ავტორი: ანა თოფურიძე
ცხოვრება სპექტაკლია და ადამიანები მხოლოდ მსახიობები ვართ, სცენიდან გასვლის და როლური კოსტუმის გახდის დრო ყველას უწევს. ზოგს არ უნდა თამაშის დასრულება, ზოგს უნდა, ზოგი თამაშით დაიღალა, ზოგი კი იმდენადაა ჩართული წარმოდგენაში, რომ აზრადაც არ მოსდის შეიძლება რიგითი მსახიობი იყოს. ცხოვრების სპექტაკლი ცოტა უფრო მრავალფეროვანია ვიდრე თეატრის, აქ მსახიობებს მეტი თავისუფლება და თავისუფალი იმპროვიზაციის მცირედ მეტი არჩევანი გვაქვს, მაგრამ ეს მხოლოდ მცირეა. მთავარი სცენები წინასწარაა განსაზღვრული დრამის სიღრმისეული გათამაშებისთვის და მათ აუცილებლად ვასრულებთ.
ის მსახიობები ვინც სცენაზე დიდ ხანს თამაშობენ, უკვე ცოტათი რეჟისორებიც ხდებიან და თავისი იდეები უჩრდებათ, შეიძლება არ ამხელდნენ ან როლშივე პატარა თავის სპექტაკლებს დგამდნენ, ამ მსახიობებს ზოგჯერ სცენარის ავტორის მიმართ პროტესტიც აქვთ და ზოგჯერ სულაც თავად სურთ ყველაფერის ავტორები იყვნენ. ასეთი მსახიობები როლის მიმართულებას ცვლიან და უფრო და უფრო ხშირად დგებიან რეჟისორის ან სცენარისტიც პოზიციაში, შეიძლება თან როლს ასრულებდნენ და თან რეჟისორებიც იყვნენ ამ დროს მათი აღქმა იცვლება და ისინი უფრო მეტს ხედავენ. ის თავის თავში უფრო მეტ აღმოაჩენს ვიდრე მსახიობს, ის რეჟისორს აღმოაჩენს და ახლა უკვე რეჟისორის თვალით სცენაზე მორბენალ, მოხტუნავე, მოცეკვავე და მოჩხუბარ მსახიობებს სხვა თვალით უყურებს.
ერთხელაც დაინახავ რომ შენს გარშემო ყველა ნიღბებს იცვლის და ზოგჯერ მათ ნიღბებს შენ ურჩევ. შენ არქმევ კლოუნს მტერს, ან რიგით გამვლელს მეგობარს და ამით ამძაფრებ სპექტაკლში მონაწილეობის სიამოვნებას შეგრძნებებით. ზოგჯერ კი როცა იღლები ამდენი ემოციებით და დატვირთვით, როცა იღებ მაქსიმუმს დასვენება გინდება. დასვენებისას უკვე მტრების საჭიროება აღარ გაქვს, აღარც ძმადნაფიცი გულმხრუვალე თანამბრძოლის და არც საოცნებო სატრფოსი. როდესაც ხვდები უბრალოდ დასვენება გინდა, იწყებ ნიღბების მოხსნას. ხსნი ნიღაბს მოცეკვავეს, ჯამბაზს, პოეტს, შემდეგ იმ გავლელებს რომლებიც შენთვის მხოლოდ ფონს ქმნიან თუმცა სხვა გამვლელებისთვის საოცნეობო სატრფოები და ძმები არიან. ახლა ნიღბები მათაც მოხსენი და მძაფრი ემოციებიც გაქრა. ახლა უფრო მეტად რეჟისორი ხარ ვიდრე მსახიობი და ახლა ხვდები როგორ იდგმევა თურმე სპექტაკლი, ახლა ხედავ რომ თურმე ყველა მსახიობი ყოფილა და ნიღბებს იცვლიდნენ, ზოგჯერ კი შენც ეხმარებოდი მათ ამაში რადგან საკუთარი სასურველ სცენების გასათამაშებლად გჭირდებოდნენ. ხვდები რომ შენც ასეთივე მსახიობი იყავი ვიღაცისთვის მტერი, ვიღაცისთვის ქალღმერთი, ვიღაცისთვის საოცნებო პოეტი ან საძულველი მტერი. ხვდები ბევრი ნიღაბი მოგირგია და საკუთარი თავი ბევჯერ დაგვიწყებია. გახსენდება სხეულით და ემოციებით როლში შესულს როგორ განგისახიერებია მკვლელიც და გმირიც. მაგრამ ახლა კითხვა გაგიჩნდა, კი მაგრამ თუ ეს ყველაფერი თამაში იყო, მაშინ ვინ ვარ?
ვინ ვარ?
ყოველი შემხვედრი ადამიანი სიამოვნებით გეტყვის ვინ ხარ, მოგითხრობს შენზე ამბებს და დაგიხატავს შენს პორტრეტს ისე როგორც მისი სპაქტაკლისთვის გამოსადეგ მსახიობს მოუხდება, მაგრამ ვერცერთი გეტყვის რეალურად ვინ ხარ.
მარტოსული ღმერთი. რომელმაც მარტოობით მოიწყინა და გადაწყვიტა თავის გარშემო სპექტაკლი გაეთამაშებინა. მან შექმნა ყოველი ადამიანი და ყოველი არა ადამიანი, დაარქვა სახელები და დააჯილდოვა თვისებებით, ემოციებით და უფრო საინტერესო რომ ყოფილიყო ისინი ერთმანეთისგან განასხვავა. ზოგიერთი სხვას დაუპირისპირა ზოგიერთი კი დაამსგავსა, რომ გამოეცადა რას ნიშნავს მტრობა რადგან სიყვარული თავიდან ეპოვა. განსახვავა, რომ მსგავსებები უფრო სასიამოვნოდ გამოჩენილიყო.
და რას იზამდით თქვენ მარტოსული ყოველისშემძლე ღმერთი რომ ყოფილიყავით? არ შექმნიდით თეატრს? თეატრის მსახიობი გახდებოდით თუ მაყურებელი ან იქნებ ორივე ერთად უფრო სასიამოვნო ყოფილიყო?
