ავტორი: ლევან ჩახაია
შეჯიბრებები ბავშვებს ერთმანეთის მტრებად გარდაქმნიან. შედეგს კი სამყარო, ომებისა და სხვადასხვა დაპირისპირებების სახით იმკის.
ომები, დაპირისპირება . შუღლი. დედები, რომლებმაც გაზარდეს შვილები. ადამიანები, რომლებიც ქმნიან სხვა ადამიანებს .
სკოლები, სხვადასხვა სასწავლებლები, საბავშვო ბაღები აქ იბადება ყველა ომი.
მტრობას ასწავლიან ოჯახებში.. შურსა და ნეგატიურ დამოკიდებულებას ერთმანეთს შორის.
გვიკვირს უამრავი ქარტეხილი, რომელიც პლანეტას ატყდება ყოველდღიურად ადამიანებს შორის მძაფრი ომების სახით.
ყველაფერი ჩვენ შევქმენით. ჩვენ დავთესეთ ის, რასაც ეხლა ვიმკით.
მშვიდობა არ არის ადამიანებს შორის.. მშვიდობის შთაგონება არ ხდება ბავშვებში, რომლებიც იბადებიან და იზრდებიან სხვათა დაუნდობელ მეტოქეებად.
მე გავიარე პროტესტის ასაკი. მე გადავლახე ყველა პროტესტი, რომელიც ჩემში იყო. და არ ვაპროტესტებ ამ რეალობას ... უბრალოდ აღვწერ.
საბოლოო ჯამში მჯერა, რომ ადამიანები სწორედ ასეთ დღევანდელობას ვიმსახურებთ ამიტომაც არაფერია გასაპროტესტებელი, რადგან ჩვენი ბუნებრივი მოცემულობებიდან გამომდინარე ვზრდით შვილებს, ვცხოვრობთ, ვბერდებით და გარდავიცვლებით.
მაგრამ ამ სტატიის მიზანია ვთხოვო ადამიანებს აღარ დასვან კითხვები რატომ? რადგან ამ ყველაფერს ძალიან გამჭვირვალე პასუხი აქვს.
იმიტომ, რომ ყოველდღიურად ჩვენ ვდებთ ომის მარცვლებს ერთმანეთში.
ომები, დაპირისპირებები, სიკვდილიანობისა და ადამიანთა სულიერი განადგურების ერთ-ერთი ფუნდამენტური მექანიზმი შეჯიბრებების პრინციპია ბავშვებში, რომ ითესება.
ჩვენ ვასწავლით მათ, როგორ შეეჯიბრონ ერთმანეთს. ვდებთ პოზიტიურ მტრობას, ყოველი შეჯიბრება ქმნის შურსა და ბოროტებას.
თანამედროვეები ამბობენ, რომ შეჯიბრება კარგი მოტივაციაა ახალი თაობისათვის. წინა თაობის ადამიანებიც ამბობენ, რომ ასე ცხოვრობენ. ასე იბადება ბოროტება ჩემი შეხედულების თანახმად.
ყოველი შეჯიბრება ომია. შეჯიბრება კარგად სწავლაში, შეჯიბრება საუკეთესო ნაშრომებში, შეჯიბრებები ყველგან და ყველაფერში და ომიც დაიბადა. ქვეყნები ეჯიბრებიან ერთმანეთს,ორგანიზაციები, ადამიანები, გაერთიანებები .. ქველმოქმედებაც კი იქცა შეჯიბრების იარაღად და რაც ყველაზე სამწუხაროა ჩემთვის ხელოვნების გაუპატიურება შეჯიბრების დათესვით დაიწყო.
ყოველი თამაში, სადაც ბავშვები ეჯიბრებიან ერთმანეთს მათგან ქმნის დამარცხებულსა და გამარჯვებულ მებრძოლებს.
ხდება გამარჯვებულთა შექება , რაც ნამდვილად კარგი მოტავაცია სხვა ურიცხვი შეჯიბრების დასაწყებად და იგივე განცდების თავიდან დასაგემოვნებლად.
დამარცხებულში კი იბადება შური,რომელიც მცირედი მოცემულობით გადაიზრდება უზარაზარ მეტოქეობად.
ყველა ომი ჩვენ შევქმენით.. ჩვენ ადამიანები ვართ სხვა ადამიანთა განადგურებაში მთავარი პასუხისმგებელი პირები... მერე რა, რომ შენ არ ისვრი იარაღს. მერე რა, რომ შენ არ მტრობ კონკრეტულ ქვეყანას,შენ წვლილი შეგაქვს ამ ყველაფერში. გაცემული უსარგებლო მოტივაციები კი სამყაროს ტანჯვად უბრუნდება.
არ არის შეჯიბრება ჯანსაღი მოტივაცია. შეჯიბრება არ არის მშვიდობა. იმის ნაცვლად, რომ შვილები მშვიდობის შთაგონებით აღვზარდოთ, ჩვენ მათ ომებს ვუნერგავთ..
ისინი იზრდებიან, ებმებიან უამრავ მეტოქესთან ომში და ხდება მასშტაბური დასვრა ბოროტების, ღვარძლისა და შურის ენერგიით პლანეტისა..
ნუ გვიკვირს, რომ არ ვართ ბედნიერები... ბედნიერება მშვიდობაშია. ბედნიერება შემწყნარებლობასა და მიღებაშია. ბედნიერება საყოველთაო უნიკალურობის დანახვაშია.
ვფიქრობ ახალი გეზი უნდა ავიღოთ და ბავშვებს ვასწავლოთ საკუთარი იდივიდუალური, უნიკალური თვისებების პარალელურად ,ისინი სხვებშიც დაინახონ. ნუ მოვთხოვთ მათ ვინმეზე უკეთესები იყვნენ. ნუ შევადარებთ მათ წარმატებულ ბავშვებს, რათა შეიძულონ ისინი, ნუ შევადარებთ წარუმატებლებს, რათა ვერ გაუგონ, და დასცინონ მათ.
რეალობა სხვა საჭიროებებს მოითხოვს. რეალობა მოითხოვს თითოეულ ადამიანში შეფასდეს უმაღლესი ღირებულებები, რაც ღმერთისგან ჩაიდო .. რეალობა მოითხოვს დანახულ იქნას თითოეული ადამიანის ძვირფასი მოცემულობა. ნუ შევქმნით ომებს. სამაყროს ომი არ სჭირდება, სამყაროს სხვა მიმართულება სჭირდება, რათა სიმშვიდე გახდეს უფრო დიდი და მასშტაბური. რათა კონკურენციამ არ წალეკოს ადამიანთა ისედაც მძიმე ყოფა.
ამიტომაც ვებრძოლოთ კონკურენციას. არ გვჭირდება კონკურენტები ვიყოთ. არ გვჭირდება ვიყოთ მტრები..
