მთარგმნელი: ანეტ შტრაუსი; Ikigai / იკიგაი
რიუნოსკე აკუტაგავა თავის ნამუშევრებში უამრავ ალუზიას აქსოვდა კლასიკური ლიტერატურიდან, მათ შორის, ქრისტიანული მწერლობიდან და ჩინური და რუსული ნაწარმოებებიდან. ასევე აქვეყნებდა კრიტიკულ ესეებსა და უილიამ ბატლერ იეტსის ტექსტების თარგმანებს.
იაპონელ მწერალს ძალიან უყვარდა კითხვა და კარგი წარმოსახვის უნარი ჰქონდა. ახასიათებდა სტილისტური პერფექციონიზმი და გააჩნდა ინტერესი ფსიქოლოგიის მიმართ.
როგორც ლიტერატურის მკვლევარი, შუიჩი კატო აღწერს, აკუტაგავამ თავისი ლიტერატურული გემოვნების ჩამოყალიბება შოგუნატეს დროს, მეთექვსმეტე საუკუნის გვიანი პერიოდის იაპონიიდან დაიწყო. კატო ამბობს: „ამის შემდეგ მას შეეცვალა გემოვნება ტანსაცმელში; არაფრად აგდებდა უხეშობას, ყურადღებას აქეცვდა წვრილმანებს და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, სენსიტიური გახდა ენის მიმართ; დააგროვა უდიდესი ცოდნა ჩინური და იაპონური ლიტერატურის შესახებ.“
ძლიერი ინტერესი გაუჩნდა ევროპული ლიტერატურის მიმართ, რისი საშუალებითაც ახლებურად დაინახა საკუთარი ქვეყანაც. მოსწონდა ისეთი მწერლები, როგორებიც არიან ფრიდრიხ ნიცშე, ავგუსტ სტრინდბერგი, ფიოდორ დოსტოევსკი, ნიკოლაი გოგოლი, შარლ ბოდლერი, ლევ ტოლსტოი და ჯონათან სვიფტი. განსაკუთრებით უყვარდა გროტესკის ოსტატი მწერლები, - ფრანც კაფკა და ამერიკელი პოეტი ედგარ ალან პო.
25 წლის ასაკში აკუტაგავამ შიშოსეცუს ჟანრში დასამახსოვრებელი ავტობიოგრაფიული მოთხრობები დაწერა.
შემოქმედებითობის მწვერვალზე მყოფმა, ხელოვნებასა და ცხოვრებას შორის ურთიერთკავშირის კვლევა დაიწყო ისეთ სიმბოლურ ნაწარმოებებში, როგორიც არის მისი ტექსტი "ბაღი", - ამბავი უბედურ ოჯახზე და ტუბერკულოზით დაავადებულ შვილზე, რომელიც ძველ, მაგრამ განსაკუთრებულ ბაღს უვლის.
რაც მეტად დაიწყო მან თავისი ფსიქიკური კონდიციისა და ნარკოტიკებზე დამოკიდებულების ლიტერატურაში ასახვა, მით მეტად ჩანდა მის ტექსტებში შეშლილობისკენ ლტოლვა და სიკვდილის სურვილი.
სიკვდილამდე ბოლო ორი წელი, აკუტაგავა ვიზუალური ჰალუცინაციებითა და ფსიქოზით იტანჯებოდა. ეგონა, რომ დედამისის შეშლილობის სიმპტომები მასაც დაეწყო. როცა ეჭვებმა და სიკვდილზე ფიქრებმა ფსიქიკა უფრო გაუუარესეს, მწერალმა თავისი შემოქმედების მომავლის შესახებ ესე დაწერა, სახელწოდებით "რა არის პროლეტარული ლიტერატურა" (1927). აკუტაგავა თავისი ბიძის მიმართ თავს მოვალედ თვლიდა, საკუთარ თავს როგორც იმედგაცრუებას განიხილავდა, ხოლო ნაწერებს კი უმნიშვნელოდ მიიჩნევდა.
შემდეგი თვეები ჩაფიქრებულმა გაატარა. აკუტაგავამ ფრთხილად აირჩია საშუალება ამის გასაკეთებლად და სახლში წამლების ზედოზირებით 35 წლის ასაკში მოიკლა თავი, რაც, ფიქრობდა, რომ ოჯახისთვის ყველაზე ნაკლებად დამთრგუნველი იქნებოდა. დატოვა წერილი, სახელწოდებით „წერილი ძველ მეგობარს“, რომელიც მწერლისა და ახლო მეგობრისთვის, მასაო კუმესთვის იყო განკუთვნილი.
წერას თვითმკვლელობის მიზეზის განხილვით იწყებს. ახსენებს ერთ ავტორს, რეიგნერს, რომელმაც მის ერთ-ერთ მოთხრობაში დაწერა, რომ მან, ვინც თავს იკლავს, ბოლომდე არასოდეს იცის ამის მიზეზი. „გაურკვეველი შიში მომავლის მიმართ“ - ასე დაახასიათა იაპონელმა მწერალმა ის, რამაც თვითმკვლელობისკენ უბიძგა.
შემდეგ საუბრობს იმაზე, რომ ბოლო ორი წელი დაინტერესებული იყო თავად სიკვდილის პროცესით. „მე, დასავლელებისგან განსხვავებით, არ მჯერა, რომ სუიციდი ცოდვაა“, - წერს რიუნოსკე. მწერალმა დიდი დრო დაუთმო თვითმკვლელობის გზების შესწავლას და დასკვნის სახით, ყველაზე ნაკლებად მტკივნეული მეთოდი აირჩია. როგორც თავად წერს, დანარჩენი საშუალებები „ესთეტიკური და პრაქტიკული მიზეზების გამო“ უარყო.
მისი თქმით, ადამიანებს სიკვდილის მიმართ ცხოველური შიში აქვთ და სწორედ ამ შიშმა იმდენად გამოფიტა მისი სხეული, რომ აღარ შეუძლია, თუნდაც კერძების დაგემოვნებითა და ქალებთან ურთიერთობით სიამოვნება მიიღოს.
რიუნოსკე აკუტაგავა იაპონური ლიტერატურის ყველაზე ცნობილი ფიგურაა. მისი ნამუშევრები მუდმივად ითარგმნება სხვადასხვა ენაზე, ასევე არსებობს კინო-ადაპტაციებიც.
მწერლის სახელის უკვდავსაყოფად, მისმა კოლეჯის მეგობარმა და გამომცემლობა "Bungei Shunju“-ს დამფუძნებელმა, კიკუჩი კანმა, აკუტაგავას სახელობის ლიტერატურული პრიზი შექმნა, რომელიც მალევე გახდა პრესტიჟული ჯილდო იაპონური ლიტერატურისათვის.
