მე, ღმერთი, სამყარო, შენ, ის და ა.შ.. ცხოვრების უმეტეს ნაწილს ადამიანები ტვინის შექმნილ ილუზიაში ვატარებთ. ვფიქრობთ, ვგრძნობთ, ვცხოვრობთ მხოლოდ ჩვენს თავს, ჩვენს მეს, ჩვენს არაცნობიერს, ჩვენს შეხედულებებს, ჩვენს პრობლემებს და შეიძლება ისე გავიდეს წლები, რომ რეალურად ერთი სხვა ადამიანიც ვერ დაინახო და ვერ იცნო შენი თავის გარეთ. რეალურ სამყაროს ვერ ხედავდე და ისე ატარებდე საათებს მუშაობაში ან თუნდაც დასვენებაში. საკუთარი თავის ვერ გაცნობიდან და ვერ დანახვიდანაც იმდენი პრობლემა გვექმნება, გვგონია მტრები გვყავს, გვგონია ვინმე გვებრძვის ან ცუდი უნდა. გვგონია არ ვუყვარვართ ისე, როგორც ვიმსახურებთ, გვგონია არ იქცევიან და არ ცხოვრობენ სწორად სხვა ადამიანები, ვბრაზდებით და ვჩხუბობთ, ვწუხთ და ასე ვატარებთ იმ დროს, რომელიც შეგვიძლია სრულ სიმშვიდეში და მხიარულებაში გავატაროთ თუ ჩვენივე ეგოს გავაქრობთ და უბრალოდ დავაკვირდებით ყველაფერს ჩვენი შეფასების გარეშე.
ბევრი წელი მაქვს გატარებული სიბნელეში, როცა მხოლოდ ჩემი შეხედულებებით ვცხოვრობდი, ახლა კი ცოტა გავიზარდე, სულ სულ ცოტა, მაგრამ ეს ცოტა გაზრდაც იმდენად აისახა ჩემს პიროვნებაზე და ცხოვრებაზე, რომ მინდა ყველამ გაიაროს ეს ეტაპი და დაინახოს თუნდაც ერთ ვარიანტად ცხოვრება როგორც მე ვხედავ.
ჩემთვის წარმოვიდგენ ხოლმე, რომ დავიშალო მილიონ პატარა ნაწილაკად, და ჩემი პატარა ნაწილაკები იყვნენ მეები, მხოლოდ ხასიათით წარმოადგენდნენ ჩემი თავის ყოველ წამს, რაც კი ამ ცხოვრებაში გამივლია, მოექცნენ მარტოობის ილუზიაში და ერთმანეთსაც ამ ჩემმა ნაწილაკებმა ისე შეხედონ როგორც უცხოებს, გაიცნონ, დამეგობრენენ, გადაემტერონ. ყოველთვის მეცინება და ვცდილობ წარმოვიდგინო რას გრძნობს ღმერთი, ჩვენი ადამიანების მიმართ. ეს არის უსაზღვრო სიყვარული და ღიმილი. მაგრამ თუ რომელიმე პატარა ნაწილაკი აჯანყდება, გაიბუტება, წავა მარტოობაში, მერე სხვებს შეებრძოლება, მე ხომ მასზე ვერ გავბრაზდები? ხომ ვერ დავსჯი? დაველოდები როდის მოვა თვითონ, როდის შეიცნობს თავის თავს, როდის განთავისუფლდება ნაწილაკობის მდგომარეობიდან, მიეწებება სხვებს და მეც მთლიანად მიგრძნობს რომ მე ვყოფილვარ ის.
ესეთი ფიქრები და შეგრძნებები რათქმაუნდა მუდმივი არაა, ყოველდღიურ ცხოვრებაში ვეფლობი ხოლმე სიტუაციებში და მდგომარეობებში, როცა მავიწყდება, სიმთლიანე და შიშის ან მარტოობის ან უძლურების გრძნობა მეუფლება. ზოგჯერ, ზოგჯერ არა, ხშირად მგონია რომ საერთოდ ვერ მიგებენ მეგობრები და ვიწყენ. ვიწყენ როცა მახსენდება რომ არ მყავს ნაპოვნი სულიერი მეორე ნახევარი. თუმცა სამაგიეროდ მყავს ისეთი მეგობრები, ათასი კილომეტრით შორსაც რომ იყვნენ, სულ რომ ვგრძნობ მათთან ერთიან ველს და ვიცი ერთად ვართ რომელიღაც განზომილებაში.
