გაქცევის და სიცოცხლის გადარჩენის ნაცვლად, როცა გგონია რომ საკუთარ შანსს იყენებ, იქნებ შენც ბედისწერისკენ მიდიხარ, შენ ადამიანური „სიბრძნით“ სავსე.

მის სიტყვებში გაუგებარი სევდა იყო, ანდა შესაძლოა ეს ჩემი სევდა გახლდათ. დიდხანს ვდუმდი. მართლაც არასოდეს მომსვლია თავში, რომ მეორე კატას ვგავდი. ამაზე ფიქრი ძალიან უსიამოვნო აღმოჩნდა.

ფიქრებიდან უეცრად ატეხილმა ხმაურმა გამომიყვანა. პოლიციელები ცდილობდნენ მიწაზე მწოლარე კაცის გარშემო მოგროვილი ხალხი დაეშალათ. ვიღაცას მისთვის თავქვეშ გაკეცილი პიჯაკი ამოედო. კაცი ქუჩის პარალელურად იწვა სახით აღმოსავლეთისკენ. ჩემი სკამიდან თითქმის დარწმუნებით შემეძლო მეთქვა, რომ თვალები გახელილი ჰქონდა.

დონ ხუანმა ამოიოხრა.

-რა მშვენიერი დღეა, - ცას ახედა მან.

-არ მიყვარს მეხიკო, - ვთქვი მე.

-რატომ?

-ვერ ვიტან სმოგს.

თავი ოდნავ შეარხია თითქოს მეთანხმებოდა.

-ნეტავ მთებში ან უდაბნოში ვიყოთ, - განვაგრძე მე.

-შენს ადგილზე ამას არ ვიტყოდი, - მიპასუხა მან.

-მაგრამ მე ცუდი არაფერი მიგულისხმია დონ ხუან.

-ჩვენ ეს ორივემ ვიცით. მაგრამ მნიშვნელობა იმას კი არ აქვს რისი თქმა გინდოდა, არამედ თავად პრინციპს. არც მეომარს და არც ჩვეულებრივ ადამიანს არ შეუძლიათ წინასწარ რაიმესთვის უპირატესობის მინიჭება, რადგან მეომარი გამოწვევის მიხედვით ცხოვრობს, ხოლო ჩვეულებრივმა ადამიანმა არასოდეს იცის სად მიაგნებს მას სიკვდილი. შეხედე იმ კაცს ბალახზე რომ წევს, როგორ ფიქრობ რა სჭირს მას?

-მთვრალია ან ავადაა.

-ის კვდება! - სრულიად დარწმუნებულმა განაცხადა დონ ხუანმა, - როგორც კი აქ დავსხედით მაშინვე შევამჩნიე სიკვდილის შუქი მას რომ დასტრიალებდა. ამიტომ არ მოგეცი ადგომის უფლება. რაც არ უნდა მოხდეს, დარი იქნება თუ ავდარი - შენ სკამიდან იქამდე არ ადგები ვიდრე ყველაფერი არ გაირკვევა. სწორედ ესაა ის ნიშანი რომელსაც ველოდი. ახლა დღის ბოლოს და მზეც უკვე ჰორიზონტს შეეხო. ესაა შენი ძალის წამი. შეხედე! მომაკვდავი ადამიანის ხატება მხოლოდ ჩვენთვისაა.

მან მანიშნა, რომ იმ ადგილიდან სადაც ვიჯექი არაფერი არ გვიშლიდა ხელს იმ ადამიანისთვის გვეყურებინა. მოცლილების ჯგუფი მას ნახევარწრედ შემოჰხვეოდა საპირისპირო მხრიდან.

შეშფოთებულმა შევხედე ბალახზე მწოლარეს. ჯერ კიდევ ახალგაზრდა კაცი იყო - მოკლე, ხვეული თმა ჰქონდა, გაღეღილი პერანგიდან მკერდი მოუჩანდა, იდაყვებზე გახეხილი ნარინჯისფერი პერანგი და დაღრეცილი სანდლები ეცვა. დაძაბული იყო. არ შემეძლო ზუსტად მეთქვა სუნთქავდა თუ არა. ვფიქრობდი მართლა კვდებოდა ეს კაცი თუ დონ ხუანი ხელოვნურად ცდილობდა სიტუაციის დრამატიზებას მორიგი გაკვეთილისთვის. უკვე დიდი ხანია მივხვდი, რომ რაღაცნაირად ახერხებდა ნებისმიერი მიმდინარე მოვლენა მოერგო თავისი იდუმალი საქმიანობისთვის.

დიდი ხნის დუმილის შემდეგ დონ ხუანს მივუბრუნდი. ის თვალდახუჭული იჯდა.

-ეს ადამიანი ახლა მოკვდება, - თქვა მან თვალგაუხელელად,- თუმცა კი შენ ამის არ გჯერა არა? - მან თვალი გაახილა და მისმა გამჭოლმა მზერამ წამით გამაშეშა.

-არ მჯერა, - ვუპასუხე მე.

მე მართლაც არ მჯეროდა, რომ ყველაფერი ისე უბრალოდ ხდებოდა თითქოს ეს განგებ მოეწყო ვინმეს. პარკში შესვლა ვერ მოვასწარით და უკვე მომაკვდავს დავადექით თავზე.

-გარემოებები თავისთავად ეწყობა, - მითხრა მან ჩემი ეჭვების პასუხად, - ეს სპექტაკლი არაა, ეს ძალის ნიშანია.

-გონების სამყარო ამას რაღაც განყენებულად აქცევს, უბრალო შემთხვევად უფრო დიდი საქმეების გარეშე. ამ დროს ჩვენ უბრალოდ წამით ვამჩნევთ ადამიანს ბალახზე მწოლარეს და მკვდარი გვგონია.

-მაგრამ ნების სამყარო ამ სანახაობას ძალის მოქედებად გარდაქმნის. ამ დროს ვხედავთ სიკვდილს რომელიც ადამიანს დასტრიალებს. ის უფრო და უფრო ღრმად ასობს თავის ბრჭყალებს მის მანათობელ ძაფებს, ისინი კი ნელა ქრებიან ერთმანეთის მიყოლებით.

-აი ესაა ის ორი შესაძლებლობა რომელიც გვეძლევა როგორც მანათობელ არსებებს. შენ სადღაც შუაში ხარ, ჯერ კიდევ ძალიან გინდა, რომ სამყარო გონებით ახსნა, მაგრამ ვერც იმ ფაქტს უარყოფ, რომ შენმა პირადმა ძალამ ნიშანი მოგცა. ამ პარკში მას შემდეგ მოვედით რაც შენ იქ მიპოვე სადაც გელოდი. რაღაც მომენტში უბრალოდ თავს წამოგადექი, როცა არც ფიქრობდი და არც გეგმავდი, არც გონებას იყენებდი. მერე კი აქ დავსხედით და ნიშანს ველოდი. ორივე ამ ადამიანს ვაკვირდებოდით, მაგრამ ორივე თავისებურად შენ - გონებით, მე - ნებით.

სწორედ ესაა შანსის ის ერთი კუბური სანტიმეტრი რომელსაც ძალა მეომარს უხსნის. მეომრის ხელოვნება კი მუდმივ მდინარებაშია, წინააღმდეგ შემთხვევაში ის თავის შანსს გაუშვებს. მე მოვასწარი ეს, შენ?

მე არ ვუპასუხე და ჩემს შიგნით გაჩენილი უსასრულო უფსკრულის გაცნობიერება დავიწყე და რაღაც მომენტში მეც ვიგრძენი ის ორი სამყარო რაზეც დონ ხუანი საუბრობდა.

-როგორი ამომწურავი ნიშანია! - განაგრძობდა დონ ხუანი, - და ეს ყოველივე შენთვის. ძალამ დაგანახა, რომ სიკვდილი აუცილებელი დანამატია რწმენის ვალდებულებასთან. სიკვდილის გაცნობიერების გარეშე ყველაფერი უმნიშვნელო ხდება. სწორედ ამიტომაა სამყარო ამოუხსნელი ამოცანა, რომ სიკვდილი ფეხ და ფეხ მოგვდევს. მე მხოლოდ აგიხსენი ამ ნიშნის დეტალები შენთვის რომ უფრო გასაგები ყოფილიყო და მიმართულებაც დაგენახა. ამასთან კიდევ რაღაც გაჩვენე, ის რაც შენ დღეს გითხარი ისაა, რაც მე თავად უნდა ვირწმუნო, რადგან ასეთია ჩემი სულის განწყობა.

ერთი წამით ერთანეთს თვალებში შევხედეთ.

-გახსოვს ლექსი რომ წამიკითხე, - მითხრა მან და თვალი ამარიდა, - ადამიანზე, რომელმაც პარიზში სიკვდილის პირობა დადო. როგორ იყო იქ?

ეს სეზარ ვალეხოს ლექსი იყო „შავი ქვა თეთრ ქვაზე“. მისივე თხოვნით არაერთხელ წამიკითხავს პირველი ორი სტროფი.

„გარდავიცვლები მე პარიზში როცა იწვიმებს
უკვე ვიხსენებ თითქოსდა იმ დღეს.
გარდავიცვლები მე პარიზში და არსად სხვაგან
შემოდგომაზე ალბათ, ოთხშაბათს - დღესაა ეს დღე.
დიახ ოთხშაბათს, რადგან დღეს ხომ ოთხშაბათია
ოთხშაბათია როცა სიკდილს ვუძებნი რითმებს,
მთელი ცხოვრება მარტოობე ესე სიმძაფრით
არ დამრევია, ძვლებშიც თითქოს გარადაქმნა ვიგრძენ“

ეს სტრიქონები რატომღაც გამოუთქმელი სევდით მავსებდა.

დონ ხუანმა მითხრა, რომ მომაკვდავს გააჩნია საკუთარი პირადი ძალა რათა მეხიკოს ქუჩა თავისი სიკვდილის ადგილად აერჩია.

-დღეს ისევ ვუბრუნდებით ორი კატის ამბავს, - მითხრა მან, - უნდა გვჯეროდეს, რომ მაქსს საკმარისი პირადი ძალა ჰქონდა მოახლოებული საფრთხის შესაცნობად. და ამ ადამიანის მსგავსად მანაც თავად აირჩა თავისი სიკვდილის ადგილი მაინც. მაგრამ იყო მეორე კატაც, ისე როგორც სხვა ადამიანები არიან, რომლებიც სიკვდილს მარტოობაში, საკუთარი სახლის კედლებში ხვდებიან.

მეორე მხრივ, ეს ადამიანი იქ მოკვდა სადაც ყოველთვის ცხოვრობდა - ქუჩაში. სამი პოლიციელი მისი საპატიო ყარაულია, როცა გონება დაკარგა მისმა თვალებმა უკანასკნელად შეხედა ქუჩის მეორე მხარეს მაღაზიის განათებულ ვიტრინებს, მანქანებს, ხეებს, გამვლელებს, გარშემო მოგროვილ ხალხს, მის ყურებში კი ისევ იდგა ქუჩის და ტრანსპორტის ხმაური და ქალებისა და მამაკაცების ხმები.

ასე რომ, როგორც ხედავ, სივდილის თანდასწრების გაცნობიერების გარეშე არ არსებობს არც ძალა და არც საიდუმლო.

დიდხანს ვუყურებდი ბალახზე მწოლარეს. არ ინძრეოდა. შესაძლოა მართლაც მკვდარი იყო. მაგრამ ჩემს სკეფსისს უკვე აღარანაირი მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა. დონ ხუანი მართალი იყო. უნდა გჯეროდეს, რომ სამყარო იდუმალი და შეუცნობელია. , ეს მეომრის ყველაზე ღრმა წინასწარგანწყობაა, რომლის გარეშეც მას არაფერი არ გააჩნია.


 

ტონალის კუნძული

მეორე დღეს შუადღისას იმავე ადგილას შევხვდით. მას ისევ ის ყავისფერი კოსტიუმი ეცვა. პიჯაკი გაიხადა და ფრთხილად, მაგრამ გრაციოზული დაუდევრობით დაკეცა და სკამზე დადო. მისი ეს დაუდევრობა ერთდროულად გათამაშებულიც ჩანდა და საოცრად ბუნებრივიც. საკუთარი თავი დავიჭირე, რომ უბრალოდ მას ვაკვირდებოდი . ის კი, თითქოს მიხვდა პარადოქსს რომლის წინაშეც დამაყენა, მიღიმოდა. ჰალსტუხი შეისწორა, გრძელსახელოებიანი, კრემისფერი პერანგი ძალიან უხდებოდა.

-ჯერ ისევ ეს კოსტიუმი მაცვია, რადგან მინდა ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი რამ აგიხსნა, - თქვა მან და მხარზე ხელი მსუბუქად დამარტყა, - გუშინ შენთვის კარგი სპექტაკლი გათამაშდა, ახლა კი დროა საბოლოო შეთანხმებას მივაღწიოთ.

დიდი პაუზა გააკეთა, თითქოს რაღაცა მნიშვნელოვანის თქმას აპირებდა. მუცელში უცნაური შეგრძნება გამიჩდა. მაშინვე გადავწყვიტე, რომ ჩემთვის ჯადოქრების ახსნების გამხელას აპირებდა. ორიოდეჯერ წამოდგა და გაიარ-გამოიარა, თითქოს სიტყვების მოძებნა უჭირდა.

-აქვე რესტორანში შევიდეთ და წავიხემსოთ, - შემომთავაზა მან ბოლოს.

მერე თავისი დაკეცილი პიჯაკი გაშალა და ვიდრე ჩაიცვამდა მაჩვენა რა კარგად იყო შეკერილი.

-განგებ შევაკერინე,- მითხრა ღიმილით და კმაყოფილმა, თითქოს ამას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა.

-ამისთვის ყურადღება უნდა მიგექცია, შენ კი უბრალოდ ვერც კი შეამჩნიე. სამწუხაროა. მნიშვნელოვანია გააცნობიერო როგორი მნიშვნელოვანია ეს. შენ მიეჩვიე, რომ მხოლოდ იმას აცნობიერებ რაც შენთვისაა მნიშვნელოვანი, მეომარი კი ყოველთვის და ყველაფერს უნდა აცნობიერებდეს.

-ჩემი კოსტიუმიც და სხვა ყველაფერი დანარჩენიც მნიშვნელოვანია, რადგან ამის მიხედვით შეგიძლია იმსჯელო ჩემს კეთილდღეობაზე ანდა სულაც ჩემი მთლიანობის ერთ ნაწილზე. უკვე დიდი ხანია ამ საუბრის დრო დადგა. მივხვდი, რომ სწორედ ახლაა ამის დრო. მაგრამ ისე უნდა აგიხსნა ყველაფერი როგორც საჭიროა, ისე არაფერს ექნება აზრი. კოსტიუმის საშუალებით მინდოდა პირველი მინიშნება მომეცა. ვთვლი, რომ შენ მიიღე კიდევაც ის. ახლა კი მსჯელობის დროა, რადგან ამ თემის გასაგებად სერიოზული საუბარია საჭირო.

-განა რა თემაა ასეთი დონ ხუან?

-საკუთარი მთლიანობა.

ის მკვეთრად წამოდგა და მოპირდაპირე რესტორანში გამიძღვა. დიასახლისმა საკმაოდ ცივად მიგვითითა თავისუფალ მაგიდაზე შორეულ კუთხეში. როგორც ჩანს რჩეული ადგილები ფანჯრებთან იყო.

დონ ხუანს ვუთხარი, რომ ეს დიასახლისი მახსენებდა იმ არიზონელ დიასახლისს რომლის რესტორანშიც ერთხელ მე და მან ვისადილეთ. ვიდრე მენიუს მომაწვდიდა ქალმა ჯერ მკითხა საკმარისი ფული მქონდა თუ არა.

-ვერ გავამტყუნებ საწყალ ქალებს, - მიპასუხა დონ ხუანმა მოჩვენებითი თანაგრძნობით, -ამასაც, ისევე როგორც არიზონელს, ძალიან ეშინია მექსიკელების.

მან თბილად გაიცინა. რესტორნის რამდენიმე სტუმარი მობრუნდა და შემოგვხედა.

დონ ხუანმა კი მითხრა, რომ ისე რომ ვერც კი მიხვდა, თავისივე სურვილის საწინააღმდეგოდ ქალმა რესტორნის ყველაზე კარგ მაგიდასთან დაგვსხა.

-აქ სრულიად თავისუფლად ვილაპარაკებთ და შენც იმდენს დაწერ რამდენსაც გინდა.

როგორც კი ჯიბიდან ბლოკნოტი ამოვიღე ჩვენს მაგიდასთან მიმტანმა მოირბინა. თითქოს ისიც ცუდ განწყობაზე იყო. გამომწვევი მზერით გვათვალიერებდა.

დონ ხუანმა თავისთვის საკმაოდ რთული სადილი შეუკვეთა. მენიუში არც კი ჩაუხედავს, იფიქრებდი ზეპირად იცისო. დავიბენი. მიმტანი ისე მოულოდნელად გამოჩნდა მანიუს გადაშლაც კი ვერ მოვასწარი. ამიტომ ვითხოვე ჩემთვისაც იგივე მოეტანათ.

დონ ხუანმა ჩამჩურჩულა:

-დაგენაძლევები არაფერი არ აქვთ რაც შევუკვეთე.

ის მოხერხებულად მოკალათდა სკამზე და მეც იგივე მირჩია, რადგან ჩვენი სადილის მზადება ძალიან დიდი დროს წაიღებდა.

-შენ ძალიან საფრთხილო მოსახვევთან ხარ, - მითხრა მან, - შესაძლოა ეს უკანასკნელი და გასაგებად ყველაზე რთულიც კი იყოს. ალბათ ზოგი რამ, იქიდან რასაც ახლა გეტყვი გასაგები შენთვის არც არასოდეს გახდება. მაგრამ ასეც უნდა იყოს. ამიტომ იმედს ნუ გადაიწურავ და ნუ შეშფოთდები. მაგიის სამყაროში შებიჯებისას ყოველი ჩვენგანი ნამდვილი ბრიყვია. თუმცა უკეთესი ცვლილებები არც ამას მოაქვს. ზოგიერთი ბოლომდე იდიოტად რჩება.

მესიამოვნა როცა იდიოტების რიცხვს საკუთარი თავიც მიათვალა, ვიცოდი ეს გულკეთილობით კი არა იმ განზრახვით გააკეთა მე რომ უკეთ გამეგო.

-ნუ დაიბნევი თუ ჩემი ახსნებიდან რაიმეს ვერ გაიგებ, - განაგრძო მან, - შენს ტემპრამენტს თუ გავითვალისწინებ, გააზრების ცდაში შესაძლოა მთელი ენერგია დაკარგო. არ გინდა! ის რასაც ახლა გაიგებ მხოლოდ მიმართულებას მიგანიშნებს.

უეცრად განგაშმა მომიცვა. დონ ხუანის გაფრთხილებამ გონებაში ნამდვლი ქაოსი გამოიწვია. მას ასე ადრეც გავუფრთხილებივარ და ყოველ ჯერზე ეს რაიმე საშინელ კატასტროფად ქცეულა.

-ძალიან ვღელავ როცა ასე მელაპარაკები, - ვუთხარი მე.

-ვიცი, - მშვიდად მიპასუხა მან,- განგებ ვცდილობ ყურადღება გაგამახვილებინო. მე ის მთლიანად მჭირდება.

გაჩუმდა და შემომხედა. ნერვიულად გამეცინა. ვიცოდი, რომ ის განგებ ახდენდა სიტუაციის დრამატიზებას და უტრირებას.

-ამ ყველაფერს ეფექტისთვის არ გეუბნები, - მითხრა თითქოს ჩემს აზრებს კითხულობსო, - უბრალოდ დროს გაძლევ რომ მოემზადო.

ამ დროს ჩვენთან მიმტანი მოვიდა და განგვიცხადა, რომ მათ არაფერი არ ჰქონდათ რაც შევუკვეთეთ. დონ ხუანმა ხმამაღლა გაიცინა და ხორციანი ტორტილიები და ლობიო შეუკვეთა. ოფიციანტმა თავაზიანად გაიღიმა და განგვიცხადა, რომ ასეთ საჭმელს არ ამზადებდნენ და სტეიკი და წიწილა შემოგვთავაზა, ჩვენ წვნიანი ვარჩიეთ.

ჩუმად შევექცეოდით. მე წვნიანი არ მომეწონა და ვერ დავამთავრე, აი დონ ხუანი კი ბოლომდე გეახლათ.

-პიჯაკი ამიტომ ჩავიცვი, - უეცრად მითხრა მან, - რომ შენთვის უკვე ცნობილ თემებზე მისაუბრა. რადგან ცოდნა ეფექტური რომ გახდეს ის კარგად უნდა გაიხსნას. ამიტომ გადავდე მე ეს საუბარი ასე დიდი ხნით რომ ხენარო თვლიდა მხოლოდ შენი სურვილი ცოდნის გზაზე დასადგომად საკმარისი არ იყო. შენი საქციელი უზადო უნდა იყოს, რათა ამ ცოდნის ღირსი გახდე. შენ კარგად იქცეოდი, ახლა კი ჯადოქრების ახსნებზე მოგიყვები.

ისევ დადუმდა, ლოყები და კბილები შიგნიდან ენით მოისინჯა.

-მინდა ტონალსა და ნაგუალზე გელაპარაკო, ბოლოს და ბოლოს თქვა მან და ყურადღებით დამაკვირდა.

მთელი ჩვენი ნაცნობობის მანძილზე მისგან ასეთი სიტყვები პირველად მესმოდა. ეს ორი ტერმინი ბუნდოვნად მახსოვდა ანთროპოლოგიური ლიტერატურიდან ცენტრალური მექსიკის ინდიელების კულტურის შესახებ. ვიცოდი, რომ ტონალი წარმოითქმის როგორც ტოჰ-ნაჰლ, ესაა თავისებური მცველი სული, როგორც წესი ცხოველი, რომელსაც ახალშობილი დაბადებიდანვე იღებდა და რომელიც მჭიდროდ იყო დაკავშირებული მასთან მთელი ცხოვრების მანძილზე.

ნაგუალი (ნაჰ-უაჰლ) იმ ცხოველის სახელია რომლად გადაქცევაც ჯადოქარს შეეძლო ან იმ ჯადოქრის რომელსაც მსგავსი ტრანსფორმაცია შეეძლო.

-ეს ჩემი ტონალია, - მითხრა დონ ხუანმა და ხელი მკერდზე ჩამოისვა.

-შენი კოსტიუმი?

-არა ჩემი პიროვნება.

ხელი ჯერ მკერდზე მიირტყა მსუბქად, მერე ნეკნებსა და ფეხებზე.

-ყველაფერი ეს ჩემი ტონალია.

მან ამიხსნა, რომ ყოველ ადამიანურ არსებას ორი მხარე აქვს, ორი ცალკე აღებული არსი, ორი საწინააღმდეგო ფორმა, რომლებიც ფუნქციონირებას დაბადებისთანავე იწყებენ. ერთს „ტონალი“ ჰქვია, მეორეს - „ნაგუალი“.

მე მას ამ ორი ტერმინის შესახებ ანთროპოლოგების აზრი გავანდე.

არ გაუწყვეტინებია, ბოლომდე მომისმინა.

-გამოდის, რომ ყვლაფერი რაც მათზე იცი ან გგონია რომ იცი უბრალოდ სისულელეა, - მითხრა ბოლოს, - სრულიად დარწმუნებული ვარ ამაში, რადგან შეუძლებელია ტონალსა და ნაგუალზე ის ცოდნა გქონდეს, რის გამხელასაც ახლა ვაპირებ. ბავშვიც კი მიხვდება რომ ამაზე არაფერი იცი. მათ რომ გაეცნო ჯადოქარი უნდა იყო. შენ კი ჯადოქარი არ ხარ. შესაძლოა სხვა ჯადოქარს მოეყოლა ამის შესახებ. მაგრამ არც ასე ყოფილა. ამიტომაც დაივიწყე ყველაფერი რაც აქამდე იცოდი, ეს არაფერში გამოგადგება.

-ეს მხოლოდ შენიშვნა იყო, - ვუთხარი მე.

მან წარბები მხიარულად ასწია.

-ახლა შენი შენიშვნები უადგილოა, - მითხრა მან , - ამჯერად მე შენი ყურადღება მთლიანად მჭირდება. მინდა ტონალი და ნაგუალი გაგაცნო. ჯადოქრებს განსაკუთრებული და უნიკალური ინტერესი აქვთ მათ მიმართ. მე იმასაც დავამატებდი, რომ ტონალი და ნაგუალი მხოლოდ ცოდნის სფეროში და აქ მოღვაწე ადამიანებში არსებობს. შენთვის კი ჯერ ჯერობით ეს შირმაა, რომელიც ეფარება ყველაფერს რასაც აქამდე გასწავლიდი. ამიტომაც ვიცდიდი ასე დიდხანს, რომ მათზე მომეყოლა.

-ტონალი ადამიანის მცველი სული არაა. მე ვიტყოდი რომ ეს ცხოველია ანდა რომელსაც შესაძლოა ცხოველის ფორმა ჰქონდეს მაგრამ მთავარი ეს არაა.

მან გამიღიმა და თვალი ჩამიკრა.

-ახლა კი შენს სიტყვებს გამოვიყენებ, განაგრძო მან, - ტონალი სოციალური სახეა.

ისევ გაიღიმა და თვალი ჩამიკრა.

-ტონალი მცველია, შემნახველი, მცველი რომელიც ყველაზე ხშირად ხდება მფარველი.

მე ხელი ბლოკნოტს წამოვავალე. მან გაიღიმა და გამომაჯავრა.

-ტონალი სამყაროს მენეჯერია, - განაგრძობდა ის, - მისი უზარმაზარი შრომის აღწერა ასე სჯობს - მის კისერზე მსოფლიოს ქაოსისა და წესრიგის შექმნის ამოცანაა. სულაც არ იქნება გადაჭარბება თუ ვიტყვი, რომ ყველფერი რასაც ადამიანები ვაკეთებთ და ვსწავლობთ ტონალის ნაღვაწია. ასე ამბობენ ჯადოქრები.

მაგალითად ამწუთას შენი ძალისხმევა, აღიქვა და აზრი გამოიტანო ჩემი სიტყვებიდან, ტონალია. მის გარეშე მხოლოდ უაზრო ბგერები და ჟესტები დარჩებოდა და ჩემი ნათქვამიდან ვერაფერს გაიგებდი.

უფრო მეტიც, ტონალი შემნახველია, ის უძვირფასეს რამეს ინახავს, თავად ჩვენს არსებობას. ამიტომაც ტონალის თანდაყოლილი თვისებაა კონსერვატულობა და უნდობლობა მისივე ქმედებების მიმართ. ხოლო იმის გათვალისწინებით, რომ ეს ქმედებები ჩვენი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილია, არცაა გასაკვირი, რომ ის თითოეული ჩვენგანის მცველიდან თან და თან მფარველად გადაიქცევა.

ის გაჩერდა და მკითხა გავიგე თუ არა. მე თავი მექანიკურად დავუქნიე, მან კი უნდობლად ჩაიღიმა.

-მფარველი ფართოდ აზროვნებს და ყველაფერი არ ესმის, - ამიხსნა მან, - მაგრამ მფარველი ყურადღებიანია, წვრილმანებზე დაკვირვებული და ხშირად დესპოტიც. შესაბამისად ტონალიც თითოეულ ჩვენგანში წვრილმანებზე დაკვირვებულ და დესპოტ მფარველად გადაიქცევა, მაშინ, როცა ის უბრალოდ ფართოდ მოაზროვნე მცველი უნდა ყოფილიყო.

აშკარად ხელიდან გამისხლტა მისი აზრი. გავიგონე და ჩავწერე თითოეული სიტყვა, მაგრამ ჩემი შინაგანი უწყვეტი და არეულ დარეული დიალოგი ძალიან მიშლიდა ხელს.

-ძალიან მიჭირს მოგყვე, - დავიჩივლე მე.

-საკუთარ თავთან საუბარს თუ გაწყვეტ აღარ გაგიჭირდება, - მომიგო მან.

დიდხანს და მონოტონურად ვცდილობდი თავის დაცვას, თუმცა ბოლოს ყველაფერი გავიაზრე და ბოდიში მოვიხადე ჩემი ჩვევის გამო - გამუდმებით თავი მემართლებინა.

გამიღიმა და მანიშნა, რომ სულაც არ ბრაზობდა.

-ტონალი ესაა ყველაფერი რაც ჩვენ ვართ, - განაგრძო მან, - გამოთქვი ის! ყველაფერი რის გამოსახატავადაც სიტყვები არსებობს ტონალია. ხოლო რადგან ტონალის მოქმედების სფერო თავად ტონალიცაა - ყველაფერი მასში ხვდება.

შემახსენა როგორ თქვა დასაწყისში, რომ ტონალი სოციალური პირია. მე ვიყენებდი მასთან საუბრისას ამ ტერმინს ადამიანის როგორც სოციალური პროცესის საბოლოო შედეგის განსაზღვრისთვის. მე ვუთხარი, რომ თუ ტონალი ამ მოვლენის შედეგი იყო, მაშინ ის ვერ იქნებოდა ყველაფერი, რადგან ჩვენი გარემომცველი სამყარო სოციალური პროცესის ნაწილი არაა.

დონ ხუანი შემეკამათა, რომ ჩემს არგუმენტს არანაირი საფუძველი არ ჰქონდა. მან ხომ უკვე მითხრა, რომ ფართო გაგებით არანაირი სამყარო არ არსებობს, არსებობს მხოლოდ სამყაროს ხატი, რომლის ვიზუალიზაციაც ჩვენ ვისწავლეთ და ვიღებთ როგორც უკვე თავისთავად არსებულს.

-ტონალი ესაა ყველაფერი რაც ვიცით, - მითხრა მან, - ვფიქრობ რომ ეს უკვე თავისათავად საკმარისი მიზეზია ტონალის ძლევამოსილების გამოსახატად.

წამით შეჩერდა, თითქოს ჩემს კითხვებსა და შენიშვნებს ელოდა. მაგრამ არც ერთი არ მქონდა. თუმცა რატომღაც მეგონა, რომ ვალდებული ვიყავი კითხვა დამესვა და გონებაში შესაფერისის ფორმულირებას ვცდილობდი. ვერ შევძელი. მთელი იმ გაფრთხილების მერე, რაც საუბრის სადაწყისში მომცა, რაღაცნაირად აღარ მინდოდა კითხვების დასმა. უკმაყოფილებამ მომიცვა, არც ყურადღების მოკრება შემეძლო და აღარც აზრების კონტროლი. ფაქტიურად ყოველგვარი ეჭვის გარეშე ვიცოდი, რომ ფიქრი არ შემეძლო, ვიცოდი, ვგრძნობდი, მაგრამ გონებით არა, თუ რა თქმა უნდა ასეთი რამ შესაძლებელი იყო.

დონ ხუანს შევხედე. ის ჩემი სხეულის შუა ნაწილს უყურებდა, მაგრამ როგორც კი თვალი მომაშორა ნათელი გონება დამიბრუნდა.

-ტონალი ესაა ყველაფერი, რაც ვიცით, - გაიმეორა მან, - მაგრამ ის მოგვიცავს არა მხოლოდ ჩვენ როგორც პიროვნებებს, არამედ ყველაფერს ამ სამყაროში. შეიძლება ითქვას, რომ ტონალი ყველაფერია რისი თვალით დანახვაც შეგვიძლია.

ჩვენ მას დაბადების მომენტიდან ვზრდით. პირველივე ჩასუნთქვით ძალას და ტონალს ერთად ჩავისუნთქავთ. ამიტომაც ჭეშმარიტი იქნება თუ ვიტყვი, რომ ადამიანის ტონალი საკრალურადაა დაკავშირებული მის დაბადებასთან.

ეს უნდა დაიმახსოვრო. ამის გაგება ძალიან მნიშვნელოვანია. ტონალი დაბადებით იწყება და სიკვდილით მთავრდება.

მინდოდა ეს ყველაფერი კიდევ ერთხელ გამემეორებინა და უკვე პირი დავაღე რომ მეთხოვა, მაგრამ რაოდენი იყო ჩემი გაკვირვება, როცა სიტყვაც კი ვერ წარმოვთქვი. სიტყვები დამძიმებულიყო, მე კი სრულიად დამეკარგა კონტროლი საკუთარ თავზე.

დონ ხუანს შევხედე და ვეცადე მისთვის დამენახებინა, რომ ვერ ვსაუბრობდი, ის კი ისევ მუცელზე მიყურებდა. მერე თავი ასწია და მკითხა თავს როგორ ვგრძნობდი.

სიტყვები ისე მომაწვა როგორც ნიაღვარი. მოვუყევი, რომ სასიამოვნო შეგრძნებები მქონდა, თითქოს არც საუბარი და არც ფიქრი არ შემეძლო და ამავე დროს ჩემი აზრები კრისტალურად სუფთა იყო.

-შენი აზრები იყო კრისტალურად სუფთა? - ჩამეკითხა ის.

ამ დროს მივხვდი, რომ სისუფთავე ჩემს აზრებს კი არა სამყაროს ჩემეულ აღქმას ეხებოდა.

-დონ ხუან შენ რამეს მიკეთებ? - ვკითხე მე.

-ვცდილობ დაგარწმუნო, რომ შენი შენიშვნები არაა საჭირო, - მითხრა და გაიცინა.

-გამოდის არ გინდა რომ კითხვები დაგისვა?

-არა, არა მკითხე რაც გინდა, უბრალოდ ყურადღება სხვა რამეზე ნუ გადაგაქვს.

იძულებული ვიყავი მეღიარებინა, რომ თემის არაორგანიზებულობამ დამაბნია.

-დონ ხუან მე ჯერ კიდევ არ შემიძლია გავიგო რას გულისხმობ როცა ამბობ რომ ტონალი ეს ყველაფერია, - ვკითხე პატარა პაუზის შემდეგ.

-ტონალი ესაა რაც სამყაროს ქმნის.

-ტონალი სამყაროს შემოქმედია?

-დონ ხუანმა საფეთქლები დაიზილა.

-ტონალი სამყაროს ქმნის მხოლოდ გადატანითი მნიშვნელობით. მას არც არაფრის შექმნა და არც შეცვლა არ შეუძლია და მაინც ის ქმნის სამყაროს, რადგან მისი ფუნქციები განსჯა, შეფასება და დამოწმებაა. ამიტომაც ვამბობ, რომ ქმნის სამყაროს რადგან ეს ემოწმება და აფასებს მას თავისი წესების თანახმად, ტონალის წესების თანახმად. საკმაოდ უცნაურად ხდება ტონალი შემოქმედი რომელიც არაფერს არ ქმნის, უფრო უკეთ რომ ვთქვათ ტონალი ქმნის კანონებს რომლებითაც აღვიქვამთ სამყაროს, ასე რომ გარკვეული გაგებით ის ქმნის სამყაროს.

დონ ხუანი პოპულარულ მელოდიას ღიღინებდა და თან თითებით იგივე მელოდია გამოჰყავდა ხის სკამზე. თვალები უბრწყინავდა, ასხივებდა. გაიცინა და თავი რიტმს ააყოლა.

-შენ მე არ მისმენ, - გაიღიმა მან.

-არა გისმენ ნუ ღელავ, - დავარწმუნე მე.

-ტონალი ესაა კუნძული, - განაგრძო მან, - მის აღსაწერად ყველაზე კარგი ხერხია აი ამასთან შედარება.

და მან ხელი მაგიდის კუთხეს მოავლო.

-თუ ვიტყვით, რომ ტონალი ამ მაგიდის ზედაპირია, როგორც კუნძული და ყველაფერი ამ კუნძულზეა. სწორედ ეს კუნძულია მთელი ჩვენი სამყარო.

ყოველ ჩვენგანს თავისი ტონალი აქვს და არსებობს კიდევ კოლექტიური ტონალი ნებისმიერ მოცემულ დროს და სწორედ ესაა დროის ტონალი.

მან რესტორნის სხვა მაგიდაზე მიმითითა.

-შეხედე, ეს მაგიდები ერთნაირია და ყოველ მაგანზე ერთი და იგივე ნივთები აწყვია. მაგრამ ყოველ მათგანს აქვს მისი საკუთარი განსაკუთრებული განმასხვავებელი ნიშანი. ერთ მაგიდას უფრო მეტი ხალხი უზის ვიდრე მეორეს. ყოველი მათგანი გაწყობილიასხვა დასხვა კერიძით, ჭურჭლით და სხვა და სხვა ატმოსფეროა. მაგრამ ამაზეც შეგვიძლია შევთანხმდეთ, რომ ყველა მაგიდა რესტორანში ერთმანეთს ჰგავს. იგივე ეხება ტონალსაც. დროის ტონალი ერთმანეთს გვამსგავსებს, ისე როგორც ეს მაგიდები ჰგავს ერთმანეთს და ამავე დროს ყოველი მათგანი თავისთავადია, ისევე როგორც ყოველი ჩვენგანის პირადი ტონალი. თუმცა უნდა გვახსოვდეს ერთი რამ - ყველაფერი რაც ვიცით ჩვენზე და ჩვენს სამყაროზე ტონალის კუნძულზე მდებარეობს. გესმის რას გეუბნები?

-თუ ტონალი ყველაფერი რაც ვიცით საკუთარ თავსა და სამყაროზე მაშ ნაგუალი რაღაა?

-ნაგუალი ეს ჩვენი ნაწილია, რომელთანაც არავითარი საქმე არ გვაქვს.

-მაპატიე, მაგრამ ვერ გავიგე.

-ნაგუალი ჩვენი ის ნაწილია, რომლის აღსაწერად არც სიტყვა არსებობს, არც სახელდება, არც გრძნობა და არც ცოდნა.

-მაგრამ ეს წინააღმდეგობრივია დონ ხუან, მგონია, რომ თუ მისი არც აღწერა, არც შეგრძნება, არც სახელდება არ შეიძლება მაშინ ის არც არსებობს.

-ეს წინააღმდეგობა მხოლოდ შენს გონებაში არსებობს. უკვე ხომ გაგაფრთხილე რომ ქანცი გაგძვრებოდა ამის გაგებაში.

-იმის თქმა ხომ არ გინდა, რომ ნაგუალი გონებაა?

-არა, გონება მაგიდაზე, ეს ტონალის ნაწილია, აი მაგალითად გონება ეს მწარე სოუსია.

მან აიღო სოუსის ბოთლი და ჩემს წინ დადგა.

-იქნებ სულია ნაგუალი?

-არა, სულიც მაგიდაზე. ვთქვათ სული საფერფლეა.

-იქნებ აზროვნება?

-არა, აზროვნებაც მაგიდაზე. აზრები ეს ვერცხლის დანა-ჩანგალია.

მან აიღო ჩანგალი და სოუსის ბოთლსა და საფერფლეს გვერდით დაუდო.

-იქნებ ეს ზეციური ნეტარების მდგომარეობაა?

-არა, არც ეს. ეს რაც არ უნდა იყოს მაინც ტონალის ნაწილია, მაგალითად - ქაღალდის ხელსახოცი.

მე განვაგრძობდი იმის ჩამოთვლას თუ რის შესახებ მესაუბრებოდა ის: სუფთა ინტელექტი, ფსიქიკა, ენერგია, სასიცოცხლო ძალა, უკვდავება, პრინციპები. ყველაფრისთვის რაც დავუსახელე მან მაგიდაზე ნივთი იპოვა და ჩემს წინ დადო. ეს იქამდე გაგრძელდა ვიდრე მაგიდაზე ყველაფერი ერთ გროვაში არ აღმოჩნდა.

დონ ხუანი უსასრულოდ გააგრძელებდა ამ სიამოვნებას. ყოველ ჯერზე, როცა რაიმე ახალს ვასახელებდი ხელებს იფშვნეტდა და იცინოდა.

-იქნებ ნაგუალი ეს უმაღლესი არსებაა, ყოვლისშემძლე ღმერთი?

-არა, ღმერთიც მაგიდაზეა, დავუშვათ ღმერთი სუფრაა.

მან ხუმრობით ისეთი ჟესტი გააკეთა თითქოს სუფრა დაჭმუჭნა და ჩემს წინ დადო.

-მაშ შენი აზრით ღმერთი არ არსებობს?

-არა მე ეს არ მითქვამს. მე ვთქვი, რომ ნაგუალი ღმერთი არაა, რადგან ღმერთი ეკუთნის ტონალს, ჩვენს პირადსა და დროის ტონალს. მაშ ასე, ტონალი არის ის რასაც ჩვენ ვფიქრობთ, რომ წარმოადგენს სამყარო და ღმერთი ამ სამყაროში. ღმერთი არაა იმაზე მეტად მნიშვნელოვანი ვიდრე ყველაფერი დანარჩენი ამ ქვეყნად.

-ჩემი აზრით დონ ხუან, ღმერთი ყველაფერია. ნუთუ ერთი და იმავეზე არ ვლაპარაკობთ?

-არა, ღმერთი მაინც ისაა, რის შესახებ ფიქრი ჩვენ შეგვიძლია. ამიტომ სწორი იქნება თუ ვიტყვით, რომ ის ერთი საგანია ამ მაგიდა - კუნძულზე. შეუძლებელია ღმერთის ნახვა როცა მოისურვებ. მასზე მხოლოდ საუბარი შეიძლება. ნაგუალი კი ყოველთვის მეომრის სამსახურშია და მასზე თვალის მიდევნება შეიძლება, მაგრამ მისი სიტყვებით გამოთქმა შეუძლებელია.

-თუ ნაგუალი არაფერი ისეთი არაა რაც მე ჩამოგითვალე დონ ხუან, მაშინ მისი ადგილმდებარეობა მაინც მითხარი სადაა?

დონ ხუანმა ხელები გაშალა და მაგიდის გარშემო სივრცეზე მანიშნა. მან თითქოს ხელი შემოავლო სიცარიელეს მაგიდის გარშემო.

-აი აქაა ნაგუალი,- თქვა მან, - კუნძულის გარშემო. ნაგუალი იქაა სადაც იბადება ძალა. ჩვენ მას დაბადებიდან ვგრძნობთ, ეს ჩვენი ორი ნაწილია. დაბადების მომენტში და ცოტა ხანს ამის შემდეგაც ჩვენ მთლიანად ნაგუალს წარმოვადგენთ. მერე კი ვხვდებით, რომ ნორმალური ფუნქციონირებისთვის აუცილებელია იმის საწინააღმდეგო ნაწილი რაც უკვე გვაქვს. ტონალი ჯერ არაა ჩართული და ეს მთლიანობის შეგრძნებას გვიკარგავს. მერე ტონალი ვითარდება და ჩვენი არსებობის მთავარი ნაწილი ხდება. იმდენად აუცილებელი და გარადუვალი რომ ანელებს ნაგვალის ბრწყინვალებას. იმ მომენტში კი, როცა მთლიანად ტონალად ვიქცევით, ჩვენში ისევ ძველებურად იღვიძებს მთლიანობის რღვევის შეგრძნება. ეს კი გამუდმებით გვახსენებს, რომ არსებობს ჩვენი არსების მეორე ნაწილი რომელიც ჩვენს მთლიანობას ქმნის.

როგორც კი მთლიანად ტონალად გადავიქცევით ჩვენ ვიწყებთ წყვილების შექმნას. ჩვენ ვგრძნობთ ჩვენს ორ მხარეს მაგრამ ჩვენ ისინი ორივე ტონალის ნაწილები გვგონია. ჩვენ ვამბობთ, რომ ჩვენი ორი ნაწილი ეს სული და სხეულია, აზრი და მატერია, სიკეთე და ბოროტება, ღმერთი და ეშმაკი და ა.შ. ჩვენ ვერასოდეს ვაცნობიერებთ, რომ ერთი და იმავე ნაწილის შემდგენლებს ვაწყვილებთ, მაგალითად როგორც ყავა და ჩაი, პური და ფუნთუშა, ჩილი და მდოგვი. უცნაური არსებები ვართ, მხოლოდ ჩვენს ერთ მხარეს ვავითარებთ და თან მთელი ჩვენი სიბრიყვე მოვიხმეთ და თავი დავირწმუნეთ, რომ სწორად ვიქცევით.

