Jocelyn Pook - Masked Ball (Eyes Wide Shut)

ყვირის დამწვარი გვამების თავზე შემომდგარი ალქაჯი, მხარზე ყორანი რომ მიუჩნევია ერთადერთ მეგობრად. დაკარგული ადამიანების საზარელ შავბნელ ზღვაში მოცურავე პატარა გული ტივტივებს ზედაპირზე, სისხლი კი წყალს ერწყმის. ჯერ საკუთარი სიცოცხლის გარეშე სხვას როგორ გადაარჩენ, თუ შენ ხარ უკვე მკვდარი სხეული, სხვის სხეულს როგორ მიაწვდი ხელს?
გაიქცევი უდაბური ტყის ბილიკებისკენ და მგლებთან იპოვი შვებას, აი, ესენი ბოროტები და დამშეულები არიანო. მიწაში ჩაძვრები, რათა იხილო სიბინძურე, რომელიც აყვავილებს ხმელეთს... იხილავ გახრწნილ გვამებს, რომ წამით მაინც იგრძნო სიმშვიდე. ფანტაზიებისა და წარმოსახვების ღრუბლებზე დაკიდებული საქანელა მიღმიერს უახლოვდება, შინაგანი მკვლელობები ერთი მეორეს მიჰყვება და აღარ იცი რომელ შენს ნაწილს დაიჭერენ. მეორე მესამეს კლავს, მესამე კი მეხუთეს. სიტყვები ამ წამს გაჟღერებული ესთეტიკაა, ტანჯვით დანახული სილამაზის შეგრძნების ხარჯზე რომ იწერება. ვიოლინო გატეხილა მსმენლის არარსებობის გამო და საწყალ როიალსაც გაბრაზებული უკიდებ ცეცხლს. საიდან მოდის ეს სევდა? ნუთუ ვიცი?
მწუხარება განზავებულია სიყვარულთან და სწორედ ამიტომ ჭიქა ბოლომდე მევსება, მაშინ როდესაც სხვებს ნახევრამდე ძლივს აქვთ. ადამიანთა ბინძურ ნაწილებში დანახული სილამაზე მაძლევდა ძალას და სიკეთეში შემჩნეული პირფერობა მაგდებდა ძირს. მარტივად ტრავმირებადი, მარტივად გასატეხი...
თუმცა სწორედ ამიტომ იყო ცხოვრებაში უამრავი წამოდგომა, წამოდგომა, რომელიც მთელს არსებას ჟღინთავდა საოცარი რეგენერაციის შეგრძნებით, ყოველ ჯერზე ხელახლა დაბადების სიხარულის აღქმით. ხეთა საზარელი შრიალია მატერიაში ჩემი მუსიკა, წვიმის მეგობარი გუბეებში ვპოულობ ბინას და გამხმარ ფოთლებს სუნთქვით ვაცოცხლებ. ყველაზე დიდმა შიშმა გააქრო ყველა შიში და მოიტანა უშიშრობა.
მზად ვარ გადავხტე, მზად ვარ ვიბრძოლო, მზად ვარ ყველაფერი გავაკეთო, ათასი წლის მკვდარი გული გავაცოცხლო, დაობებული ემოციები სანუკვარ ოცნებებად გადავაქციო, ჭრილობებში დანამული სხეული ავაკისკისო, დაწყლულებული სულები გადავარჩინო, სამუდამო წყევლისგან დატანჯული სიზიფე ვიხსნა, მარადიული წვისთვის განწირული სულები ჯოჯოხეთიდან ღვთაებრივ სამოთხესთან ვაზიარო, დავეპატრონი ფილოსოფიურ ქვას, მაგიურ ელექსირებსა და გრიმუარებს, მზად ვარ ყველა სამყაროს ყველა დემონს ერთად შევებრძოლო შიშველი სულის შიშველი ხელებით,
მზად ვარ, მზად ვარ სიყვარულისთვის,
მხოლოდ მაჩუქე ერთი ნამდვილი წამი. ერთადერთი სიმართლე დამანახე, მხოლოდ მომეცი საყრდენი შენი არსებობის რწმენის სახით და გპირდები, ყველაფერს, ვიმეორებ, ყველაფერს, აბსოლუტურად, გავუმკლავდები...



