ავტორი: მამუკა გურული
თანამედროვე ადამიანის მთავარი პრობლემა იმაშია, რომ მას დაკარგული აქვს თავისი ცენტრი, თავისი შინაგანი მზე, თავისი სიცოცხლის მეუფე. მას დარღვეული აქვს ძალთა იერარქია საკუთარ არსებაში.
გონება, ემოციები და ინსტინქტები ერთმანეთთან შეთანხმებულადაც კი ვერ მუშაობენ, და მითუმეტეს არ ემორჩილებიან შინაგან ცენტრს. დროის სხვადასხვა მონაკვეთში ამ სამიდან რომელიმეს უკავია წამყვანი როლი და ყველა დანარჩენ ცენტრს თავის მოტივაციას უქვემდებარებს. და ამ სამიდან თვითოეულიც კი არაა გამთლიანებული, არამედ დაყოფილია, შეპყრობილია სხვადასხვა გაუცნობიერებელი სურვილებით და ერთ შეკრულ ცენტრსაც კი ვერ ქმნიან. თავად ყველაზე საბაზისო ინსტინქტი - სექსუალური ინსტინქტიც კი არაა ტოტალური... ყველაზე მკაფიო ემოცია - რისხვაც კი არაა ტოტალური... გონებაში კი უამრავი ერთმანეთთან დაუკავშირებელი აზრი ფუთფუთებს და ის, რამაც უნდა მართოს ემოციები და ინსტინქტები (ანუ თავი) აბსოლუტურ ქაოსშია.
ერთადერთი ძალა, რომელსაც ამ ყველაფრის დალაგება და სწორი იერარქიული განაწილება შეუძლია, ესაა მზე - სინათლის მთავარი წყარო - ჩვენს შიგნითაც და ჩვენს გარეთაც. ალბათ შეგიმჩნევიათ, იმ ადამიანის გვერდით, რომელსაც ნაპოვნი აქვს თავისი მზე და მიჰყვება მას, თითქოს ყველაფერი თავისთავად ლაგდება.
ეს მზე - ჩვენი ნამდვილი ეგო - ყოველ ჩვენგანშია. იგი მოთმინებით ელოდება, როდის მიაპყრობს თავის ყურადღებას ჩვენი პიროვნება (ცრუ ეგო) და როდის გაიხდის თავის უმაღლესს მმართველად.
ადრე ქართველები თავის მზეს იფიცებოდნენ... მოგვიანებით თავის დედას იფიცებოდნენ... ახლა უკვე თავის დედაზე იგინებიან...
თუკი არ გაქვს პასუხი კითხვეზე: "ვინაა შენი ცხოვრების მთავარი მმართველი?" ე.ი. შენ უამრავი მმართველი გყავს და ბევრი ბატონის მონა ხარ, და ამას "თავისუფლებას" უწოდებ!