დონ ხუანი წამოდგა და ორატორივით მომიბრუნდა, საჩვენებელი თითით მიბიძგა და თავი გააქნია.

-ადამიანი სიკეთესა და ბოროტებას შორის კი არ იხლიჩება, - პათეტიკურად თქვა მან და თან თეატრალური ჟესტით სამარილე და საპილპილე შეარხია, - ადამიანი რეალურად დადებითსა და უარყოფითს შორის იხლიჩება.

აქ მან სამარილე და საპილპილე ხელიდან გააგდო და დანასა და ჩანგალს წამოავლო ხელი.

-თქვენ ცდებით! არ არსებობს არანაირი მოძრაობა, - განაგრძო მან თითქოს საკუთარ თავს ეწინააღმდეგებაო, - ადამიანი მხოლოდ გონებაა.

მაგიდიდან სოუსის ბოთლი აიღო, ზემოთ ასწია და მერე ისევ ძირს დაუშვა.

-როგორც ხედავ, - მითხრა მან, - ჩვენ ადვილად შეგვიძლია გონების მწარე სოუსით ჩანაცვლება და შევთანხმდით იმაზე, რომ „ადამიანი მწარე სოუსია“. ეს იმაზე მეტად ვერ შეგვშლის ვიდრე უკვე ვართ.

-მგონი არასწორი კითხვა დაგისვი, - ვთქვი მე, - უფრო უპრიანი იქნებოდა თუ გკითხავდი განსაკუთრებული რა არის ამ კუნძულის მიღმა.

-არ არსებობს ამის პასუხი. თუ ვიტყვი, რომ ეს „არაფერია“ ამით მე მას ტონალის ნაწილად ვაქცევ. მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, რომ ტონალის კუნძულის მიღმა ნაგუალია.

-მაგრამ როცა მას ნაგუალს უწოდებ ნუთუ ტონალად არ აქცევ მას?

-არა, მე ასე მხოლოდ იმიტომ ვუწოდე, რომ შენთვის მისი აღქმის შესაძლებლობა მომეცა.

-კარგი! მაგრამ ნუთუ ჩემი შემეცნება არ აქცევს მის ტონალს ახალ საგნად?

-ვშიშობ შენ ვერაფერი გაიგე. მე ნაგუალი და ტონალი წარმოგიდგინე როგორც ჭეშმარიტი წყვილი. სულ ესაა რაც გავაკეთე.

მან შემახსენა, როგორ ვცდილობდი ერთხელ ამეხსნა მისთვის ჩემი გადაუდებელი სურვილი ყველაფერში რაღაც აზრი დამენახა და ეს შემდეგ მაგალითზე ავუხსენი. ბავშვებს არ შეუძლიათ აღიქვან სხვაობა დედასა და მამას შორის, ვიდრე ამ ტერმინების გარჩევას არ ისწავლიან. ხოლო იქამდე ისინი ასხვავებენ მამას როგორც შარვლიანს და დედას როგორც კაბიან ადამიანს, ანდა რაიმე სხვა სხეულებრივი განმასხვავებელი ნიშნით, ვარცხნილობით აქსესუარებით და ა.შ.

-ჩვენც ზუსტად ამას ვუკეთებთ ჩვენს ორ ნაწილს, - თქვა მან, - ჩვენ ვიცით რომ არსებობს მეორე ნაწილიც, მაგრამ როგორც კი მის მოხელთებას ვცდილობთ, ტონალი მაშინვე ერთვება როგორც ეჭვიანი და მძლავრი ბოსი და მართვის სადავეებს თავის ხელში იღებს. ის თავისი ეშმაკობით გვაზარმაცებს და ცდილობს მეორე ნაწილზე სულ მცირე მინიშნებაც კი დაგვავიწყოს, ხოლო ეს მეორე ჭეშმარიტი ნაწილი - ნაგუალია.

 


 

ტონალის დღე

რესტორნიდან გამოსვლისას დონ ხუანს ვუთხარი, რომ ის არ ცდებოდა, როცა თემის სირთულეზე მაფრთხილებდა. ჩემი ნაქები ინტელექტი ნამდვილად არ აღმოჩდა საკმარისი მისი ახსნილის გასააზრებლად. ვკითხე, ხომ არ ჯობდა ისევ სასტუმროში წავსულიყავი, ჩემს ჩანაწერებს ჩავჯდომოდი და კიდევ ერთხელ გამეაზრებინა ყველაფერი. მან კი მიპასუხა, რომ მის სიტყვებს ამხელა მნიშვნელობაც არ ჰქონდა.

ამ დროს სუნთქვაშეკრულმა ვიგრძნი საკუთარ თავში რაღაცა ამოუცნობი.

ამის შესახებ ხმამაღლა ვთქვი. დონ ხუანმა დაუფარავი ცნობისმოყვარეობით შემომხედა. ვუთხარი, რომ რაღაცა მსგავსი ადრეც მომსვლია - რაღაც უცნაური ჩავარდნები, წყვეტები აღქმის მდინარებაში. როგორც წესი ყველაფერი სხეულში ბიძგით იწყებოდა, მერე კი თავს ისე ვგრძნობდი თითქოს ჰაერში დავფარფატებდი.

ნელა გავუყევით გზას ქალაქის ცენტრისკენ. დონ ხუანმა მთხოვა დაწვრილებით მომეყოლა ამ „ჩავარდებზე“, მაგრამ მე სიტყვების შერჩევა ძალიან მიჭირდა. მათი აღწერა თავიდან შემდეგი ტერმინებით დავიწყე : „გულმავიწყობა“, „დაბნევა“, „უყურადღებობა“, მაგრამ დონ ხუანმა შემახსენა, რომ ნამდვილად ძალიან ფრთხილი და დაკვირვებული ადამიანი ვარ, მშვენიერი მეხსიერებით.

თავიდან ამ ჩავარდნებს შინაგანი დიალოგის შეჩერებას ვუკავშირებდი, მერე კი გავიხსენე, რომ ასე მემართებოდა მაშინ როცა საკუთარ თავს გაცხარებულია ვესაუბრებოდი. ეს ყველაფერი თითქოს წარმოიშობოდა იმ ადგილიდან, რომელიც სრულიად დამოუკიდებელია ყველაფერ იმისგან რაც ვიცი.

დონ ხუანმა კმაყფილმა გაიღიმა და ბეჭებზე ხელი დამარტყა.

-როგორც იქნა რეალური კავშირების შემჩნევა დაიწყე, - მითხრა მან.

ვთხოვე ეს იდუმალი მოვლენა აეხსნა, თუმცა მან საუბარი მკვეთრად შემაწყვეტინა და მანიშნა გავყოლოდი. ჩვენ ტბასთან პატარა პარკში შევედით.

-აქ შევჩერდეთ, - მითხრა მან და სკამზე ჩამოჯდა, - ეს ადამიანებზე დაკვირვებისთვის იდეალური ადგილია. აქედან გამვლელებსაც დავინახავთ და ეკლესიის მრევლსაც.

მან ფართო, ხალხმრავალ ქუჩაზე და ეკლესიისკენ მიმავალ პატარა, მოხრეშილ ბილიკზე მიმითითა. ჩვენი სკამი ქუჩასა და ეკლესიას შორის ზუსტად შუაში იდგა.

-ეს ჩემი საყვარელი სკამია, - თქვა მან და სკამს ხელი გადაუსვა.

მერე თვალი ჩამიკრა და ღიმილით დაამატა.

-მასაც ვუყვარვარ, აი რატომ არ ჯდება მასზე არავინ, მან იცოდა რომ მოვიდოდი.

-სკამმა იცოდა?

-არა სკამმა არა, ჩემმა ნაგუალმა.

-ნუთუ ნაგუალს მნიშვნელობა აქვს?! ნუთუ ის ნივთებს არჩევს?!

-რა თქმა უნდა, ის ყველაფერს აცნობიერებს. ამიტომაც მაინტერესებს შენი მონაყოლი. ის რასაც ჩავარდნებს და შეგრძნებებს უწოდებ - ნაგუალია. მასზე როცა ვლაპარაკობთ მნიშვნელობები ტონალის კუნძულიდან უნდა ვისესხოთ, ამიტომაც ჯობია არაფერი არ ავხსნათ და უბრალოდ მისი გამოჩენები აღვრიცხოთ.

მინდოდა ამ უცნაური შეგრძნებებზე მელაპარაკა, მაგრამ მან მთხოვა გავჩუმებულიყავი.

-გეყოფა დღეს ნაგუალის დღე არაა - დღეს ტონალის დღეა. კოსტიუმიც ამიტომ ჩავიცვი, დღეს მთლიანად ტონალი ვარ.

ის მე მიყურებდა, მინდოდა მეთქვა, რომ ეს თემა ყველაზე რთული იყო რაც მას აუხსნია. მან კი მითხრა, რომ წინასწარვე გრძნობდა რასაც ვეტყოდი.

-ეს რთულია, - განაგრძო მან, - ვიცი, მაგრამ რადგან ეს თემა შენი უკანასკნელი ბარიერია და ჩემი სწავლების დასკვნითი ნაწილიც, გადაჭარბების გარეშე ვიტყვი, რომ ეს მოიცავს ყველაფერს, რისთვისაც ჩვენი შეხვედრის პირველივე დღიდან გამზადებდი.

დიდხანს ვდუმდი. ვგრძნობდი, რომ უნდა მომეცადა სანამ ახსნას არ დაამთავრებდა, მაგრამ უეცარად შფოთვის მოულოდნელი შეტევა ვიგრძენი და ვკითხე.

-ნაგუალი და ტონალი ჩვენს შიგნითაა?

მან ყურადღებით შემომხედა.

-ძალიან რთული კითხვაა, - მიპასუხა მან , - შენ იტყვოდი, რომ ის შენს შიგნითაა, მაგრამ მე ასე არ ვიტყოდი, თუმცა მართალი მაინც არც ერთი არ ვიქნებოდით. შენი დროის ტონალი მოგიწოდებს, რომ რასაც შენს გონებასა და გრძნობებს უკავშირებ შენს შიგნითაა. ხოლო ჯადოქრების ტონალი საწინააღმდეგოს აცხადებს - ამბობს, რომ ეს ყველაფერი გარეთაა. ვინაა მართალი? არცერთი. შიგნით არიან ისინი თუ გარეთ ამას საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა.

უკან არ ვიხევდი. ვუთხარი, რომ როცა ის ტონალსა და ნაგუალზე ლაპარაკობდა შთაბეჭდილება იქმნებოდა თითქოს მესამე ნაწილიც არსებობდა. მათ თქვა, რომ ტონალი გვაიძულებს ჩვენ „ჩავიდინოთ საქციელები“. მე დავინტერსედი:

-ვის ჩვენ?

მან პირდაპირ პასუხს თავი აარიდა.

-ეს ყველაფერი ასე მარტივი ასახსნელი არაა, - მითხრა მან, - როგორი მოხერხებულიც არ უნდა იყოს ტონალის დაცვა, ნაგუალი ყოველთვის ახერხებს მის გარღვევას და ზედაპირზე ამოსვლას. თუმცა მისი გამოჩენა ყოველთვის წინასწარგანსაზღვრული არაა. ტონალის უმაღლესი ხელოვნება ნაგუალის ნებისმიერი გამოვლინების ჩახშობაა ისე, რომ მისი თანდასწრება ამქვეყნად ყველაზე აშკარა რაიმეც რომ იყოს მაინც შეუმჩნეველი დარჩეს.

-შეუმჩნეველი ვისთვის?

მან ჩაიცინა და თავი გააქნია, მე პასუხი დავიჟინე.

-ტონალისთვის, - მიპასუხა მან, - საუბარი მხოლოდ მასზე. მე საკითხს გარშემო შემოვუვლი ხოლმე, მაგრამ ამან არ დაგაბნიოს. მე ხომ გაგაფრთხილე, რომ რასაც გიხსნი იმის გაგება ძალიან რთულია. მე შენთან ერთად მიწევს ამ სიცარიელეში ჩაშვება, რადგან ჩემი ტონალი აცნობირებს რომ საუბარი მასზეა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ჩემი ტონალი საკუთარ თავს იყენებს, რომ გაიგოს ის ინფორმაცია, რომლის გადაცემასაც შენი ტონალისთვის ვცდილობ. ასე ვთქვათ, როცა ტონალი აღმოაჩენს რა კარგია საკუთარ თავზე ლაპარაკი, ის ქმნის ტერმინებს „მე“, „ჩემს თავს“ და სხვა მსგავსს, რათა საკუთარ თავზე არა მხოლოდ თავის თავს არამედ სხვა ტონალებსაც ესაუბროს.

შესაბამისად, როცა ვამბობ, რომ ტონალი გვაიძულებს ვაკეთოთ რაიმე მე სულაც არ ვგულისხმობ, რომ არსებობს რაღაც მესამე. ის თავადვე აიძულებს საკუთარ თავს თავისივე შეხედულებებს მიჰყვეს.

გარკვეულ გარემოებებში ტონალი აცნობიერებს, რომ მის გარდა კიდევ რაღაცა არსებობს. ესაა სიღრმიდან ამოსული ხმა, ნაგუალის ხმა. ხომ ხვდები, რომ მთლიანობა ჩვენი ბუნებრივი მდგომარეობაა და ტონალს ამ ფაქტის საბოლოოდ მოშორება არ შეუძლია. ამიტომაც არის ხოლმე მომენტები, განსაკუთრებით მეომრების ცხოვრებაში, როცა ეს მთლიანობა ხილვადი ხდება. სწორედ ასეთ მომენტებში ვაცნობიერებთ ვინ ვართ სინამდვილეში.

-მე იმ ბიძგებმა დამაინტერესა, რომლებზეც შენ ყვებოდი, რადგან სწორედ ასე ამოდის ნაგუალი ზედაპირზე. ასეთ დროს ტონალი საკუთარ მთლიანობას გრძნობს. ასეთი გაცნობიერება ყოველთვის სტრესულია, რადგან ის ჩვენი სიმშვიდის საზღვარს არღვევს. მე მას ისეთი არსების მთლიანობას ვუწოდებ რომელიც მოკვდება, მოკვდავის მთლიანობას. საქმე იმაშია, რომ სიკვდილის მომენტში ნამდვილი წყვდიადის მეორე წევრი - ნაგუალი - მთლიანად მოქმედი ხდება. ყველა გაცნობიერება, მოგონება და აღქმა რაც ჩვენს დუნდულებსა და თეძოებში, მხრებზე, ზურგზე და კისერშია თავმოყრილი გაფართოებას და რღვევას იწყებს, როგორც გაწყვეტილი უსასრულო მძივის თვლები, ისინიც იფანტება შემაერთებელი სასიცოხლო ძაფის გარეშე.

მან მე შემომხედ, მშვიდი მზერა ჰქონდა, თავი უხერხულად და სულელურად ვიგრძენი.

-საკუთარი თავის მთლიანობა ძალიან მძიმე საქმეა, - თქვა მან, - ჩვენი მისი მხოლოდ მცირე ნაწილი გვჭირდება რთული სასიცოცხლო ამოცანების შესასრულებლად. მაგრამ როცა ვკვდებით, ვკვდებით მთლიანები. ჯადოქარს უჩნდება კითხვა, - თუ საკუთარი თავის მთლიანობით ვიხოცებით, მაშინ რატომ არ ვცხოვრობთ მისით?

მან თავის ირგვლივ მოძრავ ხალხზე მანიშნა.

-ყველა ეს ტონალია, - მითხრა მან, - მე შენ ზოგიერთ მათგაზე მიგანიშნებ, რათა შენმა ტონალმა შეძლოს და მათი შეფასებისას საკუთარი თავიც შეაფასოს.

მერე მან ჩემი ყურადღება ორი მოხუცი ქალისკენ მიმართა, ახლახანს რომ გამოვიდნენ ეკლესიიდან. წუთით ისინი გრანიტის კიბის თავზე შეჩერდნენ, მერე კი ნელა დაიწყეს დაშვება ყოველ საფეხურზე შესვენებებით.

-ყურადღებით დააკვირდი ამ ქალებს, - მითხრა მან, - მაგრამ დაათვალიერე ისინი არა როგორც ადამიანები არამედ როგორც ტონალები.

ქალები, როგორც იქნა, ხელჩაკიდულები ჩამოვიდნენ კიბეზე და ფრთხილად გაუყვნენ მოხრეშილ ბილიკს, ისე თითქოს ყინულზე მიდიოდნენ და ნებისმიერი დროს შეიძლებოდა ფეხი დასცურებოდათ.

-შეხედე მათ, - ჩუმად მითხრა დონ ხუანმა, - ძნელია უფრო საცოდავი ტონალის პოვნა.

ორივე ქალი ძვალწვრილი მაგრამ ძალიან მსუქანი იყო. ორმოცდაათ წელს გადაცილებულები იქნებოდნენ, დაქანცული სახეები ჰქონდათ, თითქოს ტაძრის კიბეებზე სიარული მათ ძალებს აღემატებოდა.

როცა ჩვენ გაგვისწორდნენ დაბნეულები შეჩერდნენ, ბილიკზე კიდევ ერთი საფეხური იყო.

-წინ იყურეთ ქალბატონებო! - დრამატულად წამოიძახა დონ ხუანმა და ადგილიდან წამოდგა, ქალებმა აშკარა შეცბუნებით შეხედეს.

-ერთხელ დედაჩემმა აქ მარჯვენა თეძო მოიტეხა, - თქვა მან და გალანტურად მიირბინა რათა საფეხურზე გადაბიჯებაში მიხმარებოდა.

მათ უამრავი მადლობა გადაუხადეს, დონ ხუანმა კი მზრუნველად უთხრა, რომ დაცემის შემთხვევაში გაუნძრევლად წოლილიყვნენ სანამ სასწარაფო დახმარება მოვიდოდა. ქალებმა პირჯვარი გადაიწერეს.

დონ ხუანი მობრუნდა და დაჯდა. თვალები უბრწყინავდა, მერე მომიბრუნდა და ჩუმად მითხრა.

-ეს ქალები არც ისე მოხუცები და სუსტები არიან, თუმცა კი უკვე ინვალიდები. გაჟღენთილნი არიან სიფრთხილით, მთელი მათი ტანისამოსი, სუნი, სიცოცხლესთან დამოკიდებულება... როგორ ფიქრობ რატომ?

-იქნებ ასეთებად დაიბადნენ?

-არა ასეთებად არ იბადებიან - ასეთები ხდებიან. ამ ქალების ტონალი სუსტი და მშიშარაა.

-მე დღეს უკვე ვთქვი, რომ დღეს ტონალის დღეა და მხოლოდ მასთან მსურს საქმის დაჭერა. ამ კოსტიუმით მინდოდა მეჩვენებინა, რომ მეომარი თავის ტონალს განსაკუთრებულად ექცევა. როგორც ხედავ კოსტიუმი მოდურადაა შეკერილი, ტანზე მშვენივრად მადგას და მასში თავს ძალზე ბუნებრივად ვგრძნობ. მაგრამ ამპარტავნება არაფერ შუაშია - მე ის იმიტომ ჩავიცვი, რომ შენთვის მეომრის სული, ჩემი როგორც მეომრის ტონალი მეჩვენებინა.

-დღეს ამ ქალებმა ტონალის პირველი გაკვეთილი ჩაგიტარეს, თუ შენს ტონალს ყურადღებას არ მიაქცევ ცხოვრებაც ზუსტად ასე უმოწყალოდ მოგექცევა. თუ ამ ქალებს საკუთარ თავს შეადარებ, ვფიქრობ შენ უკვე ყველაფერს მიხვდი და ამაზე აღარ გავაგრძელებ.

უცებ ვიგრძენი, რომ ფეხქვეშ მიწა მეცლებოდა და სასოწარკვეთილმა ვთხოვე რა უნდა გამეგო. დონ ხუანმა ხმამაღლა გაიცინა.

-მოდი ამ ბიჭს შეხედე მწვანე შორტებსა და ვარდისფერ პერანგში, - ჩამჩურჩულა მან და ჩვენს წინ მდგარ გამხდარ, გამოკვეთილნაკვთებიან ბიჭზე მანიშნა. ბიჭმა თითქოს არ იცოდა საით წასულიყო, ქუჩისკენ თუ ეკლესიისკენ. ორჯერ გაიშვირა ხელი ეკლესიისკენ თითქოს საკუთარ თავს არწმუნებდა, რომ იქით წასვლა სჯობდა, მერე კი მე მომაჩერდა ცარიელი მზერით.

-შეხედე როგორ აცვია, შეხედე მის ფეხსაცმელს, - ჩამჩურჩულა დონ ხუანმა.

ამ ახალგაზრდების ტანსაცმელი ჭუჭყიანი და დაჭმუჭნული იყო. მისი ფეხსაცმელი კი დიდი ხნის გადასაყრელი გახლდათ.

-ალბათ ძალიან ღარიბია, - ვკითხე მე.

-სულ ესაა რისი თქმაც მასზე შეგიძლია? - მკითხა მან.

მე ამ ახალგაზრდის სიღარიბის ბევრი მიზეზი ჩამოვთვალე: ცუდი ჯანმრთელობა, უიღბლობა, საკუთარი გარეგნობისადმი უყურადღებობა, ბოლოს და ბოლოს შეიძლება ციხიდან ახალი გამოსული იყო.

დონ ხუანმა მითხრა, რომ უბრალოდ ვარაუდებს ვაგებდი, მას კი ჩემს მიერ სხვების გამართლების მცდელობები არ აინტერესებდა, რომ ვითომდა ისინი არასასურველი გარემოებების მსხვერპლნი იყვნენ.

-იქნებ სულაც საიდუმლო აგენტია და ვალდებულია მაწანწალას გავდეს, - ვიხუმრე მე.

ბიჭი არეული ნაბიჯით გაემართა ქუჩისკენ.

-ის ნამდვილად მაწანწალაა, - თქვა დონ ხუნმა, - შეხედე მის დასუსტებულ სხეულს, გამხდარ ხელ-ფეხს, ძლივს დადის. აქამდეც არ შეიძლება თავის მოჩვენება. მის თავს რაღაც ცუდი ხდება, მაგრამ ახლა საქმე ამაში არაა. კიდევ ერთხელ გიმეორებ დღეს შენ ხალხს ისე უნდა უყურო როგორც ტონალებს.

-რას ნიშნავს დავინახო როგორც ტონალები?

-ეს ნიშნავს რომ უნდა შეწყვიტო მისი მორალური მხარის განსჯა/გამართლება მხოლოდ იმიტომ რომ ის ქარში აფრიალებულ ფოთოლს ჰგავს. სხვაგვარად რომ გითხრა უნდა უყურო ადამიანს მაგრამ არ იფიქრო მის უსუსურობასა და უსარგებლობაზე. შენ ზუსტად იცი რასაც ვგულისხმობ. შენ უნდა შეაფასო ის ადამიანი ისე რომ არც გაამართლო და არც დაადანაშაულო.

-ის ძალიან ბევრს სვამს, - ვთქვი მე უცებ, ეს სიტყვები უნებურად ამომხდა თითქოს ვიღაცა სხვამ წამოიყვირა. მინდოდა ამეხსნა, რომ ეს განაცხადიც ჩემი ერთ-ერთი სპეკულაცია იყო.

-ასე არაა, - თქვა დონ ხუანმა, - ამჯერად შენი ხმა დამაჯერებლად ჟღერდა. შენ ხომ არ გითქვამს „იქნებ ის ლოთია“.

აუხსნელი გაღიზიანება ვიგრძენი. დონ ხუანმა გაიცინა.

-შენ ნახე ეს ადამიანი, - მითხრა მან, - ასეთ დროს განაცხადს აკეთებ დაფიქრების გარეშე და დარწმუნებული. ეს ჩვენება იყო. შენ უცებ მიხვდი, რომ ამ ბიჭის ტონალი არაფრად არ ვარგოდა. შენ თვითონაც ვერ მიხვდი ეს როგორ გამოგივიდა.

გამოვტყდი, რომ სწორედ ასე ვგრძნობდი თავს.

-მართალი ხარ, - განაგრძო დონ ხუანმა, - მის ახალგაზრდობას არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს. ის ავადმყოფია, როგორც ის ორი ქალი. ახალგაზრდობა ტონალის განადგურებისთვის ბარიერი არაა, შენ ცდილობდი ამ ადამიანის მდგომარეობა გაგემართლებინა, ამიტომაც უამრავი მიზეზი მოიფიქრე. მე კი ვფიქრობ, რომ მხოლოდ ერთი მიზეზია - მისი ტონალი. ხოლო მისი ტონალი არა მხოლოდ იმიტომაა სუსტი რომ ის სვამს. უფრო პირიქითაა, ის იმიტომ სვამს, რომ სუსტი ტონალი აქვს. სწორედ ეს სისუსტე ხდის მას ისეთად როგორიც არის. რაღაც მსგავსი ამათუ იმ ფორმით ემართება ყველა ჩვენგანს.

-მაგრამ განა ახლა, მისი ტონალის აღწერისას შენ მის საქციელზე არ მსჯელობ?

-გიხსნი, ისე როგორც არავის სხვას არ აუხსნია, მაგრამ ეს არც გამართლებაა არც გამტყუნება. ამ ბიჭის ტონალი სუსტი და შეშინებულია. მაგრამ მხოლოდ ის არაა ასე. ყველა ერთ ნავში ვსხედვართ.

ამ დროს ჩვენ ჩაგვიარა გოროზმა მამაკაცმა ძვირფას, მუქნაცრისფერ კოსტიუმში. პიჯაკი ხელზე გადაეკიდა, პერანგის საყელო შეეხსნა და ჰალსტუხი მოეშვა, ოფლი სდიოდა. ის ძალიან ფერმკრთალი იყო და ეს ოფლს უფრო შესამჩნევს ხდიდა.

-თვალი ადევნე, - მიბრძანა დონ ხუანმა.

მამაკაცი მოკლე მძიმე ნაბიჯებით მიდიოდა, სიარულისას ირწეოდა. ის ეკლესიაში არ ასულა, შემოუარა მას და კუთხეში გაუჩინარდა.

-არ არსებობს არანაირი აუცილებლობა სხეულს ასე საშინლად მოექცე, - თქვა დონ ხუანმა, - მაგრამ რაც არ უნდა სამწუხარო იყოს ყოველ ჩვენგანს შეუძლია საკუთარი ტონალის დასუსტება. მე ამას ინდულგირებას ვეძახი.

მერე ხელი ბლოკნოტზე დამიდო და მთხოვა წერა შემეწყვიტა. რადგან ეს ყურადღებას მიფანტავდა. შემომთავაზა მოვდუნებულიყავი, შინაგანი დიალოგი შემეწყვიტა და „შევრწყმოდი“ ხალხს რომლებსაც ვაკვირდებოდი.

ვკითხე შერწყმაში რას გულისხმობდა. მან კი მიპასუხა, რომ ამის ახსნა შეუძლებელია. ეს ისეთ რამეა რასაც სხეული გრძნობს ან აკეთებს სხვა სხეულებთან ვიზუალური კონტაქტის დროს. მერე კი დაამატა, რომ წინა შემთხევაში ამ პროცესს „ხილვას“ უწოდებდა და ეს ნამდვილი შინაგანი სიმშვიდის მიღებაში მდგომარეობდა, რასაც ჩვენს შიგნით რაღაცის დაგრძელება მოსდევდა. ეს დაგრძელება ეხება და ერწყმის სხვა სხეულებს და კიდევ რაღაცას ჩვენს გონებაში.

ძალიან მინდოდა ეს ყველაფერი ჩამეწერა, მაგრამ მან შემაჩერა და ჩვენს გარშემო მოსიარულე ხალხისგან ცალკეული ადამიანების ამორჩევა დაიწყო. მან ათეულობით ადამიანზე გამამხვილებინა ყურადღება და ქალების, მამაკაცების და ბავშვების ტიპების ფართო დიაპაზონი შექმნა. დონ ხუანი ირჩევდა იმ პირებს, ვისი სუსტი ტონალიც შეესაბამებოდა გარკვეულ კლასიფიკაციის სისტემას და ასე გამაცნო ინდულგირების ნაირგვარობის მრავალი ფორმა.

შეუძლებელი იყო ყველა ამ პირის დამახსოვრება რომლებზეც მან მიმითითა და რომლებიც განვიხილეთ. დავიჩივლე, რომ ჩანაწერების გაკეთების შესაძლებლობა რომ მქონოდა, მისი ინდულგირბის სქემაზე შენიშვნებს გავაკეთებდი. მაგრამ მას აღარაფრის გამეორება აღარ უნდოდა და შესაძლოა თავად აღარც კი ახსოვდა არაფერი.

მან გაიცინა და მითხრა, რომ აღარ ახსოვდა, რადგან ჯადოქრის ცხოვრებაში შემოქმედებაზე ნაგუალი აგებს პასუხს. მან ცას ახედა და მითხრა, რომ უკვე გვიანია და ახლა უკვე მიმართულება უნდა შემეცვალა. სუსტი ტონალების ნაცვლად ახლა უკვე „სწორ ტონალს“ უნდა დავლოდებოდით. აქ მან დაამატა, რომ მხოლოდ მეომარს შეიძლებოდა „სწორი ტონალი“ ჰქონოდა და რომ ჩვეულებრივ ადამიანს საუკეთესო შემთხვევაში „კარგი ტონალი“ ექნებოდა.

რამდენიმე წუთის მერე ხელები თეძოებზე შემოირტყა და ახარხარდა.

-ნახე ვინ მოდიან, - მითხრა მან და ნიკაპით ქუჩაზე მანიშნა,- თითქოს რიგში ჩამდგარან.

ჩვენ სამი ინდიელი გვიახლოვდებოდა. სამივეს მოკლე შალის პონჩო, თეთრი შარვლები, გრძელსახელოებიანი თეთრი პერანგები და გაცვეთილი ჭუჭყიანი შარვლები ეცვათ, თავზე ჩალის ქუდები ეხურათ, სამივეს ზურგზე ჩანთა ეკიდა.

დონ ხუანი ადგა და მათ შესახვედრად გაემართა. დაუძახა. ინდიელებს გაუკვირდათ და ღიმილით მიაუხლოვდნენ. როგორც ჩანს ჩემზე უყვებოდა რაღაცას. სამივემ ჩემსკენ მოიხედა და გამიღიმა. 3-4 მეტრში იდგნენ. ყურადღებით მოვუსმინე, მაგრამ მაინც ვერ გავიგე რაზე საუბრობდნენ.

დონ ხუანმა ჯიბიდან რამდენიმე ასიგნაცია ამოიღო და მათ გაუწოდა. ინდიელები ძალიან კმაყოფილები დარჩნენ.მე ისინი ძალიან მომეწონა. ბავშვებს მაგონებდნენ, ყველას წვრილი თეთრი კბილები და სახის სასიამოვნო ნაკვთები ჰქონდათ. უფროსი ულვაშს ატარებდა. ძალიან კეთილი, მაგრამ დაღლილი თვალები ჰქონდა. ქუდი მოიხადა და სკამთან ახლოს მოვიდა. დანარჩენებიც მას მიჰყვნენ. სამივე ერთხმად მომესალმა და ერთმანეთს ხელი ჩამოვართვით. დონ ხუანმა მთხოვა მათთვის ფული მიმეცა. მათ მადლობა გადამიხადეს და ცოტა ხნის ზრდილობიანი დუმილის შემდეგ დამემშვიდობნენ. დონ ხუანი სკამზე დაჯდა და ჩვენ ისინი მზერით გავაცილეთ ვიდრე ბრბოში არ ჩაიკარგნენ.

დონ ხუანს ვუთხარი, რომ ისინი რატომღაც ძალიან მომეწონნენ.

-არაფერია გასაკვირი, - მითხრა მან, - შენ უნდა გეგრძნო, რომ მათ ძალიან კარგი ტონალი აქვთ. ეს ასეც უნდა იყოს. მაგრამ ჩვენს დროში არა. ალბათ შეამჩნევდი რომ ბავშვებს გავდნენ. ისინი ბავშვები არიან და ეს ძალიან საწყენია. მე ეს შენზე კარგად მესმის, ამიტომ არ შემეძლო სევდის გემო არ მეგრძნო. ინდიელები ძაღლებივით არიან - მათ არაფერი აქვთ, მაგრამ ასეთია მათი ბედი და მე სევდას არ უნდა ვგძნობდე. ჩემი სევდა ეს ჩემი ინდულგირების ხერხია.

-საიდან არიან ისინი დონ ხუან?

-მთებიდან, ბედნიერების საძებრად გადმოხვეწილები. ძმები არიან და უნდათ ვაჭრები გახდნენ. მე ვუთხარი, რომ მეც მთებიდან ჩამოვედი და ვაჭარი ვარ. შენ კი ჩემს კომპანიონად წარგადგინე. ჩვენ რომ ფული მივეცით, თილისმა იყო. მეომარი ყოველთვის უნდა გასცემდეს მსგავს თილისმებს. მათ ძალიან სჭირდებოდათ ფული. მაგრამ თილისმის შემთხვევაში აუცილებლობა არ უნდა იყოს არსებითი არგუმენტი. ყურადღება უფრო გრძნობებს უნდა მიაქციო. პირადად მე სამივე ძმა მომეწონა.

ინდიელები ჩვენს დროში ისინი არიან, ვინც რაღაცას ჰკარგავს. მათი დაცემა ჯერ კიდევ ესპანელების დროს დაიწყო, ახლა კი მათი შთამომავლების მმართველობისას ინდიელებმა ყველაფერი დაკარგეს. არ იქნება გადაჭარბება თუ ვიტყვით, რომ ინდიელემა თავიანთი ტონალი დაკარგეს.

-ეს მეტაფორაა დონ ხუან?

-არა ფაქტია. ტონალი ძალიან მოწყვლადია, ის ცუდ მოქცევას ვერ ითმენს. მას შემდეგ რაც თეთრებმა ამ მიწაზე ფეხი დადგეს, ისინი ანადგურებენ არა მხოლოდ ინდიელების დროის ტონალს არამედ ყოველი ცალკეული ინდიელების ტონალსაც. ადვილი მისახვედრია, რომ საწყალი საშუალო ინდიელისთვის თეთრი ადამიანის მმართველობა ნამდვილი ჯოჯოხეთი იყო. მაგრამ ირონია ზუსტად იმაშია, რომ სხვა ინდიელებისთვის ეს ნამდვილი ხსნა აღმოჩნდა.

-ვისზე ამბობ? ვინ სხვა ინდიელებზე?

-ჯადოქრები. ჯადოქრებისთვის კონკისტადორების გამოჩენა ნამდვილი გამოწვევა იყო. მხოლოდ ისინი ვერ შეურიგდნენ ესპანელებს და ვერც ესპანელებმა გაანადგურეს ისინი. ჯადოქრებმა კონკისტადორები თავიანთ სასარგებლოდ გამოიყენეს.

-ნუთუ ეს შესაძლებელი იყო დონ ხუან? მე მეგონა ესპანელებმა ქვა ქვაზე არ დატოვეს.

-მოდი ასე ვთქვათ, მათ გადაატრიალეს ყველა ქვა რომელიც მათი ტონალის საზღვრებში მოექცა. მაგრამ ინდიელების ცხოვრებაში იყო რაღაც რაც თეთრი ადამიანის აღქმის მიღმა იდგა და ვერც შეამჩნიეს. შეიძლება ჯადოქრებს უბრალოდ გაუმართლათ, შეიძლება ისინი ცოდნამ გადაარჩინა. მას შემდეგ, რაც ინდიელების დროის ტონალი და თითოეული ინდიელის ტონალი გაანადგურეს და ჯადოქრებმა აღმოაჩინეს, რომ ერთადერთი, რაც მათ იჭერდათ - ეს ხელშეუხებლად დარჩენილი ნაგუალი იყო. უფრო გასაგებად რომ ვთქვა, მათი ტონალი მათივე ნაგუალმა შეიფარა. ეს არ მოხდებოდა, რომ არა დამარცხებული ხალხის მტანჯველი ხვედრი.

დღევანდელი ცოდნის ადამიანები ამ პირობების შედეგია. ისინი ნაგუალის ერთადერთი მცოდნეები არიან, რადგან ისინი ნაგუალთან სრულიად მარტონი დარჩნენ. იქ თეთრ ადამიანს არასოდეს შეუხედავს. ფაქტიურად ისინი არც კი ეჭობდნენ ნაგუალის არსებობას.

აქ მე მტკიცება დავიწყე, რომ ევროპული გონისთვის უკვე ცნობილი ის რასაც ის ნაგუალს უწოდებდა და მაგალითად ტრანსცენდენტური ეგოს, იგივე უჩინარი დამკვირვებლის კონცეფცია მოვიყვანე, რომელიც უხილავად მონაწილეობს ყველა ჩვენს ფიქრში, აღქმასა და შეგრძნებაში. მე ავუხსენი დონ ხუანს, რომ სწორედ ამ ეგოს გავლით იმეცნებს ინდივიდი საკუთარ თავს. რადგან მხოლოდ ის არ იცვლება ჩვენში და შეუძლია რეალობა და ჩვენი აღქმის არეალი გახსნას.

დონ ხუანზე ამას არანაირი შთაბეჭდილება არ მოუხდენია, მან გაიცინა.

-რეალობის გახსნა - ტონალია, - გამომაჯავრა ლაპარაკი.

მე დავიჟინე, რომ ტონალი შესაძლოა ემპირიული ეგო ყოფილიყო, რომელიც მხოლოდ ცნობიერების გარდამალ მდინარებისას ჩანს, მაშინ როცა ტრანსცენდენტური ეგო ან ნაკადის მიღმა მდებარეობს.

-დაკვირვებით მე ვვარაუდობ, - ისევ განაგრძობდა ჩემს დაცინვას.

-სწორია, საკუთარ თავზე დაკვირვებით, - ვთქვი მე.

-მე მესმის რასაც ამბობ, - თქვა მან, - მაგრამ შენ არაფერს ამბობ. ნაგუალი არც გამოცდილებაა არც ინტუიცია და არც შემეცნება. ეს ტერმინები და ყველაფერი სხვა, რაც არ უნდა დაასახელო, ტონალის კუნძულის საგნებია. მეორე მხრივ ნაგუალი მხოლოდ ეფექტია. ტონალი დაბადებით იწყება და სიკდილით მთავრდება, ნაგუალი კი უსასრულოა, უსაზღვრო. მე ვთქვი, რომ ნაგუალი ესაა ადგილი სადაც ძალაა - მაგრამ ეს მხოლოდ მისი გადმოცემის ხერხია. მისი გამოვლენის წყალობით ნაგუალის ახსნა ყველაზე კარგად ძალის ტერმინებით შეიძლება. დღეს დილით, მაგალითად, როცა თითქოს დამუნჯდი და საუბრის უნარი წაგერთვა, მე შენ ამ დროს ჩემი ნაგუალის საშუალებით გამშვიდებდი.

-ვინაა ის დონ ხუან?

-არ დამიჯერებ, მაგრამ ამის გაგება შეუძლებელია. მე მხოლოდ ის ვიცი, რომ მთელი შენი ყურადღების მიპყრობა მინდოდა. მერე საქმეში ჩემი ნაგუალი ჩაერთო. მე ვხედავდი მის გამოვლინებას. მაგრამ არ ვიცოდი როგორ მუშაობდა.

დადუმდა. მინდოდა საუბარი გამეგრძელებინა, კითხვაც დავუსვი მაგრამ მან შემაჩერა.

-შეიძლება ითქვას, რომ ნაგუალი შემოქმედებაზე აგებს პასუხს, - თქვა ბოლოს და ყურადღებით დამაკვირდა, - ნაგვალი ერთადერთია ჩვენს არსებაში რასაც შექმნა შეუძლია.

დონ ხუანი მშვიდად მიყურებდა. მე ამ თემამ ძალიან დამაინტერესა და ვთხოვე დაწვრილებით აეხსნა. მან მითხრა, რომ ტონალი მხოლოდ მოწმე და რეგისტრატორი იყო. მერე ვკითხე როგორ ახსნიდა ფაქტს, რომ ჩვენ დიდებულ შენობებს და რთულ მექანიზმებს ვაგებთ.

-ეს შემოქმედება არაა, - თქვა მან, - ეს ფორმირებაა. სხვა ტონალებთან გაერთიანებით იმას შექმნი რასაც გინდა. დიდებულ შენობებსაც მათ შორის, როგორც შენ ამბობ.

-მაშ შემოქმედება რაღაა დონ ხუან?

მან ცერად შემომხედა, ჩაიცინა, მარჯვენა ხელი თავს ზემოთ ასწია და მკვეთრად მოაბრუნა მაჯა, თითქოს კარის სახელურს აღებდა.

-აი შემოქმედება, - მითხრა მან და ხელის გული თვალებთან მომიტანა.

ძალიან დიდხანს ვერ შევძელი მზერის მის ხელზე ფოკუსირება. როგორც ერთხელ უკვე დამემართა უხილავმა ბადემ მთელი სხეული შემიბორკა, თანაც ისე რომ მას თუ არ გავარღვევდი მზერას ხელის გულზე ვერ გადავიტანდი.

იქამდე ვიბრძოდი ვიდრე ოფლის წვეთები თვალებში არ ჩამივიდა. ბოლოს ვიგრძენი თუ გავიგონე ტკაცუნი და განთავისუფლებულმა თავი უნებურად გავაქნიე.

მისი მარჯვენა ხელის გულზე საინტერესო მღრღნელი იჯდა, ციყვს ჰგავდა. თუმცა უხეში, ნემსებით დაფარული კუდი უფრო მაჩვზღარბას მიუგავდა.

-ხელი მოკიდე, - წყნარად მითხრა დონ ხუანმა.

მე ავტომატურად დავემორჩილე და თითი ზურგზე გადავუსვი. დონ ხუანმა ხელი უფრო ახლოს მოიტანა და მე ისეთი რამ შევამჩნიე რამაც ჩემში ნერვიული სპაზმები გამოიწვია; ციყვს ძალიან დიდი კბილები და სათვალე ჰქონდა.

-ის იაპონელს ჰგავს, - ვთქვი მე ისტერიულად ახარხარებულმა.

მღრღნელი დონ ხუანის ხელზე იზრდებოდა და ვიდრე მე სიცილისგან ისევ ცრემლით მქონდა სავსე, თვალები ის იმხელა გახდა, რომ ჩემი მზერის არედან გაქრა. ეს ისე სწრაფად მოხდა, რომ სიცილიც კი ვერ შევწყვიტე. როცა თვალები მოვიწმინდე და დონ ხუანს შევხედე, ის ისევ სკამზე იჯდა, მე კი მის წინ ვიდექი. თუმცა კი თავადაც ვერ გავიგე როგორ ავდექი.

ერთი წამით ჩემი ისტერია უკონტროლო გახდა. დონ ხუანი მშვიდად ადგა, დამსვა, ჩემი ნიკაპი მარცხენა იდაყვსა და მკლავს შორის მოიქცია და მარჯვენა ხელის თითები თავში ჩამიკაკუნა. ამ დარტყმას დენის დარტყმის ეფექტი ჰქონდა და მაშინვე მომიყვანა გონს.

ბევრი რამის კითხვა მინდოდა. მაგრამ სიტყვებს ვერ ვარჩევდი კითხვებისთვის. მივხვდი, რომ სახმო სიმებზე კონტროლი დავკარგე. მაგრამ ამასთან ბრძოლა არ მინდოდა და უბრალოდ სკამის საზურგეზე გადავწექი. დონ ხუანმა მთხოვა ინდულგირება შემეწყვიტა. თავბრუ ოდნავ მეხვეოდა. მთხოვა წერა დამეწყო ბლოკნოტი და ფანქარი სკამის ქვეშიდან გამოიღო და მომაწოდა.