მიდის ბრძოლა გონებაში
უსმინოს მუსიკას თუ უსმინოს
სიჩუმეს,

ვერ გამიგია რატომ უნდა ავირჩიო წვიმა იქ სადაც არსებობს სეტყვა და რატომ უნდა გავათბო ოდნავ როცა შემიძლია იყოს მდუღარე,
ჩემი მწველი გრძნობები მოგიცავენ ამ ღამითაც რადგან ჩვენ მორიგი რეკორდი დავამყარეთ ვარსკვლავებზე შემომსხდრებმა,
მე და შენ მივიკვლევთ გზას ეკლიანსა და საზარელს ერთმანეთის პატარა სისხლიანი გულებით ხელში და გვიხარია რომ კიდევ ერთხელ შეგვიძლია შევხედოთ მთვარეს,

ცუდი დღის გამო ცხოვრება თავად გვეჩვენება ცუდი და ამ შეცდომაში ვკარგავთ სიმართლეს,
თუმცა საბოლოოდ დაკარგულები ვეფლობით მაინც ტყუილებში და უკვე აღარ აქვს აზრი ახსნას და ანალიზს.

ხელში ბნელი რაინდის განმგირავი ხმალი მაინც არ გვეჭიროს,
დავიჯერებდი, რომ ჯოჯოხეთიდან ვეღარ ამოვიდოდით,
თუმცა რა ვქნა, რომ მთელი
არსებით ვგრძნობ ჩვენს მაღლა სამყაროს ნეტარების განცდის მოახლოებას და დასვენებას ჩვენი მშფოთვარე სულების,

მე იმ ღამით საშინელება ვიხილე საკუთარი თავის სახით და
მერამდენედ შესულმა შეცდომაში საზიზღრობები გავაშიშვლე ჩემი პერსონით სხვებზე.
მოტივების ხილვა თავდაპირველად ზიზღს გიჩენს, უფრო ღრმად ჩასვლით კი სიყვარული იზრდება შენში საუკუნო ყვავილად.

ვცდილობთ ვიტანჯოთ,
რომ ვიყოთ აღმატებულნი.

ვცდილობთ გვეტკინოს, რომ ვიგრძნოთ,
რადგან არასდროს გვიხილავს ნეტარებათა პალიტრა.


მე ბევრს ვიბრძოდი სინათლისა და სიბნელის გასაყარზე და მთელი ცხოვრება მიჭირდა არჩევა,
ვგრძნობდი, რომ არ იყო რაღაც ისე მარტივად და გასაგებად როგორც ჩანდა,
თუმცა საბოლოოდ იქამდე მივდივარ, რომ
სიბნელე და სინათლე მუდამ გადახლართული იყო დასაბამიდან ჩემში და მათი შერწყმით ვსუნთქავდი მეც.
მე ვიბადები მათი შეერთებით და ცაზე ვაზურმუხტებ ჩემსავე ცხელ-ცივ განცდებს.
მე ვერ ვირჩევდი ბალანსს, როცა იქვე იყო რადიკალიზმი.

მე ვერ ვირჩევდი სიგრილეს, სადაც იყო ყინვა.
ვერ ვთანხმდებოდი საღამოს, სადაც შემეძლო მეხილა უკუნითი ღამე,
არ შემეძლო ვყოფილიყავი მშვიდი, სადაც საკუთარი სიგიჟე შემეძლო მეღრიალებინა აქტიური ხელებით.

მე რომ ნელ-თბილს ვერ დავჯერდი სწორედ ამიტომ აგირჩიე.

ციდან მიღებული შეტყობინებით გაშიფრული ჩემი ხასიათი ყოველდღე იმსხვრევა ახალი პერსონით, თუმცა საკუთარ ხმას ისე არასდროს ვუსმენდი ალბათ, როგორც ახლა.

ცხოვრება.
უსასრულო ალტერნატივები.
დამწვარი ბალახი.
გარდაცვლილო სხეული იქითა ოთახში.
ჩემს გვერდით კუბო.
მთვარე-ნამგალა.
დრო -9:09
სურვილი - აღმართი.

წითელ შუქში დაკარგული სისხლი უკვე შენ გეხება და ცრემლები თითქოს უკან ბრუნდება.


შეშლილი,
აგიზგიზებული სამყარო ჩემ წინ მოკიაფე ცეცხლის სახით.
ნაპერწკლების ცეკვაში იკარგება ჩემი არსი, როგორც უწინ დაიკარგა წვიმის წვეთებში და შენც აქ გაჩნდი.

მე მუდამ მწამდა, რომ მეორე ადამიანიღაც შემეძლო მეხილა ღვთიური და ამ ჩემს სანუკვარ ნატვრას ჩავჭიდებივარ დღემდე.

ნუ მეტყვი, რომ გიყვარვარ,
არც მოკვდე ჩემთვის,

მითხარი რომ ჩემთვის შეგიძლია იცოცხლო, ჩემთვის შეგიძლია გაბედო და ისუნთქო,
გაბედო და იტირო,
გაბედო და ირბინო,
მითხარი, რომ ჩემთვის შეგიძლია საბოლოოდ შეძლო ცხოვრება.
ნამდვილი და ღვთაებრივ-დემონური.

