ავტორი: ინკოგნიტო
მენლი პალმერ ჰოლი (ფილოსოფოსი, ტაროლოგი, მასონი) ჭადრაკის ეზოტერული საფუძვლების შესახებ:
"ადამიანის ფილოსოფიური შინაარსიდან გამომდინარე, მეფეები აღნიშნავს სულს; ლაზიერები - გონებას; კუები - ემოციებს; მხედრები - სასიცოცხლო ძალებს; ეტლები - ფიზიკურ სხეულს. მეფის მხარეს მყოფი ფიგურები პოზიტიურია, ლაზიერი მხარეს კი ნეგატიური. პაიკები სენსორული იმპულსებია და აღქმის შესაძლებლობები -სამშვინველის რვა ნაწილი. თეთრი მეფე და მისი ამალა აღნიშნავს "მე"-ს და მის მაკავშირებლებს. შავი მეფე და მისი ამალა - ცრუ "მე" და მისი ლეგიონი. ჭადრაკის თამაში - მარადიული ბრძოლა ადამიანის "მე"-სა და მის ბნელ, ჩრდილოვან მხარეს შორის. ყოველი მოჭადრაკის ბუნება მის სვლებში ვლინდება, გეომეტრიაა ამ სვლების ინტერპრეტაციის გასაღები..."
ჭადრაკის განვითარების გზა - მოდელი იმისა, თუ როგორ მიდის თამაში ჰუმანისტურ იდეალებამდე, რადგან თავდაპირველად ჭადრაკის წინამორბედი თამაშისთვის გამოიყენებდნენ კამათელს სვლების დროს, რაც ნიშნავს ბრმა შემთხვევითობის, ადამიანისაგან დამოუკიდებელი ფაქტორების ჩართვას თამაშში, ნახევრად აზარტს და ფაქტორს, რომელიც ადამიანზე არ არის დამოკიდებული. შემდეგ, როცა სტრუქტურა იხვეწება და კამათელი მოცილდება, თამაში გადაიქცევა სრულად ადამიანის ინტელექტუალურ შესაძლებლობებზე დამოკიდებულ თამაშად, იღვიძებს ჰუმანისტური ტენდეცია, როცა ფილოსოფიური მიზანი თავად ადამიანია და მისი შესაძლებლობების სრულად წარმოჩენა.
ჭადრაკი - სამყაროსა და მასში მიმდინარე პროცესების მოდელი, რომელიც აირეკლავს ზარათუსტრას სიბრძნეს, როცა ინდოეთიდან ირანში გადასულმა თამაშის წესებმა განიცადა გარკვეული ცვლილება და აღმოსავლეთმა გაიაზრა სამყაროს დუალიზმი - თეთრის ჭიდილი შავთან, აჰურა-მაზდას შერკინება აჰრიმანთან. კეთილად და ბოროტად დაყოფის პრინციპი და მათი შინაგანი ერთიანობა, რადგან ჭადრაკში სვლები მონაცვლეობით არის, ერთის სვლა დამოკიდებულია მეორის სვლაზე: როცა ერთი გააკეთებს სვლას, ამას მოჰყვება რეაქცია და სვლა მეორისგანაც და პირიქით. ეს მსგავსია ცნობიერ და არაცნობიერ მოვლენებს შორის კავშირის, როცა ცნობიერში მიმდინარე ცვლილებები იწვევს რეაქციას არაცნობიერში და პირიქით, არაცნობიერში მომხდარი ძვრები აისახება გაცნობიერებულ დონეზეც... ბოლოს კი ვიაზრებთ, რომ მოწინააღმდეგე, რომელსაც ვეთამაშებით, ჩვენი მეორე "მე" არის, ჩვენი ანარეკლი, ჩვენი ბნელი მხარე, რაც ცნობიერებაში გაორების დაძლევას იწვევს და პროცესების ერთიანობის შეგრძნებას ვაღწევთ. ხოლო დიდი მოთამაშე ღირსი ხდება "დიდოსტატის" წოდების - ტერმინი, რომელიც გამოიყენება მასონურ ტრადიციაში, როცა მაღალი ხელდასხმის პიროვნება ანუ დიდოსტატი არის ის, ვინც მაღალ დონეზე წარმოაჩენს თავის მენტალურ და ემოციურ შრომას.
უნარები, რომელსაც ჭადრაკი ავითარებს:
კონცენტრაცია: ყურადღებით დაკვირვების აუცილებლობა.
ვიზუალიზაცია: ქმედებათა თანმიმდევრობის წარმოდგენა, სანამ ისინი განხორციელდება.
კონცეფცია "ჯერ დაფიქრდი, შემდეგ კი იმოქმედე".
აწონ-დაწონვის ვარიანტები: ქმედებათა დადებითი და უარყოფითი მხარეების წარმოჩენა.
კონკრეტული ანალიზი: ლოგიკური გადაწყვეტილებები უკეთესია ვიდრე იმპულსიური ქმედებები.
აბსტრაქტული აზროვნება: ასწავლის უფრო ფართო სურათის განხილვას.
დაგეგმვა: გრძელვადიანი მიზნების შემუშავება და მიღწევა.
რამდენიმე ფაქტორის ერთდროულად შეხამება: რამდენიმე ფაქტორის ერთდროული აწონ-დაწონვა.