შევეცადე, მთელი ძალა მოვიკრიბე თუნდაც მხოლოდ ერთი სიტყვის სათქმელად, მაგრამ აშკარად ვიგრძენი , რომ რაღაც უხილავი გარსი მაკრავდა. დონ ხუანი მიყურებდა და ხარხარებდა. მე კანიდან ვძვრებოდი, ვკვნესოდი, ვიდრე არ ვიგრძენი თუ გავიგონე ტკაცუნი.

მაშინვე შევუდექი წერას. დონ ხუანმა კი ისე დაიწყო საუბარი თითქოს მკარნახობდა.

-მეომრის ერთ-ერთი პრინციპი იმაში მდგომარეობს, რომ არავის და არაფერს არ უნდა მისცე შენზე ზემოქმედების საშუალება, - მითხრა მან, - ამიტომაც მეომარმა შესაძლოა თავად დემონიც კი ნახოს, მაგრამ მასზე ეს არ აისახება. მეომრის კონტროლი უზადო უნდა იყოს.

ის დამელოდა ვიდრე წერას არ მოვრჩი, მერე კი სიცილით მკითხა.

-ყველაფერი გაიგე?

ამ დროისთვის უკვე მომშივდა და სავახშმოდ რესტორანში გაყოლა ვთხოვე. მან კი მიპასუხა, რომ სწორი ტონალის გამოჩემდე იქ უნდა დავრჩენილიყავით. მერე კი სერიოზულად განაცხადა, რომ თუ დღეს სწორი ტონალი არ გამოჩნდებოდა, ჩვენ ადგილიდან მაინც ფეხი არ უნდა მოგვეცვალა და სკამზე იქამდე დავრჩენილიყავით ვიდრე „სწორი ტონალი“ გამოჩენას არ ინებებდა.

-რა არის სწორი ტონალი?

-ტონალი რომელიც სწორია, ჰარმონიული და გაწონასწორებული. სავარაუდოდ ერთ ასეთს შენ დღეს იპოვი, უფრო სწორედ შენი ძალა მოიყვანს მას ჩვენთან.

-მაგრამ როგორ გავარჩევ მას სხვა ტონალებისაგან?

-არ იფიქრო ამაზე ვიდრე არ გაჩვენებ.

-რას გავს ის დონ ხუან?

-ძნელი სათქმელია, შენზეა დამოკიდებული. ეს წარმოდგენა შენთვისაა ამიტომაც შენვე წაუყენებ საკუთარ თავს პირობებს.

-როგორ?

-არ ვიცი. შენი ძალა, შენი ნაგუალი გააკეთებს ამას. უხეშად რომ ვთქვათ ყოველ ტონალს ორი მხარე აქვს. ერთი გარეთა მხარეა - ხავერდი, კუნძულის ზედაპირი. ეს ნაწილი ქმედებასა და მოქმედებას უკავშირდება - უენერგიო ნაწილია. მეორე ნაწილი მსჯელობა და გადაწყვეტილებაა, შინაგალი ტონალი უფრო რბილი, ნაზი და რთულია.

სწორი ტონალი ისეთია სადაც ორივე მხარე გაწონასწორებულია, ბალანსსა და ჰარმონიაში იმყოფება.

დონ ხუანი დადუმდა. ამ დროს უკვე ძალიან დაბნელდა და წერა მიჭირდა. მან მირჩია მოვდუნებულიყავი და თქვა, რომ დღეს ძალიან მომქანცველი, თუმცა სასარგებლო დღე იყო და რომ დარწმუნებული იყო სწორი ტონალის გამოჩენაში. ათეულობით ადამიანმა ჩაგვიარა. 10-15 წუთი წყნარად ვისხედით მერე დონ ხუანი ადგა.

-ღმერთმანი შენ ეს შეძელი! შეხედე ვინ მოდის! გოგონა!

თავით მანიშნა გოგონაზე, რომელიც პარკს კვეთდა და ჩვენსკენ მოდიოდა. დონ ხუანმა მითხრა, რომ ამ ახალგაზრდა ქალს სწორი ტონალი ჰქონდა და თუ ის ერთ-ერთ ჩვენგანთან დასალაპარაკებლად შეჩერდებოდა ეს უჩვეულო ნიშანი იქნებოდა და ჩვენ ყველაფერი უნდა შეგვესრულებინა რასაც მოისურვებდა.

ქალის სახის ნაკვთები ვერ გავარჩიე თუმცა ჯერ კიდევ არც ისე ჩამობენელებულიყო. მან ორ ნაბიჯზე ჩაგვიარა და ჩვენსკენ არც კი მოუხედავს. დონ ხუანმა მთხოვა დავწეოდი და გამოვლაპარაკებოდი.

მე გავეკიდე და რაღაც მიმართულებაზე შევეკითხე. მასთან ძალიან ახლოს მივედი. ის ახალგაზრდა იყო, დაახლოებით 25 წლის, საშუალო სიმაღლის, ძალიან მომხიბლელი და კარგად ჩაცმული. ნათელი და მშვიდი თვალები ჰქონდა. მიღიმოდა. იყო მასში რაღაცა მიმზიდველი. ისიც ისე ძალიან მომეწონა როგორც ის სამი ინდიელი.

ისევ სკამზე დავჯექი.

-ის ქალი მეომარია? - ვკითხე დონ ხუანს

-არც მთლად ეგრეა, - მიპასუხა დონ ხუანმა,- შენი ძალა ჯერ ისე დამუშავებული არაა, რომ მეომარი მოიხმოს. მაგრამ მას ძალიან კარგი ტონალი აქვს. ისეთი რომელიც თავისუფლად გახდება სწორი ტონალი, მეომრები ასეთი ცომისგან იზილებიან.

მისმა ამ განცხდებამ ძალიან დამაინტერესა. ვკითხე შეეძლოთ თუ არა ქალებს მეომრები გამხდარიყვნენ. მან გაკვირვებულმა შემოხედა.

-რა თქმა უნდა შეუძლიათ, - მიპასუხა, - ისინი მამაკაცებზე უკეთაც კი არიან აღჭურვილნი ცოდნისკენ მიმავალი გზისთვის. მართალია, მამაკაცები შედარებით ცოტა უფრო მეტი სიმტკიცით გამოირჩევიან მაგრამ ქალებს ნამდვილად აქვთ უპირატესობა.

გამიკვირდა, რადგან ქალებზე ცოდნის გზის კონტექსტში არასოდეს გვისაუბრია.

-შენ მამაკაცი ხარ, - მითხრა მან, - ამიტომ შენთან სასაუბროდ მამრობით სქესს ვიყენებდი, ესაა და ეს. დანარჩენი იგივეა.

მინდოდა გამოკითხვა გამეგრძელებინა მაგრამ მან ხელი ისე ჩაიქნია თითქოს ეს თემა დახურა. მერე ზემოთ აიხედა. ცა თითქმის გაშავებულიყო მაგრამ აქა-იქ ჯერ კიდევ დარჩენილიყო ნარინჯისფერი ღრუბლები.

-დღის ბოლო - შენი საუკეთესო დრო, - მითხრა მან, - ამ ქალის გამოჩენა ზუსტად დაღამებამდე ამის საუკეთესო ნიშანია. ჩვენ ტონალზე ვსაუბრობდით, ამიტომაც ეს ნიშანიც შენს ტონალს ეხება.

-რას ნიშნავს ეს დონ ხუან?

-ეს იმას ნიშნავს, რომ შენ ცოტა დრო გაქვს შენი ცხოვრების ორგანიზებისთვის,- მომიგო დონ ხუანმა, - შენი ყველა გეგმა ძალიან მნიშვნელოვანი უნდა იყოს. რადგან დრო აღარ გაქვს, რომ სხვა შეადგინო. შენი იდეები ახლა უნდა განხორციელდეს თუ არადა გამოდის ისინი უსარგებლონი ყოფილან.

გთავაზობ შინ დაბრუნდე, ხელი მოჰკიდო შენს ძაფებს და მათ სიმაგრეში დარწმუნდე. ისინი ძალიან დაგჭირდება.

-რა დამემართება დონ ხუან?

-ერთხელ შენ ფსონი ძალაზე დადე. შენ სწავლების სიძნელეები გაიარე შფოთვის, სიჩქარისა და რაც მთავარია სიზარმაცის გარეშე. ახლა კი დღის ზღვარზე მიხვედი.

-რას ნიშნავს ეს?

-სწორი ტონალისთვის, ყველაფერი რაც ტონალის კუნძულზეა, გამოწვევას წარმოადგენს. უკეთ რომ ვთქვათ მეომრისთვის სამყაროში ყველაფერი გამოწვევაა. რა თქმა უნდა ყველაზე დიდი გამოწვევა ფსონის ძალაზე გაკეთებაა. მაგრამ ძალა ნაგუალიდან მოდის. ხოლო როცა მეომარი უკვე დღის ბოლოსაა მისული, ეს იმას ნისნავს, რომ ნაგუალი უკვე ახლოსაა. მეომრის ძალის წამი ახლოსაა.

-ჯერ კიდევ არ მესმის დონ ხუან. ეს იმას ხომ არ ნიშნავს რომ მალე მოვკვდები?

-თუ სულელი ხარ მოკვდები, - მომიჭრა მან, - მაგრამ უფრო რბილად თუ ვიტყვით მალე შეიძლება ჩაიფსა. ერთხელ უკვე დადე ფსონი ძალაზე, ამის შეცვლა შეუძლებელია. ვერ გეტყვი, რომ აი, ახლა შეასრულებ შენს დანიშნულებას, რადგან არანაირი დანიშნულება არ არსებობს. ერთადერთი რისი თქმაც შემიძლია ისაა, რომ უკვე ახლოს ხარ შენი ძალის მიღებასთან. ეს აშკარა ნიშანი იყო. ეს ახალგაზრდა ქალი დღის ბოლოს მოვიდა შენთან. შენ ძალიან ცოტა დრო დაგრჩა, აი სისულელეების დრო კი საერთოდ აღარ გაქვს. მშვენიერი მდგომარეობაა, მე ვიტყოდი, რომ საუკეთესოა, რაც კი შეიძლებოდა. რადგან ჩვენს ყველაზე უკეთეს ნაწილს მაშინ ვავლენთ, როცა კუთხეში მიგვიმწყვდევენ, როცა ბედისწერის მახვილს ვგრძნობთ ჩვენს თავზე - პირადად მე სხვაგვარად არც ვისურვებდი.

 


 

ტონალის შეკუმშვა

 ოთხშაბათს, დაახლოებით დილის 10 საათზე მე სასტუმროდან 15-იოდე წუთით ადრე გამოვედი დონ ხუანთან შესახვედრად. ჩვენ შევთანხმდით, რომ ავიასალაროების ახლოს შევხვდებოდით პასეო დე ლა რეფორმაზე, სასტუმროდან 5-6 კვარტალში.

 გასვლამდე ჩემს ნაცნობთან ერთად ვისაუზმე. მასაც უნდოდა გამომყოლოდა, მაგრამ მე თავი მოვაჩვენე თითქოს ქალთან შესახვედრად მივდიოდი. განზრახ გავეშურე ქუჩის საწინააღმდეგო მხარეს, იქ არა სადაც სალაროები იყო განლაგებული. თავს არ მანებებდა უსიამოვნო ეჭვი, რომ ჩემი ნაცნობი, რომელიც უკვე დიდი ხანია მეხვეწებოდა დონ ხუანი გამეცნო, მიხვდებოდა ჩემს ტყუილს და ამედევნებოდა.

 დონ ხუანი მეორე მხარეს, საგაზეთო კიოსკთან დავინახე. გზაზე გადასვლისას გაჩერება მომიხდა - მანქანა გავატარე. მერე ფრთხილად მოვიხედე უკან და დავინახე, რომ ჩემი ნაცნობი მომდევდა. ის ქუჩის კუთხეში იდგა და მოჩვენებითი დამნაშავის ჟესტით შლიდა ხელებს, თითქოს მანიშნებდა, რომ თავის შეკავება ვერ შეძლო. როგორც კი მანქანამ გაიარა გავიქეცი და საშუალება აღარ მივეცი დამწეოდა.

როგორც ჩანს დონ ხუანი მიხვდა ჩემს მდგომარეობას. როცა მასთან მივირბინე მან სწრაფად გადაიხედა ჩემი მხრიდან.

-ის გვიახლოვდება, - მითხრა მან,- ჯობია გვერდით ქუჩაზე გავუხვიოთ.

მან იმ ქუჩაზე მანიშნა, რომელიც დიაგონალურად უერთდებოდა პასეო დე ლა რეფორმას სწორედ იმ ადგილას სადაც ჩვენ ვიდექით. ორიენტირება სწარაფად მოვახერხე. ამ ქუჩაზე არასოდეს ვყოფილვარ, მაგრამ დაახლოებით ორი დღის წინ ვესტუმრე ავიაბილეთების სალაროს და კარგად მახსოვდა შენობის გეგმა. ის ამ ქუჩებით შექმნილ ვიწრო კუთხეში მდებარეობდა და ყოველ ქუჩაზე გამავალი ერთმანეთისგან 3-4 მეტრით დაშორებული, თითო კარი ჰქონდა. შენობაში ერთი კარიდან მეორემდე მისვლა ძალიან ადვილი გახლდათ და ასე ერთი ქუჩიდან მეორეზე გადასვლაც მარტივდებოდა. იმ დღეს როცა მივედი სალარო ხალხით იყო სავსე.

 მინდოდა მაშინვე შევვარდნილიყავი, თუმცა დონ ხუანი ნელი ნაბიჯით მომყვებოდა. როგორც კი ავიასალაროს კარს მივადექით, ზურგს უკან ჩემი მეგობარიც გადმოვიდა ბულვარზე. ქუჩასაც გადმოირბენდა და უკვე ჩვენთან იქნებოდა. დონ ხუანს იმედით შევხედე და შველას ველოდი. მან მხრები აიჩეჩა. გავბრაზდი და ჩემი ნაცნობისთვის ცხვირში მოდების მეტი ვერაფერი მოვიფიქრე.
ამ წუთას მე ალბათ ან ჩავისუნთქე ან ამოვისუნთქე და ვიგრძენი როგორ უეცრად დავრჩი უჰაეროდ დონ ხუანის მკვეთრი და ძლიერი დარტყმის გამო და უცებ შენობის ღია კარში შევვარდი. დონ ხუანის ეს საქციელი ისე მოულოდნელი იყო, რომ წინააღმდეგობა ვერ გავუწიე. მისი ბიძგის მერე ჩემი შიში ნამდვილ საშინელებას შეერწყა.

 სახის დასაცავად უნებურად ხელები წინ გავიშვირე. ბიძგი იმდენად ძლიერი იყო, რომ ოთახში შევარდნილს თვალთ დამიბნელდა და პირიდან ნერწყვი წამომივიდა. წონასწორობა ძლივს შევინარჩუნე. დიდი ძალისხმევა დამჭირდა რომ არ წავქცეულიყავი, ადგილზე რამდენჯერმე დავტრიალდი. გაურკვეველი სცენა იყო, ალბათ ჩემი ასეთი სწრაფი მოძრაობების გამო. მე ბუნდოვნად გავარჩიე დამსწრეთა ბრბო, რომლებიც თავისი საქმით იყვნენ დაკავებულნი და მივხვდი, რომ ყველა ძალიან გააღიზიანა ჩემმა ასე მოულოდნელმა შემოვარდნამ და ოთახში ტრიალმა. ჩემთვის იმის გაფიქრება, რომ ძალიან სულელურად გამოვიყურებოდი ძალიან უსიამოვნო აღმოჩნდა.

 გონებაში მთელმა რიგმა საშიშროებებმა ჩამირბინა. შემეშინდა სახით რომელიმე დამსწრეს არ დავცემოდი; ეს შესაძლოა აგერ ის მოხუცი ქალბატონი ყოფილიყო, რომლესაც დიდი ალბათობით რამეს დავუშავებდი დაჯახებისას. შესაძლოა უფრო უარესიც - შუშის კარს შევსკდომოდი, რომელიც ამ დროს დაკეტილი იყო და ალბათ თავით გავიტანდი.

 თითქმის გონებაგაფანტულმა მივაღწიე რიო დე ლა რეფორმაზე გამავალ კარამდე. ის ღია აღმოჩნდა და ფაქტიურად გავვარდი. ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა რომ ჩემი აზრები მიმართულება არ შეცვლილა და ისევ დონ ხუანზე ფიქრს განვაგრძობდი. თვალის გახელის გარეშე, ავტომატურად მარჯვნივ მოვბრუნდი და ბულვარს ქალაქის ცენტრისკენ გავუდექი თან დარწმუნებული ვიყავი, რომ დონ ხუანი სადაცაა შემომიერთდებოდა და მეზობელ ქუჩაზე ისევ ჩემს მეგობარს შევეჩეხებოდით.

 თვალი გავახილე დ განცვიფრებულმა უცებ ვერც კი გავიაზრე რა მოხდა. მე პასეო დე ლა რეფორმაზე კი არა ლაგუნილას ბაზარზე ვიდექი, სულ რაღაც 1,5 მილით დაშორებული სალაროებისგან.
თვალებს არ ვუჯერებდი და გარშემო გაოცებული ვიყურებოდი.

 მიმოვიხედე, ორიენტირებას შევეცადე და მივხვდი, რომ შორს არ ვიყავი იმ ადგილიდან სადაც პირველად შევხვდი დონ ხუანს მექსიკაში ჩასვლისას. სწრაფად მოვბრუნდი რათა კანტორაში დავბრუნებულიყავი, მაგრამ ჩემს უკან მხოლოდ წიგნებითა და ძველი ჟურნალებით სავსე დახლები დავინახე. გაღიმებული დონ ხუანი კი ჩემს მარჯვნივ იდგა.

 თავში სიმძიმე ვიგრძენი და ცხვირიც ამქავდა, თითქოს ცხვირიდან ლიმონათის გაზი ამომდიოდა. ხმა ვერ ამოვიღე, ვცდილობდი რაღაც მეთქვა მაგრამ უშედეგოდ. გარკვევით გავიგონე როგორ მთხოვა დონ ხუანმა არაფერზე მეფიქრა და არაფერი მეთქვა. თუმცა მე მაინც მინდოდა რაღაცის თქმა, სულ ერთია რის. ჩემში საოცარი ნერვოზულობა იზრდებოდა და ვგრძნობდი როგორ მეღვრებოდა ცრემლები სახეზე.

დონ ხუანს არ შევუნჯღრევივარ როგორც ამას ჩვეულებრივ აკეთებდა ხოლმე როცა უკონტროლო შიში მომიცავდა. ამის ამგივრად თავზე ხელი გადამისვა.

-აბა, აბა ჩემო პატარა კარლიტოს, - მითხრა მან, - შენს ბურთებს ნუ დაკარგავ.

ერთი წამით ჩემი სახე ხელისგულებში მოიქცია.

-არ ეცადო ისაუბრო, - მითხრა მან. ჩემს სახეს ხელი გაუშვა და გარშემომყოფებზე მიმანიშნა.

-ეს სასაუბროდ არაა, - თქვა მან, - მხოლოდ დააკვირვებისთვისაა. დააკვირდი! ყველას დააკვირდი !

 სინამდვილეში მე ვტიროდი, მაგრამ ამაზე ჩემი რეაქცია ძალიან უცნაური იყო. ტირილს ვგრძნობდი და ამას საერთოდ არ ვაქცევდი ყურადღებას. სულ არ მანაღვლებდა ამ მომენტში სულელურად გამოვიყურებოდი თუ არა.

 მიმოვიხედე, პირდაპირ ჩემს წინ იდგა საშუალო ასაკის მამაკაცი ვარდისფერი პერანგით და მუქი ნაცრისფერი შარვლით, ერთი შეხედვით ამერიკელს გავდა. ზორბა ქალს, როგორც ჩანს მის ცოლს, მისთვის ხელი ჩაეკიდა. მამაკაცი მონეტებს ითვლიდა, ხოლო 13 წლის ბიჭუნა, როგორც ჩანს მათი შვილი, მამას მისჩერებოდა. ბიჭი მამაკაცის ყველა მოძრაობას აკვირდებოდა. ბოლოს მამამ მონეტები მაგიდაზე დააწყო და ბიჭიც მომენტალურად მოეშვა.

-ყველაფერს დააკვირდი, - ისევ მთხოვა დონ ხუანმა.

 გარშემო არ იყო არცერთი ისეთი უჩვეულო რამ რაც ჩემს ყურადღებას მიიპყრობდა. ადამიანები ყველა მიმართულებით მოძრაობდნენ. მოვბრუნდი. მამაკაცი, რომელიც ჟურნალების კიოსკის მფლობელი მეგონა მაკვირებოდა და თვალებს იფშვნეტდა თითქოს ახლახანს გაეღვიძაო. მეგონა ის ძალიან დაქანცული, ან სულაც ავადმყოფი იყო.

 ისეთი შთაბეჭდიელბა მრჩებოდა, რომ აქ დასაკვირვებელი არაფერი იყო, ყოველ შემთხვევაში მე ვერაფერი ღირებული ვერ დავინახე. აქეთ-იქით ვიყურებოდი მაგრამ საინტერესოს ვერფერს ვხედავდი. დონ ხუანმა გარშემო შემომიარა, თითქოს მაფასებდა, მერე თავი გააქნია და ტუჩები გამოწია.

-წამოდი! წამოდი!, - მითხრა და ხელი ჩამკიდა, - გასეირნების დროა.

როგორც კი დავიძარით მომეჩვენა, რომ სხეული ძალიან შემიმსუბუქდა. ისეთი შთაბეჭდიელბა მქონდა თითქოს ჩემი ფეხსაცმელების ძირები რეზინის ბურთებივით ხტოდა.
დონ ხუანი მიხვდა ჩემს შეგრძნებებს. მან ხელი მაგრად ჩამჭიდა თითქოს ეშინოდა რომ გავიქცეოდი. ქვემოთ მექაჩებოდა და ეშინოდა საჰაერო ბუშტივით არ ავფრენილიყავი. გასეირნებამ შვება მომგვარა, ხასიათი გამომიკეთდა, ნერვიულობა სასიამოვნო საუბარმა შეცვალა.

 დონ ხუანი ისევ განაგრძობდა ჩემს დარწმუნებას, რომ ყველაფერს დავკვირვებოდი, მე კი ვუპასუხე, რომ აქ დასაკვირვებელიც არაფერია და რომ სრულიად არ მაინტერესებს რას აკეთებენ ადამიანები ბაზარში და ისიც, რომ არ მინდოდა თავი იდიოტად მეგრძნო როცა მონეტებისა და წიგნების მყიდველებს მივაშტერდებოდი, მაშინ როცა გაცილებით მნიშვნელოვანი რამ მხედველობის მიღმა შეიძლებოდა დამრჩენოდა.

-რას ნიშნავს „უფრო მნიშვნელოვანი რამ“ ? - მკითხა მან.

 როცა გავჩერდით მე დარწმუნებით განვაცხადე, რომ ჩემი აზრით მნიშვნელოვანი იყო ის რისი განცდაც მან მაიძულა, როცა თითქმის ერთ წამში დავძლიე მანძილი ავიაბილეთების სალაროსა და ბაზარს შორის. ამ სიტყვების ხმამაღლა გამოთქმამ კანკალი მომგვარა და ვიგრძენი, რომ სადაცაა ცუდად გავხდებოდი. დონ ხუანმა მაიძულა ხელი მუცელზე მიმეჭირა. მან ხელი გარშემო შემოავლო და განმიცხადა, რომ ჩვენს გარშემო გამეფებული ყოველდღიურობა იყო სწორედ ის ერთადერთი მნიშვნელოვანი რამ. ვიგრძენი, რომ ამან გამაღიზიანა. ფიზიკურად თავბრუსხვევის შეგრძნება გამიჩნდა და ღრმად სუნთქვა დავიწყე.

-ეს რა მიყავი დონ ხუან? - ვკითხე მოჩვენებითი გულგრილობით.

დამამშვიდებელი ხმით მიპასუხა, რომ ნებისმიერ დროს შეეძლო ჩემთვის ამის ახსნა. მაგრამ ის რაც ახლა ჩემს გარშემო ხდებოდა უკვე აღარასოდეს განმეორდებოდა. ამაში არც შევკამათებივარ. გასაგები იყო, რომ სცენები რომელსაც ვაკვირდებოდი აღარასოდეს განმეორდებოდა ყველა წვრილმანი დეტალით. თუმცა მე მაინც ვთვლიდი, რომ ასეთი სცენების ნახვა ნებისმიერ მომენტში შემეძლო. უფრო მნიშვნელოვნად იმის გაგება მიმაჩნდა როგორ დავძლიე ამხელა სივრცე. ეს რომ ვუთხარი დონ ხუანი ისე დაიჯღანა თითქოს ჩემი სიტყვები ტკივილს აყენებდა. ცოტა ხანს მდუმარედ მივდიოდით. ციებ-ცხელებამ შემიპყრო. ხელისა და ფეხის გულები მეწვოდა, ასეთივე უჩეულო ცხელება დამეწყო ნესტოებსა და თვალის ქუთუთოებში.

-რა გამიკეთე დონ ხუან? - საცოდავი ხმით ვკითხე მე.

 პასუხის ნაცვლად მკერდზე ხელი დამკრა და გაიცინა. მან მითხრა, რომ ადამიანები ძალიან სუსტი არსებები არიან და თავინთი ინდულგირებით კიდევ უფრო ისუსტებენ თავს. მერე ძალიან სერიოზული ტონით მთხოვა გლოვა შემეწყვიტა, საკუთარი საზღვრებიდან გამოვსულიყავი და ყურადღება უბრალოდ გარე სამყაროსთვის მიმეპყრო.  ძალიან ნელა განვაგრძობდით გზას. კალაპოტიდან სრულიად ამოვარდნილი ვიყავი და ყურადღებასაც ვერაფერს ვუთმობდი. დონ ხუანი შეჩერდა, პირი გააღო რომ რაღაცა ეთქვა, მაგრამ მერე გადაიფიქრა და ისევ გზა განვაგრძეთ.

-ის მოხდა რომ შენ ისევ აქ მოხვედი, - თქვა მან და მკვეთრად მობრუნდა ჩემსკენ.

-როგორ მოხდა ეს?

მან კი მითხრა, რომ ერადერთი რაც მან იცოდა იყო ის რომ მე ეს ადგილი თავად ავირჩიე.

 როცა საუბრი განვაგრძეთ საერთოდ აღარაფერი აღარ მესმოდა. მინდოდა ყველაფერი დამელაგებინა, მაგრამ მან დაიჟინა, რომ მხოლოდ იმაზე უნდა გვესაუბრა თუ როგორ მოვედით აქ. მაგრამ რადგანაც თავადაც არ ვიცოდი რატომ ავირჩიე ასე, სალაპარაკოც აღარაფერი იყო. ყოველგვარი მორიდების გარეშე გამაკრიტიკა და ჩემი სურვილი ყველაფერი გონივრულად განმეხილა არასაჭირო ინდულგირებად გამოაცხადა. მან მითხრა, რომ უფრო ადვილი და ეფექტურია მოქმედება როცა ეს არ ეხება გამართლებას, რომ როცა ჩემს გამოცდილებაზე ვსაუბრობ და ვფიქრობ მე მას ვაუბრალოებ.

 გარკვეული დროის შემდეგ მითხრა, რომ ეს ადგილი უნდა დამეტოვებინა, რადგან მე ის უკვე გავაფუჭე და ჩემთვის სულ უფრო და უფრო საზიანო ხდებოდა. ბაზარს გავცდით და ლა ალმეიდას პარკამდე მივედით. ისეთი დაღლილი ვიყავი, რომ პირდაპირ დავეხეთქე სკამზე. მხოლოდ ახლა მომივიდა აზრად საათზე დამეხედა. თერთმეტის ოცი წუთი იყო. დიდი ძალისხმევის მიმართვა დამჭირდა ყურადღების მოსაკრებად. ზუსატდ არ მახსოვს როდის შევხვდი დონ ხუანს, მაგრამ გადავითვალე და დაახლოებით 10 საათი გამომივიდა. ხოლო ბაზრიდან პარკამდე მისასვლელად 10 წუთზე მეტი არ დამჭირდებოდა. რჩემობა მხოლოდ 10 წუთი. მე დონ ხუანს ჩემი გამოთვლების შესახებ ვამცნე. მან გაიღიმა. დარწმუნებული ვიყავი, რომ მისი ღიმილის უკან ჩემით უკმაყოფილება იმალებოდა. თუმცა კი სახეზე ამას ვერ ვატყობდი.

-შენ მე უიმედო სულელად მთვლი ხომ დონ ხუან?

-კი! - თქვა მან და ფეხზე წამოხტა, მისი ასეთი რეაქცია ისე მოულოდნელი იყო რომ მეც მაშინვე ფეხზე ავდექი.

-მითხარი გთხოვ შენი აზრით მე ახლა რას განვიცდი? - მკითხა მან.

მე ვგრძნობდი რომ მისი განცდების გამოცნობა შემეძლო. თითქოს თავად განვიცდიდი მათ. მაგრამ როცა მათზე საუბარი ვცადე, მივხვდი, რომ სიტყვის თქმაც კი არ შემეძლო. საუბარი უზარმაზარ ძალისხმევას მოითხოვდა. დონ ხუანმა განმიმარტა, რომ ჯერ კიდევ არ მქონდა მის „დასანახად“ საკმარისი ძალა. მაგრამ მე უკვე საკმარისად „ვხედავდი“ იმისთვის რომ მომხდარი სათანადოდ ამეხსნა.

-ნუ ღელავ, - მითხრა მან, - ზუსტად ამიღწერე რას ხედავ?

უცებ საოცარი აზრი გამიჩნდა, იმათი მსგავსი, რომლებიც, როგორც წესი, ძილის წინ მომდის ხოლმე. ეს უფრო მეტი იყო ვიდრე უბრალოდ აზრი. მისი გადმოცემა უფრო მთლიანი ხატის სახით შეიძლებოდა. ვხედავდი ეკრანს სხვა და სხვა პერსონაჟებით. ჩემს პირდაპირ ფანჯრის რაფაზე ადამიანი იჯდა. ფანჯრის რაფის მიღმა სივრცე კი ბუნდოვანი იყო, თუმცა თავად მამაკაცი და ფანჯრის რაფა გარკვევით ჩანდა. ის მე მიყურებდა, თავი ოდნავ მარცხნივ მოებრუნებინა და მზერა ალმაცერი გამოსდიოდა. ვხედავდი მისი თვალების მოძრაობას როცა ჩემზე ფოკუსირებას ცდილობდა. მარჯვენა ხელით ფანჯრის რაფას ეყრდნობოდა. მუშტები შეეკრა და კუნთები დასძაბვოდა.

 მამაკაცისგან მარცხნივ ეკრანზე სხვა ხატება ჩანდა - მფრინავი ლომი. თავი და ფაფარი ლომისა ჰქონდა, ხოლო სხეულის ქვედა ნაწილი უფრო ხუჭუჭა ფრანგულ პუდელს მიუგავდა. მე უკვე მინდოდა ყურადღება მასზე შემეჩერებინა, როცა მამაკაცმა ტუჩებით კოცნის მსგავსი ხმა გამოსცა და ნახევრად გადაყირავდა ფანჯრიდან. მისი სხეული ისე გადაიხარა თითქოს რაღაცას ეწეოდა. ერთი წამით თითის წვერებით რაფაზე ეკიდა და ოდნავ ირხეოდა, მერე კი ხელები გაშალა.მე თავად, ჩემივე სხეულში განვიცადე ვარდნის შეგრძნება. ეს არ იყო მძიმე დაცემა, არამედ ნაზი ლივლივი და ჰაერში აფრენა. ეს ადამიანი უწონადო იყო. ცოტა ხანს ჰაერში დარჩა, მერე კი მხედველობის არედან გამიქრა, თითქოს რაღაცა გაუკონტროლებელმა ძალამ შეიწოვა. ერთი წამის მერე კი ისევ თვითონ გამოჩნდა ფანჯარაში და ისევ ალმაცერად შემომხედა. მარჯვენა ხელით ისევ ჩარჩოს ეყრდნობოდა, თუმცა ამჯერად უკვე დასამშვიდობებლად დამიქნია ხელი.
დონ ხუანმა შეამჩნია , რომ ჩემი „ხილვა“ ძალიან გართულდა.

-უკეთესად შეგიძლია მოქმედება, - მითხრა მან, - ვიცი გინდა აგიხსნა რა მოხდა, მაგრამ მე მიაჩნია, რომ ჯობს შენი საკუთარი ხედვა გამოიყენო. შენ ხედავდი, მაგრამ სისულელეები ნახე. ასეთი ინფორმაცია მეომრისთვის უსარგებლოა. ძალიან დიდ დროს წაიღებს იმაში გარკვევა რა რას ნიშნავდა. ხილვა პირდაპირი უნდა იყოს, რადგან მეომარს არ შეუძლია დრო თავისი ხილვის გაშიფვრაში დაკარგოს. ხილვას ამიტომაც ჰქვია ხილვა რომ ის მთელ ამ უაზრობაში იჭრება.

მაშინ მე ვკითხე ხომ არ ფიქრობდა ის, რომ ჩემი ხილვა სინამდვილეში ჰალუცინაცია იყო. თუმცა დეტალების სირთულის გამო ის დარწმუნებული იყო, რომ ეს ხილვა იყო. მაგრამ ამ შემთხვევისთვის ის შეუფერებელი აღმოჩდა.

-როგორ ფიქრობ ჩემი ხილვა რაიმეს ხსნის?

-რა თქმა უნდა, მაგრამ მე შენს ადგილზე ამ ყველაფრის გამორკვევას არ ვეცდებოდი. პირველ ხანებში ხილვები გაფრთხობს და მათში დაკარგვა ადვილია. მერე კი, როცა მეორმარი უფრო მტკიცე ხდება მისი ხილვაც იმად იქცევა რადაც საჭიროა - პირდაპირ ცოდნად.

სანამ დონ ხუანი ლაპარაკობდა, მე ერთ-ერთი ჩემთვის ნაცნობი ჩავარდნა დამეწყო შეგრძნებებში და ნათლად ვიგრძენი, რომ აი ახლა ფარდას ავხდიდი ისეთ რაღაცას რაც უკვე დიდი ხანია ვიცოდი. თუმცა მე ეს არ გამომივიდა და ყველაფერი უფრო ბუნდოვანი გახდა. მივხვდი, რომ რაღაც დაპირისპირებაში მითრევდნენ და რაც უფრო ვცდილობდი ცოდნის ეს სრიალა ნაწილი მომეხელთებინა მით უფრო ღრმად იძირებოდა ის.

-ეს ხილვა ძალიან არაპრაქტიკული იყო - თქვა დონ ხუანმა.

მისი ხმის ჟღერადობამ გამომაფხიზლა.

-მეომარი სვამს კითხვას და თავისი ხილვის საშუალებით იღებს პასუხს. მაგრამ ეს პასუხი მარტივია. ის არასოდეს რთულდება მფრინავი ფრანგული პუდელების დონეზე.
ჩვენ ამ ხილვაზე გავიცინეთ და მე ნახევრად ხუმრობით ვუთხარი, რომ ის ძალიან მკაცრი იყო და ნებისმიერი ადამიანი ვინც ის გამოიარა რაც მე დღეს დილით ცოტაოდენ თანაგრძნობას იმსახურებდა.

-ეს ადვილი გამოსავალია, - თქვა მან, - ეს ინდულგირების გზაა. შენი სამყარო გრძნობებზე დგას. შენთვის ყველაფერი ნამეტანია. შენ მეომარივით არ ცხოვრობ.

მე ვუთხარი, რომ იმას რასაც ის მეომრის გზას ეძახდა ძალიან ბევრი შეზღუდვა ჰქონდა და შეუძლებელი იყო ყველას ცოდნა; და ის, რომ ამ ყველაფრის მნიშვნელობა ნათელი მაშინ ხდებოდა როცა ამის პრაქტიკაში გამოყენებას ვიწყებდი.

-მეომრისთვის დაუწერელი კანონია შეასრულოს თავისი გადაწყვეტილებები ისე ბეჯითად, რომ ვერაფერმა რაც არ უნდა მოხდეს ამ დავალების შესრულებისას არ გააკვირვოს და მით უფრო არ გამოფიტოს მისი ძალები.იყო მეომარი ნიშნავს იყო თავმდაბალი და ფხიზელი. დღეს შენ მოგეთხოვებოდა დაკვირვებოდი შენს თვალწინ გათამაშებულ სცენას და არა გემსჯელა იმაზე თუ როგორ იყო ეს შესაძლებელი. შენ კი სულ სხვა რამეს მიაქციე ყურადღება. უფრო ლმობიერი რომ ვიყო გეტყოდი, რომ ის იმიტომ მოხდა, რომ ასეთ სიტუაციაში პირველად მოხვდი და მზად არ იყავი. მაგრამ ეს შეუძლებელია, რადგან შენ იქ მოხვდი როგორც სიკვდილისთვის გამზადებული მეომარი ამიტომაც მომხდარს პირდაღებული არ უნდა შეხვედროდი. 

აქედან დასკვნა გამოვიტანე, რომ მე შიში და დაბნულობა ინდულგირბიკენ მიბიძგებდა.

-მოდი ასე ვთქვათ, შენი მთავარი წესი მუდმივად სიკვდილისთვის მზადება უნდა იყოს, როცა ჩემთან მოდიხარ, - მითხრა მან, - თუ შენ აქ სიკვდილისთვის მზადმყოფი მოხვედი მაშინ არ იქნება არანაირი ხაფანგი, არანაირი სიურპრიზი და არანაირი არასაჭირო საქციელი. ყველაფერი თავისთავად დალაგდება თავის ადგილას რადგან შენ არაფერს არ ელი.

-სათქმელად ადვილია დონ ხუან, მე კი ამით ცხოვრება მიწევს.

-ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ შენ ყველაფერ ამასთან ერთად უნდა იცხოვრო. შენ თავად წარმოადგენ ყველაფერ ამას და არა უბრალოდ დროებით ეგუები. შენს გადაწყვეტილებას ძალები მაგიის ბოროტ სამყაროსთან გაგეერთიანებინა უნდა გაექრო დაბნეულობისა და მერყეობის ყველა შეგრძნება და მოეცა ძალა ეს მთელი შენი სამყაროთი გაგეთავისებინა.

მე გაღიზინებისა და სევდის ნარევი ვიგრძენი. დონ ხუანის მოქმედება, იმისგან დამოუკიდებლად რამდენად მომზადებული ვიყავი, ისე მუშაობდა, რომ მასთან ყოველი კონტაქტი უკან დახევის საშუალებას აღარ მიტოვებდა. ის მაიძულებდა თავი მოსულელო, კირკიტა და ჯუჯღუნა ადამიანად მეგრძნო და ასევე მემოქმედა. რისხვის ტალღა მომაწვა და წერის სურვილი გამიქრა. მომინდა მთელი ჩემი ნაწერები დამეხია და ნაგვის ურნაში მომესროლა. ასეც მოვიქცეოდი რომ არა დონ ხუანი, რომელმაც გაიცინა და ხელი დამიჭირა. დამცინავი ტონით მითხრა, რომ ჩემი ტონალი ისევ აპირებდა თავისი თავი გაესულელებინა. მირჩია შადრევანთან მისვულიყავი და ყურებსა და ყელზე წყალი შემესხა. წყალმა დამამაშვიდა. მერე ორივე დიდხანს ვდუმდით.

-მიდი, მიდი წერე, - მეგობრულად მიბიძგა დონ ხუანმა, - შენი ჩანაწერების წიგნი ერთადერთი მაგიაა რომელსაც შენ ფლობ. მისი დახევა იგივეა საკუთარი გულმკერდი სიკვდილს მიუშვირო. ეს რისხვის კიდევ ერთი აფეთქება იქნებოდა, საუკეთესო შემთხვევაში იდეალური რისხვის, მაგრამ ცვლილებების ვერანაირად. მეომარი ტონალის კუნძულს არასოდეს ტოვებს, ის მას იყენებს.

მან ხელი სწრაფად მოავლო ჩემს გარშემო, მერე კი ბლოკნოტს შეეხო.

-ეს შენი სამყაროა და შენ მას ვერ უარყობ. უსრგებლოა საკუთარ თავზე გაბრაზება და იმედგაცრუება. ის რაც ახლა ხდება, სხვა არაფერია თუ არა შენი ტონალის შინაგანი ბრძოლა. საკუთარი ტონალის შიგნით მიმდინარე ბრძოლები ყველაზე უფრო არასასურველი მდგომარეობაა. მეომრის უზადო ცხოვრება სწორედ იმისთვისაა განკუთვნილი რომ ეს ბრძოლა დაამთავროს. თავიდან მე გასწავლე სიცარიელეს და დაქანცულობას როგორ გაქცეოდი. ახლა შენში აღარ მიმდინარეობს ომი. ისე აღარ როგორც ადრე იყო,რადგან მეომრის გზა თავიდან ეს ჰარმონიაა მოქმედებასა და გადაწყვეტილებას შორის, მერე კი უკვე ტონალსა და ნაგუალს შორის.მთელი იმ დროის განმავლობაში რაც გიცნობ, მე გესაუბრები და მოგმართავდი როგორც შენს ტონალს ისე შენს ნაგუალს. სწორედ ესაა ინსტრუქციების მოცემის სწორი გზა. 

-თავიდან ტონალს უნდა მიმართო, რადგან სწორედ ტონალი გითმობს კონტროლს. ხოლო მან ეს სიხარულით უნდა დათმოს. მაგალითად შენმა ტონალმა განსაკუთრებული ბრძოლების გარეშე დათმო კონტროლის ნაწილი, რადგან მიხვდა, რომ წინააღმდეგ შემთხვევაში შენი მთლიანობა დაირღვეოდა. სხვა სიტვებით რომ ვთქვათ ტონალი თმობს ისეთ უსარგებლო რამეებს როგორიც საკუთარი მნიშვნელოვნების შეგრძნება და საკუთარი სურვილების მორჩილებაა. ესენი ყოველთვის სადარდებელს გვიჩენს. მაგრამ პრობლემა იმაშია, რომ ტონალი ამ ყველაფერს ებღაუჭება, მაშინ როცა მთელი ეს მორევი სიხარულით უნდა დათმო. თავიდან აუცილებელია დაარწმუნო ტონალი რომ ის თავისუფალი და მიმდინარე გახდეს. ჯადოქარს პირველ რიგში ძლიერი და თავისუფალი ტონალი სჭირდება. რაც უფრო ძლიერდება ის, მით ნაკლებად ებღაუჭება თავის მოქმედებებს და მით უფრო ადვილია მისი შეკუმშვა.

-აი დღეს დილით რა მოხდა, მე მივხდი, რომ შენი ტონალის შეკუმშვის შესაძლებლობა არსებობდა. შენ დაბნეული იყავი, ჩქარობდი და ვერ მიხვდი რომ მე მომენტით ვისარგებლე და ხელი გკარი.

-დრო და დრო ტონალი თითქოსდა იკუმშება, განსაკუთრებით მაშინ როცა შეწუხებულია. საერთოდ სიფრთხილე და დაეჭვება ტონალისთვის დამახასიათებელია. იმ შემთხვევაში კი როცა ტონალს თავს წაადგებიან შიში აიძულებს შეიკუმშოს.

-დღეს მე შენს ერთ კუბურ სანტიმეტრ შანსს ჩავეჭიდე. იმ კანტორის ღია კარი დავინახე და ხელი გკარი. ეს ხელისკვრა ტონალისთვის შეკუმშვის ნიშანივით იყო. ხელისკვრა შეიძლება მხოლოდ ზუსტად განსაზღვრულ დროს, ამისთვის კი ხედვაა საჭირო.