დიახ. ჩვენ ჯოჯოხეთში ჩავედით იმ ღამით და თანდათან სათითაოდ ვიხილავთ ყველა საზარელ დემონს, რომელიც აქამდე მხოლოდ ფარდების უკან იცდიდნენ ხელში იარაღმომარჯვებულნი.
ჩემი სული ამ სხეულში მოვლენილი ელოდებოდა ალბათ ამ ღვთოურ წამებს,
როდესაც ჩვენი გაწამებული სამშვინველი განიცდიდა ამ ძლიერ ტანჯვას,
მოგვასკდებოდა სისხლი და დავშორდებოდით საკუთარ არსებას თითქმის ბოლო წერტილამდე.

ჩვენ ვამბობდით:
ახლა გამოცდაა. ან ჯოჯოხეთს გავივლით, ამოვაღწევთ და ჩვენ აღარასდროს შეგვეშინდება სიბნელის,
ან იქ დავრჩებით.
საშიშია?
და თუ დარჩი, ნუთუ შენი ადგილი იქ არ ყოფილა?

ჩვენ ძლიერი შიშითა და აკანკალებული ფეხებით ცეცხლს ვუკიდებდით ჩვენს კავშირს იმის იმედით, რომ ცეცხლგამძლე იქნებოდა და გავიმარჯვეთ.

მე ღამით სწორედ იმიტომ ვიძინებდი გვამებთან, რომ შემეგრძნო რას ნიშნავდა ყველა მხარეს გამოვლენილი სიკვდილის ყოფნა.

წყალს მოეკიდა ცეცხლი და მე დავიწყე თრობა
ისევ ამ გვიან ღამით, ისევ გიჟივით ვბოდავ,
ისევ დამეწყო ცვენა, სიტყვების, ცეცხლის ენით,
შენ აწმყოს რომ რწყავ ჩემთვის, ახლა ისევ შენ დნები.

ვჭამ ჩემსავე ფიქრებს
თან ვაყოლებ სიტყვებს
სუნთქვა მიჭირს, ვითმენ,
შიგნით პირჯვარს ვიწერ,

სევდას ვეღარ ვიკლებ,

თან წერილს ვწერ მიმღებს,

ვცდილობ ვიყო ვინმე
როცა უნდა ვცლიდე
ყალბ პერსონებს ისევ
გაეზარდათ სისქე
მე საკუთარ ტიპებს
მხოლოდ დაწვით ვირჩევ
გულისრევის სისქეს
ტანჯვის რწმენით ვიღებ
აღარ მინდა ვიწვე
და ველოდო სიზმრებს...

დიახ ვიბრძვი ისევ,
დიახ მტკივა ისევ,
დიახ მიყვარს, ვითმენ,
ვეღარ ვითმენ, ვიღებ

დანით, დაჭრით, სისხლებს
ვუსვამ ფანჯრის კიდეს
მინას ვხვრეტ და ვისმენ
უსასრულო სიზმრებს,

სიზმრებია ცხოვრებაც,
ყველა საკუთარი ფიქრების სცენარებში ჩაფლობილნი აღვიქვამთ რეალობას და ვბრაზდებით, როდესაც სხვისი სიზმარი უფრო მეტად აბსტრაქტულია.

ჩემს სიზმარში მე მიყვარს და მწამს.
ჩემს სიზმარში ფარული ლტოლვაა იმისკენ, რომ მხოლოდ სიზმარი არ იყოს ეს ყოველივე,
და რომ ეს სიყვარული და რწმენა
სათავეს არამხოლოდ ძილიდან,
არამედ იმ ჩვენი თბილი სახლიდან იღებდეს...
ქაოსის იდილია

