ავტორი: ნანა აბესაძე
არავისთვის უცხო არაა ის ფაქტი, რომ ადამიანზე ზეგავლენის მოსახდენად და შემდგომ მის სამართავად, სხვადასხვა ეპოქაში, სხვადასხვა მექანიზმები არსებობდნენ. ჯერ კიდევ დავით აღმაშენებელმა ჩამოაყალიბა დაზვერვის სამსახური,“მსტოვრები“. დიახ, ესენი იყვნენ სპეციალურად შერჩეული, მომზადებული, განსწავლული ადამიანები, რომლებიც აკონტროლებდნენ სახელმწიფოში არსებულ ვითარებას და არამარტო. ისიც მოგეხსენებათ რომ, ქვეყნის მართვა, ადამიანთა მასის მართვაა და რაც უფრო ადვილად სამართავია მასა, მით უფრო ადვილად სამართავია სახელმწიფო.
ახლა კი, 21-ე საუკუნეში, როდესაც არსებობენ მასმედიის უამრავი წყაროები და სოცქსელები, მით უფრო ადვილია ადამიანთა ფსიქიკაზე ზეწოლა და შემდგომ მართვა. როდესაც ყველა გადაცემაში, სხვადასხვა საინფორმაციო საშუალებებში, სოცქსელებში აშუქებენ ნეგატიურ ინფორმაციას და თან ისეთ დეტალებს განიხილავენ, რისი გამოტანაც საჯაროდ დაუშვებელია, უნდა მივხვდეთ რომ ჩვენით მანიპულირებენ. აბა სხვას რა ემსახურება ასეთი თემების საჯაროდ განხილვა? სხვას არაფერს.
რაც მეტად დათრგუნულია ადამიანი, მით უფრო ადვილი სამართავია და ეს ვიცით. მედიასაშუალებები გამუდმებით ერთსადაიმავე, სრულიად უსარგებლო ინფორმაციას გვაწვდიან, ინფორმაციას რომლის მიზანიც ადამიანის დემორალიზებაა. რატომ? იმიტომ რომ ჩვენ ამ კადრების ნახვით და ინფორმაციის მოსმენით, ვერაფერს ვცვლით და ვერც შევცვლით, თუმცა ძალაუნებურად ვიკვიატებთ(ან ილექება ჩვენს ქვეცნობიერში) და შემდეგ სოცქსელებში განვიხილავთ. სოცქსელები რომ სპეცსამსახურებისთვის გადაშლილი წიგნია, ისიც ვიცით. ისიც ვიცით რომ, სწორედ სოცქსელებში არიან ადამიანები, რომლებიც წერენ ისეთ სტატუსებს თუ პოსტებს, ძნელია აუარო გვერდი. ჩვენ შევდივართ ან პოლემიკაში, ან სულაც ვიწონებთ და ავტორის აზრს ვიზიარებთ. ვმსჯელობთ იმაზე, რაზეც დრო არ უნდა დავკარგოთ, ვინაიდან არანაირი აზრი არა აქვს ამას. სამაგიეროდ, მიღებულ ნეგატიურ ინფორმაციას, აქაც განვიხილავთ. მოკლედ, ის რაც უნდა აკეთონ შესაბამისმა სტრუქტურებმა, „გვაკეთებინებენ“ ჩვენ. ლამის ყველა ჩვენთაგანი გამომძიებელია, ექსპერტია, პოლიტოლოგია. ადამიანი, რომელიც გამუდმებით ფიქრობს „საქმის არსში გარკვევას“, იმას მთელი ყურადღება გადატანილი აქვს ამ „საქმეზე“. ამ დროს კი, მავანი თავის ინტერესებს ისე ატარებს, ჩვენ ვერც კი ვხვდებით. რა ინტერესებს? გააჩნია იმ მომენტში რა უნდა. ჩვენ როდესაც მუდმივად გვესმის რომ ადამიანებს კლავენ, საქმე გამოუძიებელია, მკვლელი ვირუსი ბობოქრობს და ა. შ. ძალაუნებურად გვიპყრობს შიში. ახლობლისა და საკუთარი სიცოცხლის განადგურების შიში. ეს ელემენტარულია. შიში სხვადასხვა ადამიანში, სხვადასხვაგვარად ვლინდება. ყველა ადამიანის ფსიქიკა ერთნაირად არ რეაგირებს. ზოგს დეპრესია ემართება, ზოგს სომატოფორული აშლილობა, ზოგი აგრესიული ხდება და ესეც ჯანსაღი ფსიქიკის ნორმებს სცდება და ის ვისაც თავისი ინტერესების გატარება სურს, ღებულობს შედეგს-ადამიანთა მასას, რომლის მიზანიც გადარჩენაა. ასეთი მასა კი ადვილად სამართავია. ასეთ დროს ადამიანს, მასშტაბურზე ფიქრი არ შეუძლია. წინააღმდეგობის გაწევის უნარი არ აქვს, ეძებს იმას, ვინც უშველის, გადაარჩენს. გამოდის რომ აზროვნების უნარს ვკარკავთ, ორიენტირებულნი ვართ ფიზიკურ გადარჩენაზე. დანარჩენი უკვე მეათეხარისხოვანია.
ეს ადამიანთა ფსიქიკაზე დესტრუქციული ზეგავლენაა და ეს გახლავთ აგრესიის გამოვლინების ერთერთი ფორმის, სოციალურად მოტივირებული აგრესიის შედეგი. იხ. სტატია „აგრესია და მისი გამოვლინებები გამომწვევი ფაქტორები“.
შესაძლოა ეს ყველაფერი რიტორიკად მოგეჩვენოთ, მაგრამ მაინც ვიტყვი-ნუ მივცემთ საშუალებას გვმართონ. ჩვენ პიროვნებები ვართ. ჩვენ გვაქვს არჩევანის უფლება.
გისურვებთ წარმატებებს!