-თუ ადამიანს ხელი კრეს მისი ტონალი შეიკუმშება, მისი ნაგუალი კი თუ ოდნავ მაინც გამოღვიძებულია მის ადგილს იკავებს და უჩვეულო რამეებს სჩადის. ამ დილით შენი ნაგუალი ამოძრავდა და შენ ბაზარზე აღმოჩნდი.

დონ ხუანი კითხვის მოლოდინში დადუმდა. ერთმანეთს შევხედეთ.

-არ ვიცი ეს როგორ მოხდა, - მითხრა მან თითქოს ჩემს აზრებს კითხულობდა, ნაგუალს საოცარი რამეები შეუძლია, ესაა სულ რაც ვიცი.

-დღეს დილით გთხოვე ყურადღბით ყოფილიყავი. შენ რომ უყურებდი იმ სცენას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა. მაგრამ შენ ჩემს სიტყვებს არ დაუჯერე და უსარგებლოდ ინდულგირებდი.

-გარკვეული პერიოდი შენ მთლიანად ნაგუალი იყავი და ლაპარაკი არ შეგეძლო. ამ დროს შენ მხოლოდ დაკვირვება გევალებოდა. მერე შენმა ტონალმა ისევ იძალა. შენი ტონალისა და ნაგუალის სასიკვდილო დაპირისპირებისთვის რომ ამერიდებინე იმიტომ მოგიყვანე აქ.

-რა იყო ამ სცენაში განსაკუთრებული დონ ხუან?

-არ ვიცი. მე ეს არ მინახავს.

-რას გულისხმობ?

-ეს შენი გამოცდილება იყო ჩემი კი არა.

-მაგრამ შენ ხომ ჩემთან იყავი ასე არაა?

-არა, შენ მარტო იყავი. ამიტომაც გიმეორებდი რომ ყველაფერს დაკვირვებოდი, ეს სცენა მხოლოდ შენთვის იყო.

-კი მაგრამ დონ ხუან, შენ ხომ ჩემს გვერდით იდექი?

-არა იქ არ ვყოფილვარ. მაგრამ აზრი არ აქვს ამაზე ლაპარაკს. რაც არ უნდა გითხრა შენთვის მაინც უმნიშვნელო იქნება. რადგან ამ დროს ორივე ნაგუალის დროში ვიყავით. ნაგუალის მოქმედების აღქმა მხოლოდ სხეულით შეიძლება და არა გონებით.

-მაგრამ თუ შენ ჩემთან არ იყავი ვინ იყო ის ვისაც შენად ვთვლიდი?

-ეს მე ვიყავი მაგრამ მე იქ არ ვყოფილვარ.

-მაშ სად იყავი?

-შენთან ვიყავი, მაგრამ იქ არა. ასე ვთქვათ შენთან ვიყავი მაგრამ არა იმ ადგლას სადაც ნაგუალმა გადაგიყვანა.

-შენ იმის თქმა გინდა რომ არ იცოდი ბაზარზე რომ ვიყავით?

-არ ვიცოდი. უბრალოდ შენ გადევნებდი თვალს რომ არ დამეკარგე.

-მაგრამ ეს მართლაც საშიშია დონ ხუან!

-ჩვენ ნაგუალის დროში ვიყავით და აქ არაფერია საშიში. ჩვენ გაცილებით მეტი შეგვიძლია. ასეთია ჩვენი როგორც მანათობელი არსებების ბუნება. ჩვენი ნაკლია დაჟინებით ვეცადოთ ჩვენს მოსაწყენ მონოტონურ და მოსაბეზრებელ კუნძულზე დავრჩეთ. ჩვენი ტონალი ობივატელია მაგრამ ის ასეთი არ უნდა იყოს.

 მოვყევი ყველაფერი რაც მახსოვდა. ის დაინტერესდა ხომ არ მახსოვდა რაიმე განსაკუთრებული - ცის ფერი, დღის შუქი, მზე ან ღრუბლები, ხომ არ მესმოდა რაიმე უცნაური ხმა, რამე უჩვეულო ხალხი ან სცენა ხომ არ გინახავს. მკითხა ხომ არ იყო იქ ჩხუბი, ყვირილი და თუ ვინმე ყვიროდა - რას.

 ვერც ერთ მის კითხვას ვერ ვუპასუხე. მე გულწრფელად დავიჯერე ყველაფერი და გადავწყვიტე, რომ დონ ხუანის ცოდნის წყალობით, როგორიც არ უნდა ყოფილიყო ის მე რამდენიმე წამში „გავფრინდი“ და ჩემივე სხეულით აღმოვჩდი ბაზარში. ჩემი რეაქცია ასეთი ინტერპრეტაციის პირდაპირი შედეგი იყო. მინდოდა პროცედურა გამეგო „ეს როგორ გამეკეთებინა“, ამიტომაც არ ვაკვირდებოდი, იმას რასაც ჩვეულ ქმედებად ვთვლიდი არანაირი მნიშნელობა არ ჰქონდა.

-როგორ ფიქრობ ხალხი ბაზარში მე მხედავდა? - ვკითხე მე.

დონ ხუანმა არ მიპასუხა. გაიცინა და მსუბუქად მომარტყა მუშტი ფერდში. ვცდილობდი გამეხსენებინა მქონდა თუ არა ამ ადამიანებთან რაიმე სახის ფიზიკური კონტაქტი მაგრამ უშდეგოდ.

-რა დაინახეს ავიაბილეთების სალაროში ადამიანებმა როცა იქ შევედი?

-სავარაუდოდ ის, რომ ვიღაც კაცი ერთი კარიდან მეორესკენ გაიქცა.

-მაგრამ მათ დაინახეს როგორ გავქრი ჰაერში.

-ამაზე ნაგუალი იზრუნებს. ეს უკვე მისი საქმეა.ჩვენ ძაფებისაგან ნაქსოვი მიმდინარე მანათობელი არსებები ვართ. მხოლოდ ტონალის წყალობით ვთვლით თავს მკვრივ ობიექტებად. როცა ტონალი იკუმშება შეიძლება საოცარი რამეები მოხდეს. მაგრამ არაჩვეულებრივი ისინი მხოლოდ ტონალისთვისაა. ნაგუალისთვის ისე მოძრაობა როგორც შენ დღეს დილით მოძრაობდი არაფერი არაა. განსაკუთრებით შენი ნაგუალისთვის რომელიც უკვე მომზადებუალია რთული ქმედებებისთვის. ამჯერად ის მართლაც რაღაცა საშინლად იდუმალს მიუახლოვდა. შენ ვერ გრძნობ რა არის ეს?

 მაშინვე მილიონი კითხვა და შეგრძნება მომაწვა, მთელი ჩემი მოჩვენებითი თავდაჯერება ჰაერში აორთქლდა. მთელი სხეულით ვიგრძენი უფსკრული ფეხებთან და ავკანკალდი. ცოდნის იდუმალ, მაგრამ კონკრეტულ ნაკუწს ვებრძოდი. თითქოს აი საცაა რაღაცას მაჩვენებდნენ, მაგრამ ამავე დროს ჩემი მეორე ნაწილი ჯიუტად ცდილობდა ყველაფერი ისევ გაებუნდოვანებინა. ამ ბრძოლამ იქამდე დამამუნჯა, რომ სხეულსაც ვეღარ ვგრძნობდი. პირი ჩემდაუნებურად გავაღე და თვალები ამოვატრიალე. გამიჩნდა შეგრძნება რომ ვხედავდი როგორ მიმაგრდებოდა სახე, ვიდრე გვამის მოყვითალო კანგადაკრულ სახეს არ დაემგვანა.
 

 მერე ბიძგი ვიგრძენი, დონ ხუანი ჩემს გვერდით იდგა და ხელში ცარიელი ვედრო ეჭირა. ჩემთვის თავზე წყალი გადაესხა. ვახველებდი და სველ სახეს ვიწმენდდი, მამცივნებდა. სკამიდან წამოვხტი, დონ ხუანმა წყლის ნარჩენები კისერზე დამასხა. ბავშვების ჯგუფი მიყურებდა და იცინოდა. დონ ხუანმა გამიღიმა, ხელში ჩემი ბლოკნოტი ეჭირა და მითხრა, რომ ჯობდა სასტუმროში წავსულიყავი და გამომეცვალა. მერე პარკიდან გამიყვანა, დაახლოებით ერთი წუთი ტროტუართან ვიდექი ვიდრე ტაქსი არ მოვიდა.

 რამდენიმე საათის მერე, როცა უკვე დავისვენე და ვისადილე, მის საყვარელ სკამზე დავსხედით ეკლესიასთან. შემოვლითი გზებით მივუახლოვდით ჩემი უცნაური რეაქციის თემას. მომეჩვენა, რომ ძალიან ფრთხილობდა. ცდილობდა საკითხი პირდაპირ არ დაეყენებინა.

-ცნობილია, რომ ხდებოდა მსგავსი რაღაცეები, - მითხრა მან, - ნაგუალი, როცა ერთხელ უკვე ისწავლის ზემოთ ამოსვლას საშინელ ზიანს აყნებს ტონალს და ზედაპირზე ყოველგვარი კონტროლის გარეშე ამოდის. თუმცა შენი შემთხვევა მაინც განსაკუთრებულია. შენ ნიჭი გაქვს ისე გადამეტებით ინდულგირების , რომ სიკვდილსაც კი წინააღმდეგობის გარეშე მიიღებდი ან უფროუარესი ვერც კი გაიაზრებდი რომ კვდები.

 მე ვუპასუხე, რომ ჩემი რეაქცია მაშინ დაიწყო როცა ვკითხე ვგრძნობდი თუ არა რა გააკეთა ჩემმა ნაგუალმა და აქ მე მივვხდი, რომ ზუსტად გავიგე რასაც ამბობდა. მაგრამ როცა ვცადე ეს ამეღწერა აღმოჩნდა, რომ ნათლად აზროვნებაც კი არ შემეძლო. თითქოს არაფერი არ მაინტერესებდა. მერე ეს შეგრძნება ჰიპნოზურ კონცენტრაციაში გადავიდა. თითქოს აზრობრივად გამომწურეს. ჩემი ყურადღება მიიპყრო შეგრძნებამ, რომ სადაცაა დიდ საიდუმლოს აეხდებოდა ფარდა და რომ არ მინდოდა წინ აღვდგომოდი ამ გამომჟღავნებას.

-ის რასაც ფარდა უნდ ახდოდა - შენი სიკვდილია - მითხრა დონ ხუანმა, - ამაშია ინდულგირების საფრთხე. განსაკუთრებით შენთვის. ამიტომაა ბუნებრივი რომ ყველაფერს აზვიადებ. შენი ტონალი ისეთი ნიჭიერია ინდულგირებაში, რომ საკუთარი თავის მთლიანობას ემუქრება. ეს არსებისთვის საშინელი მდგომარეობაა.

-რისი გაკთება შემიძლია?

-შენი ტონალი გონებამ უნდა დაარწმუნოს, ნაგუალი კი მოქმედებამ. ვიდრე ერთმანეთს არ გაუთანაბრდებიან, როგორც ადრე გეუბნებოდი. ტონალი მართავს მაგრამ ამასთან ძალიან მოწყვლადიცაა, ნაგუალი კი პირიქით არასოდეს ან თითქმის არასოდეს მოქმედებს, მაგრამ როცა მოქმედებს ტონალს საშინელ შიშში აგდებს.

-ამ დილით შენი ტონალი შეშინდა და თავისთავად დაიწყო შეკუმშვა და ამ დროს შენმა ნაგუალმა მართვის სადავეები ჩაიგდო ხელში.

-იძულებული გავხდი პარკში ფოტოგრაფისთვის წყლიანი ვედრო გამომერთმია და შენი ნაგუალი გაავებული ძაღლივით შემეგდო უკან. ტონალი ნებისმიერ ფასად უნდა დაიცვა. გვირგვინი უნდა მოხადო მაგრამ არაფერი არ უნდა მიაკარო და დატოვო როგორც დაცული ზედაპირული დამკვირვებელი. ნებისმიერი საფრთხე ტონლისთვის როგორც წესი, მისი სიკვდილით მთავრდება.ხოლო როცა ტონალი კვდება ადამიაიც მას მიჰყვება. ტონალის განადგურება მისივე მტრული სისუსტის გამო ძალიან ადვილია. ამიტომ მეომრის წონასწორობის ერთ-ერთი ხელოვნება ნაგუალის ზედაპირზე ამოყვანა და მისი ტონალთან გათანაბრებაა. მე ვამბობ, რომ ეს ხელოვნებაა, მაგრამ ყველა ჯადოქარმა იცის, რომ მხოლოდ ტონალის გაძლიერებით შეუძლია ნაგუალის ამოყვანა. გესმის ხომ რასაც ვგულისხმობ? ეს ძალისხმევა პირადი ძალაა.

დონ ხუანი ადგა, გაიჭიმა და წელი გადაზნიქა. მეც წამოვიწიე მაგრამ მან მსუბუქი მოძრაობით ისევ დამსვა.

-შენ ამსკამზე შებინდებამდე უნდა დარჩე, - მითხრა მან, - მე კი ახლა უნდა წავიდე. მთებში ხენარო მელოდება. მოდი მის სხლთან ასე სამი დღის მერე და იქ შეგხვდებით.

-რას გავაკეთებთ დონ ხენაროსთან? - ვკითხე მე

-ეს იმაზეა დამოკიდებული გექნება თუ არა საკმარისი პირადი ძალა, ხენარომ შესაძლოა ნაგუალი გაჩვენოს.

 მინდოდა მისგან კიდევ ერთი რამ მომესმინა. მინდოდა გამეგო მისი კოსტიუმი ჩემთვის მოწყობილი მშვენიერი წარმოგენა იყო თუ მისი ცხოვრების ნაწილი. მის არც ერთ საქციელს ასე არ დავუბნევივარ. ჩემთვის არა უბრალოდ მისი კოსტიუმში გამოწყობის ფაქტი იყო შემაშინებელი არამედ ისიც რომ დონ ხუნი ასე ძალიან ელეგანტურად გამოიყურებოდა. ფეხები ყმაწვილივით ჩამოქნილი ჰქონდა, თითქოს ფეხსაცემელებმა მისი წონასწორობის წერტილი გადაწიეს და მისი ნაბიჯები უფრო გრძელი და ჩვეულებრივზე უფრო მტკიცე გახდა.

-შენ ყოველთვის ატარებ კოსტიუმს? - ვკითხე მე.

-კი, - მიპასუხა მხოლოდ ღიმილით, - სხვებიც მაქვს, მაგრამ დღეს სხვები არ ჩავიცვი, რადგან ეს უფრო შეგაშინებდა.

არ ვიცოდი რა მეფიქრა. ვიგრძენი, რომ ბილიკის ბოლოს მივადექი - თუ დონ ხუანს შეუძლია კოსტიუმი ატაროს და ელეგანტური იყოს, მაშინ ყველაფერი შესაძლებელია.
როგორც ჩანს მას ჩემი შეცბუნება მოეწონა და სიცილი დაიწყო.

-მე მანუფაქტურული ფაბრიკის მფლობელი ვარ, - თქვა მან ღიმილით და იდუმალი ხმით, თუმცა გულგრილი ტონით და წავიდა.

 


 

ნაგუალის დრო

 

მეორე დღეს დილით, ხუთშაბათს, ჩემს მეგობარს ვთხოვე ავიაბილეთების სალაროსთან გამყოლოდა, სადაც დონ ხუანმა ხელი მკრა და ლაგუნილას ბაზარზე აღმოვჩნდი. ყველაზე მოკლე მარშრუტი ავირჩიეთ და მაინც 35 წუთი დაგვჭირდა. როცა ბაზარში მივედით, ორიენტირება ვცადე, მაგრამ არაფერი გამომივიდა. მე ტანსაცმლის მაღაზიაში მივედი, იმ ფართო ქუჩის კუთხეში, სადაც მაშინ ჩვენ ვიდექით.

-მაპატიეთ, - ვუთხარი ახალგაზრდა ქალს, რომელიც ფრთხილად წმენდდა ქუდს, - სადაა აქ მეორადი წიგნებისა და მონეტების დახლები?

-აქ ასეთი არაფერია, - ბრაზნარევი ხმით მიპასუხა მან.

-მაგრამ გუშინ მე ვნახე ისინი ამ ბაზარზე.

-ნუ მასხარაობთ, - მიპასუხა მან და მაღაზიაში გაუჩინარდა.

მე მას გავეკიდე, ვევედრებოდი ეთქვა თუ სად იყო ის დახლები. მან თავიდან ფეხებამდე ამათვალ-ჩამათვალიერა.

-თქვენ მათ გუშინ ვერ ნახავდით, - მიპასუხა ბოლოს, - ამ დახლებს მხოლოდ კვირაობით დგამენ, პირდაპირ აქ, კედლის გასწვრის, სხვა დღეებში ისინი აქ არაა.

-მხოლოდ კვირაობით? - შევეკითხე მექანიკურად.

-დიახ, მხოლოდ კვირაობით. ასეთი წესია. სხვა დღეებში ისინი მოძრაობას ხელს შეუშლიან.

მითხრა მან და ფართო, მანქანებით გადავსებულ პროსპექტზე მანიშნა.

. . .

მე დონ ხენაროს სახლის წინ ფერდობი ავირბინე და დავინახე დონ ხუანი დონ ხენაროსთან ერთად კარის წინ გაშლილ მოლზე ისხდნენ. მათი ღიმილიდან იმდენი სითბო და გულწრფელობა მოდიოდა, რომ მაშინვე განგაშის გრძნობა მომაწვა. ავტომატურად სიარულიდან სირბილზე გადავედი და მიახლოებისთანავე მივესალმე.

-როგორ ხარ? - მკითხა დონ ხენარომ ისეთი სულშიჩამწვდომი ხმით რომ ორივემ გავიცინეთ.

-მშვენიერ ფორმაშია, - დამასწრო დონ ხუანმა ვიდრე მე რაიმეს მოვიფიქრებდი საპასუხოდ.

-ეტყობა კიდევაც, - უპასუხა დონ ხენარომ, - შეხედე მის ღაბაბს! მერე ამ ლოყებზე მოდებულ ქონს დააკვირდი!

დონ ხუანს სიცილისგან მუცელი ხელით ეჭირა.

-სახე დაგმრგვალებია, - აგრძელებდა დონ ხენარო, - რას აკეთებდი მთელი ეს დრო? მხოლოდ ჭამდი?

დონ ხუანმა ხუმრობით აუხსნა, რომ ჩემი ცხოვრების სტილი მოითხოვდა, რომ ბევრი მეჭამა. ისინი მეგობრულად მამასხარავებდნენ ხოლმე ჩემი ცხოვრების წესის გამო, მერე კი დონ ხუანმა მთხოვა მივსულიყავი და მათ შორის დავმჯდარიყავი. მზე უკვე დასავლეთით გაწოლილი მთების გრძელ ჯაჭვს მიფარებოდა.

-შენი განთქმული ბლოკნოტი სადაა? - მკითხა დონ ხენარომ. ხოლო როცა მე ის ჯიბიდან ამოვიღე წამოიძახა „იიპეე“! და ხელიდან გამომართვა.

აშკარაა რომ ძალიან ყურადღებით მაკვირდებოდა და ყველა ჩემი ჩვევა იცოდა. მას ბლოკნოტი ორივე ხელით ეჭირა და ათამაშებდა თითქოს არ იცოდა მისთვის რა ექნა. ორჯერ მომეჩვენა, რომ გადაგდებას უპირებდა მაგრამ თავი შეიკავა.მერე მუხლებზე დაიდო და გაითამაშა თითქოს ჩემსავით გაფაციცებით იწერდა რაღაცას. დონ ხუანი ისე ახარხარდა, რომ კინაღამ გული წაუვიდა.

-რას აკეთებდი რაც დაგტოვე? - მკითხა დონ ხუანმა როგორც კი ცოტა დამშვიდდნენ.

-ხუთშაბათს ბაზარში წავედი, - ვუპასუხე მე.

-რას აკეთებდი იქ? შენი ნაბიჯები გაიმეორე? - მკითხა მან.

დონ ხენარო ზურგზე დაეცა და პირით ისეთი ყრუ ხმა გამოსცა თითქოს თავი მიწაზე დაერტყას. მერე ცერად შემომხედა და თვალი ჩამიკრა.

-მე ეს უნდა გამეკეთებინა, - ვუპასუხე მე, - და აღმოვაჩინე, რომ კვირის დღეებში იქ არ დგამენ დახლებს სადაც ძველი მონეტები და წიგნები იყიდება.

ორივემ გაიცინა. მერე დონ ხუანმა შენიშნა, რომ კითხვების დასმა არაფერს ახალს არ მოგვცემდა.

-რა მოხდა სინამდვილეში დონ ხუან? - ვკითხე მე.

-დამიჯერე, არ არსებობს ამის გაგების გზა, - მშრალად მიპასუხა მან, - ამ საქმეში მე და შენ ერთ დონეზე ვართ. ამ შემთხვევაში ჩემი შენდამი უპირატესობა მხოლოდ იმაში მდგომარეობს, რომ მე ვიცი როგორ გავიკვლიო გზა ნაგუალისკენ, ხოლო შენ არა. მაგრამ როგორც კი იქ ვხვდებით მე შენზე მეტი აღარც ცოდნა მაქვს და აღარც რაიმე უპირატესობა.

-მაგრამ მე ხომ ნამდვილად ბაზარში აღმოვჩნდი დონ ხუან? - ვკითხე მე.

-რა თქმა უნდა, მე ხომ უკვე გითხარი, რომ ნაგუალი მეომარს ემორჩილება. ასე არაა ხენარო?

-სწორეა, - წამოიძახა დონ ხენარომ მჭექარე ხმით და ერთბაშად წამოდგა. ეს ისე მოხდა თითქოს მისმა ხმამ წამოაყენა მწოლიარე მდგომარეობიდან ვერტიკალურში.
ახარხარებული დონ ხუანი მიწაზე გაგორდა. დონ ხენარომ არც თუ კეთილმოსურნე გამომეტყველებით სასაცილოდ დამიკრა თავი და გამომემშვიდობა.

-შენ და დონ ხენარო ხვალ დილით ისევ ნახავთ ერთმანეთს , - მითხრა დონ ხუანმა, - ახლა კი აქ უნდა იჯდე, სრულ სიჩუმეში.
ამის მერე სიტყვაც აღარ გვითქვამს. რამდენიმესაათიანი დუმილის მერე ჩამეძინა. საათს დავხდე, უკვე თითქმის დილის 6 საათი გახლდათ.დონ ხუანმა მუქი ღრუბლების უზარმაზარი მასა შეათვალიერა აღმოსავლეთის ჰორიზონტზე და დაასკვნა რომ მოღრუბლული დღე იქნებოდა.დონ ხენარომ ჰაერი დაყნოსა და დაამატა, რომ დღე ასევე ცხელი და უჰაეროც იქნებოდა.

-შორს წავალთ? - ვიკითხე მე.

-აი იმ ევკალიპტებთან, - მიპასუხა დონ ხენარომ და მანიშნა დაახლოებით ერთი მილის მანძილზე მდებარე ჭალაზე.

  როგორც კი ხეებამდე მივაღწიეთ, მივხვდი, რომ ეს ჭალა სულაც არ იყო. ევკალიპტები სწორ რიგად ჩაემწკრივებინათ სხვა და სხვა კულტურით დათესილი მინდვრების საზღვრების გაყოლებაზე.
ჩვენ, სიმინდის ყანის კიდეზე, დაახლოებით 30 მ. სიმაღლის ხეების მწკრივის გასწვრივ გავიარეთ და ცარიელ მინდორს მივადექით. ვიფიქრე მოსავალი უკვე აეღოთ. მინდორში მხოლოდ ხმელი ღერები და რაღაც ჩემთვის უცნობი მცენარის ფოთლებიღა დარჩენილიყო. დავიხარე ფოთლის ასაღებად, მაგრამ დონ ხუანმა შემაჩერა. ჩემი ხელი ძალიან ძლიერად ჩაბღუჯა. ტკივილისაგან დავიკლაკნე და მხოლოდ მაშინ შევამჩნიე, რომ ოდნავ შემეხო თითის წვერით. ის ნამდვილად კარგად აცნობიერებდა რას აკეთებდა და მე რას განვიცდიდი ამ დროს. ხელი სწრაფად მომაშორა და წამის შემდეგ ისევ თითის წვერით შემეხო ხელზე. მან ეს კიდევ ერთხელ გაიმეორა და გაიცინა ჩემი დაჯღანული სახის დანახვით კმაყოფილმა. კეხიანი ცხვირი მას ფრინველს ამსგავსებდა, დიდ, უცნაურ, თეთრკბილებიან ჩიტს.

  დონ ხუანმა მშვიდი ხმით მთხოვა არაფერს შევხებოდი. მე ვკითხე ხომ არ იცოდა რომელ კულტურებს ზრდიდნენ აქ. მომეჩვენა, რომ პასუხის გაცემას აპირებდა, მაგრამ აქ დონ ხენარო ჩაერია და განაცხადა, რომ ეს მატლების მინდოდრი იყო. დონ ხუანი ღიმილის გარეშე, ყურადღებით დამაკვირდა. დონ ხენაროს უაზრო პასუხი ხუმრობას ჰგავდა. მინიშნებას ველოდი რომ სიცილი დამეწყო, ისინი კი გამომცდელად მომჩერებოდნენ.

-გიგანტური მატლების მინდორია, - გაიმეორა დონ ხენარომ, - კი ნამდვილად, ის რაც აქ იზრდებოდა ყველაზე მომხიბვლელი მატლები იყო რაც კი ოდესმე გინახავს.
მერე დონ ხუანისკენ მიბრუნდა, წამით ერთმანეთს შეხედეს.

-განა ასე არაა? - ჰკითხა მან.

-სრული სიმართლეა, - დაუდასტურა მანაც, მერე კი მე მომიბრუნდა და დაუმატა, რომ დღეს მართვის სადავეები ხენაროს ხელში იყო.

-მხოლოდ მას შეუძლია გითხრას რა რა არის, ასე რომ, აკეთე ზუსტად ის რასაც გეტყვის.

  იმის გაფიქრებაზე, რომ მართვის სადავეები ხენაროს ხელში იყო შიშით აღვივსე. დონ ხუანისკენ მივბრუნდი, რომ ეს მეთქვა, მაგრამ ვიდრე სიტვა დავძარი, დონ ხენარომ ძალიან ხმამაღლა, ყურისწამღებად დაიყვირა. ყვირილი ისე მჭექარე და საშინელი იყო, რომ ზურგზე დავეცი, კისერი დამეკრუნჩხა, ხოლო თმა ისე მომენტალურად დამიდგა ყალყზე თითქოს არარსებულ ქარს აეფრიალებინოს. უეცრად, სრულიად მოულოდნელად, ტოტალური დისოციაცია ვიგრძენი და ერთ ადგილას მიყინული დავრჩებოდი, რომ არა დონ ხუანი. მან წარმოუდგენელი სისწრაფით და მიზანმიმართულობით გადააბრუნა ჩემი სხეული, ისე რომ ჩემი თვალები გაუგონარი საქციელის მხილველნი გახდნენ. დონ ხენარო ჰორიზონტალურად იდგა ჩვენგან 50-იოდე ფუტის მანძილზე მდგომ ევკალიპტის ხეზე, მიწიდან დაახლოებით 100 ფუტის სიმაღლეზე. ის იდგა დაახლოებით ერთ მეტრზე გაშლილი ფეხებით ხის პერპენდიკულარულად. თითქოს ფეხსაცმლის ძირებზე კაუჭები ჰქონდა და მათი წყალობით გააცურა გრავიტაცია. ის მკერდზეგადაჯვარედინებული ხელებით იდგა ჩემგან ზურგით.

 ვუყურებდი და თვალის დახმხამებისა მეშინოდა, რომ მხედველობიდან არ დამეკარგა. სწარაფად გავიფიქრე, რომ თუ მხედველობის არეში დიდხანს დავტოვებდი, შევძლებდი დამენახა რაიმე მინიშნება, მოძრაობა ან კიდევ რაღაც რაც მიმდინარე მოვლნებში გამარკვევდა.  დონ ხუანის ტუჩები მარჯვენა ყურთან ვიგრძენი და გავიგონე როგორ ჩამჩურჩულა, რომ ყოველი მცდელობა რაიმე ახსნა მომეძებნა უსარგებლო და სულელური იყო. გავიგონე როგორ გაიმეორა:

-შეისუნთქე, კიდევ , კიდევ !

  ეს იყო ტაქტიკა რომელიც რამდენიმე წლის წინ მასწავლა, რათა მაშინ გამომეყენებინა როცა ძლიერ შიშს, სტრესს ან საფრთხეს ვიგრძნობდი. დიაფრაგმა ქვემოთ უნდა დამეწია, ოთხჯერ ღრმად ჩამესუნთქა პირით, ამას კი ოთხი ღრმა ჩასუნთქა ამოსუნთქვა მოსდევდა ახლა უკვე ცხვირით. მან ამიხსნა, რომ ასეთი მკვეთრი ჩასუნთქვები პირით ისე უნდა მეგრძნო როგორც ბიძგები მუცლის შუა ნაწილში და რომ ერთმანეთს მაგრად ჩაჭიდებული და მუცელზე მაგრად მიკრული ხელები მუცლის პრესს ძალას აძლევდა და ეხმარებოდა მოკლე და ღრმა სუნთქვები ეკონტროლბინა. ღრმა ჩასუნთქვები რვამდე დათვლით უნდა გაგრძელებულიყო დიაფრაგმის ქვემოთ დაწევასთან ერთად. ამოსუნთქვები იყოფოდა ორად, ორჯერ პირით და ორჯერ ცხვირით, სწრაფად ან ნელა, გააჩნია იმ მომენტში რომელს მიანიჭებდით უპირატესობას.

  ავტომატურად დავემორჩილე დონ ხუანს. თუმცა ვერც დონ ხენაროს ვწყვტდი თვალს. სანამ ასე ვსუნთქავდი ჩემი სხეული მოეშვა და შევძელი გამეცნობიერებინა, რომ დონ ხუანი ჩემს ფეხებს ატრიალებდა. აშკარაა, რომ როცა ის გარშემო მაბრუნებდა, ჩემი მარჯვენა ფეხი ამობრუნდა და მოუხერხებლად მოიხარა. ხოლო როცა როგორც იქნა გამასწორა მივხვდი, რომ ხეზე მდგომი დონ ხენაროს ნახვით ისე ვიყავი შოკირებული, რომ ფეხი სრულიად გადამავიწყდა.

  დონ ხუანმა მიჩურჩულა ნუ დავაკვირდებოდი დონ ხენაროს ასე დაჟინებით. გავიგონე როგორ მეუბნებოდა ის: „დაახამახამე თვალი, დაახამხამე!“ რამდენიმე წამი არ დავემორჩილე, ისევ მთხოვა თვალი დამეხამხამებინა. ის დარწმუნებული იყო, რომ ყველაფერი მე როგორც მაყურებელს მემართებოდა და თუ მე, როგორც დონ ხენაროს საქციელის ერთ-ერთი მოწმე მასზე დაკვირვებას შევწყვეტდი, ის მიწაზე დაეცემოდა და ეს სცენაც დამთავრდებოდა.

  ძალიან დიდი ხნის ლოდინის შემდეგ, დონ ხენარო გაინძრა და ქუსლები ორმოცდახუთი გრადუსით მოატრიალა მარჯვნივ. სხეული უთრთოდა. ვხედავდი როგორ დგამდა ნელა, პატარა ნაბიჯებს სანამ რვამდე არ ავიდა. ამასობაში ტოტიც კი გადაიღუნა. მერე, ჯერ კიდევ მკერდზე გადაჯვარედინებული ხელებით ხის ტანზე დაჯდა ჩემსკენ ზურგით. ფეხები ისე ჩამოკონწიალებოდა თითქოს უბრალოდ სკამზე იჯდა და თითქოს გრავიტაციას მისთვის არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონდა. მერე ასე მჯდომარე ჩამოცოცდა ცოტა ქვემოთ და მიაღწია იმ ტოტამდე მისი სხეულის პარალელურად რომ იზრდებოდა და რამდენიმე წამით მას მიეყრდნო. ალბათ არა იმდენად დასაყრდნობად არამედ დრამატული ეფექტისთვის. მერე ისევ მჯდომარე გახოხდა და ხის ტანიდან უკვე ტოტზე გადაძვრა, ვიდრე ისევ არ შეიცვალა მდგომარეობა და ახლა უკვე ხის ტოტზე არ დარჩა ნორმალურ მდგომარეობაში, როგორც საერთოდ სხდებიან ხოლმე ტოტზე. ჩემს უკან დონ ხუანი ნელა იცინოდა. პირში საშინელი გემო გამიჩნდა. მოხედვა მინდოდა მაგრამ მეშინოდა დონ ხენაროს მოძრაობებიდან რაიმე არ გამომპარვოდა.

  კიდევ დაახლოებით ერთი წუთი იჯდა დონ ხენარო ხის ტოტზე. მერე კი ისევ ხის ტანზე გადაცოცდა. დონ ხუანმა ორივე ხელით დამიჭირა თავი და მისი მარჯვნივ მობრუნება დაიწყო. ვიდრე ჩემი მზერა ხის პერპენდიკულარული კი არა პარალელური არ გახდა. ამ პერსპექტივიდან დონ ხენარო უკვე აღარ არღვევდა გრავიტაციის კანონს არამედ უბრალოდ ხეზე იჯდა. შევამჩნიე, რომ თუ ყურადღებით დავაკვირდებოდი და თვალს არ დავახამხამებდი მისი ფიგურა ბუნდოვან ფონზე დომინანატური ხდებოდა.

 დონ ხენარო ისევ სწრაფად ჩამოძვრა ტოტზე და ისე გაიჭიმა როგორც გიმნასტი ტრაპეციაზე. არადა პერსპექტივამ საშუალება მომცა მისი ორი მდგომარეობა დამეფიქსირებინა, განსაკუთრებით ხის ტანზე „ჯდომები“ როგორც ერთნაირად შესაძლებელი რამ. ამ დროს დონ ხუანმა ჩემი თავი მარჯვნივ მიაბრუნა, სანამ ნიკაპი მხარს არ მიებჯინა. დონ ხენაროს პოზა ისევ ნორმალური მეჩვენებოდა, მაგრამ როცა მან ისევ ხის ტანზე ასვლა სცადა მე აღქმაში აუცილებელი დაზუსტების გაკეთება ვერ შევძელი და ამობრუნებული რაკურსით დავინახე.

 დონ ხენარომ კიდევ რამდენჯერმე გაიმეორა თავისი გადაადგილებები, დონ ხუანი კი ამ დროს ჩემს თავს ხან იქით ხან აქეთ აბრუნებდა. ამის შემდეგ მე მთლიანად დავკარგე ნორმალური პერსპექტივის შეგრძნება, ამის გარეშე კი დონ ხენაროს მოძრაობები აღარც ისე საშიში ჩანდა. დონ ხენარო დიდხანს დარჩა ტოტზე. დონ ხუანმა თავი სწორად დამაჭერინა და ჩამჩურჩულა, რომ დონ ხენარო ახლა დაეშვებოდა. მის ჩურჩულში მბრძანებლური ნოტები დავიჭირე: „შეისუნთქე მუცელი, კიდევ, კიდევ!“

  სუნთქვა შევიკარი, მაგრამ ამ დროს დონ ხენაროს სხეულმა თითქოს იფეთქა ელექტრული განათების რკალში. მერე ჩაინავლა და დონ ხენარო ერთი წამით უკან გადავარდა და მუხლებით დაეკიდა. მერე კი ტომარასავით დაეხეთქა ძირს. სანამ ის ეცემოდა თავად მე გამიჩნდა უსასრულო სივრცეში დაცემის შეგრძნება - რაღაცნაირი მტკივნეული და ამავე დროს სასიამოვნო მოქანცულობის. თან ისეთი ინტენსიური და ხანგრძლივი, რომ მუხლი მომეკვეთა და მიწაზე დავეცი, ძლივს მოვასწარი ხელის გაწოდება რომ დაცემა შემემსუბუქებინა. ისე მძიმედ ვსუნთქავდი, რომ რბილი და ფხვიერი მიწა ნესტოებში შემეყარა და ამქავდა. ადგომა ვცადე მაგრამ კუნთები აღარ დამემორჩილა.
 

  დონ ხუანი და დონ ხენარო მომიახლოვდნენ. მათი ხმები შორიდან მესმოდა და ამავე დროს ვგრძნობდი როგორ ცდილობდნენ ავეწიე ხელებით და ფეხებით და სადღაც გადავეყვანე. თავი უნებურად მივარდებოდა, ტანი კი სრულიად მოშვებული მქონდა, თვალები მეხილა მიწას და ბალახის კონებს ვხედავდი ჩემს ქვემოთ. მერე უცებ სიცივე ვიგრძენი და დავიკრუნჩხე, ხველება ამიტყდა რადგან ცხვირ-პირი წყლით ამევსო. ინსტიქტურად ცურვის მსგავსი მოძრაობები გავაკეთე. მაგრამ ხელით ფსკერს შევეხე და მხოლოდ მაშინ აღვიქვი, რომ მუხლებზე ვიდექი პაწია მდინარეში სადაც მათ ჩამაგდეს.

  დონ ხუანი და დონ ხენარო სულელურად იციოდნენ. შარვალაკაპიწებული დონ ხუანი მომიახლოვდა, თვალებში ჩამხედა და მითხრა, რომ ჯერ კიდევ მზად არ ვიყავი, მერე კი ისევ წყალში ჩამაგდო. ჩემს სხეულს არანაირი წინააღმდეგობა არ გაუწევია. აღარ მინდოდა ისევ წყალში ჩავარდნა მაგრამ კუნთები თითქოს ჩემი არ იყო და ისევ ზურგით ჩავეხეთქე წყალში. ამჯერად სიცივე აუტანელი გახლდათ, სწრაფად წამოვხტი და შეცდომით საწინააღმდეგო ნაპირზე აღმოვჩნდი. დონ ხენარო და დონ ხუანი უსტვენდნენ და პირდაპირ ჩემს წინ ბუჩქებში ქვებს ისროდნენ, თითქოს იქ ხბოს შეგდებას ცდილობდნენ. მე ისევ გადავკვეთე მდინარე და მათ გვერდით დავჯექი ქვაზე. დონ ხენარომ ჩემი ტანისამოსი მომაწოდა და მხოლოდ მაშინ შევამჩნიე, რომ შიშველი ვიყავი. თუმცა არც კი მახსოვდა როდის და როგორ გავიხადე. წყალი წურწურით ჩამომდიოდა მაგრამ ჩაცმა მაინც არ მინდოდა. დონ ხუანი დონ ხენაროს მიუბრუნდა და მჭექარე ხმით უთხრა.

-ღვთის გულისთვის მიეცი კაცს პირსახოცი!

  ორი წამის მერე როგორც იქნა ჩემამდე დავიდა მიმდინარე მომენტის აბსურდულობა. მშვენიერი მდგომარეობა მქონდა. თავს ისე ბედნიერად ვგრძნობდი, რომ ლაპარაკი არ მინდოდა. მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი, რომ თუ ისინი ჩემს ეიფორიას შემაჩნევდნენ ისევ წყალში მომისროდნენ. დონ ხენარო თვალს მადევნებდა. თვალები ისე უელავდა როგორც ველურ ცხოველს და დაკვირვებით მიყურებდა.

-მშვენიერია, - მითხრა უცებ დონ ხუანმა, - ახლა უკვე მობილიზებული ხარ. მაგრამ ევკალიპტების ქვეშ ნაბიჭვარივით ინდულირებდი. მინდოდა ისტერიულად ავხარხარებულიყავი, დონ ხუანის

  სიტყვები რატომღაც ძალიან სასაცილოდ მომეჩვენა და ძალიან მოვინდომე, რომ თავი შემეკავებინა. მერე კი ჩემში თითქოს რაღაცამ ბრძანება გასცა. გაუკონტროლებელმა გაღიზიანებამ სხეულის შუა ნაწილში მაიძულა ისევ გამეხადა ტანსაცმელი და წყალში ჩავსულიყავი. მდინარეში დაახლოებით 5 წუთი დავრჩი. სიცივემ გამომაფხიზლა, როცა ამოვედი უკვე კარგად ვიყავი.

-მშვენივრად შეასრულე - მითხრა დონ ხუანმა და მხარზე ხელი მეგობრულად მომარტყა.

  მერე მათ ისევ უკან, ევკალიპტებთან წამიყვანეს. გზაში დონ ხუანმა ამიხსნა, რომ ჩემი ტონალი საშიშად მოწყვლადი გახდა და რომ დონ ხენაროს აუხსნელი საქიელი მისთვის ძალიან დიდი გამოწვევა აღმოჩნდა. მან ასევე დაამატა, რომ თავიდან მათ გადაწყვიტეს მეტად აღარ შეხებოდნენ ჩემს ტონალს და ისევ ხენაროს სახლში დავბრუნებულიყავით. მაგრამ იმ ფაქტმა, რომ მე მივხვდი, რომ ისევ მდინარეში უნდა ჩავსულიყავი ყველაფერი შეცვალა. თუმცაღა მან მაინც არ მითხრა რის გაკეთებას აპირებდნენ.

  ჩვენ შუა მიდორში გავჩერდით, ზუსტად იმ ადგილას სადაც ადრე ვიყავით. დონ ხუანი მარჯვნის მედგა, დონ ხენარო მარცხნივ. ორივე დაძაბული იყო და დაახლოებით 10 წუთი ისე იდგნენ თითქოს რაღაცას ელოდნენ. მე მზერა ერთიდან მეორეზე გადამქონდა და იმედი მქონდა, რომ დონ ხენარო მინიშნებას მომცემდა როგორ მემოქმედა შემდეგ. არც შევმცდარვარ, რაღაც მომენტში ის მოეშვა და ფეხი მიწის მყარ ბელტებს ჰკრა. არც შემოუხედავს ისე მითხრა:

-ვფიქრობ უკეთესია წავიდეთ.

  მე ავტომატურად ვიფიქრე, რომ დონ ხენარო აპირებდა ჩემთვის ნაგუალის კიდევ ერთი დემონსტრაცია მოეწყო, მაგრამ მერე რატომღაც გადაიფიქრა. ამოვისუნთქე. მერე კიდევ რაღაცას ველოდი, რომ საბოლოოდ დავრწმუნებულიყავი . დონ ხენაროც მოეშვა, მერე კი ორივემ თითო ნაბიჯი გადმოდგეს წინ. ამით მივხვდი, რომ ყველაფერი აქ დამთავრდა. მაგრამ სწორედ იმ მომენტში როდესაც მეც მოვეშვი დონ ხენარომ თავისი უჩვეულო ხმა ამოუშვა. გამალებული ვსუნთქავდი, მოვიხედე, მაგრამ დონ ხენარო გამქრალიყო. ჩემს წინ დონ ხუანი იდგა და ხარხარისაგან მთელი ტანი უცახცახებდა. მერე ჩემსკენ მობრუნდა.

-მაპატიე, - ჩამჩურჩულა მან, - მაგრამ სხვა გამოსავალი არაა.

  მინდოდა დონ ხენაროს შესახებ მეკითხა, მაგრამ მივხვდი, რომ თუ სუნთქავს და დიაფრაგმის შეკუმშვას არ განვაგრძობდი მოვკვდებოდი. დონ ხუანმა რაღაც ადგილზე მანიშნა ნიკაპით ჩემს უკან. ფეხისმოუცვლელად დავიწყე თავის მარცხნივ მობრუნება, მაგრამ იქამდე სანამ იმას შევხედავდი რაზეც მანიშნა დონ ხუანი შეხტა და შემაჩერა. მისი ნახტომის ძალამ და იმ სისწრაფემ რითაც შემაჩერა წონასწორობა დამაკარგვინა. როდესაც ზურგზე ვეცემოდი მეგონა დონ ხუანს ჩავებღაუჭე და ჩემთან ერთად გავიყოლე მიწისკენ. მაგრამ როცა ზემოთ ავიხედე ჩემი დაქტილური და ვიზუალური შთაბეჭდილებები სრულიად შეუსაბამონი აღმოჩნდნენ. დავინახე, რომ დონ ხუანი თავზე მადგა და იცინოდა, თუმცაღა ამავე დროს ჩემი სხეული აღიქვამდა მეორე სხეულის სიმძიმეს, რომელიც მიწაზე მაჭყლეტდა.