ავტორი: გოგა ჯოლოხავა

სანაგვე, ზიზღნარევი შხამი შენს ჩანაცისფრებულ თვალებში. ამაოების უფსკრულები, უკან დაბრუნება და ნგრევის იდეალები, რომლებიც ყოველდღე გაარსებებს, როგორც შიშმონატრებულ ღმერთს. გაქცევა, გაუთავებელი რბოლა საკუთარ თავთან, ენერგიების აფეთქება, დაცემა და ძილი შორეული პლანეტებისკენ. გალაქტიკიდან მოწყვეტილი გამელოტებული დედამიწა დემოტივაციის პირველყოფილი საძირკველია სიკვდილისკენ ერთპიროვნულად მიმართული. დუმილის გაუთავებელი საფეხურები ერწყმის დამსხვრეულ იმედებს აწყობის იმედით და ჩნდება ქაოსი, მოძრაობა რომლის გარეშეც უბრალოდ ვერასდროს დაისერავდი სულს, რომ გეგრძნო ტკივილის მთელი სიამოვნება. შემდეგ მოსაწყენი ხდება მთელი მანიპულაციის უნიჭოდ შესრულებული სპექტაკლი, გბეზრდება სხვადასხვა სახეზე მორგებული ერთი გაცრეცილი ნიღაბი და კვლავინდებურად იწყებ ძიების ხელოვნებას. უკვე ყველაზე რთულად საპოვნელი სარკეა, რომელშიც შენს გაოცებულ სახეს დაინახავ. ფართო, მოჩუქურთმებული დარბაზის ბოლოში ღია სარკმლიდან გასცქერი დაისს. ღვთიურ სამოსელს ამაყად ირგებ, დგახარ თავმომწონედ და გამოხატავ ამაოებას შენი გამშრალი ბაგეების ღიმილის კუთხეში გაშეშებით.

ამაოა თბილი ნიავი, რომელიც სულში შენს ტირიფს მოძრაობისკენ უბიძგებს, ამაოა ფანჯრისკენ მომართული ნარინჯისფერი სხივები და დამწვარი ფოთლების სუნი ზაფხულის თვეებად რომ დაუვლის ხოლმე მთელს არსებობას. ამ წამს შენ შენი სიმშვიდით ებრძვი დროის ტალღებს, არ გინდა დაგეტყოს შეშფოთება, რადგან უკვე დიდი ხანია შეეჩვიე ნგრევას. მოგწონს ყოველი საგნისა თუ არსების პოტენციური დასასრულის წარმოდგენა, ტკბები როგორ უმოძრაოდ, ყოველგვარი ზემოქმედების გარეშე იშლება ყველაფერი, ღრმად სუნთქავ, გინდა შეისუნთქო მთელი უიმედობა, სიცარიელე, თითოეული არსების საცოდაობა. მძიმე ქუთუთოები შენს დაუსრულებელ სიმკაცრესა და სევდას ვეღარ იტევს, მინდა გელაპარაკო, მაგრამ ვიცი ისევ შენს განმეორებად სიზმრებს მომიყვები, რომელსაც სიტყვებით თვითონაც ვერ ხსნი. ხშირად მაწყვეტინებ საუბარს და მეუბნები, რომ დეჟავუ გაქვს, უფრო მძაფრად ვიდრე რამდენიმე საათის წინ, გწამს ყველაფრის დასასრული დასაწყისის სევდიანი გამეორებაა მძაფრი მელოდიით, რომლისაც არ უნდა შეგვეშინდეს. მიყვარს, როცა იცინი, თითქოს ყველაფერს იმედის ფერი ეძლევა, მგონია, რომ დროებითი გამოგონილი სამყაროს გმირები ვართ, მაგრამ ვერ ვიტან, როდესაც სიცილის შემდეგ წამით შენს საცოდაობაზევე ჩაფიქრდები და თან ცდილობ ვერ შევამჩნიო.

შენ შენივე აგებული სამყაროს ნანგრევების ბუღში იპოვე სიმშვიდე და ძალა მომენტალური გაჩერების. ორივეს ერთი საერთო გვაქვს, ვერ ვიტანთ იდეალებს და ყველაზე კარგი ის არის, რომ შენ ჩემი იდეალი ხარ. ისევ მიღიმი, მე კი უმოძრაოდ ვდგავარ და ყოველგვარი ზემოქმედების გარეშე ვუყურებ როგორ იშლები შენ, ჩემი სამყაროს უმაღლესი წერტილი. ისევ ხანგრძლივი და მძაფრი დეჟავუ მაქვს, თითქოს მთელს ატმოსფეროს სევდიანი მელოდია მოედო. შენგან რამდენიმე წუთში მხოლოდ მტვრის ნაწილაკები დარჩა და მელოდიაც დასრულდა. ახლა კი მოჩუქურთმებული დარბაზის ბოლოში ღია სარკმლიდან გავცქერი დაისს. ჩემს განმეორებად სიზმრებს გიყვები და მგონია, რომ ეს ყველაფერი დიდი ხნის წინ უკვე მოხდა. მეცინება, მეცინება და გავრბივარ, რადგან ყველაფერს ვხვდები, ვიცი მერამდენედ დავბრუნდი და დავანგრიე ჩემი თავი, რომ ყველაფერი თავიდან დამეწყო. გავრბივარ და პარალელურად ახალი სამყარო იბადება, შემდეგ მომენტალურ დაღლილობას ვგრძნობ, ენრეგიების აფეთქება, დაცემა და ძილი შორეული პლანეტებისკენ...