პაზლის ნაწილია ყველა ადამიანი, მხოლოდ განსხვავებულ სიხშირეებზე, წარმოიდგინეთ მზე, მზის სხივებზე მოფარფატე ოქროსფერი მტვერი.
ერთადერთი, რაც ხელს გვიშლის, არის ეგო, და თუმცა ამის გაქრობა ძალიან ძალიან ძალიან და ათასჯერ "ძალიან" რთული რამაა. რადგან ღრმად ვართ დაპროგრამებულები დაბადებიდან სხვადასხვა პროგრამებით, რომელნიც იზიდავენ სხვადასხვა ფიქრებს, ფიქრები კი ჩვენს შინაგან მდგომარეობას ქმნიან და ამისგან განთავისუფლება მთელი ცხოვრების, სიკვდილის ბოლო წუთამდე გაცნობიერების საქმეა.
როდესაც ჩვენ ვანთავისუფლებთ გონებას ფიქრებისგან, და უბრალოდ ვაკვირდებით გარემოს, ვხედავთ ადამიანებს ისეთებად როგორებიც არიან და არა ისეთებს როგორებიც გვგონია და ვაფასებთ. ამ დროს გრძნობ ამ მთლიანი პაზლის ნაწილობას. ხვდები, რომ არსებობს ძალიან დიდი, ერთი სისტემა და ყველანი ჩვენ, ადამიანები, ჩვენებურად, ჩვენ–ჩვენს პატარა სამყაროებში და ეგოებში ვცხოვრობთ უბრალოდ. და გვერდიდან რომ შემოგვხედო, ვართ პატარა ბავშვებივით, რომ ჯერ არ იციან ამ ქვეყნად არაფერი, მხოლოდ ინსტიქტებით მოქმედებენ და რაც მოსწონთ იღებენ და თამაშობენ. კიდევ ერთხელ ვიტყვი, რომ ძალიან რთულია მსოფლმხედველობის გაფართოება და დანახვა სხვა ადამიანების, მათი პირადი რეალობების და სულის, რომ ისინი არიან ისეთივე არსებები როგორც შენ, რადგან თავადაც ინიღბავენ თავს სხვადასხვა მატერილური სახელებით და ფიქრებით, ქცევებით, ზოგჯერ თვითონაც ჯერ არ იციან ვინც არიან და ამიტომ. და შენც შენი მცირე გამოცდილებიდან, რადგან ჯერ ცოტა რამ გინახავს იჯერებ მის ნიღაბს და იჯერებ რომ სხვაა, იჯერებ რომ იჯერებ რომ.. მერე ურთიერთობები რთულდება, რადგან ჯერ კიდევ ბავშვ ადამიანს ჰგონია ყველაფერი ისე უნდა იყოს როგორც მას მიაჩნია სწორედ. როგორც ის იგრძნობს თავს კარგად და სხვებისგან ითხოვენ ამის დაკმაყოფილებას და ყველა ასეა.
ეს ბავშობაა ჯერ, ჯერ თვალების დახუჭული მდგაომარეობაა მაგრამ არიან თვალხელილებიც, არიან გამოღვიძებული ადამიანებიც ვინც შემოგხედავს და თავისუფლებას და უპირობო სიკეთეს გაგრძნობინებს. არა იმიტომ რომ შენ ხარ, არა იმიტომ რომ დაიმსახურე რამით, არამედ იმიტომ რომ, მათ შეიცნეს მე, ის ვინც დაიშალა და პაზლი გახდა და რაც უფრო მეტად შეიცნო და გაიგო თავისი წარმოშობა მისი ზრუნვა სხვა ადამიანების მიმართ, სხვა ნაწილაკების მიმართ უტოლდება და ემსგავსება იმ სიყვარულს და ღიმილს, რომელიც შენ გექნებოდა მილიარდ ნაწილაკად რომ დაშლილიყავი შენივე თავის მიმართ. ამიტომ არიან კეთილები და ამიტომ გიჩვენებ ხოლმე უპირობო სიყვარულს, მათ ნაწილაკობის ილუზია დაძლიეს და საწყისი მე იგრძნეს. და ვინც ჯერ ილუზიაშია ისინიც უყვართ, რადგან იცის რომ მისი ნაწილები არიან, მხოლოდ სხვადასხვა ეტაპზე, სხვადასხვა გზაზე, ზოგი გაბუტული, ზოგი მხიარული, ზოგი მეგობრული და ზოგი ძალიან ახლოს. პაზლის ნაწილაკები.
სტატიის ავტორი: ანა თოფურიძე