  დონ ხუანმა ხელი გამომიწოდა და ადგომაში დამეხმარა. სხეულებრივ დონეზე ვგრძნობდი, რომ ის ორ სხეულს ეწეოდა - მან თანაგრძნობით გამიღიმა და ჩამჩურჩულა, რომ არასოდეს შეიძლება მარცხნივ მოხედვა როცა ნაგუალს უყურებ. მან მითხრა, რომ ნაგუალი ისედაც მომაკვდინებლად სახიფათოა და არ არის საჭირო რისკის კიდევ გაზრდა, ის ისედაც თავისთავად ძალიან მაღალია. მერე ფრთხილად მომაბრუნა და სახით უზარმაზარ ევკალიპტთან დამაყენა. ეს ალბათ შემოგარენში ყველაზე დიდი ხე იყო. მისი ტანი ნებისმიერ სხვაზე ორჯერ უფრო მსხვილი მაინც იქნებოდა. დონ ხუანმა თვალებით ხის კენწეროზე მანიშნა. იქ, ხის კენწეროზე, სახით ჩემსკენ დონ ხენარო იჯდა. ვხედავდი მის თვალებს როგორც შუქის ამრეკლ ორ უზარმაზარ სარკეს. მინდოდა შევბრუნებულიყავი, მაგრამ დონ ხუანმა დაიჟინა, რომ თვალი არ მომეშორებინა, თან ჩურჩულით მიბრძანა, რომ თვალის ხამხამი არ შემეწყვიტა და შიშს არ ავყოლოდი.

  მე შევამჩნიე, რომ თუ თვალებს ვახამხამებდი დონ ხენაროს თვალები აღარ მეჩვენებოდა ისე საშიში. მისი მზერა ჭკუიდანშემშლელი მხოლოდ მაშინ იყო, როცა თვალმოუცილებლად ვუყურებდი.
ის ტოტზე ძალიან დიდხანს იჯდა ჩაცუცქული. მერე განსაკუთრებული ძალისხმევის გარეშე მიწაზე ისკუპა ჩემგან დაახლოებით ორ იარდში და იმავე პოზაში დაეშვა ძირს. მისი ნახტომის დაკვირვებისას ვიცოდი, რომ იმაზე მეტს აღვიქვამდი ვიდრე ჩემი თვალები ხედავდნენ. ეს არ იყო ჩვეულებრივი ნახტომი. თითქოს უკნიდან რაღაცამ უბიძგა და აიძულა პარაბოლურ მრუდზე ჩამოცურებულიყო. ტოტი, საიდანაც ჩამოხტა დაახლოებით 100 ფუტით მაინც იქნებოდა მიწიდან დაშორებული. ხოლო თავად ხე ჩემგან 150 ფუტის სიშორეზე იდგა, ამგვარად მის სხეულს პარაბოლა უნდა მოეხაზა აქ რომ დაშვებულიყო სადაც დაეშვა. მაგრამ დონ ხენაროს კუნთების ძალის ხარჯზე არ გადაულახავს ეს მანძილი. მის სხეულს თითქოს შეუბერეს და ისე ჩამოუშვეს მიწაზე. ერთ წამში მე მისი ფეხსაცმელების ძირები დავინახე და მისი სხეულის კონტურები პარაბოლას რომ ხაზავდნენ. მერე მსუბუქად დაეშვა თუმცა მისი სხეულის წონამ მიწის მშრალი, გამოფიტული გოროხები დაშალა და ცოტა მტვერიც დააყენა.

  ჩემს უკან დონ ხუნმა გაიცინა. დონ ხენარო ისე წამოდგა თითქოს არაფერი მომხდარიყოს და პერანგის სახელოზე მომქაჩა, ამით თითქოს მიმახვედრა, რომ ჩვენი წასვლის დრო იყო.
დონ ხენაროს სახლისკენ გავეშურეთ. გზაში ხმა არავის ამოგვიღია. ერთი-ორჯრ დონ ხუანი შეჩერდა და ჩემი თვალები დაათვალიერა. კმაყოფილი ჩანდა. როგორც კი სახლს მივუახლოვდით, დონ ხენარო სახლის უკან გავიდა. ჯერ კიდევ თენდებოდა. დონ ხუანი კართან იატაკზე დაჯდა და მეც მანიშნა სად დავმჯდარიყავი. დაქანცული დავწექი და ისე მომენტალურად გავითიშე როგორც გამორთული შუქი.

  დონ ხუანი მანჯღრევდა და ამან გამაღვიძა. მინდოდა გამეგო რომელი საათი იყო, მაგრამ საათი არ აღმომაჩნდა. მაშინ დონ ხუანმა ის პერანგის ჯიბიდან ამოიღო და გამომიწოდა. დღის პირველი საათი იყო. მე დონ ხუანს შევხედე და მანაც თვალი თვალში გამიყარა.

-არ შეიძლება ამ დროს რაიმე ახსნის მოძებნა, - მითხრა მან და მიბრუნდა, - მხოლოდ ნაგუალის მოწმე შეიძლება გახდე.

ეზოში გამოვედი და დონ ხენაროს ძებნაში სახლს შემოვუარე. არსად არ იყო. დაბრუნებისას აღმოვაჩინე, რომ დონ ხუანს ჩემთვის საუზმე მოემზადბინა, როგორც კი ვისაუზმე მან საუბარი დაიწყო:

-როცა საქმე ნაგუალთან გვაქვს, არასოდეს შეხედო მას პირდაპირ, - მითხრა მან, - დღეს დილით შენ მას თვალმოუშორებლად უყურებდი, ამიტომაც მთელი ენერგია დაკარგე. ერთადერთი ხერხი უყურო ნაგუალს როგორც ჩვეულებრივ მოვლენას ისაა, რომ თვალი უნდა დაახამხამო და არავითარ შემთხვევაში არ უყურო თვალმოუშორებლად. ჩვენი თვალები, ტონალის თვალებია, უფრო სწორად ტონალის მიერაა გამოწვრთნილი. ამიტომაც ტონალი მათ თავის საკუთრებად თვლის. შენი დაბნეულობის ერთ-ერთი წყარო ისიცაა, რომ შენი ტონალი შენს თვალებს თავს არ ანებებს. იმ დღეს როცა ის მათ მაინც შეეშვება შენი ნაგუალი უდიდეს ბრძოლას მოიგებს. შენი ხელისშემშლელი, ან უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი ყველას ხელის შემშლელი ისაა, რომ მივისწრაფით სამყარო ტონალის წესებით მოვაწყოთ. ამიტომაც ყოველ ჯერზე როცა ნაგუალს ვეჯახებით გზიდან ავცდებით ხოლმე, რათა ჩვენი თვალები გავაშტეროთ და უმოძრაო გავხადოთ. მე შენი ტონალის იმ ნაწილს უნდა მოვუწოდო რომელსაც ეს დილემა ესმის. შენ კი ძალისხმევას უნდა მიმართო და თვალები გაანთავისუფლო. შენ უნდა დაარწმუნო ტონალი, რომ სხვა სამყაროებიც არსებობს, რომლებსაც ზუსტად ამ ფანჯრების წინ შეუძლიათ გამოჩენა. ნაგუალმა შენ უკვე გაჩვენა ეს დღეს დილით. ამიტომაც მიეცი შენს თვალებს თავისუფლება. დაე ისინი ნამდვილი ფანჯრები გახდნენ. თვალები ფანჯრები უნდა იყონ რათა ქაოსსა და უსასრულობაში ჩაიხედონ.

დონ ხუანმა ხელი გაიქნია და გარშემო ყველაფრზე მანიშნა, თვალები უციმციმებდა, მისი ღიმილი კი ერთდროულად საშიშიც იყო და განმაიარაღებელიც.

-როგორ უნდა გავაკეთო ეს? - ვკითხე მე.

-გეტყვი, ეს ძალიან ადვილია. იქნებ ასე იმიტომ ვამბობ, რომ უკვე დიდი ხანია თავად ვაკეთებ. უბრალოდ განზრახვა გამშვები პუნქტივით უნდა დააყენო. როცა ტონალის სამყაროში იმყოფები უზადო ტონალი უნდა იყო და დრო არ დაკარგო ირაციონალურ ამაოებაზე. თუმცა ნაგუალის სამყაროშიც ასევე უზადო უნდა იყო - არ დაკარგო დრო აზრიანი ამაოებისთვის. მეომრისთვის განზრახვა კარია მოსაზღვრე მდგომარეობაში. ის მთლიანად იხურება როცა ერთ ან მეორე მხარეს გადადის.  მეორე, რაც აუცილებლად უნდა გააკეთო ნაგუალთან შეხვედრისას უნდა იცვალო მზერის მიმართულება რათა ნაგუალმა არ მოგნუსხოს. თვალების მდგომარეობის ცვლილება ტონალის ტვირთს ამსუბუქებს. დღეს დილით მე შევამჩნიე, რომ შენ ძალიან მოწყვლადი იყავი. ამიტომაც შეგაბრუნებინე თავი. უნდა ისწავლო მსგავს შემთხვევებში ეს თავად როგორ გააკეთო. თუმცა მხოლოდ იმიტომ რომ ცოტა ხნით ამოისუნთქო დ არა იმისთვის რომ თავი შეიზღუდო და ტონალის წესებში დარჩე. პატიოსან სიტყვას გაძლევ შენ აუცილებლად ცდი ამ ტექნიკის გამოყენებას, რომ ამით შენი ტონალის რაციონალობა დამალო და ამავე დროს ჩათვლი, რომ მას განადგურებისაგან იცავ. საქმე კი იმაშია, რომ არც არავინ აპირებს ტონალის რაციონალობის განადგურებას. ასე რომ შენი შიში უსაფუძვლოა.

-მეტი არაფერი მაქვს სათქმელი, გარდა იმისა რომ ხენაროს ყველა მოძრაობას უნდა დააკვირდე ისე, რომ თავი არ გამოიფიტო. ახლა ამოწმებ შენი ტონალი უმნიშვნელო დეტალებით ხომ არ გადაიტვირთა. თუ შენს კუნძულზე ძალიან ბევრი უსარგებლო ნივთია, მაშინ შენ ნაგუალის პირისპირ დგომა გაგიჭირდება.

-რა დამემართება?

-შეიძლება მოკვდე. არავის შეუძლია ნაგუალთან განზრახ შეხვედრის მერე გადარჩენა განსაკუთრებული და ხანგრძლივი მომზადების გარეშე. წლებია საჭირო რომ ტონალი ასეთი შეხვედრისათვის შეამზადო. ნაგუალთან პირისპირ აღმოჩენისას როგორც წესი ჩვეულებრივი ადამიანი შოკისაგან კვდება. მეომრის წვრთნის მიზანი სულაც არაა რაღაც ბოროტი ჯადოსნობის სწავლება, არამედ მხოლოდ ის, რომ ასწავლო ტონალს არ მოცდეს სისულელეეებზე. ეს ძალიან ძნელად მიიღწევა. მეომარი უზადო და სრულიად ცარიელი უნდა გახდეს. წინააღმდეგ შემთხვევაში ჯობია სულაც არ იფიქროს ნაგუალთან შეხვედრაზე.

-მოდი შენი შემთხვევა ავიღოთ. თავი უნდა დაანებო გათვლებს. ის რასაც დღეს დილით აკეთებდი აბსურდული იყო. შენ ამას ახსნებს ეძახი, ხოლო მე კი - ტონალის უსაგნო და უნაყოფო მცდელობებს არაფერი გაექცეს კონტროლიდან. როცა ის ამას ვერ ახერხებს დაბნეულობის მომენტი დგება და სწორედ მაშინ ეხსნება ტონალი თავისივე სიკვდილს. ის თვითკმაყოფილი იდიოტია! ის მზადაა თავი მოიკლას და კონტროლი არ დათმოს და მაინც ჩვენ სულ მცირედის გაკეთება შეგვიძლია რომ ეს ვითარება შევცვალოთ.

-თავად შენ როგორ ცვლი ამას დონ ხუან?

-ტონალის კუნძული კარგად უნდა გამოგავო და სუფთად შეინახო. ეს ერთადერთი ალტერნატივაა რაც მეომარს გააჩნია. სუფთა კუნძული წინააღმდეგობას არ გაგიწევს. მას საწინააღმდეგო არაფერი აქვს.

ის ეზოში გავიდა და დიდ ბრტყელ ქვაზე დაჯდა. იქიდან შეეძლო ხევში გადახედვა, მანიშნა გვერდით დავჯდომოდი.

-დონ ხუან, ვერ მეტყვი კიდევ რა უნდა გავაკეთოთ დღეს? - ვკითხე მე.

-არაფრის გაკეთებას არ ვაპირებთ. მე და შენ მხოლოდ მოწმეები ვიქნებით. შენი ბენეფაქტორი ხენაროა.

თავიდან ვიფიქრე, რომ გამუდმებული წერის გამო კარგად ვერ გავარჩიე რას მეუბნებოდა. ჩემი მოსწავლეობის საწყის ეტაპზე დონ ხუანმა შემოიტანა ტერმინი „ბენეფაქტორი“. ამ დროიდან მოყოლებული მეგონა რომ თავად იყო ჩემი ბენეფაქტორი. დონ ხუანი ჩუმად მიყურებდა. სწრაფად მოვისაზრე და დავასკვენი, რომ დონ ხაუნი ჩემთვის ამ შემთხვევაში რაღაც ვარსკვლავ-შემსრულებლის მსგავსი იყო. დონ ხუანს ისე გაეცინა თითქოს ჩემი აზრები წაეკითხოს.

-ხენაროა შენი ბენეფაქტორი, - გაიმეორა მან.

-კი მაგრამ შენ, ნუთუ ეს შენ არ ხარ? - სასოწარკვეთილი ხმით ვიკითხე მე.

-მე ის ვარ ვინც შენი ტონალის კუნძულის დაგვაში გეხმარება, - მიპასუხა მან, - ხენაროს ორი მოსწავლე ჰყავს - პაბლიტო და ნესტორი. ის მათ კუნძულის დაგვაში ეხმარება. აი ნაგუალს კი მათ მე ვაჩვენებ. მე მათი ბენეფაქტორი ვიქნები. ხენარო მხოლოდ მათი მასწავლებელია. ასეთ შემთხვევაში ან უნდა ილაპარაკო ან იმოქმედო. არ შეიძლება ერთი და იგივე ადამიანთან ერთიც აკეთო და მეორეც. ან ტონალის კუნძულს ირჩევ ან ნაგუალს. შენს შემთხვევაში მე ტონალზე უნდა ვიმუშავო.

დონ ხუანის ამ სიტყვებმა ისეთი საშინელი შიში მომგვარა, რომ კინაღამ გული წამივიდა. ვშიშობდი, რომ დონ ხენაროსთან დამტოვებდა, ჩემთვის კი ამაზე უარესი არაფერი არ იყო.
როცა დონ ხუანს ჩემი შიშები გავუმხილე, სიცილისაგან ცრემლები წამოუვიდა.

-პაბლიტოსაც ზუსტად ეგ დაემართა, - მიპასუხა მან, - ჩემს დანახვაზე შიშისაგან ცუდად გახდა. ერთხელ, იმ დროს როცა ხენარო ჩემთან არ იყო, სახლში მხოლოდ მე ვიყავი და როცა პაბლიტომ კარში მხოლოდ ჩემი სომბრერო დაინახა მისი ტონალი ისე შეშინდა, რომ მან უბრალოდ ჩაიფსა.

 სულ ადვილად შემეძლო პაბლიტოს გაგება. რაც უფრო ვაკვირდებოდი, გულწრფელად შემეძლო მეთქვა, რომ დონ ხუანი საზარელი გახდა. თუმცა მე უკვე მივჩვეოდი მასთან ყოფნას. მის კომპანიაში იმ სიახლოვეს ვგრძნობდი რომელიც ამდენი ხნის ურთიერთობისას ჩამოგვიყალიბდა.

-მე არ ვაპირებ ხენაროს შეგატოვო, - სიცილით მითხრა მან, - მე ის ვარ ვინც შენს ტონალზე ზრუნავს, უამისოდ შენ მოკვდები.

-ყოველ მოსწავლეს ჰყავს მასწაველებელი და ბენეფაქტორი? - ვკითხე რომ ჩემი შფოთვა დამეცხრო.

-არა, მაგრამ ზოგიერთს ჰყავს.

-რატომ მხოლოდ ზოგიერთს?

-როცა ჩვეულებრივი ადამიანი მზადაა, ძალა მას მასწავლებელს უვლენს და ის მოსწავლე ხდება, როცა მოსწავლე მზადაა ძალა მას ბენეფაქტორს უვლენს და ის ჯადოქარი ხდება.

-რას ნიშნავს იყო მზად იმისთვის, რომ ძალამ ბენეფაქტორი მოგივლინოს?

-ეს არავიან იცის. ჩვენ მხოლოდ ადამიანები ვართ. ზოგიერთი ჩვენგანი ის ადამიანია რომელმაც ნაგუალის დანახვა და გამოყენება ისწავლა. მაგრამ ვერც ერთი ჩვენი მიღწევა ვერ დაგვეხმარება ძალის გეგმების გაგებაში. ამიტომ ჰყავს ყოველ მეომარს ბენეფაქტორი. ყველაფერს ძალა წყვეტს.

  მაშინ ვკითხე მას თუ ჰყავდა მასწავლებელი და ბენეფაქტორი და 13 წლის განმავლობაში მან პირველად დაილაპარაკა ამაზე ღიად. მითხრა, რომ მისი მასწავლებელიც და ბენეფაქტორიც ცენტრალური მექსიკიდან იყო. მე ყოველთვის ვთვლიდი, რომ ჩემი ანთროპოლოგიური კვლევებისთვის ნებისმიერი ინფორმაცია დონ ხუანზე ძალიან ძვირფასი იყო, მაგრამ ახლა ამან რატომღაც მნიშვნელობა დაკარგა. დონ ხუანმა შემომხედა, როგორც მომეჩვენა თანაგრძნობით. მერე უცებ მკვეთრად შეცვალა თემა და მთხოვა დაწვრილებით მომეყოლა ჩემს დილანდელ განცდებზე.

-უეცარი შიში ყოველთვის კუმშავს ტონალს, - მითხრა მან, როცა დონ ხენაროს წამოყვირების შემდგომ ჩემს შეგრძნებებს განიხილავდა, - პრობლემა ისაა, რომ ნება არ მისცე ტონალს სულ არარაობამდე შეიკუმშოს. მეომრისთვის ეს სერიოზული საკითხია როდის მისცეს შეკუმშვის ნება თავის ტონალს და როდის შეჩერდეს. ეს დიდი ხელოვნებაა, მეომარი დემონივით უნდა იბრძოდეს თავისი ტონალის შესაკუმშად. იმავე მომენტში როცა მისი ტონალი შეკუმშვას იწყებს მეომარი შემოაბრუნებს თავის ბრძოლას და თავისივე ტონალის შეკუმშვის წინააღმდეგ მიმართავს.

-მაგრამ განა ეს მეომარს პირველსაწყის მდგომარეობაში არ აბრუნებს? - ვკითხე მე.

-არა, მას შემდეგ რაც ტონალი იკუმშება მეომრი კარს მეორე მხრიდან ხურავს და იქამდე ვიდრე ტონალს არაფერი ემუქრება მეომარი ზღუდის მეორე მხარეს დგას. ის იქ ნაცნობ ნიადაგზეა და ყველა წესი იცის. მაგრამ როცა ტონალი იკუმშება ის ქარიან მხარეს ხვდება, საიდანაც უბერავს და ის საიმედოდ უნდა დაიხუროს თუ არადა ტონალს ქარი წაიღებს. ეს მხოლოდ ალეგორიული გამოთქმა არაა. ტონალის კარის მიღმა ქარიშხალი ტრიალებს, ნამდვილი ქარიშხალი. ამ ქარიშხალს შენი სიცოცხლის წაღება შეუძლია. ეს მეტაფორა არაა, ეს ის ქარია რომელმაც ყველა ცოცხალი არსება შეკრიბა დედამიწაზე. რამდენიმე წლის წინ შეგახვედრე ამ ქარს თუმცა მაშინ შენ ეს ხუმრობად მიიღე.

მან ის შემთხვევა მომაგონა როცა მთებში წამიყვანა და ქარების თავისებურებები ამიხსნა. თუმცა მე არასოდეს მიფიქრია, რომ ეს ხუმრობა იყო.

-არ აქვს მნიშვნელობა სერიოზულად მიიღე ეს თუ არა, - მითხრა მან, როცა ჩემი პროტესტი მოისმინა, - კანონი იმაში მდგომარეობს, რომ ტონალმა თავი ნებისმეირ ფასად უნდა დაიცვას, როცა რაიმე საფრთხე ემუქრება.

-არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს როგორ რეაგირებს ტონალი თავდაცვისას. მიუხედავად ამისა მნიშვნელოვანია ტონალი აცნობიერებდეს ყველა შესაძლო ალტერნატივას. ამიტომ მასწავლებელი მთელ ძალისხმევას იქითკენ მიმართავს, რომ ამ შესაძლებლობათა წონა გაზარდოს. სწორედ ახალი შესაძლებლობების წონას შეუძლია როგორც შეკუმშოს ტონალი ისე შეაჩეროს მისი კუმშვა ვიდრე ის არარაობამდე დაპატარავდება.

მერე მან ნიშანი მომცა დილანდელი მოვლენების ჩემეული ახსნა განმეგრძო და მაშინ შემაწყვეტინა, როცა დონ ხენაროს ხის ტოტიდან ტოტზე გადაადგილების აღწერამდე მივედი.

-ნაგუალს არაჩვეულებრივი რაღაცების გაკეთება შეუძლია, - მითხრა მან, - ისეთების ტონალისთვის წარმოუდგენელი და შეუძლებელი რომაა. ყველაზე საოცარი კი ისაა, რომ ადამიანი რომელიც მათ ასრულებს აზრზე არაა ამას როგორ აკეთებს. უკეთ რომ გითხრა ხენარომ არ იცის ამას როგორ აკეთებს. ჯადოქრის საიდუმლო იმაშია, რომ მან იცის როგორ მივიდეს ნაგუალამდე, მაგრამ როცა იქ მოხვდება მისი მოსაზრებები იქ მიმდინარე პროცესებზე შენსაზე არაფრით უკეთესი არაა.

-რას გრძნობ როცა ამ ყველაფერს აკეთებ?

-გრძნობ თითქოს რაღაცას აკეთებ.

-გრძნობს დონ ხენარო რომ ხის ტოტზე დაცოცავს?

დონ ხუანმა ერთი წამით შემომხედა მერე მიბრუნდა.

-არა, - ჩურჩულით თქვა მან, - ისე არა როგორც ეს შენ გესმის.

მეტი არაფერი უთქვამს. მისი ახსნების მოლოდინში ფაქტიურად სუნთქვა შევიკარი. ბოლოს ვკითხე.

-მაშ რას გრძნობს ის?

-ვერ გეტყვი. და არა იმიტომ რომ ეს მისი პირადი საქმეა, არამედ იმიტომ რომ ამის აღწერის გზა არ არსებობს.

-ძალიან გთხოვ, - შევეხვეწე მე, - არ არსებობს არაფერი ისეთი რისი სიტყვით ახსნაც არ შეიძლება. დარწმუნებული ვარ, რომ მაშინაც კი როცა რაღაცის გამოთქმა პირდაპირ შეუძლებელია, ყოველთვის შეიძლება მასზე მინიშნება.

დონ ხუანს გაეცინა კეთილი და მეგობრული სიცილით. თუმცა მის სიცილში დაცინვის ჩრდილი და რაღაცა მზაკვრულიც გამოკრთოდა.

-იძულებული ვარ თემა შევცვალო, - თქვა მან, - იმით დაკმაყოფილდი, რომ დილით შენ ნაგუალი ნახე. რაც არ უნდ გაეკეთებინა ხენაროს, ეს შენი და მისი ნაზავი იყო. მისი ნაგუალი შენმა ნაგუალმა აირეკლა.

მე ისევ განვაგრძე მცდელობები.

-როცა შენს ნაგუალს პაბლიტოს უჩვენებ რას გრძნობ?

-არ შემიძლია შენთვის ამის ახსნა, - წყნარად მითხრა მან, - და არა იმიტომ რომ არ მინდა, უბრალოდ ჩემი ტონალი აქ ჩერდება.

აღარ მინდოდა კიდევ ჩავძიებოდი. გარკვეული დრო ვდუმდით, მერე კი მან ისევ წამოიწყო საუბარი.

-შეიძლება ითქვას, რომ შენი მეომარი თავისი ნების განსაზღვრას სწავლობს, ნემსის სიზუსტით მიმართავს მას და იქ აფიქსირებს სადაც უნდა. ისე, თითქოს მისი ნება, რომელიც სხეულის შუა ნაწილიდან გამოდის, მისი ერთადერთი მანათობელი ძაფი ყოფილიყოს. ამ ძაფის მიმართვა მას შეუძლია ნებისმიერ ადგილას სადაც მოისურვებს. ეს ძაფია გზა ნაგუალისკენ. იმის თქმაც კი შეიძლება, რომ მეომარი ნაგუალში შედის სწორედ ამ ერთადერთი ძაფით. როგორც კი ის ნაგუალში ჩაეშვება, მისი გამომჟღავნების ხერხი მხოლოდ მისი პირადი ტემპერამენტის საქმეა. თუ მეომარი ხუმარაა, მაშინ მისი ნაგუალიც ხუმარაა, თუ მეომარი პირქუშია მისი ნაგუალიც პირქუში იქნება. ხოლო თუ გაბოროტებულია მისი ნაგუალიც ასეთივე იქნება.

-ხენარო ყოველთვის გულიანად მაცინებს, რადგან ის ყველაზე სასიამოვნო ცოცხალი არსებაა დედამიწაზე. არასოდეს არ ვიცი როდის მოდის ან რას მომიტანს. ჩემთვის სწორედ ესაა მაგიის აბსოლუტური არსი. ხენარო ისეთი მოძრავი მეომარია, რომ მისი ნების სულ ოდნავი ფოკუსირებაც კი მის ნაგუალს საოცარ რამეებს აკეთებინებს.

-შენ ხედავდი ზუსტად რას აკეთებდა ხენარო?

-არა, მე უბრალოდ ვხედავდი მის ნაგუალს ხეებზე.

-გამოდის შენ იმის თქმა გინდა, რომ როგორც ბაზრის შემთხვევაში შენ ჩემთან ერთად არ იყავი?

-როგორც ჩანს. როცა ნაგუალს ხვდები, მასთან ყოველთვის ერთი ერთზე რჩები. მე ახლოს ვიყავი, მაგრამ მხოლოდ შენი ტონალის დასაცავად. ეს ჩემი მოვალეობაა.

  დონ ხუანმა მითხრა, რომ ჩემი ნაგუალი კინაღამ ნაწილებად დაიშალა, როცა დონ ხენარო ხიდან ჩამოხტა. ეს იმიტომ არ მომხდარა, რომ ნაგუალი თავისთავად სახიფათოა. არამედ მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩემი ტონალი სრულ დაბნეულობაში ინდულგირებდა. მან მითხრა, რომ მეომარმა უნდა აღკვეთოს ტონალის დაბნეულობა, სანამ ის მიმდინარე არ გახდება, სანამ არ ისწავლის ყველაფრის ისე მიღებას, რომ არაფერს არ მიიღებს.

 დონ ხენაროს ხეზე ახტომ-ჩამოხტომას რომ აღვწერდი დონ ხუანმა მითხრა, რომ მეომრის ყვირილი მაგიის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მომენტია და რომ დონ ხენარო ნახტომებზე ფოკუსირებით იყენებს მას როგორც მამოძრავებელ ძალას.

-მართალი ხარ, - თქვა მან, -ხენარო აფრინდა ნაწილობრივ იმიტომ რომ მისმა ყვირილმა მიიზიდა და ნაწილობრივ ხემ. შენი მხრიდან ეს ნამდვილი ნაგუალის ხედვა იყო. ხენაროს ნება ამ ყვირილში ფოკუსირდა და მისმა პირადმა შეხებამ აიძულა ხე მიეზიდა მისი ნაგუალი.  ხაზები ორივე მხარეს გაიჭიმა - ხენაროდან ხისკენ და ხიდან ხენაროსკენ. როცა ხენარო ხიდან ჩამოხტა შენ უნდა შეგემჩნია, რომ ის ჯერ მიწაზე ფოკუსირდა რომელზეც ეცემოდა, მერე კი მას ხემ ხელი ჰკრა. მაგრამ ეს მხოლოდ მოჩვენებითი ხელისკვრა იყო. სინამდვილეში ეს უფრო ხისგან განთავისუფლებას ჰგავდა. ხემ გაანთავისუფლა ნაგუალი და ისევ ტონალის სამყაროში დაბრუნდა, იმ ადგილას, სადაც ის ფოკუსირდა. როცა ხენარო ხიდან მეორედ ჩამოვიდა შენი ტონალი უკვე არც ისე შეშინებული იყო. შენ ნაკლებად ინდულგირებდი და ენერგიაც იმაზე ნაკლები დაგეკარგა ვიდრე პირველად.

დაახლოებით 4 საათზე დონ ხუანმა ჩვენი საუბარი შეწყვიტა.

-უკან ევაკალიპტებთან ვბრუნდბით იქ ნაგუალი გველის, - თქვა მან.

-არ გგონია რომ ძალიან ვრისკავთ? ხალხი დაგვინახავს. - ვკითხე მე.

-არა, ნაგუალი ყველაფერს აკონტროლებს, - მიპასუხა მან.

 


 

ნაგუალის ჩურჩული

როცა ევკალიპტებს მივუახლოვდით დონ ხენარო დავინახე, ის კუნძზე იჯდა და გვიღიმოდა. მან ხელი დაგვიქნია მისალმების ნიშნად. ჩვენ მასთან მივედით. ხეებზე ყვავების მთელი გუნდი იჯდა. ისინი ისე ხმამაღლა ჩხაოდნენ თითქოს რაღაცას წუხდნენ. დონ ხენარომ გვითხრა, რომ უნდა დავლოდებოდით ვიდრე ყვავები არ დამშვიდდებოდნენ.

დონ ხუანი ზურგით ხეს მიეყრდნო და მთხოვა მეც იგივე გამეკეთებინა და თან იქვე ორ ნაბიჯზე, მისგან მარცხნივ მდგომ, მეზობელ ხეზე მანიშნა. ორივე დონ ხენაროსკენ სახით ვიდექით, ის კი ჩემგან 3 თუ 4 იარდის მოშორებით იდგა.

თვალის ოდნავ შესამჩნევი მოძრაობით დონ ხუანმა მანიშნა ფეხების მდგომარეობა შემეცვალა. თავად მტკიცედ იდგა, ოდნავ განზე გაწეული ფეხებით და ხის ტანს მხოლოდ ბეჭის ფრთის ზედა ნაწილით და კეფით ეყრდნობოდა. ხელები თავისუფლად ეშვებოდა ორივე მხარეს.

ასე თითქმის ერთი საათი ვიდექით. ორივეს ყურადღებით ვაკვირდებოდით,განსაკუთრებით დონ ხუანს. რაღაც მომენტში ის ნელა ჩამოცოცდა ხის ტანზე და მიწაზე დაჯდა,ორივე ხელი მოხრილ მუხლებს მოხვია და ხესთან ისევ განაგრძო კონტაქტი ზურგით. მეც იგივე გავაკეთე. ფეხები დამეღალა და მდგომარეობის ცვლილებამ შვება მომგვარა.

იმ დროისთვის ყვავებს უკვე შეეწყვიტათ ჩხავილი და მინდორში მდუმარება ჩამოწოლილიყო. ეს დუმარება კიდევ უფრო საზარელი იყო ვიდრე ყვავების ჩხავილი.

დონ ხუანმა დაბალი ხმით თქვა, რომ ბინდი ჩემი საუკეთესო დრო იყო. მან ცას ახედა. უკვე თითქმის 6 საათზე მეტი იყო, მოღრუბლული დღე იდგა და მზის მდებარეობის გარკვევა გამიჭირდა. იხვების შორეული ხმები მესმოდა,მაგრამ მინდორზე ევკალიპტებთან სრული სიწყნარე იყო.

ძალიან დიდხანს არც ჩიტების ჭიკჭიკი ისმოდა და არ მწერების ბზუილი.

რამდენადაც მე ამაზე მსჯელობა შემიძლია ვიტყვი, რომ დონ ხუანიცა და დონ ხენაროც სრულიად უმოძრაონი იყვნენ. იმ რამდენიმე წამის გამოკლებით როცა პოზას იცვლიდნენ რომ დაესვენათ.

მას მერე რაც მე და დონ ხუანი მიწაზე ჩამოვცურდით, დონ ხენარომ მკვეთრი მოძრაობა გააკეთა. მან ფეხები ასწია და ტერფები კუნძზე დააწყო. მერე 45* მობრუნდა და მისი პროფილი მარცხენა მხარეს დავინახე. დონ ხუანს შევხედე იქნებ რამე აეხსნა. მან კი მხოლოდ ნიკაპით მანიშნა დონ ხენაროსთვის თვალი არ მომეშორებინა.

რაღაც გამოუთქმელმა აღტკინებმა მომიცვა.თავის გაკონტროლება არ შემეძლო, ნაწლავებიც კი ამიმოძრავდა, ახლა მაინც ზუსტად ვიცოდი რას გრძნობდა პაბლიტო როცა დონ ხუანის სომბრერო დაინახა. კუჭის აშლამ მაიძულა წამოვმხტარიყავი და ბუჩქებისკნ გავქცეულიყავი. უკნიდან მესმოდა როგორ ახარხარდა ორივე.

ძალიან დაბნეული და დარცხვენილი ვიყავი, ვერ ვბედავდი დავბრუნებულიყავი, თავს ვიწყევლიდი, რომ ასეთი მოულოდნელი მარცხით მომენტის მთელი მშვენიერება გავაფუჭე. ერთი წუთის მერე დონ ხუანი და დონ ხენარო თავად მოვიდნენ ჩემთან. საპატიო ყარაულივით ამომიდგნენ გვერდში და სხვა მინდვრისკენ წამიყვანეს. იქ მინდვრის ცენტრში გავჩრდით და მე ის ადგილი ვიცანი, სწორედ აქ ვიყავი დილით.

დონ ხუანმა ჩემთან საუბარი დაიწყო. მითხრა, რომ ჯობდა შინაგანი დიალოგი შემეწყვიტა და მიმდინარე და მდუმარე დავრჩენილიყავი. მე მას ყურადღებით ვუსმენდი. შესაძლოა დონ ხენარომ გააცნობიერა, რომ მთელი ჩემი ყურადღება მიმართული იყო დონ ხუანის ახსნებისადმი, მან ამით ისარგებლ და ისევ ის გააკეთა რაც დილით. ისევ ის თავისი სულისშემძვრელი ყვირილი ამოუშვა. ისევ ჩემთვის ძალიან მოულოდნელად, მაგრამ ახლა უკვე ნაწილობრივ მომზადებული ვიყავი და სუნთქვის საშუალებით წონასწორობაც სწრაფად აღვიდგინე. შფოთვა საშინელი იყო, მაგრამ ხანმოლე, მე შევძელი მისი მოქმედებისთვის თვალის მიდევნება და დავინახე როგორ ახტა დონ ხენარო ქვედა ტოტზე იმ ხეზე რომელიც ჩვენგან 80-90 ფუტის სიშორეზე იდგა. საშინელი ვიზუალური აშლილობა განვიცადე. ის კი არ ახტა არამედ რაღაცნაირად გაცურდა ჰაერში, ნაწილობრივ კატაპულტირებული - თავისი საზარელი ყვირილით და ნაწილობრივ რაღაც ბუნდოვანი ხაზებით მიზიდული, ხიდან რომ ემანირებდნენ. თითქოს ხემ თავისი ხაზებით მიიზიდა.

ერთი წამით დონ ხენარო ტოტზე დარჩა, ჩემსკენ პროფილით მობრუნდა. მერე კი რაღაც უცნაური მოქმედების შესრულება დაიწყო. თავი უკანკალებდა და მთელი ტანით თრთოდა. რამდენჯერმე თავი მუხლებს შორის მოიქცია, რაც უფრო მეტად მოძრაობდა მით უფრო რთული იყო მისთვის თვალის მიდევნება, თითქოს ჰაერში იფანტებოდა. სასოწარკვეთილმა დავახამხამე თვალი, მერე კი მზერის მიმართულების შეცვლა ვცადე. თავს ხან ერთ ხან მეორე მხარეს ვაბრუნებდი, როგორც დონ ხუანმა მასწავლა. მარცხენა მხრიდან დავინახე, რომ დონ ხენაროს სხეული ისეთი გამხდარიყო როგორიც ადრე არასოდეს მენახა. თითქოს მას სხვა ტანისამოსი გადაეცვა და გარეგნობა ასე შეეცვალა. ბეწვის კოსტიუმი ეცვა; ბეწვი სიამის კატის ბეწვის ფერი იყო - ღია ყავისფერ-ბოლისფერი, მუქი შოკოლადისფერი ლაქებით ზურგსა და ფეხებზე და დიდი სქელი კუდიც ამშვენებდა. ეს კოსტიუმი ხენაროს დიდ, ბეწვიან, გრძელფეხა, ყავისფერ ნიანგს ამგვანებდა. მე უკვე ვეღარც მის თავს ვარჩევდი ვერც სახეს. როცა თავი ჩვეულბრივ მდგომარეობაში გავასწორე გადაცმული დონ ხენაროს ხატი ისევ ისეთივე დარჩა.

უცებ ხელები აუკანკალდა. დონ ხენარო ხის ტოტზე შედგა, დაიხარა და 4 მეტრის სიმაღლიდან გადმოხტა. ჩემი აზრით ეს იმ ადამიანის ჩვეულებრივი ნახტომი იყო, რომელსაც საოცარი კოსტიუმი ეცვა. ვხედავდი, რომ დონ ხენაროს სხეული თითქმის შეეხო მიწას, ხოლო მისი სქელი კუდი მსუბუქად აცახცახდა და მიწაზე დაშვების ნაცვლად ზემოთ აფრინდა - თითქოს უხმო, რეაქტიული ძრავი მოემართათ. მან ხეებს გადაუფრინა, მერე ისევ მიწისკენ წამოვიდა და ისევ ზემოთ აფრინდა. იმეორებდა ამას ისევ და ისევ. დრო და დრო ხის ტოტს ხელებს ჩაავლებდა და ხის გარშემო ბრუნავდა ანდა სულაც გველივით ეხვეოდა ხეებს. მერე ქვემოთ ჩამოსრიალდებოდა ხოლმე და ჩვენს თავს ზემოთ ტრიალებდა ან ტაშს უკრავდა და მუცლით ოდნავ ეხებოდა ხის კენწეროებს.

დონ ხენაროს პილოტაჟმა რიდითა და მოკრძალებით ამავსო. თვალს ვადევნებდი და ორჯერ თუ სამჯერ ნათლად დავინახე, რომ ის სარგებლობდა რაღაცა მანათობელი ხაზებით. მერე მან უეცრად გადაირბინა ხის კენწეროებზე სამხრეთის მიმართულებით და თვალს მიეფარა. ვცდილობდი ის ადგილი გამომეცნო სადაც ისევ გამოჩნდებოდა, მაგრამ ის უკვალოდ გაქრა.

მხოლოდ ახლა შევამნიე, რომ ზურგზე ვიწექი, თუმცა კი მანამდე სულ მეგონა, რომ დონ ხენაროს მდგმარე პოზიციიდან ვუმზერდი.

დონ ხუანი წამოჯდომაში დამეხმარა, მერე კი დონ ხენაროც დავინახე. ის უდარდელი სახით გვიახლოვდებოდა. ის მხიარულად იღიმებოდა და თან მეკითხებოდა როგორ მომეწონა მისი ფრენა. ძალიან ვცდილობდი რაიმე მეპასუხა, მაგრამ ვერ შევძელი.

უცნაური მზერა გაცვალეს და მერე დონ ხენარო ისევ ჩაიცუცქა, დაიხარა და რაღაცა ჩამჩურჩულა მარცხენა ყურში. გავიგონე როგორ მეუბნებოდა: „არ გინდა ჩემთან ერთად იფრინო?“ ასე გამიმეორა ხუთჯერ თუ ექვსჯერ.

დონ ხუანიც დაიხარა და მარჯვენა ყურში ჩამჩურულა: „არ ისაუბრო, უბრალოდ ხენაროს მიჰყევი“.

დონ ხენარომ მაიძულა ჩავცუქულიყავი და ისევ ჩურჩული დაიწყო. მე მისი ძალიან კარგად მესმოდა. თავისი სიტყვები ათჯერ მაინც გაიმეორა. ის მეუბნებოდა: „მიენდე ნაგუალს. ნაგუალი გაგიტაცებს შენ“.

დონ ხუანმა მარჯვენა ყურში ჩამჩურჩულა: „შეცვალე შენი გრძნობები“.

ისინი ერთდროულად ლაპარაკობდნენ,მაგრამ მე მათი ხმები ცალცალკე მესმოდა. ყველაფერს, რასაც დონ ხენარო ამბობდა, კავშირი ჰქონდა ჰაერში სრიალთან. ფრაზები, ის რომ ათეულობით იმეორებდა, თითქოს ჩემს მეხსიერებაში იყო ამომწვარი. ხოლო მეორეს მხრივ დონ ხუანის სიტყვები, განსაკუთრებული ბრძანებები იყო და თავის მხრივ ისიც უამრავჯრ იმეორებდა. ასეთი ორმაგი ჩურჩულის ეფექტი სრულიად უჩვეულო გახლდათ. მეჩვენებოდა, რომ მათი ინდივიდუალური სიტყვების ჟღერადობა ორ ნაწილად მხლეჩდა. ბოლოს უფსკრული ჩემს ყურებს შორის ისე გაიზარდა,რომ ერთიანობის შეგრძნება დავკარგე. რა თქმა უნდა რაღაცა ჩემიც რჩებოდა, მაგრამ ის მყარი არ იყო. ის უცხო, მანათობელი ნისლივით იყო, მუქი ყვითელი და მას შეგრძნებები ჰქონდა.

დონ ხუანმა მითხრა, რომ ჩემს დაწებებას აპირებდა ასაფრენად. ამავე დროს ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა, თითქოს მისი სიტყვები მაშები იყო რომლებიც იჭერდნენ და კრავნენ ჩემს გრძნობებს.

დონ ხენაროს სიტყვები მიწვევდნენ უკან გავყოლოდი. ვიგრძენი, რომ ამის გაკეთება მინდოდა მაგრამ არ შემეძლო. განზრახვა იმხელა იყო, რომ მოქმედების უნარს მოკლებული აღმოვჩნდი. მერე კი ისევ გავიგონე იგივე მოკლე ბრძანებები, რომელსაც ორივე გამუდმებით იმეორებდა.

„შეხედე ამ მშვენიერ მფრინავ ფორმას“, “გადახტი, გადახტი!“ „შენ ხეების კენწეროებს მისწვდები“, „ევკალიპტები მწვანე წერტილებს გვანან“, „მატლები ეს სინათლეა“.

რაღაც მომენტში ჩემში ყველაფერი გაჩერდა, შესაძლოა ეს მათი სიტყვების ჩემს მიერ გაცნობიერება იყო. დონ ხენაროს ჯერ ისევ ჩემს გვედით აღვიქვამდი, მაგრამ ვერაფერს ვხედავდი გარდა სრულიად არაჩვეულებრივი შუქის გიგანტური ბურთებისა. დრო და დრო მათი შუქი ფერმკრთალდებოდა, მერე კი საოცარ ინტენსივობას აღწევდა. მოქმედებასაც ვგრძნობდი. ისეთი შთაბეჭდილება მრჩებოდა, რომ რაღაც ვაკუუმი შეუჩერებლად მითრევდა. როგორც კი ჩემი მქმედება ნელდებოდა და მზერის ფოკუსირებას სინათლის წყაროზე ვახდენდი, ვაკუუმიც არ აყოვნებდა და უფრო შორს მივყავდი.

რაღაც მომენტში სიჩქარეების ამ მონაცვლეობას შორის საშინელი დაბნეულობა ვიგრძენი. სამყარო ჩემს გარშემო, როგორიც არ უნდა ყოფილიყო ის, ერთდროულად მიახლოვდებოდა და მშორდებოდა. სწორედ აქედან მოდიოდა ვაკუუმის ეფექტიც. ორ ცალკეულ სამყაროს ვხედავდი - ერთს რომელიც მტოვებდა და ერთს რომელიც მიახლოვდებოდა. ეს ყოველივე ჩვეულებრივი გზით არ გამიცნობიერებია, არც რაღაც დაფარული შეგრძნება მქონდა. უფრო მეტიც, ორი დამოუკიდებელი აღქმა გამიჩნდა ერთი გადაკვეთის წერტილის გარეშე.

ამის შემდეგ ჩემი აღქმის სურათები რამდენადმე გაფერმკრთალდა. მათ სიზუსტე აკლდათ ანდა აღქმა იმაზე მეტი იყო და მე მათ გადანაწილებას ვერ ვახერხებდი. გაცნობიერების შემდეგი კრებული გახდა ხმების მთელი სერია რაღაც გრძელი, მილისმაგვარი წარმონაქმნის ბოლოში. „მილი“ თავად ვიყავი, ხოლო ხმები დონ ხუანისა და დონ ხენაროს სიტყვები ისევ ყურებში რომ ჩამჩურჩულებდნენ. რაც უფრო აგრძელებდნენ ლაპარაკს, უფრო მოკლდებოდა მილი, სანამ ხმები ჩემი აღქმის საზღვრებში არ მოექცნენ. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ დონ ხუანისა და დონ ხენაროს სიტყვები ჩემი აღქმის ნორმალურ დიაპაზონს აღწევდნენ. თავიდან ამ ხმებს ხმაურივით აღვიქვამდი, მერე როგორც წამოყვირებულ სიტყვებს, ბოლოს კი როგორც ყურში ჩურჩულით ნათქვამ სიტყვებს.

მერე ჩემი ნაცნობი სამყაროს ელემენტებიც გავარჩიე. სახით პირქვე ვიწექი, ვუყურებდი პატარა კენჭებს, მიწის გოროხებს და ხმელ ფოთლებს. მერე კი ევკალიპტების მინდორიც გამახსენდა.

დონ ხუანი და დონ ხენარო ჩემს გვერდით იდგნენ, უკვე გათენებულიყო. წყალში ჩასვლის სურვილი გამინდა. მდინარეს მივადექი, გავიხედე და ცივ წყალში ჩავედი და იქ საბოლოოდ მოვედი გონზე.

დონ ხუანი და დონ ხენარო ონავარი ბავშვებივით იცინოდნენ.

-ასე ნუ ხტუნავ, - მითხრა დონ ხენრომ, - განა ყოველთვის ნაგუალი მოგდევს.

მერე ტუჩები ისე გააწკლაპუნა თითქოს არ იწონებდა ჩემს ასეთ გადაჭარბებულ რეაქციას. მერე კი ხელები მეგობრულად გამომიშალა. გადავეხვიე. მან ზურგზე ხელი დამარტყა. ეს ძალიან მეგობრული და თბილი ჟესტი იყო.

-შენი ყურადღება ნაგუალზე მხოლოდ განსაზღვრულ მომენტში უნდა შეაჩერო. დანარჩენი მთელი დრო ჩვენ ისეთი ადამიანები ვართ როგორც დედამიწის ყველა მცხოვრები.

ის დონ ხუანს მიუბრუნდა და გაუღიმა.

-ასე არაა ხუანჩო? - ჰკითხა და სიტყვა „ხუანჩო“ - ხუანის კნინობითი ფორმა გამოკვეთა.

-ასეა ხენარჩო - არც დონ ხუანი ჩამორჩა და სახელი ხენაროც მაშინვე კნინობით ფორმაში ჩასვა.

ორივე ახარახარდა.

-უნდა გაგაფრთხილო, - მითხრა დონ ხუანმა, - რომ უნდა ისწავლო ზუსტად გაარჩიო როდისაა ადამიანი ნაგუალი და როდის ჩვეულებრივი ადამიანი. თუ ნაგუალთან პირდაპირ ფიზიკური კავშირში შეხვალ შეიძლება მოკვდე.

მერე დონ ხუანი დონ ხენაროს ღიმილით მიუბრუნდა და ჰკითხა:

-ასე არაა ხენარო?

-ზუსტად ასეა ხუან, - უპასუხა დონ ხენარომ და ისინიც ისევ ახარხარდნენ.

მათი ბავშვურობა ძალიან მესიამოვნა. დღის განმავლობაში მომხდარმა ამბებმა მომქანცა და ემოციები მაწვებოდა. საკუთარი თავის სიბრალულის ტალღა მომერია. ტირილამდე ცოტაღა მაკლდა და საკუთარ თავს გამუდმებით ვუმეორებდი, რომ ყველაფერი რაც დამმართეს გამოუსწორებელი და ჩემთვის საზიანო იყო. დონ ხუანი თითქოს ჩემს აზრებს კითხულობდა. ჩაიცინა და უნდობლად გააქნია თავი. შევეცადე შინაგანი დიალოგი გამეჩერებინა და ამან მთელი ჩემი საკუთარი თავისადმი სიბრალული გააქრო.

-ხენარო ძალიან თბილია, - შენიშნა დონ ხუანმა, როცა დონ ხენარო წავიდა. - ძალის გეგმა იყო, რომ შენ ბენეფატორი გეპოვა.

არ ვიცოდი რა მეთქვა. ის აზრი, რომ დონ ხენარო ჩემი ბენეფატორი იყო უსასრულოდ მაინტრიგებდა. მინდოდა დონ ხუანს ამის შესახებ რაც შეიძლება მეტი მოეყოლა. მაგრამ როგორც შევატყე ის არ იყო სასაუბროდ განწყობილი. მან ცას და სახლის გვერდით მდგომი ხეების მუქი სილუეტების კენწეროებს ახედა. მერე დაჯდა და ზურგით ბოძს მიეყრდნო, თითქმის კარის წინ რომ იყო ჩარჭობილი და მანიშნა მის გვერდით მარხნივ დავმჯდარიყავი.

გვერდით მივუჯექი. მან მითხრა, რომ ღამის ეს მონაკვეთი ჩემთვის სახიფათო იყო, განსაკუთრებით ახლა. მერე ძალიან მშვიდი ხმით მთელი რიგი მითითებები მომცა. საუბარი განუწყვეტლივ არ უნდა გაგვეგრძელებინა, მე უნდა მესუნთქა და თვალი მეხამხამებინა, თითქოს ჩემს წინ ნაგუალი იდგა.

-განა სადმე ახლოს ნაგუალია? - ვკითხე მე.

-რა თქმა უნდა, - მიპასუხა მან და ჩაიცინა.

პრაქტიკულად დონ ხუანს დავეცი. ის კი საუბარს განაგრძობდა და ცდილობდა ჩემგან ყოველი კითხვა ამოეგლიჯა. ჩემი ბლოკნოტი და ფანქარიც კი მომაწოდა. თითქოს სიბნელეში წერა შემძლებოდეს. მან შენიშნა, რომ რამდენადაც შევძლებდი მშვიდი და გაწონასწორებული ვყოფილიყავი და რომ ჩემთვის ტონალის გამყარების იმაზე უკეთესი ხერხი ვიდრე წერა იყო არ არსებობდა. ეს ყველაფერი რაღაცა განსაკუთრებული ხერხით აღწერა. მან მითხრა, რომ ჩაწერა ჩემი წინასწარგანწყობა იყო და რადგან ასე იყო, მე ჩანაწერები ნებისმიერ ვითარებაში უნდა მეკეთებინა, სრულ სიბნელეშიც კი. მის ხმაში გამოწვევის ნოტებმა გაიჟღერა, როცა მითხრა, რომ შენიშვნების ჩაწერა შემეძლო მეომრის ამოცანად მექცია. ამ შემთხვევაში კი სიბნელე ვერაფრით იქნებოდა წინააღმდეგობა.

ალბათ მან რაღაცნაირად მაინც დამარწმუნა, რადგან რაღაცის ჩაწერა მაინც მოვახერხე. სახიფათო თემა იყო დონ ხენარო როგორც ჩემი ბენეფაქტორი. ძალიან მინდოდა გამეგო როდის მოხდა ეს და როდის გახდა დონ ხენარო ჩემი ბენეფაქტორი. დონ ხუანმა შემომთავაზა ერთი უჩვეულო შემთხვევა გამეხსენებინა, რომელიც იმ დღეს მოხდა, როცა დონ ხენაროს შევხვდი და რაც თავისებური ნიშანი გახდა. ვერ შევძელი ვერაფერი მსგავსის გახსენება. რაც მახსოვდა ეს სრულიად ჩვეულებრივი და არაფრით გამორჩეული შეხვედრა იყო 1968 წლის გაზაფხულზე. დონ ხუანმა შემაჩერა.

-თუ უკვე ისე გამოშტერდი, რომ გახსენებაც არ შეგიძლია, - თქვა მან, - მაშინ ჯობს ყველაფერი ისე დავტოვოთ როგორც არის. მეომარი ძალის კარნახს მიჰყვება. როცა ეს აუცილებელი გახდება გაიხსენებ.

დონ ხუანმა მითხრა, რომ ბენეფაქტორის ყოლა ძალიან მნიშვნელოვანი რამე იყო. მაგალითისთვის მან ელიგიოს შემთხვევა აიღო, რომელმაც მასთან უამარავი წელი გაატარა. მან თქვა, რომ ელიგიოს არ შეეძლო ბენეფაქტორის პოვნა. ეს რომ გავიგე არ დავაყოვნე და ვკითხე თუ იპოვა საბოლოოდ ბენეფაქტორი ელიგიომ. მან კი მიპასუხა, რომ არ შეიძლება ძალის მოქმედების წინასწარ განსაზღვრა. მერე გამახსენდა, რომ ერთხელ, წლების წინ ჩვენ ვიპოვეთ ახალგაზრდა ინდიელების პატარა ჯგუფი ჩრდილოეთ მექსიკაში რომ დაეხეტებოდენ. მან თქვა, რომ დაინახა, რომ არც ერთს არ ჰყავდა ბენეფაქტორი და მთელი ეს შექმნილი მდგომარეობა და ამ მომენტის ხასიათი ყველანაირ უფლებას იძლეოდა მათთვის დახმარების ხელი გაეწოდებინა და ნაგუალი ეჩვენებინა. ის თითქმის მთელი ღამე კოცონთან გველაპარაკებოდა მე და იმ ოთხ ინდიელს, მაშინ როცა დონ ხუანმა ძალიან სასიამოვნო წარმოდგენა გამართა, სადაც ის ყოველ ჩვენგანს სხვა და სხვა შესამოსელით მოევლინა.

-იმ ბიჭებმა ძალიან ბევრი იცოდნენ, - თქვა მან, - მხოლოდ შენ იყავი მათ შორის ახალბედა.

-რა დაემართათ მათ ამის მერე? - ვკითხე მე.

-ზოგიერთმა მათგანმა იპოვა ბენეფაქტორი, - მიპასუხა მან.

დონ ხუანმა ამიხსნა, რომ ბენეფაქტორის ვალი იყო ძალის სიტყვა მოეტანა და რომ ბენეფაქტორი თავისი პერსონალური შეხებით შესაძლოა უფრო მეტ გავლენას ახდენდა ნეოფიტზე ვიდრე მასწავლებელი.

მცირე პაუზის დროს სახლის უკნიდან უცნაური შრიალის ხმა მომესმა. ამ ხმის გაგონებაზე მე თითქმის უკვე ფეხზე წამოვხტი, მაგრამ დონ ხუანმა უკან დამაბრუნა. სანამ ამ ხმას გავიგებდით ჩვენი საუბარი მშვიდად მიედინებოდა, ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის. მაგრამ როგორც კი პაუზა ჩამოწვა, იმ ერთ წამიან სიჩუმეშიც კი უცნაური ხმა შემოიჭრა. ამ დროს მომეჩვენა, რომ ჩვენი საუბარი რაღაც განსაკუთრებული მოვლენა იყო. ისეთი შეგრნება გამიჩნდა, რომ ჩემი და დონ ხუანის სიტყვების ჟღერადობა გაფხრეწილი ფოთლის ხმას ჰგავდა და რომ მოშრიალე ხმა მოთმინებით ელოდა შანსს რომ ამ ფოთლის ნაფხრეწში შემოჭრილიყო.

დონ ხუანმა მთხოვა გაუნძრევლად ვმჯდარიყავი და გარშემო არაფრისთვის ყურადღება არ მიმექცია. შრიალი იმ ხმას ჰგავდა მღრღნელი რომ გამოსცემს როცა მშრალ მიწას თხრის და როგორც კი ეს გავიფიქრე თვალწინ მაშინვე ის წრუწუნა დამიდგა ოდესღაც დონ ხუანმა თავის ხელის გულზე რომ მაჩვენა. თითქოს ჩამეძინა და ჩემი ფიქრები ხატებად და სიზმრებად გადაიქცნენ.

სუნთქვის ვარჯიშების კეთება დავიწყე და მუცელზე ორივე ხელი მივიჭირე. დონ ხუანმა საუბარი განაგრძო მაგრამ მე უკვე აღარ ვუსმენდი. ჩემი ყურადღება მიჯაჭვული იყო მსუბუქ შრიალთან, თითქოს რაღაც გველისმაგვარი დაძვრებოდა ხმელ ფოთლებში. უცებ პანიკამ მომიცვა და ზიზღი მომაწვა იმის გაფიქრებაზე, რომ ჩემსკენ გველი მოსრიალებდა. უნებურად ჩემი ტერფები დონ ხუანის ფეხებქვეშ შევჭეჭყე და გამწრებულმა დავიწყე თვალის ხამხამი და სუნთქვა.

ხმა ისე ახლოდან ისმოდა თითქოს ემგან სულ ორი ფუტი აშორებდა. ჩემი პანიკა უფრო იზრდებოდა. დონ ხუანმა კი მშვიდად მითხრა, რომ ერთადერთი ხერხი ამერეკლა ნაგუალი იყო შეუმჩნეველი დარვჩენილიყავი. მიბრძანა ისევ ისე დავმჯდარიყავი და კონცენტრაცია ხმაზე აღარ გამეკეთებინა. განსაკუთრებით მიბრძანა, რომ ან მეწერა ან კითხვები დამესვა და არც კი მეფიქრა შიშს მივცემოდი.

დიდი შინაგანი ბრძოლების მერე ვკითხე დონ ხენარო ხომ არ გამოსცემდა ამ ხმებს. მან კი მითხრა, რომ ეს ნაგუალი იყო და რომ ერთმანეთში არ უნდა ამრეოდა, რადგან „ხენარო“ ტონალის სახელი იყო. მერე კიდევ რაღაცა თქვა მაგრამ ეს აღარ გამიგია. რაღაცა სახლის გარშემო მოძრაობდა და მე ჩვენს საუბარზე კონცენტრირება არ შემეძლო. მან მირჩია მაქსიმალური ძალისხმევისთვის მიმემართა. ცოტა ხნის მერე აღმოვაჩინე, რომ ცხვირში ვბუტბუტებდი რაღაც ფრაზებს რომ გამოუსადეგარი და უსარგებლო ვიყავი. თითქოს შიშმა მიბიძგა და სრული გაცნბიერების მდგომარეობაში აღმოვჩნდი. მერე დონ ხუანმა მითხრა, რომ ახლა მოსმენა უკვე შეიძლებოდა მაგრამ ხმა გაქრა.

-ნაგუალი წავიდა, - თქვა დონ ხუანმა, მერე ადგა და შინ შევიდა.

მან დონ ხენაროს ნავთის ლამპა აანთო და ცოტა საჭმელი მოამზადა. მდუმარედ შევექეცით. მერე კი ვკითხე ხომ არ დაბრუნდებოდა ნაგუალი.

-არა, - სერიოზული გამომეტყველებით მიპასუხა მან. - ის მხოლოდ გცდიდა, დღის ამ დროს, როცა შებინდდება შენ ყოველთვის რაღაცით უნდა იყო დაკავებული. ეს შეიძლება ნებისმიერი რამე იყოს. თან ეს ძალიან მოკლე პერიოდია, შესაძლოა მხოლოდ ერთი საათი. თუმცა შენთვის სასიკვდილოდ სახიფათო დროა.

-დღეს ნაგუალი თავს დაგესხა და შეეადა წაექციე, მაგრამ შენ საკმარისად ძლიერი აღმონდი, რომ მისი დარტყმა აგერეკლა. ერთხელ შენ მის ხიბლს დანებდი და მე იძულებული გავხდი შენთვის წყალი გადამესხა. ახლა კი უკვე კარგად გაართვი თავი.

აღვნიშნე, რომ „თავდასხმა“ ამ მოვლენას სახიფათო ელფერს აძლევდა.

-რას ნიშნავს „სახიფათო ელფერს“ ? ეს არასწორი გამოთქმაა, - მითხრა მან, - მე შენი შეშინება სულაც არ მინდა. ნაგუალის მოქმედებები ძალიან სახიფათოა. მე შენ ამაზე უკვე გელაპარაკე, მაგრამ ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ დონ ხენარო შენთვის ზიანის მიყენებას ცდილობს. უფრო მეტიც, ის ზრუნავს შენზე რომ ხელშეუხებელი გაგხადოს, მაგრამ თუ არასაკმარისი ძალა გაქვს, რომ ნაგუალის თავდასხმა აირეკლო, შენ მოკვდები ჩემი დახმარებისა და ხენაროს ზრუნვის მიუხედავად.

ჭამის შემდეგ დონ ხუანი გვერდით მომიჯდა და ჩემს ბლოკნოტში ჩაიხედა. მე შევნიშნე, რომ ამ დღის მოვლენები ისეთი შემაშფოთებელი იყო, რომ ალბათ წლები დამჭირდებოდა რომ ყველაფერში გავრკვეულიყავი.

-თუ ჯერ ვერ ხვდები ამას, მაშინ მე გეტყვი, შენ მშვენიერ ფორმაში ხარ, - მითხრა მან, - ასე ხდება როცა აცნობიერებ, რომ ნაგავში ხარ. ეს ჯადოქრების გადმოსახედიდან რა თქმა უნდა. ხოლო თუ ამის გაგება არ შეგიძლია, ჩვეულებრივი ადამიანის გადმოსახედიდან ფსკერისკენ მიდიხარ. შენ შემთხვევაში ჩვეულებრივი ადამიანი იფიქრებდა, რომ იშლება ან იწყებს დაშლას.

მე გამეცინა იმაზე თუ რომელი სიტყვები შეარჩია მან. ვიცოდი, რომ უკან მიბრუნებდა იმ დისოციაციის კონცეპტს რომელიც ადრე ვახსენე მასთან ჩემი შიშების აღწერისას. მე დავარწმუნე, რომ ამჯერად აღარაფრის კითხვას ვაპირებდი.

-არასოდეს არაფერი მქონია საუბრის საწინააღმდეგო, - მომიგო მან, - მე და შენ შეგვიძლია იმდენი ვილაპარაკოთ ნაგუალზე რამდენიც გინდა. მაგრამ ერთი პატარა შესწორებით: თუ გახსოვს, მე უკვე გითხარი, რომ შენ შეგიძლია ნაგუალის გამოჩენის მხოლოდ მოწმე გახდე. ამიტომაც მხოლოდ იმაზე შეგვიძლია საუბარი რისი მოწმეც ვიყავით. შენ ახსნებს ეძებ, ეს კი დამთრგუნველია. შენ ნაგუალის ახსნა ტონალით გინდა, ეს კი სულელურია, განსაკუთრებით შენს შემთხვევაში, რადგან უკვე უმეცრების უკან აღარ იმალები. შენ მშვენივრად იცი, რომ ჩვენს საუბარს მხოლოდ გარკვეულ საზღვრებში აქვს მნიშვნელობა და ამ საზღვრებში ნაგუალს ვერ მოაქცევ.

მე განვუმარტე, რომ საქმე ყველაფრის რაციონალურად ახსნაში სულაც არ იყო - უბრალოდ მე მჭირდებოდა გარკვეული წესრიგი რათა მთელი ამ უჩვეულო მოვლენების წნეხისთვის გამეძლო. დონ ხუანი მიხვდა, რომ იმ თვალსაზრისის დაცვას ვცდილობდი რომელსაც ის არაფრით არ ეთანხმებოდა.

-ეშმაკმა წაიღოს, შენ მშვენივრად იცი, რომ ინდულგირებ, - თქვა მან, - წესრიგის მიყოლა ნიშნავს იყო სრულყოფილი ტონალი,ხოლო სრულყოფილ ტონალად ყოფნა ნიშნავს აცნობიერებდე ყველაფერს რაც ტონალის კუნძულზე ხდება. მაგრამ შენ ეს არ შეგიძლია. შესაბამისად შენი განზრახვა, რომ გინდა მიჰყვე წესრიგს არ არის სიმართლე. შენ ეს მხოლოდ კამათში გასამარჯვებლად გამოიყენე.

არ ვიცოდი რა მეთქვა. დონ ხუანმა დამამშვიდა და მითხრა, რომ ტონალის სრული გაწმენდა მხოლოდ უდიდესი ბრძოლით მიიღწევა, მერე კი მთხოვა ნაგუალთან მეორე შეხვედრაზე მომეყოლა. როცა მოყოლა დავამთავრე, მან აღნიშნა, რომ ბეწვიანი ნიანგი ალბათ ხენაროს იუმორის მწვერვალი იყო.

-საწყენია რომ ჯერ ისევ მძიმე ხარ, - თქვა მან, - შენ ყოველთვის შიში გაწუხებს და ამიტომ ხენაროს ნამდვილ ხელონებას ვერ აფასებ.

-შენ აცნობიერებდი მის გარეგნობას დონ ხუან?

-არა ეს წარმოდგენა მხოლოდ შენთვის იყო.

-შენ რას ხედავდი?

-დღეს მე მხოლოდ ნაგუალის მოქმედებას ვხედავდი, ხეებს მიღმა რომ დასრიალებდა და ჩვენ გვეხვეოდა თავზე. ნებისმიერი ვინც მას იხილავს მისი მოწმე ხდება.

-ისინი ვინც ვერ ხედავენ?

-ის ვერაფერს შეამჩნევს, შესაძლოა მხოლოდ იმას როგორ არხევს ხის ტოტებს საშინელი ქარი ან შესაძლოა უცნაური შუქი, არსაიდან გაჩენილი ციცინათელა დაინახოს. თუ ძალიან დაიჟინებ, შესაძლოა იმ ადამიანმა ვინც ვერ ხედავს გაიხსენოს, რომ რაღაცა ნახა, მაგრამ რა აღარ ეხსომება. ეს სრულიად ბუნბრივია, ადამიანი ყოვალთვის გონებას ეჭიდება. ბოლოს და ბოლოს მის თვალებს ისედაც არ შეუძლიათ რაიმე უჩვეულოს შემჩნევა. როცა ისინი მხოლოდ ტონალის თვალები არიან, ტონალის სამყაროთი უნდა შემოიფარგლონ, ხოლო ეს სამყარო არაფერ არავეულებრივს არ გულისხმობს. არაფერს ისეთს რასაც თვალები ვერ აღიქვამდნენ, ხოლო გონებ ვერ გააცნობიერებდა.

მაშინ მე იმ გაუგებარ მოვლენებზე ვიკითხე, მათი ორივეს ჩურჩულის შედეგი რომ გახდა.

-ეს მთელი ამბის საუკეთესო ნაწილი იყო, - მიპასუხა მან, - ყველაფერი დანარჩენი შეგიძლია გამოტოვო. მაგრამ ეს მთელი დღის გვირგვინი იყო. წესები მოითხოვს, რომ მასწავლებელმა და ბენეფაქტორმა ერთდროულად მიმართონ ნეოფიტს. ეს კი მთელი ხელოვნებაა, ყველაზე რთული რამ. შესაბამისად ორივე - მასწავლებელიც და ბენეფაქტორიც საუკეთესო მეომრები უნდა იყვნენ - თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ადამიანის გახლეჩვა სცადონ. შენ ამას გვიან მიხვდები, თუმცა ძალა ახლაც კეთილგანწყობილი იყო შენს მიმართ. ხენარო ყველაზე უფრო უნაკლო მეომარია იმათგან ვისაც მე ვიცნობ.

-რატომ ითვლება ადამიანის გახლეჩა ასე რთულად?

-იმიტომ რომ ეს სახიფათოა. შეიძლება ჭიასავით მოკვდე. ან უფრო უარესი - ჩვენ ვერ შევძლებდით ისევ უკან აგვეწყე. ხოლო შენი ყველა შეგრძნება ისევ იმ დონეზე დარჩებოდა.

-და რატომ იყო საჭირო ჩემთვის ამის გაკეთება დონ ხუან?

-გარკვეულ მომენტში ნაგუალის ჩურჩულმა უნდა გახლიჩოს მოსწავლე.

-რას ნიშნავს ეს დონ ხუან?

-საშუალო დონის ტონალი რომ იყოს ადამიანისთვის აუცილებელია ერთიანობა - მისი მთელი არსება ტონალის კუნძულს უნდა ეკუთნოდეს. ამ ერთობის გარეშე ადამიანი კედელზე გავა. ჯადოქრისთვის კი აუცილებელია ამ ერთობის გახლეჩვა, თანაც ისე რომ სიცოცხლეს საფრთხე არ შეუქმნას. მნიშვნელოვანია ისწავლო ლოდინი რათა გაექცე გაუმართლებელ რისკს. ჯადოქარი გამუდმებით ასუფთავებს თავის ტონალის კუნძულს რომ მერე იქიდან გაიქცეს. სწორედ ორად გახლეჩვა წარმოადგენს გასაქცევ კარს. ეს გახლეჩვა ყველაზე უფრო სახიფათო რამაა იქიდან რაც შენ დაგმართნია, ყველაფერმა კი უბრალოდ და უმტკივნეულოდ ჩაიარა. ნაგუალი ოსტატურად გმართავდა. დამიჯერე უნაკლო მეომარი უნდა იყო ეს რომ გააკეთო და დამიჯერე ძალიან მიხარია შენს გამო.

დონ ხუნმა ხელი მხარზე დამადო, მე კი ამ დროს უდიდესი სურვილი გამიჩნდა მეტირა.

-ნუთუ დადგება ის მომენტი როცა ვეღარ გნახავ? - ვკითხე მე.

მან გაიცინა და თავი გააქნია.

-შენ ნაბიჭვარივით ინდულგირებ, - მითხრა მან, - თუმცა ჩვენ ყველა ვაკეთებთ ამას, უბრალოდ ამისთვის ყველას სხვა და სხვა გზა გვაქვს. ხან და ხან მეც კი. ჩემთვის მაგალითად ეს შეგრძნებაა, რომ ძალიან გაგანებივრე და ამით დაგასუსტე. ვიცი რომ ხენაროც ასე ფიქრობს პაბლიტოზე. ის მას ბავშვივით ანებივრებს. მაგრამ ასე ინება ძალამ. ხენარო პაბლიტოს აძლევს ყველაფერს რაც შეუძლია და მეტს ვერ მოსთხოვ. ვერ გააკრიტიკებ მეომარს იმისთვის რომ ის უნაკლოდ აკეთებს იმას რაც შეუძლია.

ერთი წუთი დუმდა. მე ძალიან ვნერვიულობდი და ეს სიჩუმე ვერ ავიტანე.

-შენი აზრით რა მემართებოდა როცა ვგრძნობდი, რომ ვაკუუმი მითრევდა? - ვკითხე მე.

-შენ დაფრინავ, - მიპასუხა ისე თითქოს ასეც უნდა ყოფილიყო.

-ჰაერში?

-ნაგუალისთის არ არის არც მიწა, არც ჰაერი, არც წყალი, თავადაც დამეთანხმები ამაში . უკვე ორჯერ იყავი ასეთ მდგომარეობაში და ეს ცრურწმენა არ იყო. შენ მითხარი, რომ ყველაფერი რასაც შეხვდი შეუძლებელი იყო რუკაზე გადმოგეტანა. ნაგუალი დაცურავს, ჰაერში დაფარფატებს და თავის დროში დაფრინავს, რომელსაც ტონალის დროსთან არაფერი საერთო არ აქვს. ეს ორი რამ არ გადაიკვეთება.

სანამ ის საუბრობდა მაკანკალებდა, ყბა ჩამომივარდა და პირი უნებურად გამეღო. ყურებიდან თითქოს ბამბა გამომაცალეს და უკვე სულ ოდნავ შესამჩნევ ვიბრაციასაც კი ვაფიქსირებდი. დავიწყე ამის დონ ხუანისთვის მოყოლა და უცებ შევამჩნიე, რომ თითქოს ვიღაც უხილავთან ერთად ვსაუბრობდით. ეს სმენასთან დაკავშირებული საკმაოდ რთული შეგრძნება იყო. თითქოს როს თქმასაც ვაპირებდი უკვე წინასწარ მესმოდა.

ჩემი მარცხენა ყური არაჩვეულებრივი შეგრძნების წყარო გახდა. ვგრძნობდი, რომ ამ ყურით უფრო უკეთესად, ზუსტად და ინტენსიურად აღვიქვამდი. ამ შეგრძნებათა ნაკადში იყო რაღაცა რასთანაც აქამდე არასოდეს მქონია შეხება. როცა მარჯვნივ მოვბრუნდი, რომ დონ ხუანისთვის შემეხედა, მივხვდი, რომ მარცხენა ყურს გარკვეული ფიზიკური სივრცე უკავშირდებოდა - ცხადი სმენური აღქმის დერეფანი, საიდანაც ყველაფერი არაჩვეულებრივი სიცხადით მესმოდა. ამგვარად თავის მობრუნებით შემეძლო ყური ლოკატორის ფუნქციით გამომეყენებინა.

-აი ეს დაგმართა ნაგუალის ჩურჩულმა, - თქვა დონ ხუანმა, - როცა ჩემი შეგრძნებები ავუღწერე. დრო და დრო ეს ძლიერდება მერე კი ქრება. არ შეგეშინდეს არც ამის და არც ნებისმიერი სხვა შეგრძნების, რაც უკვე შეიძლება გაგიჩნდეს, მთავარია ინდულგირებას არ მიჰყო ხელი და თავი ჩიხში არ მომიმწყვდიო. ვიცი რომ წარმატებას მიაღწევ. შენი გახლეჩვის დრო სწორადაა შერჩეული. ასე განკარგა ძალამ. ახლა ყველაფერი შენზეა დამოკიდებული. თუ საკმარისად ძლიერი იქნები უდიდეს წინააღმდეგობას გაუძლებ, იმის გამო გაჩენილს რომ გაგხლიჩეს. მაგრამ თუ ვერ შეძლებ რომ გაუძლო მაშინ დაიღუპები; გახდები, ჩამოდნები, გაფერმკრთალდები, დაბნეული, გაფანტული, გაღიზიანებული და გაშეშებული გახდები.

-იქნებ ამაზე რამდენიმე წლის წინ მოგეყოლა, - დავიწყე მე, - მაშინ მე საკმარისი მექნებოდა...

მან ხელი ასწია და დამთავრების საშუალება არ მომცა.

-ეს განაცხადი აზრს მოკლებულია, - თქვა მან, - შენ ერთხელ უკვე თქვი, რომ ასეთი ჯიუტი რომ არ ყოფილიყავი და ჭკვიანური ახსნებს რომ არ გამოჰკიდებოდი, მაშინ დღეს უკვე ჯადოქარი იქნებოდი. მაგრამ ჯადოქრად გახდომა შენს შემთხვევაში ნიშნავს ჯიუტობის და ჭკვიანური ახსნების აუცილებლობის დაძლევას, რაც შენ გზაზე გეღობება. უფრო მეტიც სწორედ ეს ნაკლოვანებებია შენი ძალის გზა. შენ ვერ იტყვი, რომ ძალა შესკენ წამოვა თუ ცხოვრების სტილს შეიცვლი.

-მე და ხენარომ ზუსტად ისე უნდა ვიმოქმედოდთ, როგორც შენ - გარკვეულ საზღვრებში. ამ საზღვრებს კი ძალა განსაზღვრავს. მეომარი კი, მოდი ასე ვთქვათ, ძალის ტყვეა. ტყვე, რომელსაც მხოლოდ ერთი თავისუფალი არჩევანი აქვს - იმოქმედოს როგორც უნაკლო მეომარმა ან როგორც ვირმა. რადგან საბოლოოდ მეომარი მაინც ტყვე კი არა მონაა ძალისა და მას ეს არჩევანიც კი არ აქვს. ხენაროს მხოლოდ უნაკლოდ შეუძლია მოქმედება, რადგან მისთვის ვირივით მოქმედება უკვე სიკვდილის ტოლფასია. ეს დაცარიელებას და დასასრულს გამოიწვევს.

-შენ გეშინია ხენაროსი,რადგან მან ეს შიში შენი ტონალის შესაკუმშად უნდა გამიყენოს. შენმა სხეულმა იცის ეს, მაშინ როცა შენი გონება შეიძლება ვერც ხვდებოდეს ვერაფერს. ამიტომ უნდა შენს სხეულს ყოველთვის გაქცევა როცა ხენარო ახლოსაა.

მე დავინტერესდი განგებ ხომ არ მაშინებდა ხენარო. მან მიპასუხა, რომ ნაგუალი უცნაურ რამეებს სჩადიოდა და რომ მათი წინასწარ განსაზღვრა შეუძლებელი იყო. მაგალითისთვის მან გამახსენა შემთხვევა, როცა ერთხელ დილით მან არ მომცა საშუალება მარცხნივ მომებრუნებინა თავი და დონ ხენაროსთვის შემეხედა ხეზე. დონ ხუანმა მითხრა, რომ მაშინ კი სრულად აცნობიერებდა თავის ნაგუალის მოქმედებებს, მაგრამ წინასწარ მაინც არ იცოდა რა მოხდებოდა. მან ამიხსნა, რომ ჩემი მარცხნივ თავის მობრუნება სიკვდილისკენ გადადგმული ნაბიჯი იყო, რომელიც ნაგუალმა უცაბედად გააკეთა როგორც ნებაყოფლობითი არჩევანი თვითმკვლელობისკენ. ამ მოქმედებამ დონ ხუანის ნაგუალიც გამოათავისუფლა, რის შედეგადაც მისი ნაწილი მე დამეცა.

დაბნეულობამ უნებური ჟესტი გამაკეთებინა.

-შენი გონება ისევ იმას გეუბნება, რომ უკვდავი ხარ, - თქვა მან.

-რას გულისხმობ ამაში დონ ხუან?

-უკვდავ არსებებს აქვთ დაეჭვების, შიშის და დაბნეულობის დრო და ფუფუნება. მეომარო მეორეს მხრივ ვერ გამოეკიდება ტონალის სამფლობელოში აღმოცენებულ აზრებს. მან იცის, რომ საკუთარი თავის მთლიანობა მხოლოდ გარდამავალი ეპიზოდია დედამიწაზე.

მე შევეწინააღმდეგე, რომ ჩემი ეჭვები, შიში და დაბნეულობა უფრო მეტად გაუცნობიერებელი იყო. როგორ არ ვცდილობდი მათ გაკონტროლებას, მაგრამ როგორც კი დონ ხუანს ან დონ ხენაროს ვხედავდი მაშინვე სუსტი და დაუცველი ვხდებოდი.

-მეომარი ვერც დაუცველი იქნება და ვერც სუსტი, ვერ შეშინებული, - თქვა მან, - არც ერთ შემთხვევაში. მეომარს მხოლოდ უნაკლოებისთვის აქვს დრო. ყველაფერი სხვა მის ძალას ასუსტებს. მხოლოდ უნაკლოება ავსებს.

-ახლა მოდი ისევ ჩემს ძველ კითხვას დავუბრუნდები დონ ხუან - რა არის „უნაკლოება“?

-კი შენს ძველ კითხვას დავუბრუნდით, ეს კი იმას ნიშნავს, რომ შენს ძველ პასუხსაც. უნაკლოება არის რაც შეიძლება უკეთესდ აკეთებდე ყველაფერს რაშიც კი ჩართული ხარ.

-მაგრამ დონ ხუან, მე ვთვლი, რომ ყველაფერს რასაც ვაკეთებ საუკეთესოდ ვაკეთებ, თუმცა რეალურად აშკარად გამოდის რომ ასე არაა.

-ეს არც ისე რთულია როგორც შენი სიტყვებიდან ჩანს. უნაკლოების გასაღები დროის შეგრძნებაა. დაიმახსოვრე, როცა გრძნობ და მოქმედებ როგორც უკვდავი არსება შენ არ ხარ უნაკლო. გარშემო მიმოიხედე. შენი წარმოდგენა იმაზე რომ დრო გაქვს იდიოტიზმია, ამ მიწაზე უკვდავები არ ცხოვრობენ.


 

აღქმის ფრთები

მე და დონ ხუანმა მთელი დღე მთებში გავატარეთ. სახლიდან გათენებისას გავედით. მან ძალის ოთხი ადგილი მაჩვენა და ყოველ მათგანზე მომცა განსაკუთრებული ინსტრუქცია თუ როგორ უნდა გამერთვა თავი ამ დავალებებისთვის, ისინი მან ჯერ კიდევ წლების წინ განსაზღვრა როგორც ჩემი ცხოვრებისეული სიტუაციები. შუადღისას გვიან დავბრუნდით. სადილის მერე დონ ხუანმა დონ ხენაროს სახლი დატოვა და დამიბარა, რომ პაბლიტოს დავლოდებოდი. ის ცოტაოდენ ნავთს მოიტანდა ლამპისთვის და მასთან უნდა მესაუბრა.

მე ისე გამიტაცა ჩემი შენიშვნების ჩაწერამ, რომ ვერც კი გავიგე როგორ მოვიდა პაბლიტო - სანამ ის ჩემს წინ არ დადგა. პაბლიტომ ამიხსნა, რომ ის ძალის სიარულში ვარჯიშობდა და ალბათ ამიტომ ვერ გავიგონე მისი ნაბიჯების ხმა, სანამ ჩემი თვალთახევდის არეში არ აღმოჩნდა. მე ყოველთვის მომწონდა პაბლიტო. თუმცა წარსულში არც ისე ბევრი შანსი მომეცა მასთან მარტო დავრჩენილიყავი, ოღონდ მიუხედავად ამისა მაინც კარგი მეგობრები ვიყავით. პაბლიტო ყოველთვის ახერხებდა თავისი შარმით ჩემს აღფრთოვანებას. მისი სრული სახელი იყო „პაბლო“, თუმცა ჩვენ მას მოფერებით „პაბლიტოს“ ვეძახდით და ეს სახელი გაცილებით უფრო უხდებოდა. ის წვრილძვალა იყო თუმცა ძარღვიანი. ის დონ ხენაროსავით გაჩხიკული, მაგრამ თავის გარეგნობასთან შეუფერებლად კუნთიანი და ძლიერი იყო. უკვე თითქმის 30-ისთვის მიეღწია თუმცა 18 წლის ბიჭივით გამოიყურებოდა. საშუალო სიმაღლის, მუქი კანით, თვალები ღია თაფლისფერი, სუფთა და ნათელი ჰქონდა და დონ ხენაროს მსგავსი დამატყვევებელი ღიმილი დასთამაშებდა ოდნავ შესამჩევი ეშმაკობით.

მე მას მის მეგობარ ნესტორზე ვკითხე, დონ ხენაროს კიდევ ერთ მოსწავლეზე. წარსულში მე მათ ყოველთვის ერთად ვხედავდი და ყოველთვის ისეთი შთაბეჭდილება მრჩებოდა, რომ მათ შესანიშნავად ესმოდათ ერთმანეთის მიუხედავად იმისა, რომ ერთი მეორის სრულიად საპირისპირო ნატურებს წარმოადგენდნენ, როგორც გარეგნულად ისე შინაგანად. პაბლიტო მხიარული და გულწრფელი იყო, ხოლო ნესტორი მოღუშული და ჩაკეტილი. ის პაბლიტოზე უფროსიც იყო, უფრო მაღალიც, ძლიერიც და კანიც უფრო მუქი ფერის ჰქონდა.

პაბლიტომ მითხრა, რომ ნესტორიც საბოლოოდ ჩაერთო მისი და დონ ხენაროს საქმიანობაში და რომ ის ახლა ისე შეიცვალა, რომ მე სრულიად ვერ ვიპოვიდი მსგავსებას იმ პიროვნებასთან ადრე რომ ვნახე. მე აღარ მინდოდა მეტი გამეგო ნესტორის საქმიანობაზე და მის პიროვნულ ცვლილებებზე, ამიტომ საუბრის თემა მკვეთრად შევცვალე.

-მესმის რომ ნაგუალი ქუსლებზე გკბენ, - მითხრა მან.

გავოცდი საიდან იცოდა ეს და ვკითხე კიდეც როგორ მიხვდა.

-ხენარო ყველაფერს მიყვება, - მიპასუხა მან.

შევამჩნიე, რომ დონ ხენაროს ჩემსავით ოფიციალურად არ მოიხსენიებდა; ის მას უბრალოდ და შინაურულად ხენაროს ეძახდა. მითხრა, რომ ხენარო მისთვის ძმასავით იყო და ისე ურთიერთობდნენ თითქოს ერთი ოჯახიდან ყოფილიყვნენ. მან გულახდილად განმიცხადა, რომ დონ ხენარო ძალიან უყვარდა. ამან მე მისდამი კარგად განმაწყო. მასთან საუბრისას მივხვდი როგორ გავდა ჩემი და დონ ხუანის ხასიათი ერთმანეთს. ამიტომაც იყო ჩემი და მისი ურთიერთობა უფრო მკაცრი და ფორმალური, დონ ხენაროსა და პაბლიტოსთან შედარებით.

მერე პაბლიტოს ვკითხე რატომ ეშინოდა დონ ხუანის. მას თვალები აენთო. თითქოს დონ ხუანის მხოლოდ ხსენებამაც კი შეაშინა. არაფერი უპასუხია. მეჩვენებოდა თითქოს რაღაც იდუმალი ხერხით მაკვირდებოდა.

-შენ კი არ გეშინია მისი? - მკითხა მან.

მე ვუთხარი, რომ დონ ხენაროსი მეშინოდა, ამაზე მან ისე გაიცინა თითქოს ეს ამქვეყნად ყველაზე უფრო წარმოუდგენელი რამ ყოფილიყოს. მერე კი მითხრა, რომ დონ ხუანი და დონ ხენარო დღე და ღამესავით განსხვავდებოდნენ ერთმანეთისგან. ამასთან დონ ხენარო დღე იყო, ხოლო დონ ხუანი ღამე და ამიტომაც ის ისევე საშიში იყო როგორც დედამიწაზე ჩამოწოლილი ღამე. თავისი დონ ხუანისადმი შიშის აღწერისას პაბლიტომ მცირე კომენტარი გააკეთა თავისი როგორც მოსწავლის მდგომარეობის აღწერაზე.

-მე ყველაზე საცოდავ დღეში ვარ, - თქვა მან, - შენ რომ იცოდე ჩემს სახლში რა ხდება, მიხვდებოდი, რომ იმაზე მეტი ვიცი ვიდრე ჩვეულებრივმა ადამიანმა და თუ ნაგუალთან მნახავ მიხვდები რომ არაფერიც არ ვიცი.

მან სწარაფად შეცვალა საუბრის საგანი და ჩემს შენიშვნებზე სიცილი დაიწყო. მომიყვა როგორ ატარებდა დონ ხენარო საათებს ჩემს პაროდირებაში. ისიც დაამატა, რომ დონ ხენაროს ძალიან მოვწონდი ჩემი პიროვნული უცნაურობების მიუხედავად და რომ თავის კეთილგანწყობას იმით გამოხატავდა რომ „protogito” - ს მიწოდებდა.

მაშინ პირველად გავიგე ეს ტერმინი. ის მეორე ტერმინის შესაბამისი იყო, რომელიც დონ ხუანმა ჩვენი ნაცნობობის დასაწყისში შემოიტანა. მან მითხრა, რომ მე მისი „ესკოხიდი - რჩეული ვიყავი, ხოლო სიტყვა „პროტეხიდ“ ნიშნავდა დასაცავს.

მე პაბლიტოს ნაგუალთან მის შეხვედრაზე ვკითხე და მან პირველი შეხვედრის ამბავი მომიყვა. მითხრა თუ როგორ მისცა ერთხელ დონ ხუანმა კალათი. მან კი ეს კეთილი ნების საჩუქრად ჩათვალა და თავისი ოთახის კარის ზემოთ კაუჭზე ჩამოკიდა, ხოლო რადგან ვერავითარი გამოყენება ვერ მოუძებნა მთელი დღე არც კი გახსენებია. თან იფიქრა, რომ კალათი ძალის საჩუქარი იყო და რაღაც განსაკუთრებული დანიშნულებით უნდა გამოეყენებინა.

იმ საღამოს, რომელიც თუ პაბლიტოს დავუჯერებთ, მის ცხოვრებაში ყველაზე უფრო სახიფათო იყო, ის ოთახში შევიდა, რათა პიჯაკი ჩაეცვა. ოთახში ბნელოდა, როცა უკვე კარს მიუახლოვდა, პიჯაკს ხელი დასტაცა და გამოსვლას აპირებდა, ამ დროს კაუჭიდან კალათი ჩამოვარდა და პირდაპირ ფეხებთან მიუგორდა. პაბლიტომ თქვა, რომ შეეცედა სიცილით ჩაეხშო შიში, როცა მიხვდა, რომ ეს მხოლოდ კაუჭიდან ჩამოვარდნილი კალათი არ იყო. ის დაიხარა კალათის ასაღებად და ამ დროს მთელი სხეული შეერყა. კალათი უკან გადახტა და ვიბრირება და წივილი მორთო, თითქოს ვიღაცა აწვებოდა და ატრიალებდა. პაბლიტომ თქვა, რომ სამზარეულოდან ოთახში საკმარისი შუქი ეცემოდა რათა გარშემო ყველაფერი კარგად გაერჩია. წამით მზერა კალათზე გაუშეშდა თუმცა კი იცოდა, რომ ასე არ უნდა მოქცეულიყო. კალათი ცახცახებდა და თითქოსდა მძიმედ სუნთქავდა. პაბლიტო მარწმუნებდა, რომ ხედავდა და ესმოდა როგორ სუნთქავდა კალათი , რომ ის ცოცხალი იყო და მთელ ოთახში არბენინა თან გასვლის საშუალებას არ აძლევდა და გზას უღობავდა. მერე კი კალათმა გაზრდა და გაბერვა დაიწყო. ბამბუკის ყველა რგოლი გაიხსნა და კალათი გიგანტურ ბუშტს დაემსგავსა, ის გამხმარ ბუჩქს დაემგვანა და მისკენ გაგორდა. პაბლიტო ზურგით დაეცა იატაკზე, ბურთი კი ფეხებზე აუგორდა, ამ დროს ის გონზე უკვე აღარ იყო და ისტერიულად კიოდა. ბუშტმა თითქოს მიწაზე დაალურსმა და ფეხებზე ისე უვლიდა თითქოს ნემსებს ასობდა. ის შეეცადა ბურთი მოეშორებინა და მხოლოდ მაშინ შენიშნა, რომ ეს დონ ხუანის სახე იყო გაღებული პირით რომელიც გადასანსვლას უქადდა, აქ მან შიშს ვეღარ გაუძლო და გონი დაკარგა.

პაბლიტომ ძალიან გულწრფელად და ღიად მომიყვა ამ საშინელი შეხვედრების მთელი სერია, რომელიც მას და მის ოჯახის წევრებს გადახდომოდათ ნაგუალთან შეხვედრისას. საუბარში რამდენიმე საათი გავატარეთ. მეჩვენებოდა, რომ ჩემს მსგავს მდგომარეობაში იყო. თუმცა ის ჯადოქრების ტერმინოლოგიის მიმართ ჩემზე გაცილებით მგძნობიარე იყო.

მერე უცებ ადგა და განმიცხადა, რომ დონ ხუანის მოახლოებას გრძნობდა და არ უნდოდა იქ დახვედროდა. საოცარი სისწრაფით გაუჩინარდა, თითქოს ოთახიდან რაღაცამ გაისროლა - „ნახვამდის“ თქმაც კი ვერ მოასწრო ბოლომდე.

მალე დონ ხუანი და დონ ხენარო მოვიდნენ. იცინოდნენ.

-პაბლიტო ისე გარბოდა თითქოს ეშმაკი მისდევდა, - თქვა დონ ხუანმა.

-რატომ?

-მე მგონი მას შეეშინდა როცა დაინახა როგორ დაიყვანა მუშაობით ძვლებამდე ხელები კარლიტომ, - უპასუხა დონ ხენარომ და ჩემი ნაწერის დაცინვა ისევ არ გაუშვა ხელიდან.

მერე მომიახლოვდა.

-ჰეი! ერთი იდეა მაქვს, - მიჩურულა მან, - რადგან შენ ასე გიყვარს წერა, არ გინდა ფანქრის მაგივრად თითით წერა ისწავლო? მაგარი იქნებოდა!

გვერდით მომისხდნენ და სიცილი განვაგრძეთ, თან თითით წერის იდეას განიხილავდნენ. მერე დონ ხუანმა სერიოზული ტონით ძალიან უცნაური რამ თქვა:

-უეჭველად შეძლებს თითით წერას, მაგრამ აი წაიკითხავს კი მერე ამას?

დონ ხენარო სიცილისაგან ჩაიკეცა და დაამატა:

-დარწმუნებული ვარ ყველაფრის წაკითხვას შეძლებს.

მერე წინა ამბავთან სრულიად დაუკავშირებელი ისტორიის მოყოლა დაიწყო, სოფლელ უბრალო ბიჭზე პოლიტიკური გადატრიალების წყალობით დიდი ჩინოვნიკი რომ გახდა. დონ ხენარომ თქვა, რომ მისი ამბის გმირი მინისტრი გახდა, თუ გუბერნატორი, შეიძლება პრეზიდენტიც კი - ზუსტად ვერ ამბობდა, რადგან არ იცოდა რისი გაკეთება შეეძლოთ ადამიანებს თავიანთი სისულელით. ხოლო ამ თანამდებობების წყალობით მან დაიჯერა, რომ ნამდვილად მნიშვნელოვანი პირი იყო და ამ მნიშვნელოვნების შესაფერისი ქმედებებიც დაისწავლა.

აქ დონ ხენარომ პაუზა გააკეთა და როლში შესული დრამატული მსახიობის გამომეტყველებით შემომხედა, თვალი ჩამიკრა და წარბები ასწიდასწია. მან თქვა, რომ მისი ამბის გმირი საუკეთესო იყო საჯარო გამოსვლებში და შეეძლო ძალიან გრძელი სიტყვა სრულიად თავისუფლად ეთქვა, მაგრამ მისი მდგომარეობა აიძულებდა ტექსტი ფურცლიდან ეკითხა. ამ ადამიანმა კი კითხვა არ იცოდა. ამიტომაც ეშმაკობას მიმართავდა, რომ ყველასთვის ეჯობნა ჭკუაში. მას, როცა სიტყვას წარმოთქვამდა, ჰქონდა ნაწერით აჭრელებული ფურცელი და მას ყველას თვალწინ უფრიალებდა. ამგვარად მისი კარგი თვისებები და ეფექტურობა ყველასთვის უეჭველი იყო, ქვეყნის ყველა უბრალო ადამიანს მისი სჯეროდა. მაგრამ ერთხელ მის სიახლოვეს წერა-კითხვის მცოდნე უცხოელი აღმოჩნდა და შეამჩნია, რომ ჩვენს გმირს ფურცალი უკუღმა ეჭირა. მან გაიცინა და ტყუილში საჯაროდ ამხილა.

დონ ხენარომ ისევ პაუზა გააკეთა, ცერად შემომხედა და განაგრძო:

-გგონია ჩვენი გმირი გაება? - არამც და არამც. მან მშვიდად მოავლო თვალი ყველას და იკითხა: „უკუღმა მიჭირავს ? რა მნიშველობა აქვს როგორ დავიჭერ ქაღალდს თუ ვიცი როგორ წავიკითხო?“ და მთელი მისი აუდიტორია დაეთანხმა.

ორივემ გადაიხარხარა. დონ ხენარომ მსუბუქად დამკრა ბეჭებზე. თითქოს მისი ამბის გმირი მე ვიყავი. მე ცოტათი გავღიზიანდი და ნერვიულად გავიცინე. ვიფიქრე, რომ ალბათ აქ რაღაც ფარული აზრი იდო, მაგრამ კითხვის დასმა ვერ გავბედე.

დონ ხუანმა ჩემსკენ მოიწია, დაიხარა და მარჯვენა ყურში ჩამჩურჩულა: „არ ფიქრობ რომ ეს სასაცილოა?“

ზუსტად ამავე დროს მარცხენა ყურში დონ ხენაროს ჩურჩული ჩამესმა: „რა გითხრა?“ მე ავტომატურად მქონდა რეაქცია ორივე კითხვაზე და უნებური რეაქცია გამომივიდა.

-კი მე ვფიქრობ, რომ მან თქვა, რომ ეს სახალისო იყო.

აშკარა იყო, რომ ისინი აცნობიერებდნენ თავიანთი მანევრის ეფექტს და სიცილისაგან ცრემლი წამოუვიდათ. როგორც ყოველთვის დონ ხენაროს რეაქცია ძალიან გადამეტებული იყო. ის ზურგზე დაეცა, რამდენიმე მეტრი ისე იხოხა, ფეხების ზემოთ ქნევით, მერე მუცლზე გადატრიალდა და მიწაზე ბზრიალასავით დატრიალდა და ისე მომიახლოვდა მე. ფეხი მომარტყა მერე უცებ წამოჯდა და სულელურად გაიღიმა.

დონ ხუანს ხელები გვერდებზე მიეჭირა, თითქოს სიცილისაგან სლოკინი ეწყებოდა.

ერთი წუთის მერე ისევ ორივე დაიხარა და ორივე ყურში ჩურჩული დამიწყო. ძალიან ვეცადე მათი სიტყვები დამემახსოვრებინა, მაგრამ ძილს მაინც დავნებდი. ძალიან ბევრ რამეზე მესაუბრებოდნენ. ისინი იქამდე ჩამჩურჩულებდნენ ყურებში სანამ ისევ არ გამოჩნდა გახლეჩვის შეგრძნება. მე, ისვევ როგორც გუშინ, ისევ ყვითელ ნისლად გადავიქეცი, რომელიც ყველაფერს პირდაპირ, უშუალოდ აღიქვამდა. მე უკვე „ვიცოდი“ ყველაფერი. არანაირი ფიქრი და აზრი არ ირეოდა, მხოლოდ უეჭველობა სუფევდა. ამ დროს გამიჩნდა რაღაცა ღრუბლისმაგვარი, რბილი და ზამბარებიანი შეგრძნება; ეს რაღაც ჩემს გარეთ იყო და ამავე დროს ჩემს ნაწილს წარმოადგენდა და „ვიცოდი“, რომ ხე იყო. ვგრძნობდი, რომ ეს ხე იყო, არომატით ვხვდებოდი. მისი სუნი არც ერთი კონკრეტული ხის სუნს არ ჰგავდა , მაგრამ მიუხედავად ყველაფრისა ვიცოდი, რომ ეს განსაკუთრებული სუნი ამ ხის არსებითი ნიშანი იყო.

მე არც ცოდნის ზუსტი შეგრძნება მქონდა, არც ის, რომ ეს ცოდნა გონებიდან მოდიოდა, არც იმის, რომ ეს საღი გონების მიღმიერი გახლდათ. უბრალოდ ვიცოდი, რომ რაღაც მიკავშირდებოდა და ეს რაღაც ჩემს ირგვლივ ყველგან იყო. მეგობრული, თბილი, ყოვლისმომცველი სუნი ასდიოდა რაღაცას რაც არც მაგარი იყო, არც თხევადი, არც არანაირი. ხოლო ყველაფერი ეს როგორც მე „ვიცოდი“ იყო ხე. ვგრძნობდი, რომ ამის ცოდნით რაღაცნაირად მის არსებას ვუახლოვდებოდი. ეს რაღაც არ უკუმაგდებდა, უფრო მიზიდავდა და შერწყმისკენ მიბიძგებდა, ის მითრევდა ან შესაძლოა მე ვითრევდი მას. ჩვენს შორის იყო კავშირი, თანაც ეს კავშირი არც დაძაბული გახლდათ და არც უსიამოვნო.

მერე აღტაცებისა და ეგზალტაციის ტალღამ გადამიარა. მთელი ჩემი არსება თითქოს ელექტროდენის გავლენით ვიბრირებდა. ეს არაჩვეულებრივი შეგრძნება მსიმოვნებდა, მაგრამ მისი განაზღვრა და კლასიფიკაცია შეუძლებელი გახლდათ. მიუხედავად ამისა ვიცოდი, რომ დედამიწასთან ვიყავი კონტაქტში, ჩემი რაღაც ნაწილი ამას დაბეჯითებით აღიარებდა. თუმცა როცა აღქმის ნაკადებში გაცნობიერებულად გარკვევა ვცადე, მაშინვე დავკარგე ჩემი შეგრძნებების დიფერენცირების ყოველგვარი უნარი.

უცებ ისევ საკუთარ თავს დავუბრუნდი. ვფიქრობდი, რომ გადასვლა ისეთი მკვეთრი იყო თითიქოს ძილისგან გამოვფხიზლებულიყავი. მაგრამ ჩემს შეგრზნებებს თითქოს რაღაცა აკლდა და ამას იქამდე მივხვდი სანამ თვალს გავახელდი. გარშემო მიმოვიხედე. ჯერ ისევ სიზმარში არ რომელიმე ხილვაში ვიყავი. თუმცა ჩემი აზრები არაჩვეულებრივად ნათელი იყო. ეჭვიც არ მეპარებოდა, რომ ჩემი ასეთი ძილისმაგვარი მდგომარეობა დონ ხუანისა და დონ ხენაროს გამოწვეული იყო, მხოლოდ მათთვის ცნობილი გარკვეული მიზნებისთვის. მეგონა, რომ სადაცაა მივხვდებოდი კიდეც რა მიზანი იყო. მაგრამ იმ მომენტში რაღაცამ მაიძულა ყურადღება გარემომცველ საგნებზე გადამეტანა. ორიენტირებისთვის დიდი დრო დამჭირდა. მუცელზე ვიწექი იატაკზე. როცა იატაკის თვალიერება დავიწყე შიშისა და გაკვირვების შეგრძნებები მომერია. ვერაფრით ვერ მივხვდი რისგან იყო გაკეთებული, რაღაც უცნობი სუბსტანციის არათანმიმდევრული ზოლები ერთდროულად ძალიან რთული და მარტივი ხერხით იყო ჩალაგებული. ისინი ერთად იყო შეკრებილი მაგრამ მჭირდროდ არც ერთმანეთს ეკვროდნენ და არც იატაკს. ისინი ელასტიურები იყვნენ და ადვილად მომყვებოდნენ როცა მათ გაწევას ვცდილობდი, მაგრამ როგორც კი ხელს ვუშვებდი ისევ ძველ მდგომარეობას იბრუნებდნენ.

შევეცადე ავმდგარიყავი და მივხვდი, რომ გრძნობის ორგანოების წარმოუდგენელი აშლილობით ვიყავი მოცული. საკუთარ სხეულს ვერ ვაკონტროლებდი, ფაქტიურად სხეული ჩემი არ იყო, ინერტული გავმხდარიყავი. ვერც ერთ მის ნაწილს ვერ ვუკავშირდებოდი, ხოლო როცა წამოდგომა შევეცადე ხელის განძრევაც კი ვერ შევძელი და მხოლოდ მოუხერხებლად ვგორდებოდი მუცლით ხან ერთ ხან მეორე მხარეს. ბოლოს და ბოლოს როგორც იქნა ზურგზე გადავგორდი და გარკვევით დავინახე ორი უდიდესი ზომის ფეხი სრულიად წარმოუდგენელი ტერფებით. ეს ჩემი სხეული გახლდათ! თითქოს რაღაც ქსოვილში ვყოფილიყავი გახვეული, თავში გამიელვა, რომ ხილვა მქონდა და იქ საკუთარ თავს ვხედავდი ისე თითქოს დავრდომილი ინვალიდი ვყოფილიყავი. შევეცადე კისერი წამეგრძელებინა და ფეხებისთვის შემეხედა, მაგრამ მხოლოდ ოდნავ შეტოკება შევძელი. ვუყურებდი ღია ყვითელ ლიმონისფერ ცას, ნაპრალებად გასდევდნენ უფრო მუქი ყვითელი ტონები და ურიცხვი დაძარღვა წყლის წვეთებივით რომ ეშვებოდა ზემოდან. ასეთი წარმოუდგენელი ცის ხილვით გამოწვეული ეფექტი გამაოგნებელი იყო. დარწმუნებით ვერ ვიტყოდი იყო ეს წყლის წვეთების მსგავსი სუბსტანციები ღრუბლები იყო თუ არა. ასევე იყო უფრო მუქი ყვითელი ჩრდილების ტონები რომლებიც თავის აქეთ-იქით მიტრიალ მოტრიალებით შევამჩნიე.

მერე კიდევ რაღაცამ მიიპყრო ჩემი ყურადღება. მზე ამ ყვითელი ცის ზენიტზე პირდაპირ ჩემს თავს ზემოთ გაჩერებულიყო. მზე სუსტი იყო, ასე იმიტომ ვიფიქრე, რომ მისთვის თვალის გასწორება შემეძლო. ის მშვიდ, ერთგვაროვან, მკრთალ-მოთეთრო შუქს აფრქვევდა.

ვიდრე მთელ ამ არამიწიერ სურათებს ჩავუფიქრდი, სასტიკად გაოგნებული დავრჩი. ჩემი თავი შეტოკდა და ერთიდან მეორე მხარეს გადაგორდა, ვიგრძენი, რომ ვიღაცამ ამწია. მკვეთრი ხმა და სიცილი გავიგონე და საოცარი სანახაობის მომსწრე გავხდი - ფეხშიშველი ქალი დავინახე. მას უზარმაზარი მრგვალი სახე ჰქონდა, თმა ბიჭივით დაევარცხნა, ხოლო ხელ-ფეხი უზარმაზარი ჰქონდა. მან ამწია და მხარზე თოჯინასავით შემომიდო. ჩემი სხეული უღონოდ ეკიდა. მე ქვემოთ მის წვრილი ძაფების ბადით დაფარულ ზურგს ვუყურებდი. მისი სიმაღლიდან კიდევ ერთხელ შევხედე მშვენიერ იატაკს. მესმოდა როგორ ელასტიურად იზნიქებოდა იმ ქალის უზარმაზარი წონის გავლენით და ვხედავდი მისი ფეხები როგორ ტოვებდა ღრმულების მსგავს კვალს იატაკზე.

მან რაღაც გიგანტური მოწყობილობის, თავისებური შენობის წინ მუცელზე დამაწვინა. ახლაღა შევამჩნიე, რომ სივრცეს ჩვეულებრივად ვეღარ აღვიქვამდი. ვუყურებდი შენობას და არაფრით არ შემეძლო მისი ზომის განსაზღვრა; ის ხან სასაცილოდ პატარა და ხან მონუმეტურად უკიდეგანო მეჩვენებოდა.

გიგანტური ქალი იატაკზე ჩემს გვერდით დაჯდა. მე მის უზარმაზარ ფეხებს შევხედე. მას მარწყვისა და კანფეტის სუნი ასდიოდა. ქალმა ჩემთან საუბარი დაიწყო და თან მოწყობილობაზე მანიშნებდა. მე მივხვდი რასაც მეუბნებოდა ის - მითხრა, რომ მე აქ ვიცხოვრებდი.

სულ მალე პირველმა შიშმა გამიარა და ჩემი აღქმის უნარიც გაიზარდა. შენობის სახურავზე ოთხი უზარმაარი ბუტაფორიული სვეტი დავინახე, ძალიან უბრალო ფორმის, გრძელი, გრაციოზული შვერილები რომლებიც ამ არაჩვეულებრივ ყვითელ ცას ებჯინებოდა. ეს სვეტები მე სილამაზის განსახიერებად ჩავთვალე, ესთეტიური კმაყოფილების შეგრძნებამ სუნთქვა შემიკრა.

კოლონები მონოლითური ჩანდა, არ ვიცოდი რისგან შეექმნათ ისინი. ორი წინა სვეტი თხელი გადასასვლელით ერთდებოდა, რომელიც როგორც ჩავთვალე შესაძლოა ვერანდა ყოფილიყო ფასადს რომ გადაჰყურებდა.

გიგანტურმა ქალმა მაიძულა ზემოდან ამ გიგანტურ მოწყობილობაზე გადავსრიალებულიყავი. მისი სახურავი თხელი, სწორი და სიმეტრიული ხვრელებით იყო დაფარული, საიდანაც ცის ყვითელი შუქი იღვრებოდა და ძალიან რთულ სურათს ქმნიდა. მე იმ სრულყოფილი სილამაზით და ბუნებრიობით რომელიც სახურავის ხვრელებში შემოღწეული ყვითელი ცის შუქით იქნებოდა, შეძრული ვიყავი. მას არც მშვენიერ იატაკზე ყვითელი ჩრდილებით შექმნილი სურათი ჩამორჩებოდა. მას კვადრატული სტრუქტურა ჰქონდა და მთელი ამ გამორჩეული სილამაზის მიღმა ვერაფერს ვეღარ ვიგებდი.

ჩემი ეგზალტაციური მდგომარეობა ისეთი ინტენსიური იყო, რომ ერთ წამს ტირილი და იქ სამუდამოდ დარჩენა მომინდა. მაგრამ რაღაცა გაურკვეველმა ძალამ წამათრია. უცებ სტრუქტურის გარეთ აღმოვჩნდი, ჯერ კიდევ ზურგზე მწოლარე. გიგანტური გოგონა ისევ აქ იყო, მაგრამ აქვე იყო მეორე არსებაც, ისეთი დიდი ქალი, რომ ცამდე აღწევდა და მისი თავი მზის დონეზე მდებარეობდა. მასთან შედარებით ჩემი გიგანტური გოგონა მის პატარა ქალიშვილს ჰგავდა. დიდი ქალი გაბრაზებული ჩანდა, მან ამ გიგანტური მოწყობილობას ერთ სვეტში ხელი ჩაჰკიდა, ასწია, ამოაბრუნა და იატაკზე დადგა. ეს სკამი იყო!

ამან კატალიზატორივით იმოქმედა; რაღაც სხვა ცნობიერების ხატები გაათავისუფლა. სურათების მთელი სერია გავიარე, რომლებიც გამოყოფილი და დაცალკევებული კი იყო მაგრამ შეიძლებოდა მათი მოწესრიგება. ერთმანეთს მიყოლებული გამონათებებით ბოლოს მივხვდი, რომ მშვენიერი და სრულყოფილი იატაკი - ჩალის ტახტი გახლდათ, ყვითელი ცა ოთახის ჭერი, მზე - ელექტრონათურა, ხოლო ის მოწყობილობა ასე რომ წარიტაცა ჩემი წარმოსახვა მხოლოდ სკამი, ბავშვმა რომ ამოაბრუნა რათა სახლობანა ეთამაშა.

თვალწინ კიდევ ერთმა ხილვამ გამიელვა, ეს უკვე თანმიმდევრული, გაცნობიერებული ხილვა იყო, თუმცა ახლა უკვე სხვა იდუმალი და მომნუსხველი ზომის არქიტექტორული მოწყობილობებისა. ის თავისთვის იდგა, ამობრუნებულ ლოკოკინის ნიჟარას ჰგავდა. მისი კედლები გაურკვეველი, უცნაური მასალის ამობრუნებული დაფებისგან აეწყოთ. ყოველ დაფას გარკვეული დანიშნულების შვერილი ჰქონდა.

ყურადღებით დავაკვირდი მოწყობილობას და მივხვდი, რომ ისევე როგორც წინა შემთხვევაში ესეც სრულიად წარმოუდგენელი რამ იყო. ველოდი, რომ შევძლებდი ერთ წამში გამესწორებინა ჩემი აღქმა, რომ ამ მოწყობილობის ნამდვილ არსს ჩავწვდომოდი. თუმცა არაფერი მსგავსი არ მომხდარა. მერე უკვე არეული და აუხსნელი „შეგრძნებების“ რიგი მოვიდა, ამას მოწყობილობასა და ფუნქციებზე „აღმოჩენების“ სერია მოჰყვა. არც ერთ მათგანს არანაირი აზრი არ ჰქონდა რადგან არაფერთან შემეძლო მათი შედარება.

უეცრად ჩემი ჩვეული აღქმა დაბრუნდა. ჩემს გვერდით დონ ხუანი და დონ ხენარო იყვნენ. დაღლილი ვიყავი. საათზე დავიხედე და ვერ აღმოვაჩინე. დონ ხუანმა და დონ ხენარომ უნისონში ჩაიცინეს. დონ ხუანმა მითხრა, რომ არ უნდა მენერვიულა დროზე და მთელი ჩემი ყურადღება მის მიერ მოცემული რეკომენდაციების შესრულებაე გადამეტანა.

მე დონ ხენაროს მივუბრუნდი. მან კი ხუმრობით მითხრა, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი რეკომენდაცია იმაში მდგომარეობდა, რომ თითით წერა უნდა მესწავლა რომ თავიც გამომეჩინა და ფანქარიც დამეზოგა.

მერე ცოტა ხანს კიდევ მამასხარავებდნენ თავიანთი შენიშვნებით, სანამ დასაძინებლად არ წავედი.

მეორე დღეს, როცა გამომეღვიძა დონ ხუანმა და დონ ხენარომ ჩემს გამოცდილებაზე დონ ხუანის მითითებით ჩემი გაკეთებული ანგარიში მოისმინეს.

-ხენარო გრძნობს, რომ ეს ამჟამად შენთვის უკვე საკმარისია, - თქვა დონ ხუანმა როცა მოყოლა დავასრულე.

დონ ხენარომ თავი დაუქნია.

-რა მნიშვნელობა აქვს იმას რაც წინა ღამეს განვიცადე.

-შენ მაგიის უდიდეს პრობლემას მიაქციე ყურადღება, - თქვა დონ ხუნმა, - გასულ ღამეს შენ შენს საკუთარ მთლიანობაში ჩაიხედე. მაგრამ ამ მომენტში ეს შენთვის რა თქმა უნდა აზრს მოკლებული განაცხადია. საკუთარი თავის მთლიანობის შეგრძნება აშკარაა რომ არც შენი გადაწყვეტილების და არც შენი თანხმობის შედეგი არაა, არც შენი სწავლის სურვილისა. ხენარო თვლის, რომ შენს სხეულს სჭირდება დრო რათა მასში ნაგუალის ჩურჩულმა შეაღწიოს.

დონ ხენარომ ისევ თავი დაუქნია.

-ძალიან დიდი დრო, - თქვა მან და თავის ქნევა განაგრძო, - 20 ან 30 წელი ან მეტი.

არ ვიცოდი როგორი რეაქცია მქონოდა და დონ ხუანს შევხედე ახსნის მოლოდინში. ორივე ძალიან სერიოზული ჩანდა.

-მე მართლა მაქვს 20 ან 30 წელი? - ვიკითხე მე.

-რა თქმა უნდა არა! - წამოიძახა დონ ხენარომ და ორივე ახარხარდა.

დონ ხუანმა მითხრა, რომ როგორც კი ამას შინაგანი ხმა მიკარნახებდა უნდა დავბრუნებულიყავი. იქამდე კი წესრიგში უნდა მომეყვანა ყველა ის ჩაგონება მათ რომ მომცეს როცა გახლეჩილი ვიყავი.

-როგორ გავაკეთებ ამას? - ვიკითხე მე.

-გამორთე შენი შინაგანი დიალოგი და მიეცი შენში რაღაცას საშუალება რომ წარმოსდინდეს და გაფართოვდეს, - მითხრა დონ ხუანმა.

-ხოლო ეს რაღაც შენი აღქმაა და არც ეცადო გაიგო რა მაქვს მხედველობაში უბრალოდ ნაგუალის ჩურჩულს საშუალება მიეცი წარგმართოს.

მერე კი მითხრა, რომ გასულ ღამეს სრულიად განსხვავებული ხედვების ორი წყება მქონდა. ერთი გაურკვეველი იყო, მეორე კი სრულიად ბუნებრივი და მათი თანმიმდევრულობა რომლებშიც ისინი მიედინებდნენ იმ პირობებზე მიუთითებს რაც ყველა ჩვენგანისთვის დამახასიათებელია.

-ერთი ნაგუალი იყო,მეორე ტონალი, - დაამატა ხენარომ.

მინდოდა თავისი ეს ნათქვამი უფრო დაწვრილებით აეხსნა. მან კი შემომხედა და ზურგზე ხელი დამარტყა.

აქ დონ ხუანი ჩაერია და მითხრა, რომ ჩემი ორი შეგრძნება ნაგუალს უკავშირდებოდა და რომ დონ ხენარომ ხე და მიწა საწყის წერტილებად აირჩია, მეორე ორი კი ტონალის ხედვა იყო, რომელიც თავად დონ ხუანმა აირჩია. ერთ-ერთი მათგანი იყო ჩემი აღქმა როგორც ბავშვის აღქმული სამყაროში.

-ის შენ უცხო სამყაროდ მოგეჩვენა, რადგან შენი აღქმა ჯერ კიდევ არ იყო ისე დახვეწილი, რომ სასურველ ფორმებში გადაღვრილიყო, - მითხრა მან.

-სწორედ ასე ვხედავდი ოდესღაც სამყაროს? - ვკითხე მე.

-რა თქმა უნდა, - თქვა მან, - ეს შენი მეხსიერება იყო.

მერე ვკითხე დონ ხუანს, ის ესთეტიკური აღფრთოვანების გრძნობა რომელმაც მომიცვა ასევე ჩემი მეხსიერების ნაწილი იყო თუ არა.

-ამ თვალსაწიერში ისეთები შევდივართ როგორებიც ახლა ვართ, - მითხრა მან, - შენ ეს სცენები ისე ნახე, როგორც დღეს ნახავდი, მაგრამ ეს აღქის სავარჯიშოები იყო. ეს დროის სცენა იყო, როცა სამყარო შენთვის ის გახდა რაც ახლაა, დროის როცა სკამი გახდა სკამი.

მან არ მოინდომა მეორე სცენის აღწერა.

-ეს ჩემი ბავშვობის აღქმა არ იყო, - ვთქვი მე.

-მართალია, - დამიდასტურა მან, - ეს რაღაც სხვა იყო.

-იქნებ ეს რაღაც ისეთი იყო რასაც მომავალში ვნახავ?

-მომავალი არაა, - წარმოთქვა მან, - მომავალი - ეს მხოლოდ საუბრის ფორმაა. ჯადოქრებისთვის მხოლოდ აქ და ახლა არსებობს.

მან მითხრა, რომ აქ სათქმელი არაფერია, რადგან სავარჯიშოს მიზანი ჩემი აღქმის ფრთების გაშლა იყო. ხოლო მიუხედავად იმისა, რომ ვერ გავფრინდი ამ ფრთებით, მაინც შევეხე ოთხ წერტილს, რომლებსაც ვერანაირად ვერ მივწვდებოდი აღქმის ჩვეულ დონეზე.

მე გასაგზავრებლად ბარგის შეგროვება დავიწყე. დონ ხენარომ გადაწყვიტა ბლოკნოტის ჩადებაში დამხმარებოდა და ამისთვის მთელი კლოუნადა მოაწყო, მან ის ჩემი ხელჩანთი სიღრმეში, ძირში მოათავსა.

-აქ თბილად და მოხერხებულად იქნება, - მითხრა და თვალი ჩამიკრა, - ყოველ შემთხვევაში დარწმუნებული იქნები რომ არ გაცივდება.

მერე დონ ხუანმა თითქოს აზრი შეიცვალა ჩემი გამგზავრების თაობაზე და ჩემს გამოცდილებაზე ჩამოაგდო სიტყვა. მე ავტომატურად ვცადე დონ ხენაროსთვის ხელიდან ჩემი ხელჩანთა გამომეგლიჯა. მაგრამ სანამ შევეხებოდი მას ის იატაკზე დაუვარდა. დონ ხუანი ჩემთან ზურგით იდგა და ლაპარაკობდა. მე ჩანთა გავხსენი და იქ აჩქარებით დავიწყე ჩემი ბლოკნოტის ძებნა, დონ ხენაროს ის მართლაც ისე შეენახა, რომ მოძებნა ძალიან გამიჭირდა. როგორც იქნა მაინც ამოვიღე და წერას შევუდექი. ორივემ მე შემომხედა.

-შენ საშინელ მდგომარეობაში ხარ, - თქვა დონ ხუანმა, - ისე მიეჯაჭვე შენს ბლოკნოტს როგორც ლოთი არაყს.

-როგორც დედა ეჯაჭვება შვილს, - დაურთო დონ ხენარომ.

-როგორც მღვდელი - ჯვარცმას, - არ ჩამორჩა დონ ხუანი.

-როგორც ქალი თავის ტრუსებს, - იყვირა დონ ხენარომ.

ასე განაგრძობდნენ შედარებებს და სიცილით იფხრიწებოდნენ ვიდრე მანქანამდე მიმაცილეს.

 


 

ნაწილი 3 - ჯადოქრების ახსნები

ნაგუალის სამი მოწმე

როგორც კი სახლში დავბრუნდი აღმოჩნდა, რომ აუცილებელი იყო ჩემი ჩანაწერების მოწესრიგება. როცა წარსულის მოვნელებს ხელახლა გადავხედე, ის რაც დონ ხუანმა და დონ ხენარომ გამომაცდევინეს, უფრო გასაგები გახდა. რაღაცა ახალიც შევამჩნიე. ჩემი ჩვეული რეაქცია - ადრე რომ თვეები გასდევდა შიში და შფოთვა, ახლა შედრებით ნაკლები იტენსივობით გამოვლინდა. რამდენჯერმე განზრახ ვცადე ძველი შეგრძნების აღდგენა, საკუთარი თავის სიბრალულსაც მივმართე, მაგრამ ძველებურ სურათს მაინც რაღაცა აკლდა. ასევე მოვამზადე მთელი რიგი კითხვები დონ ხუანისთვის დასასმელად. თუმცა ეს გეგმა იქამდე ჩამეშალა ვიდრე მის აწყობას შევეცდებოდი.

სულაც არ ვჩქარობდი ისევ დონ ხუანთან და დონ ხენაროსთან დაბრუნებას, მაგრამ ასეთი შესაძლებლობა სულაც არ მაშინებდა. თუმცა ერთხელაც, ჩემთვისაც კი სრულიად მოულოდნელად ვიგრძენი, რომ უკვე მოსულიყო მათი ნახვის დრო.

ადრე, ყოველთვის როცა მექსიკაში წასასვლელად ვემზადებოდი სულ მიგროვდებოდა დონ ხუანისთვის დასასმელი ათასობით კითხვა. ამჯრად კი არაფერი მსგავსი არ მომხდარა. დავამუშავე რა ჩემი ჩანაწერები მე ამით თითქოს საკუთარი თავი წარსულისგან გავანთავისუფლე და დონ ხუანისა და დონ ხენაროს სამყაროსთვის - „აქ და ახლასთვის“ მოვემზადე.

სულ რამდენიმე საათი ლოდინი მომიწია ვიდრე დონ ხუანი ცენტრალური მექსიკის პატარა ქალაქის ბაზარში „მიპოვიდა“, ის ძალიან თბილად მომესალმა და სხვათაშორის მითხრა, რომ დონ ხენაროს სახლამდე ვიდრე მივიდოდით ჯერ მისი მოსწავლეები პაბლიტო და ნესტორი უნდა მოგვენახულებინა. როცა შარაგზიდან გადავუხვიეთ, მთხოვა ყურადღებით დავკვირვებოდი ყველა უჩვეულო მოვლენას გზაზე ან გზასთან ახლოს. ვთხოვე დაეზუსტებინა რას გულისხმობდა.

-არ შემიძლია, - მიპასუხა მან, - ნაგუალი არ საჭიროებს ზუსტ ახსნას.

ამას მის ნათქვამზე ავტომატური რეაქცია მოჰყვა და დავამუხრუჭე. მან კი ხმამაღლა გაიცინა, თან ხელით მანიშნა გზა გამეგრძელებინა. როცა იმ ქალაქს მივუახლოვდით სადაც ნესტორი და პაბლიტო ცხოვრობდნენ დონ ხუანმა მანქანის გაჩერება მთხოვა. მან ნიკაპით შეუმჩნევლად მანიშნა რამდენიმე საშუალო ზომის ქვის ლოდზე გზის პირას.

-იქ ნაგუალია, - მიჩურჩულა მან.

მე ველოდი, რომ დონ ხენარო გამოჩდებოდა მაგრამ იქ არავინ იყო. მერე ისევ ლოდებს შევხედე და ყურადღებით დავათვალიერე მათი შემოგარენი. თვალში არაფერი უჩვეულო არ მომხვედრია. მხედველობა დავძაბე, რომ უმცირესი მოძრაობაც კი გამერჩია - ცხოველი, მწერი, ჩრდილი, რაიმე უცნაური წარმონაქმნი ქვაზე - რაღაცა მაინც. მაგრამ ძალიან სწრაფად დავნებდი და ისევ დონ ხუანს მივუბრუნდი. მან ყოველგვარი ღიმილის გარეშე მიიღო ჩემი მზერა, მერე კი რბილად მიბიძგა ხელის გულით და ისევ ლოდებისკენ მიმაბრუნა. მე ისევ ქვებს მივაჩერდი. მერე დონ ხუანი მანქანიდან გადმოვიდა და მითხრა მეც მას გავყოლოდი და ქვები ახლოდან დამეთვალიერებინა.

ნელა ავდიოდით დამრეც აღმართზე კლდეების სათავესთან. დონ ხუანი ერთი წამით შეჩერდა და მარჯვენა ყურში ჩამჩურჩულა, რომ ნაგუალი სწორედ იმ ადგილას მელოდა. მე კი ვუპასუხე, რომ ჩემი ყველა მცდელობის მიუხედავად მხოლოდ ქვების, ბალახის და რამდენიმე კაკტუსის გარჩევა შემეძლო. თუმცა ის მაინც დაჟინებით მეუბნებოდა, რომ ნაგუალი აქ იყო და მე მელოდა.

მან მიბრძანა დავმჯდარიყავი, შინაგანი დიალოგი გამეჩერებინა და უფოკუსო მზერა ქვების მწვერვალებისთვის მიმეპყრო. ის გვერდით მომიჯდა, ტუჩები მარჯვენა ყურთან მომიტანა და ჩამჩურჩულა, რომ ნაგუალი აქ იყო და მხედავდა, მიუხედავად იმისა რომ მე მის ვიზუალიზებას ვერ ვახერხებდი, მან ასევე მითხრა, რომ ყველაფერი იმის ბრალი გახლდათ, რომ ჩემი შინაგანი დიალოგის გათიშვა ვერ მოვახერხე. მისი, სიჩუმეში წარმოთქმული ყოველი სიტყვა მესმოდა, ჩემთვის ყველაფერი გასაგები იყო და პასუხის გაცემა მაინც არ შემეძლო. უნოყოფო იყო ყოველი ძალისხმევა, რომ მეფიქრა და მელაპარაკა. მის შენიშვნებზე ჩემი რეაქცია იყო არა ფიქრები ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, არამედ შეგრძნებათა გარკვეული დასრულებული ერთეულები. მათ ყველა იმ მნიშვნელობათა ელფერი დაჰკრავდათ რასაც მე როგორც წესი აზროვნებას ვუკავშირებდი.

მან ჩამჩურჩულა, რომ ძალიან ძნელია თავად მოძებნო ნაგუალისკენ მიმავალი გზა და რომ ძალიან გამიმართლა, რომ პეპელას და მის სიმღერას შევხვდი. ასევე დაამატა, რომ თუ პეპელას ძახილს გავიხსენებდი მაშინ მის უკან დაბრუნებას შევძლებდი რომ დამხმარებოდა.

ან მისი სიტყვები იყო ზეძლიერი შთაგონება ან მე გამახსენდა ის პერცეპტული მოვლენა, რასაც ის პეპლის ძახილს ეძახდა. არ ვიცი რომელი იყო, მაგრამ როგორც კი მან ეს ჩაიჩურჩულა, უჩვეულო ხმებმა მოაღწია ჩემს ყურამდე. ამ ხმის ჟღერადობის გაშიფრვის სიმძლავრე ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებდა თითქოს უზარმაზარ ცარიელ დარბაზში ვიჯექი. ხმის გაძლიერებასა თუ მოახლოებასთან ერთად მე აღმოვაჩინე, ნახევრად მძინარე მდგომარეობაში, რომ ლოდების წვეროზე ვიღაცა მოძრაობდა. ამ მოძრობამ ისე დამაფრთხო, რომ მაშინვე აღმიდგა სრულიად სუფთა აღქმა. ისევ ლოდებს მივშტერებოდი. ერთ-ერთ მათგანზე დონ ხენარო იჯდა! თავისი ფეხსაცმლის ძირებით ქვას უკაკუნებდა და რიტმულ ხმებს გამოსცემდა. ის „პეპლის ძახილთან“ სინქრონიზდებოდა. მან გამიღიმა და ხელი დამიქნია. ვცდილობდი რაციონალურად მეფიქრა. მინდოდა გამეგო როგორ აღმონდა იქ, ან მე როგორ ვხედავდი მას ასე. მაგრამ გონების მთლიანად ჩართვას ვერ ვახერხებდი. მოცემულ მომენტში მხოლოდ მისთვის ყურება შემეძლო; ის იჯდა, იღიმებოდა და ხელს მიქნევდა.

მეორე წამს მომეჩვენა, რომ ის ქვაზე ჩამოსასრიალებლად მოემზადა. დავინახე როგორ დაძაბა ფეხები, ტერფები მყარ მიწაზე დასადგმელად მოამზადა, ზურგი გაასწორა და ქვის ზედაპირს თითქმის შეეხო, რათა სრიალის ინერცია განევითარებინა. მაგრამ ზუსტად შუა გზაზე ჩამოსრიალებული მისი სხეული შეჩერდა. მომეჩვენა თითქოს ის ქვას მიეკრო. მან ორჯერ ისე გაიქნია ფეხები თითქოს მიცურავდა. გეგონებოდათ იმ ვიღაცის თუ რაღაცისაგან განთავისუფლებას ცდილობდა ვინც უკნიდან შარვლით დაიჭირა. გააფთრებული იზელდა დუნდულებს ორივე ხელით. მე სრულიად ჩამომიყალიბდა შთაბეჭდილება, რომ მას ძალიან მტკივნეულად აკავებდნენ. მინდოდა მასთან მიმერბინა და დავხმარებოდი, მაგრამ დონ ხუანმა ხელი მტაცა. გავიგონე როგორ მეუბნებოდა ახარხარებული.

-თვალი ადევნე მას, თვალი ადევნე!

დონ ხენარო წიხლებს ისროდა, მთელი ტანით იგრიხებოდა და აქეთ იქით ექანებოდა, თითქოს მილურსმნულია და ახსნას ცდილობსო. მერე ხმამაღალი ტკაცანი გავიგონე და ის ჩამოსრიალდა ანდა რაღაცამ იქ ჩამოაგდო სადაც მე და დონ ხუანი ვიჯექით. ის ფეხზე დადგა ჩემგან 4-5 ფუტის მოშორებით. ისევ დუნდულებს იზელდა თან ტკივილისაგან ცეკვავდა და იკლაკნებოდა.

-კლდეს ჩემი გაშვება არ უნდოდა და ტრაკით დამიჭირა, - თქვა უკმაყოფილო ხმით.

ამ დროს შეუდარებელი სიხარულის განცდა დამეუფლა და ხმამაღლა გავიცინე. ჩემი მხიარულება, როგორც მერე შევამჩნიე ჩემივე აზროვნების სიცხადეს დაემთხვა. ამ მომენტში გაცნიბიერების უზარმაზარმა გრძნობამ მომიცვა. გარშემო ყველაფერი ჩემთვის სრულიად გასაგები გახდა. აქამდე მთვლემარე და გაფანტული ვიყავი ჩემი შინაგანი დუმილის გამო. თუმცა მერე რაღაცამ დონ ხენაროს გარეგნობაში ისეთი შეგრძნება შემიქმნა თითქოს ყველაფერი გაცისკროვნებული იყო.

დონ ხენარო გარკვეული დრო ისევ განაგრძობდა ხტუნვას და დუნდულების სრესას. მერე ჩემი მანქანისკენ გაქანდა, კარი გამოაღო და უკანა სავარძელზე მოკალათდა. მე ავტომატურად მოვბრუნდი, რომ დონ ხუანს დავლაპარაკებოდი, მაგრამ ის არსად ჩანდა. ხმამაღლა ვეძახდი. დონ ხენარო მანქანიდან გადმოვიდა, მის გარშემო სირბილი და ხუანის სახელის ძახილი დაიწყო. როგორც კი მას შევხედე, მივხვდი, რომ დონ ხენაროსთან მარტო დავრჩი, ამან ისე შემაშინა რომ უკვე შეგნებულად დავიწყე მანქანის გარშემო სირბილი და დონ ხუანის ძახილი.

დონ ხენარომ მთხოვა, რომ პაბლიტო და ნესტორი გაგვეყოლებინა და დონ ხუანიც სადმე გზაში შეგვხვდებოდა. როგორც კი შიშმა გამიარა ვუთხარი, რომ მისი ნახვა ძალიან მიხაროდა. დონ ხენარომ ჩემი რეაქცია გაამასხარავა; თან წამკბინა, რომ დონ ხუანი ჩემთვის მამასავით კი არა დედასავით იყო. ამას რამდენიმე სასაცილო ხუმრობაც მოაყოლა დედის თაობაზე. ამან ისე გამამხირულა, რომ ვერც კი მივხვდი პაბლიტოს სახლს ისე მივუახლოვდით. დონ ხენარომ მთხოვა გავჩერებულიყავი და მანქანიდან გადმოვსულიყავი. პაბლიტო კართან იდგა, მოირბინა და მანქანის წინა სავარძელზე დაჯდა.

-ნესტორის სახლისკენ წავიდეთ, - თქვა მან ისე თითქოს ძალიან ვჩქარობდით.

მოვიხედე, თვალებით დონ ხენაროს ვეძებდი, მაგრამ უშედეგოდ. ის არსად იყო. პაბლიტო შემეხვეწა მეჩქარა.

ჩვენ ნესტორის სახლს მივუახლოვდით. ისიც კართან მიცდიდა. მანქანიდან გადმოვედით. ისეთი შეგრძნება მრჩებოდა, რომ მათ ცოდნენ რაც ხდებოდა.

-სად მივდივართ? -ვკითხე მე.

-ნუთუ ხენარომ არ გითხრა? - უნდობლად მკითხა პაბლიტომ.

დავარწმუნე, რომ ჩემთვის არავის არაფერი უთქვამს.

-ძალის ადგილთან მივდივართ, - მითხრა პაბლიტომ.

-რა უნდა გავაკეთოთ იქ? - ვკითხე.

მათ ერთხმად მომიგეს, რომ არ იცოდნენ. ნესტორმა კი დაამატა, რომ დონ ხენარომ დაავალა მათ ჩემი ამ ადგილზე მიყვანა.

-ხენაროს სახლიდან მოდიხარ? - მკითხა პაბლიტომ.

ვუპასუხე, რომ დონ ხუანთან და დონ ხენაროსთან ერთად ვიყავი და მერე დონ ხუანმა დონ ხენაროსთან ერთად დამტოვა გზაზე.

-სად დაიკარგა დონ ხენარო? - მკითხა პაბლიტომ.

მაგრამ პაბლიტომ არ იცოდა რაზე ვლაპარაკობდი. ის დონ ხენაროს ჩემს მანქანაში ვერ ხედავდა.

-მგონი შენს მანქანაში ნაგუალი იყო, - თქვა შეშინებულმა ნესტორმა.

მან უკან პაბლიტოსთან ჩაჯდომა არ მოინდომა და წინა სავარძელზე დაჯდა. ჩუმად მივდიოდით, თუ არ ჩავთვლით ნესტორის მცირე შენიშვნებს მიმართულებასთან დაკავშირებით.

მინდოდა დღევანდელი დღის მოვლენებზე მეფიქრა. მაგრამ რაღაცნაირად ვიცოდი, რომ ჩემი მხრიდან ახსნის ყოველგვარი მცდელობა უნაყოფო ინდულგირება იქნებოდა დ შევეცადე საუბარში ნესტორი და პაბლიტოც ამეყოლიებინა. მათ კი მითხრეს, რომ მანქანაში ძალიან ნერვიულობდნენ და საუბარი არ შეეძლოთ. მე მათი ამ გულწრფელი პასუხით დავკმაყოფილდი და მეტი კითხვა აღარ დამისვამს.

ნახევარსაათიანი სიარულის მერე მანქანა გზასთან დავტოვე. ჩვენ კი დიდი მთის ციცაბო ფერდობზე ავძვერით. თითქმის ერთი საათი მდუმარედ მივდიოდით, წინ ნესტორი მიგვიძღვოდა. მერე კი უზარმაზარი კლდის პირას შევჩერდით. კლდე სიმაღლეში 200 ფუტზე მეტი ინებოდა და ავისმომასწავებლად გადმოხრილიყო. ნესტორმა მოჭუტული თვალებით მოათვალიერე გარემო და დასაბანაკებლად შესაფერი ადგილი მოძებნა. მე კი ამ დროს მტკივნეულად გავაცნობიერე, რომ ის ამ ტექნიკაში მოუხერხებელი იყო. ჩემს გვერდით მდგომი პაბლიტო რამდენჯერმე თითქმის ზღვარზე მივიდა, რომ წინ აღდგომოდა და შეესწორებინა, მაგრამ ბოლოს მაინც თავი მოთოკა.

მერე კი, წუთიერი ყოყმანის შემდეგ ნესტორმა როგორც იქნა ადგილი შეარჩია. პაბლიტომ შვებით ამოისუნთქა. მეც ვიცოდი, რომ ნესტორის შერჩეული ადგილი სწორი იყო. მაგრამ წარმოდგენაც კი არ მქონდა საიდან ვიცოდი ეს. ამგვარად ფსევდოსირთულეში აღმოვჩნდი და იმაზე ფიქრი დავიწყემე როგორ ადგილს შევარჩევდი წინამძღოლი რომ ვყოფილიყავი. თუმცა მე ჯერ ამის გააზრებაც კი არ დამეწყო, რომ პაბლიტო მიხვდა რით ვიყავი დაკავებული.

-ასე არ უნდა მოიქცე, - ჩამჩურჩულა მან.

ოდნავ გაღიზიანებულმა გავიცინე, თითქოს რაღაცა შეუფერებელზე წამასწრეს. პაბლიტომაც გაიცინა და მითხრა, რომ დონ ხენაროს ყოველთვის ორივე მიჰყავდა მთებში და დრო და დრო რომელიმე მათგანს წინამძღოლობის საშუალებას აძლევდა. ამიტომაც მან იცოდა, რომ არ იყო არავითარი გზა ისე მოვქცეულიყავი როგორც მინდოდა.

-საქმე იმაშია რომ არსებობს სწორი და არასწორი არჩევანი, - თქვა მან, - როცა არასწორ არჩევანს აკეთებ შენმა სხეულმა ეს ზუსტად იცის, ისე როგორც სხვების სხეულებმა. მაგრამ როცა სწორ არჩევანს აკეთებ სხეულმა ესეც იცის და ეშვება და სრულიად ავიწყდება, რომ საერთოდ იყო არჩევანი. ახლა შენ შენი სხეული თოფივით გადატენე შემდეგი არჩევანისთვის და თუ გინდა, რომ ისევ ამ არჩევნისთვის გამოიყენო ის აღარ იმუშავებს.

ნესტორმა შემომხედა. მას ძალიან აინტერესებდა ჩემი ჩანაწერები და თავი ისე დაიჭირა თითქოს პაბლიტოს ეთანხმებოდა, ხოლო მერე მთელი ამ დროის მანძილზე პირველად გამიღიმა. ორი წინა კბილი დაბრეცილი ჰქონდა. პაბლიტომ ამიხსნა, რომ ნესტორი არც გაბრზებული იყო და არც გაბოროტებული, უბრალოდ მას თავისი კბილებისა სცხვენოდა და ამიტომ არ იღიმებოდა არასოდეს. ნესტორმა გაიცინა და პირზე ხელი აიფარა, მე კი ვუთხარი, რომ შემეძლო მერჩია კბილის ექიმი რომელიც ამ პრობლემას მოუგვარებდა. მან ჩემი შეთავაზება ხუმრობად ჩათვალა და ორივე ბავშვივით ახარხარდა.

-ხენარო ამბობს, რომ მან სირცხვილი თავისით უნდა დაძლიოს, - მითხრა პაბლიტომ, - გარდა ამისა ხენარო ამბობს, რომ მას გაუმართლა. მაშინ როცა ყველა ერთნაირად იკბინება, ნესტორს შეუძლია თავისი ძლერი მოღრეცილი კბილით ძვალი სიგრძეზე გაკვნიტოს. აი მაგალითად შენს თითს ისე გახვრეტს როგორც ლურსმანს.

ნესტორმა პირი გააღო და თავისი კბილები მაჩვენა, მარცხენა საჭრელი და ეშვი ერთმანეთს შეზრდოდა. მან კბილები გააკრაჭუნა და ძაღლივით აყმუვლდა. ორ-სამჯერ კი ჩემსკენ გამოიწია ხუმრობით, პაბლიტო უყურებდა და იცინოდა.

ნესტორი ასეთი მხიარული არასოდეს მინახავს. იმ რამდენიმე შეხვედრით თუ ვისმჯელებთ რაც აქამდე მასთან მქონდა მე ის საშუალო ასაკის სერიოზული ადამიანი მეგონა. ახლა კი, როცა ჩემს წინ იჯდა და თავისი მოღრეცილი კბილებით იღიმებოდა მომეჩვენა, რომ ძალიან ახალგაზრდა იყო. ოც წელზე სულ ოდნავ მეტის ყმაწვილს ჰგავდა.

პაბლიტომ ამჯერადაც უშეცდომოდ წაიკითხა ჩემი ფიქრები.

-ის თავისი მნიშვნელოვნების გრძნობას ჰკარგავს, - მითხრა მან, - ამიტომაც აღარ ეტყობა ასაკი.

ნესტორმა თანხმობის ნიშნად თავი დაგვიქნია, არაფერი არ უთქვამს და უცებ ძალიან ხმამაღლა გააკუა. მოულოდნელობისგან ხელიდან ფანქარი გამივარდა.

პაბლიტო და ნესტორი კინაღამ სიცილისაგან დაიხოცნენ. როგორც კი დამშვიდდნენ, ნესტორი ჩემთან მოვიდა და თვითნაკეთი სათამაშო მაჩვენა, რომელიც განსაკუთრებულ ხმას გამოსცემდა როცა ხელს უჭერდი. მან მითხრა, რომ ხენარომ აუხსნა ეს როგორ გაეკეთებინა. სათამაშოს დამზადებას სჭირდებოდა ცოტაოდენი ბეწვი, ხოლო ვიბრაციისთვის ნებისმეირი ფოთლის გამოყენება შეიძლებოდა, რომელიც ხის ორ პატარა ფირფიტას შორის თავსდებოდა და მერე ამ ფირფიტებს ხელს უჭერდი. ნესტორმა მითხრა, რომ ხმა რომელსაც სათამაშო გამოსცემდა ფოთლის ტიპზეა დამოკიდებული. მერე შემომთავაზა მეც მეცადა, იქამდე კი ამიხსნა როგორ დამეჭირა ხელი კომრესორზე ამა თუ იმ ბგერის გამოსაცემად ან როგორ გამეხსნა სათამაშო ფოთლის შესაცვლელად, რომ სხვანაირი ხმაც გამომეცა.

-რისთვის იყენებ ამას? - ვკითხე მე.

მათ ერთანეთს გადახედეს.

-ეს სულების დამჭერია შტერო, - მითხრა უცებ პაბლიტომ. მას მკაცრი ტონი ჰქონდა, მაგრამ მეგობრულად მიღიმოდა. ორივე მათგანი თითქოს საკუთარ თავებში შეიცავდნენ დონ ხუანისა და დონ ხენაროს უცნაურ, ფეთქებად მიქსს.

მე ძალიან საშინელმა აზრმა შემიპყრო. იქნებ ეს დონ ხუანი და დონ ხენარო მამასხარავებდნენ? მე იმ წამს უსაზღვრო საშინელებამ მომიცვა, მაგრამ უცებ მუცელში რაღაცამ გაიტკაცუნა და დავმშვიდდი. მე ვიცოდი, რომ ნესტორი და პაბლიტო დონ ხუანსა და დონ ხენაროს ქცევის მოდელებად იყენებდნენ. ამ დროს ისიც აღმოვაჩინე, რომ მეც უკვე მათსავით ვიქცეოდი.

პაბლიტომ თქვა, რომ ნესტორს ძალიან გაუმართლა, რომ სულების დამჭერი ჰქონდა. თავად მას ასეთი არ გააჩნდა.

-რა უნდა გავაკეთოთ ახლა აქ? - ვკითხე პაბლიტოს. ნესტორმა კი ისე მიპასუხა თითქოს მისთვის მიმემართოს.

-ხენარომ თქვა, რომ აქ უნდა დაველოდოთ, ხოლო სანამ ველოდებით უნდა ვიცინოთ და ერთმანეთი გავართოთ.

-შენ როგორ ფიქრობ რამდენ ხანს მოგვიწევს აქ ლოდინი? - ვკითხე მე.

მან არ მიპასუხა, თავი გააქნია და პაბლიტოს შეხედა თითქოს პასუხს მისგან ელოდა.

-წარმოდგენა არ მაქვს, - თქვა პაბლიტომ.

მერე გაცხოველებული საუბარი წამოვიწყეთ პაბლიტოს დებზე. ნესტორი ამბობდა, რომ მის უფროს დას ისეთი ბოროტი მზერა ჰქონდა, რომ მხოლოდ შეხედვით შეეძლო ბაღლინჯოების დახოცვა. ისიც დაამატა, რომ პაბლიტოს მისი ეშინოდა, რადგან გააფთრებულმა მან ერთხელ ისე ამოგლიჯა თმის ბღუჯა თითქოს ეს ქათმის ბუმბული ყოფილიყოს.

პაბლიტომ დაასკვნა, რომ მისი უფროსი და ცხოველი იყო, მაგრამ ნაგუალმა შეაჩერა ის. პაბლიტო და ნესტორი მომიყვნენ როგორ აიძულა ნაგუალმა გოგონას სათანადოდ მოქცეულიყო და შევამჩნიე, რომ არც ერთხელ არ უხსენებიათ დონ ხენაროს სახელი, მას ნაგუალს ეძახდნენ. ნათელი იყო, რომ დონ ხენარო ჩაერია პაბლიტოს ცხოვრებაში და ყველა მისი და უფრო ჰარმონიული ცხოვრებისკენ წაიყვანა.პაბლიტომ მითხრა, რომ რაც ნაგუალმა იმუშავა მათთან, ისინი სათნოების განსახიერებები გახდნენ.

ნესტორმა მთხოვა მეთქვა რაში მჭირებოდა ჩანაწერები. მე მას ჩემი მუშაობის არსი ავუხსენი. როგორი უცნაურიც არ უნდა ყოფილიყო ისინი დაინტერესებულები ჩანდნენ. ბოლოს საუბარი ანთროპოლოგიას და ფილოსოფის მიადგა. თავს სასაცილოდ ვგრძნობდი და გაჩერება მინდოდა, მაგრამ ძალიან ამითრია ჩემმა განმანათლებლურმა საუბარმა და ვეღარ ვწყდებოდი. თან უსიამოვნო შეგრძნება მებრძოდა, რომ ორივემ რაღაცნაირად მოახერხეს და მაიძულეს ეს გრძელ-გრძელი ახსნები მიმეცა. ორივე მათგანი ისე მომშტერებოდა, თითქოს ეს არც ღლიდათ და არც აღიზიანებდათ.

შუაგულ საუბარში უცებ პეპლის სუსტი ძახილი გავიგონე, სხეული დამეჭიმა და მაშინვე გადავერთე.

-ნაგუალი აქაა, - ვთქვი ავტომატურად.

პაბლიტომ და ნესტორმა უდიდესი შიშით გადახედეს ერთანეთს. მერე ჩემსკენ ისკუპეს და ორივე გვერდზე მომეკვრნენ. პირები შეშინებული ბავშვებივით დაეღოთ.

მერე წარმოუდგენელი შეგრძნება დამეუფლა. ჩემი მარცხენა ყური ამოძრავდა. მეჩვენებოდა, რომ ის თავისთავად ტრიალებდა. მან ჩემი თავი თითქოს ნახევრად მიაბრუნა, ვიდრე სახით აღმოსავლეთისკენ არ აღმოვჩნდი. თავი ოდნავ მარჯვნივ მიბრუნდა. ამ პოზაში შემეძლო „პეპლის ძახილის“ მთელი სიმდიდრე და სილამაზე აღმექვა. ის თითქოს ძალიან შორიდან, სადღაც ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან მოდიოდა. როგორც კი ეს მიმართულება დავაფიქსირე, ჩემმა ყურმა ხმების ძალიან დიდი რაოდენობის აღქმა დაიწყო.თუმცა არ ვიცოდი, შესაძლოა ეს იმ ხმების მოგონებები ყოფილიყო ადრე რომ მომისმენია ან შესაძლოა ნამდვილად ახლა მესმოდა ისინი.

ადგილი სადაც ვიყავით მთიანი უღელტეხილის დასავლეთ ნაწილი იყო. ჩრდილო-აღმოსავლეთით ხეებისა და მთის ბუჩქების ჭალა გახლდათ. ჩემი ყური თითქოს რაღაც მძიმე ხმებს იჭერდა, რაც ქვებს მიუყვებოდა ჩვენსკენ მოდიოდა. ნესტორი და პაბლიტო ან ჩემს ქცევაზე რეაგირებდნენ ან მათაც ესმოდათ ეს ხმები. მინდოდა მათთვის ამაზე მეკითხა მაგრამ ვერ გავბედე და შეესაძლოა უბრალოდ კონცენტრაციის დარღვევა არ შემეძლო.

ნესტორი და პაბლიტო ორივე გვერდზე მეკვროდნენ, ხმა კი სულ უფრო და უფრო მაღლდებოდა. როგორც მომეჩვენა ამას ნესტორზე ყველაზე დიდი გავლენა ჰქონდა. მისი სხეული უნებლიედ კანკალებდა. რაღაც მომენტში მარცხენა ხელმა ხტუნვა დამიწყო. ის ჩემი ჩარევის გარეშე აიწია იქამდე ვიდრე სახესთან არ მოვიდა. მერე კი მკვეთრად მიმითითა ბუჩქებზე. მე მთრთოლვარე ხმა და ღრიალი გავიგონე. ეს ხმა მეცნობოდა, ის ძალიან დიდი ხნის წინ გავიგე ფსიქოტროპული მცენარის ზემოქმედების ქვეშ. ბუჩქებში გიგანტური მწვანე ფორმა გავარჩიე. თითქოს თავად ბუჩქები არ მუქდებოდნენ სანამ ერთიან სიშავედ არ იქცნენ. ამ სიშავეს განსაზღვრული ფორმა არ ჰქონდა, მაგრა ის მოძრაობდა. თითქოს სუნთავდა კედეც და სულისშემძვრელი მოთქმა მესმოდა, რომელსაც შეშინებული ნესტორისა და პაბლიტოს წამოძახილები ერთვოდა და ბუქები ან ის შავი ფორმა რადაც ბუჩქები გადაიქცნენ პირდაპირ ჩვენსკენ გამოფრინდა.

წონასწორობის შენარჩუნება ვეღარ შევძელი. თითქოს ჩემში რაღაცამ ბრძოლა შეწყვიტა. მუქმა ფორმამ ჯერ დაგვფარა მერე კი გადაგვყლაპა. გარშემო ყველაფერი ისე ჩაქრა თითქოს დაღამებულიყოს. პაბლიტოს და ნესტორის თავებს ჩემს იღლიებში ვგრძნობდი. მე ხელები მათ თავებს მოვხვიე გაუცნობიერებელი დაცვის ნიშნად და მიწისკენ გავფრინდი.

თუმცა ქვიან მიწას ვერ მივაღწიე, რადგან ერთი წამის შემდეგ რაღაცნაირად ისევ იქ ვიდექი სადაც ადრე, ორივე გვერდზე აკრული პაბლიტოთი და ნესტორით. ორივე ისე მოკუნტულიყო, მიუხედავად იმისა რომ ჩემზე მაღლები იყვნენ, რომ მათი თავები ზუსტად იღლიებში მედებოდა.

ჩვენს წინ დონ ხუანი და დონ ხენარო იდგნენ. დონ ხენაროს თვალები ღამეში კატის თვალებივით ანათებდა. დონ ხუანის თვალებიც ზუსტად ასე ანათებდა. არასოდეს მენახა დონ ხუანი ასეთი. ის ნამდვილად საშინელი იყო. დონ ხენაროზე ბევრად უფრო საშიში. ის ჩვეულებრივზე უფრო ახალგაზრდა და ძლიერი ჩანდა. მათი შემხედვარე ისეთი გრძნობა მიჩნდებოდა, რომ ისინი ჩემნაირი ადამიანები არ იყვნენ.

პაბლიტო და ნესტორი ხმადაბლა წკმუტუნებდნენ. მაშინ დონ ხენარომ თქვა, რომ წმინდა სამებას განვასახიერებდით. მე მამაღმერთი ვიყავი, პაბლიტო - ძე და ნესტორი - სული წმინდა. დონ ხენარო და დონ ხუანი ახარხარდნენ. პაბლიტომ და ნესტორმაც საცოდავად გაიღიმეს.

დონ ხენარომ ისიც გვითხრა, რომ ბოლოს და ბოლოს უნდა გაგვეშვა ხელი ერთმანეთისთვის, რადგან ხვევნა მხოლოდ მამაკაცსა და ქალს შორის იყო მისაღები ანდა მამაკასცა და მის ვირს შორის.

აქ მე მივხვდი, რომ ისევ იქ ვიდექი სადაც ადრე და სულაც არ გადავვარდნილვარ უკან, როგორც მომეჩვენა. ნესტორი და პაბლიტო ისევ იქ იყვნენ სადაც ადრე.

დონ ხენარომ თავის მოძრაობით ანიშნა პაბლიტოს, ხოლო დონ ხუანმა მთხოვა მას გავყოლოდი. ნესტორი წინ წავიდა და გვანიშნა ადგილზე სადაც მე და პაბლიტო უნდა დავმჯდარიყავით. ჩვენ ერთ ხაზზე დავჯექით დაახლოებით 50 იარდის მოშორებით კლდის პირიდან იქ სადაც დონ ხუანი და დონ ხენარო იდგნენ. სანამ მათ ვუყურედბი ჩემმა მზერამ ფოკუსი დაკარგა. ზუსტად ვიცოდი, რომ სიელმე შემომეპარა რადგან მათ უკვე ოთხად ვხედავდი. მერე ჩემს მარცხენა თვალში გამოსახული დონ ხუანის ხატება მარჯვენაში გამოსახულ დონ ხენაროს დაედო. ასეთი შერევის შედეგად მე ცისარტყელისფერი მანათობელი არსება დავინახე, რომელიც დონ ხუანსა და დონ ხენაროს შორის იდგა. ეს არ იყო ისეთი ადამიანი რომლების ნახვასაც მე ჩვეული ვიყავი. ის უფრო მეტად თეთრი ალის ბურთს ჰგავდა. მას რაღაცა მანათობელი ძაფები ფარავდა. თავი გავიქნიე. ორმაგი გამოსახულება გაიფანტა, თუმცა დონ ხენაროს და დონ ხუანის გამოსახულებები როგორც მანათობელი არსებებისა დარჩა. მე ორ უცნაურ, მანათობელ, წაგრძელებულ საგანს ვუყურებდი. ისინი ორ ცისარტყელიფერ, მანათობელ, რაგბის ბურთს გავდნენ, რომლებსაც საკუთარი ნათება გააჩნდათ.

ეს ორი მანათობელი არსება შეირხა. ნამდვილად დავინახე როგორ შეირხა მათი ძაფები და მერე თვალთახედვიდან გაქრა. ისინი ზემოთ აიწია ობობის ქსელის გრძელი ძაფით რომელიც თითქოს კლდიდან იზრდებოდა. ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ სინათლის გრძელი სხივი ან მანათობელი ძაფი დაეცა კლდიდან და აიტაცა ისინი. ეს მოვლენა მხოლოდ თვალებით კი არა მთელი ჩემი სხეულით აღვიქვი. ჩემს აღქმაში კი შევამჩნიე უდიდესი წინააღმდეგობები. მაგრამ ახლა არ შემეძლო ამაზე ასე მემსჯელა როგორც სხვა დროს გავაკეთებდი. ამგვარად გავიაზრე, რომ კლდის სათავეს პირდაპირ ვუყურებდი და ამავე დროს იმავე კლდის წვერზე დონ ხუანსა და დონ ხენაროსაც ვხედავდი, თითქოს თავი 45* ამეწიოს.

მომინდა შევშინებულიყავი, სახეზე ხელები ამეფარებინა და ავტირებულიყავი ანდა რაიმე მსგავსი გამეკეთებინა ჩემი ჩვეული რეაქციების არსენალიდან, მაგრამ თითქოს რაღაცამ ჩამკეტა. ჩემი სურვილები ფიქრებად ამ სიტყვის ჩვეული გაგებით ვერ გადაიქცნენ. ამიტომაც მათ იმ ემოციის გამოწვევა არ შეეძლოთ, რომელსაც ასე მიჩვეული ვიყავი.

დონ ხუანი და დონ ხენარო მიწაზე ჩამოხტნენ. ვიცოდი, რომ მათ ეს გააკეთეს ყოვლისმომცველი ვარდნის შეგრძნებაზე დაყრდნობით რომელიც მუცელში გამიჩნდა.

დონ ხენარო მათი ჩამოხტომის ადგილას დარჩა, დონ ხუანი კი ჩვენთან მოვიდა და ჩემს უკან მარჯვნივ დაჯდა. ნესტორი მოხრილი იჯდა. ფეხები მუცელზე მიეჭირა, ნიკაპი კი ერთმანეთზე ჩაჭიდებულ ხელებზე ედო და თავისივე მუხლებზე დაწყობილ იდაყვებს ეყრდნობოდა. პაბლიტო იჯდა მთელი ტანით ოდნავ გადმოხრილი და ხელები მუცელზე მიეჭირა. ამ დროს მეც შევამჩნიე, რომ ხელები მუცელზე მქონდა მიჭერილი და გვერდებზე კანს ვებღაუჭებოდი, თან ისე ძლიერად რო ფერდები მტკიოდა.

დონ ხუანმა მშრალი ხმით დაიწყო, ყველას მოგვმართავდა.

-თქვენი მზერის ნაგუალზე დაფიქსირება უნდა შეძლოთ, - თქვა მან, - ყველა აზრი და სიტყვა უნდა მოიშოროთ.

მან ეს 5-6-ჯერ გაიმეორა. მისი ხმა უცნაური და უცხო იყო. ის ჩემში ხვლიკის კანზე გაჩენილი ხორკლების რეალურ შეგრძნებას იწვევდა. ეს მსგავსება გრძნობა იყო და არა რეალური ფიქრი. ყოველი სიტყვა ისა გამოიყოფოდა როგორც ხორკლი. ის თითქოს რაღაც ჯადოსნური რიტმით ამბობდა სიტყვებს. ისინი ყრუდ ჟღერდა და წყნარ ხველას გავდა. რიტმული ჩურჩული ბრძანებებად გადაიქცა.

დონ ხენარო გაუნძრევლად იჯდა. როცა პირდაპირ ვუყურებდი არ შემეძლო თვალი მის გარადაქმნილ ხატებაზე გამეჩერებინა და ოდნავ გამექცა. ამ მდგომარეობაში ისევ შევამჩნიე უცნაური ნათება დონ ხენაროს სხეულში. თვალები მეხუჭებდა დონ ხუანი ჩემს დასახმარებლად მოვიდა. გავიგონე როგორ მიბრძანა თვალების დაელმება. მერე თავზე მსუბუქი დარტყმა ვიგრძენი. აშკარად ქვა მესროლა. დავინახე როგორ შეირხა ქვა კლდეზე ჩემს ახლოს. ალბათ პაბლიტოსა და ნესტორსაც ასე ესროლა თავში, რადგან სხვა ორი ქვის ბალახში ჩავარდნის ხმა გავიგონე. დონ ხენარომ უცნაური საცეკვაო პოზა მიიღო. მუხლები მოკეცა, ხელები განზე გაწია და თითები გაშალა. თითქოს ტრიალისთვის ემზადებოდა. მართლაც, ის ორჯერ დატრიალდა და მერე ზემოთ აიწია. გარკვევით ვარჩევდი თითქოს გიგანტურ მატლზე იყო მიბმული ძაფით და ამ ძაფმა მისი სხეული კლდის ყველაზე მაღალ წერტილზე ასწია.

ზემოთ აწევის ჩემეული აღქმა ვიზუალური და სხეულებრივი შეგრძნებების რთული ნაზავი იყო. მე თან ვგრძნობდი თან ვხედავდი ამ აფრენას კლდეზე. იყო რაღაცა, რაც გამოიყურებოდა და იგრძნობოდა როგორც შუქის თითქმის შეუმჩნეველი ხაზი, რომელიც მას მიათრევდა. მე ვერ ვხედავდი მის მაღლა აფრენას ისე როგორც მაგალითად ჩიტები ფრინდებიან. მის მოძრაობაში სწორხაზოვანი თანმიმდევრობა არ იყო. არ მჭირდებოდა თავის აწევა რომ თვალთახედვის არეში შემენარჩუნებინა. ვხედავდი ძაფი როგორ სწევდა მაღლა. მერე მოძრაობა საკუთარ სხეულში ვიგრძენი და მეორე წამს ის უკვე კლდის წვერზე იყო, მიწიდან ასობით ფუტის სიმაღლეზე.

რამდენიმე წუთში პიკირებით წამოვიდა მიწაზე. მისი დაცემა ვიგრძენი და უცნაურად დავიკვნესე.

დონ ხენარომ თავისი მოქმედება 3-4 გაიმეორა. ჩემი აღქმა ყოველ ჯერზე იცვლებოდა. მისი ბოლო ზემოთ ახტომისას რეალურად გავარჩიე მისი სხეულის ცენტრალური ნაწილიდან წამოსული ხაზების სერია. როცა ის ზემოთ ახტომას აპირებდა ხაზებიც ზემოთ იპრიხებოდა. ხოლო როცა ქვემოთ ჩამოხტომას აპირებდა პირიქით ქვემოთ იხრებოდნენ.

მეოთხე ნახტომის მერე დონ ხენარო ჩვენთან მოვიდა და ნესტორისა და პაბლიტოს უკან დაჯდა. მერე დონ ხუანი გამოვიდა წინ და იქ დადგა სადაც ადრე დონ ხენარო იდგა. დაჯდა. ცოტა ხანს უძრავად იჯდა. დონ ხენარომ პაბლიტოსა და ნესტორს რამდენიმე მოკლე მითითება მისცა, მე ვერ გავარიჩიე თუ რა უთხრა. მაგრამ მათ რომ შევხედე მივხვდი, რომ უთხრა ქვა აეღოთ და ჭიპთან მიედოთ. არ ვიცოდი მეც თუ იგივე უნდა მექნა. მაგრამ დონ ხენარომ მითხრა, რომ მე არ მმართებდა ასე მოქცევა, თუმცა ქვა მაინც უნდა მომემზადებინა იმ შემთხევევისთვის თუ თავს ცუდად ვიგრძნობდი. მერე დონ ხენარომ ნიკაპით მანიშნა, რომ დონ ხენაროსთვის მიმექცია ყურადღება. მერე რაღაც გაურკვევლად ჩაიბურტყუნა. მერე ისევ გაიმეორა და მიუხედევად იმისა, რომ არ მესმოდა რას ამბობდა მაინც მივხვდი, რომ ეს იგივე ფორმულა იყო რასაც დონ ხუანი იმეორებდა. სიტყვებს მართლაც არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონდათ. მნიშვნელოვანი იყო მშრალი ტონი, რიტმი და სიტყვების ხველებასავით თქმის მანერა. დარწმუნებული ვიყავი, რომ რა ენაც არ უნდა გამოეყენებინა ხენაროს, ის მაინც ესპანურზე უფრო შესაფერისი იქნებოდა მისი განსხვავებული რიტმის გამო.

თავიდან დონ ხუანიც ასე იქცეოდა როგორც დონ ხენარო, მაგრამ მერე, იმის მაგივრად რომ მაღლა ამხტარიყო ტანმოვარჯიშესავით ტრიალი დაიწყო. ნახევრადცნობიერ მდგომარეობაში ვიცოდი, რომ ფეხებით დაეშვებოდა. თუმცა ის ასე არ მოქცეულა, მისი ტანი რხევას განაგრძობდა მიწიდან რამდენიმე ფუტზე. თავიდან სწრაფად ტრიალებდა მაგრამ მერე შენელდა. იმ ადგლიდან სადაც ვიდექი შემეძლო შემემჩნია, რომ დონ ხუანის სხეული დონ ხენაროს მსგავსად შუქისმაგვარ ძაფებზე ეკიდა. ის ძალიან ნელა ბრუნავდა, თითქოს ყველას გვაძლევდა საშუალებას კარგად დაგვეთვალიერებინა. მერე ზემოთ აიწია. იქამდე მაღლდებოდა ვიდრე კლდის ქიმზე არ აღმოჩნდა. დონ ხუანი ჰაერში ეკიდა უწონადო ობიექტივით. ის ძალიან ნელა ბრუნავდა და კოსმონავტის მოძრაობებს გავდა უწონადო გარემოში რომ დაცურავს.

ვიდრე მას თვალს ვადევნებდი თავბრუდამეხვა. ჩემმა ასეთმა გრძნობამ თითქოს უბიძგა მას და ბრუნვის სიჩქარეს მოუმატა. კლდეს მოსცილდა და როგორც კი უფრო აჩქარდა მე თავი ძალიან საშინლად ვიგრძენი. მაშინვე ქვას ვტაცე ხელი, მუცელზე მივიჭირე და იქამდე ვუჭერდი სანამ შემეძლო. ამან ოდნავ მიშველა. ქვის მუცელზე მიჭერისას ორიოდე წამი გამომინთავისუფლდა და თუმცა დონ ხუანისთვის თვალი არ მომიშორებია, ამან მაინც დაარღვია ჩემი კონცენტრაცია. სანამ ქვის ასაღებად დავიხრებოდი მე შევამჩნიე, რომ სიჩქარემ რომელიც სულ უფრო მატულობდა მისი სხეულის კონტურები გააბუნდოვნა. ის მბრუნავ დისკს გავდა, მერე კი მორიალე ცეცხლს დაემგვანა. ხოლო როგორც კი მუცელზე ქვა მივიჭირე მისი სიჩქარე შემცირდა. ის ჰაერში მოფარფატე შლაპას გავდა ანდა ფრანს რომელიც ზემოთ-ქვემოთ ირწეოდა.

ფრანის მოძრაობები ძალიან მაშფოთებდა. თავი ცუდად ვიგრძენი, გავიგონე ჩიტმა როგორ ააშრიალა ფრთები, ხოლო ერთი წამის ყოყმანის მერე მივხვდი, რომ მოვლენა დასრულდა.

ისე დავიღალე და ცუდად გავხდი რომ ზურგზე დავწექი და თვალები დავხუჭე. ალბათ ჩამეძინა კიდეც და როცა გამოვერკვიე ვიღაცა მხარზე მექაჩებოდა. ეს პაბლიტო აღმოჩნდა. ის სასოწარკვეთილი ხმით მემუდარებოდა არ დამეძინა, რადგან თუ დავიძინებდი ყველანი დავიღუპებოდით და მეხვეწებოდა მაშინვე დაგვეტოვებინა ის ადგილი, აქედან ოთხზე ფორთხვაც რომ დაგვჭირვებოდა. მასაც საოცრად დაქანცული სახე ჰქონდა. სიბნელეში მანქანისკენ წასვლა საშინელი გადაწყვეტილება მეგონა და შევეცადე პაბლიტო დამერწმუნებინა, რომ უკეთესი იქნებოდა თუ ღამეს აქ გავატარებდით. ის კიდევ უფრო დიდ სასოწარკვეთაში ჩავარდა. ნესტორი ამ დროს უკვე ისე ცუდად იყო, რომ მისთვის უკვე ყველაფერი სულ ერთი გახლდათ.

სრულიად სასოწარკვეთილი პაბლიტო მიწაზე დაეშვა. შევეცადე აზრები მომეკრიბა, უკვე ძალიან დაღამდა თუმცა ჯერ კიდევ საკმარისი შუქი იყო, რომ გარშემო ქვები გამერჩია. სრული სიუმე იდგა, რომელიც თან მამშვიდებდა თან მაშფოთებდა. თითქმის ვტკბებოდი ამ მომენტით, მაგრამ უცებ ჩემი სხეული უნებლიედ ახტა და გადატეხილი ტოტის შორეული ხმა გავიგონე. ავტომატურად მოვბრუნდი პაბლიტოსკენ, თითქოს მან იცოდა რა მოხდა. ორივემ ხელი დავტაცეთ ნესტორს და თითქმის ძალით წავათრიეთ მანქანისკენ. ნესტორი ერთადერთი იყო რომელმაც გზა იცოდა, დრო და დრო ის სუსტი ხმით მკარნახობდა მიმართულებას.

თუმცა ჩემი ყურადღება იმაზე კი არ იყო მიმართული რას ვაკეთებდი, არამედ მარცხენა ყურზე, რომელიც თითქმის დამოუკიდებელ ერთეულად იქცა. რაღაც შინაგანი განცდა მაიძულებდა დრო და დრო გავჩერებულიყავი და გარემოს სკანირება სწორედ ამ მარცხენა ყურით მომეხდინა. ვიცოდი, რომ რაღაცა დიდი და მასიური მოგვდევდა და გვიახლოვდებოდა. ის გზა და გზა პატარა კენჭებს ამსხვრევდა.

ნესტორი ცოტათი გამოცოცხლდა და ნაბიჯები თავისით გადადგა. მხოლოდ დრო და დრო ჰკიდებდა ხელს პაბლიტოს. ხეების ჯგუფამდე მივაღწიეთ. უკვე სრულიად ჩამობნელდა. ამ დროს ძალიან ხმამაღალი მკვეთრი ტკაცუნი გავიგონე, თითქმის უზარმაზარი რაღაც დაეცა ხის კენწეროებს. თავს ზემოთ თითქოს რაღაცა დრეკადმა ტალღამ ჰაერი გააპო.

პაბლიტომ და ნესტორმა დაიწივლეს და გაიქცნენ რაც ძალა და ღონე ჰქონდათ. მინდოდა შემეჩერებინა, რადგან დარწმუნებული არ ვიყავი, რომ თავად შევძლებდი სიბნელეში სირბილს. მაგრამ ამ დროს ჩემგან მარჯვნივ მძიმე ამოოხვრის მთელი სერია გავიგონე. ენითაუწერლად შემეშინდა. სამივე გავიქეცით და მანქანამდე ვირბინეთ. ნესტორი რაღაც უცხო გზით მიგვიძღოდა.

ვფიქრობდი ჯერ ისინი დამერიგებინა სახლებში მერე კი ქალაქში დავბრუნებულიყავი სასტუმროში, რადგან ახლა არაფრის დიდებით არ წავიდოდი დონ ხუანის სახლისკენ. მაგრამ არც ნესტორს ად არც პაბლიტოს მანქანიდან გადმოსვლა არ უნდოდათ. არც მე მინდოდა მარტო დარჩენა. ამგვარად ბოლოს პაბლიტოს სახლთან გავჩერდით. მან ნესტორი ლუდისა და გაზიანი წყლის საყიდლად გაგზავნა, ვიდრე დედამისი და მისი დები საჭმელს გვიმზადებდნენ. ნესტორმა იხუმრა, პაბლიტოს უფროსი და ხომ არ გამომყვება გზაში ძაღლები ან მთვრალი კაცები არ დამესხნენ თავსო. პაბლიტომ გაიცინა და მითხრა, რომ ნესტორი მასზე მინდობლი იყო.

-ვინ მოგანდო?

-ძალამ რა თქმა უნდა, - მიპასუხა მან, - ერთი პერიოდი ნესტორი ჩემზე უფროი იყო, მაგრამ ხენარომ რაღაცა გაუკეთა და ახლა ის ჩემზე პატარაა. შენც ხომ შეამჩნიე ეს?

-რა გაუკეთა ხენარომ?

-იცი, მან ის ისევ ბავშვად აქცია. ნესტორი ძალიან სერიოზული და მძიმე იყო. მოკვდებოდა ისევ რომ არ გაახალგაზრდავებულიყო.

პაბლიტოში ნამდვილად იყო რაღაცა თბილი და სასიამოვნო. მისი ახსნის სიმარტივემ გამაოცა. ნესტორი სინმდვილეში არა მხოლოდ უფრო უმცროსად გამოიყურებოდა, არამედ იქცეოდა კიდეც უცოდველი ბავშვივით. უეჭველად ვიცოდი, რომ ის ნამდვილად ასე გრძნობდა თავს.

-მე მასზე ვზრუნავ, - განაგრძობდა პაბლიტო, - ხენარომ მითხრა, რომ დიდი პატივია მეომარზე ზრუნვა. ნესტორი კი ბრწყინვალე მეომარია.

მისი თვალები ხენაროს თვალებივით ანათებდა. ენერგიულად დამარტყა ზურგზე და გაიცინა.

-სიკეთე უსურვე მას კარლიტოს, - მითხრა მან, - უსურვე!

ძალიან დავიღალე. უცნაური, ბედნიერი სევდის ტალღა დამერია. მე მას ვუთხარი, რომ ისეთი ადგილიდან მოვედი სადაც ადამიანები ერთმანეთს ძალიან იშვიათად ან საერთოდ არასოდეს უსურვებდნენ სიკეთეს.

-ვიცი, - მიპასუხა მან, - მეც ასე ვიყავი. მაგრამ ახლა მეომარი ვარ და შემიძლია ნება მივცე ჩემს თავს მას სიკეთე ვუსურვო.

(მომდევნო თავები ეტაპობრივად დაემატება...)